I OSK 2711/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Monika Nowicka Sędziowie sędzia NSA Wiesław Morys sędzia del. WSA Teresa Zyglewska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej G. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 17 sierpnia 2017 r. sygn. akt II SA/Po 388/17 w sprawie ze skargi G. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu prawa jazdy oddala skargę kasacyjną. Zaskarżonym wyrokiem z 17 sierpnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę G. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu prawa jazdy. Powyższy wyrok Sąd wydał mając na uwadze następujące okoliczności faktyczne i stan prawny. Starosta K. decyzją z [...] stycznia 2017 r. nr [...], na podstawie art. 104 k.p.a. oraz art. 10 ust. 1 i art. 12 ust. 1 pkt 3 ustawy z 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2016 r., poz. 627 ze zm., dalej: "u.k.p.") odmówił G. K. zwrotu zatrzymanego prawa jazdy kategorii C i CE. W uzasadnieniu organ I instancji wyjaśnił, że postanowieniem z [...] kwietnia 2016 r., sygn. akt [...], Prokurator Rejonowy w L. zatrzymał G. K. prawo jazdy kategorii B, C, B+E, C+E i T, nr [...], wydane [...] października 2012 r. Następnie nieprawomocnym postanowieniem z [...] grudnia 2016 r., sygn. akt [...], Sąd Rejonowy w L. nakazał zwrot prawa jazdy kategorii C i C+E w związku z nieprawomocnym wyrokiem z [...] października 2016 r., sygn. akt [...], Sądu Rejonowego w P., na mocy którego orzeczono wobec skarżącego środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych w zakresie kategorii B z pominięciem kategorii C i C+E. G. K. [...] grudnia 2016 r. złożył wniosek o zwrot prawa jazdy kategorii C i C+E, powołując się na prawomocne już wtedy postanowienie z [...] grudnia 2016 r. Organ I instancji przytoczył treść art. 12 ust. 1 pkt 3 u.k.p. i wskazał, że prawo jazdy nie może być wydane osobie, w stosunku do której wydano decyzję o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami lub o zatrzymaniu prawa jazdy. Przepis ten znajduje zastosowanie także wobec osoby ubiegającej się o wydanie lub zwrot zatrzymanego prawa jazdy, a także o przywrócenie uprawnienia w zakresie prawa jazdy kategorii B+E, C1+E, C+E, D1+E lub D+E w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych, obejmującego uprawnienia w zakresie prawa jazdy kategorii B lub odpowiednio C1, C, D1 lub D. Ustawodawca przewidział tym samym, że osoba objęta zakazem prowadzenia pojazdów kategorii B nie może w trybie zwrotu uzyskać prawa jazdy kategorii C+E. Mając na uwadze, że postanowienie Prokuratora Rejonowego w L. z [...] kwietnia 2016 r. nadal pozostaje w mocy, należało negatywnie załatwić wniosek skarżącego z [...] grudnia 2016 r. G. K. odwołał się od powyższej decyzji z [...] stycznia 2017 r. i zarzucił organowi I instancji naruszenie: 1. art. 12 ust. 1 pkt 3 u.k.p. przez odmowę zwrotu prawa jazdy, mimo że przepis ten znajduje zastosowanie wyłącznie w przypadku wydania prawa jazdy, 2. art. 12 ust. 2 pkt 3 u.k.p. przez odmowę zwrotu prawa jazdy, mimo że przepis ten znajduje zastosowanie tylko w odniesieniu do osób, w stosunku do których wydano prawomocny wyrok o zakazie prowadzenia pojazdów mechanicznych, co nie nastąpiło w niniejszej sprawie, 3. art. 107 § 1 k.p.a. przez brak dokładnego uzasadnienia prawnego zaskarżonej decyzji, a w szczególności nie odniesienie się do argumentów prawnych załączonych do wniosku z [...] grudnia 2016 r. 4. art. 11 k.p.a. przez nieodniesienie się do stanowiska skarżącego. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że organ I instancji wadliwie powołał się na art. 12 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 12 ust. 2 u.k.p. Ten ostatni przepis mógł być bowiem stosowany łącznie tylko z art. 12 ust. 1 pkt 2 u.k.p. Ponadto w chwili wydawania decyzji z [...] stycznia 2017 r. powołany wyrok z [...] października 2016 r. nie był jeszcze prawomocny. Nie było zatem wtedy podstaw do odmowy zwrotu prawa jazdy kategorii C i C+E. Za takim wnioskiem przemawia również opisane wcześniej postanowienie Sądu Rejonowego w L. z [...] grudnia 2016 r., które zmodyfikowało postanowienie Prokuratora Rejonowego w L. z [...] kwietnia 2016 r. Dopiero [...] stycznia 2017 r. Sąd Okręgowy w P. utrzymał w mocy powyższy wyrok z [...] października 2016 r. Należy przy tym zaznaczyć, że orzeczenie środka karnego polegającego na zakazie prowadzenia pojazdów mechanicznych kategorii B nie może być rozszerzone przez starostę w drodze odmowy zwrotu prawa jazdy kategorii C i C+E. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. decyzją z [...] marca 2017 r.. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Starosty K. z [...] stycznia 2017 r. W uzasadnieniu organ II instancji wyjaśnił, że obecnie art. 12 ust. 1 pkt 2 i art. 12 ust. 2 u.k.p. znajduje zastosowanie także do osób ubiegających się o zwrot prawa jazdy. Modyfikacja ta weszła w życie 25 października 2014 r. na mocy przepisów ustawy z 26 czerwca 2014 r. o zmianie ustawy o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2014 r., poz. 970). W niniejszej sprawie wyrok Sądu Rejonowego w L. z dnia [...] października 2016 r. stał się prawomocny [...] stycznia 2017 r. Tym samym należy uznać, że zaskarżona decyzja z [...] stycznia 2017 r. okazała się prawidłowa. Jeżeli bowiem orzeczono wobec skarżącego zakaz prowadzenia pojazdów kategorii B, to w świetle art. 12 ust. 2 u.k.p. nie może on skutecznie żądać zwrotu prawa jazdy w zakresie kategorii C i C+E. Organ odwoławczy zaznaczył przy tym, że orzeka na podstawie stanu faktycznego i prawnego z chwili wydawania decyzji. W dacie podjęcia tego rozstrzygnięcia przez Kolegium wyrok z [...] października 2016 r. był już prawomocny. G. K. zaskarżył powyższą decyzję Kolegium z [...] marca 2017 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu i zarzucił naruszenie: • art. 12 ust. 1 pkt 2 i art. 12 ust. 2 pkt 3 u.k.p. przez odmowę zwrotu prawa jazdy kategorii C i C+E, mimo nieobjęcia tych kategorii środkiem karnym w wyroku skazującym; • art. 12 ust. 1 pkt 2 i art. 12 ust. 2 pkt 3 u.k.p. przez uznanie, że przepisy te znajdują zastosowanie także w przypadku nieprawomocnego orzeczenia o zakazanie prowadzenia pojazdów mechanicznych i uchylenia zatrzymania prawa jazdy w zakresie kategorii C+E; • art. 8 k.p.a. przez rozstrzygnięcie sprawy w sposób sprzeczny z powołanym wyrokiem z dnia [...] października 2016 r. i [...] stycznia 2017 r. W uzasadnieniu skarżący powtórzył argumentację zaprezentowaną wcześniej w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z [...] sierpnia 2017 r. oddalił skargę G. K.. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd I instancji w pierwszej kolejności zgodził się ze skarżącym, że decyzja Starosty K. z [...] stycznia 2017 r. nie była prawidłowa. W chwili orzekania przez organ I instancji wyrok z [...] października 2016 r. nie był bowiem jeszcze prawomocny, wobec czego art. 12 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 12 ust. 2 u.k.p. nie mógł znaleźć zastosowania. Jednocześnie Sąd I instancji wykluczył powoływanie się w tej mierze na art. 12 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 12 ust. 2 u.k.p. Ten ostatni przepis zawiera odesłanie do art. 12 ust. ust. 1 pkt 2 u.k.p. Ponadto Sąd I instancji wskazał, że wbrew twierdzeniom organu I instancji, samodzielnej podstawy rozstrzygnięcia nie mógł stanowić przepis art. 12 ust. 1 pkt 3 u.k.p. Skutek zatrzymania prawa jazdy, powstały na mocy postanowienia Prokuratury Rejonowej w L. z [...] kwietnia 2016 r., upadł bowiem z chwilą wydania przez Sąd Rejonowy w L. postanowienia z [...] grudnia 2016 r. zarządzającego zwrot prawa jazdy w zakresie kategorii C i E. W konsekwencji od chwili wydania wymienionego postanowienia przez sąd I instancji do momentu wydania wyroku przez sąd odwoławczy w obrocie prawnym nie pozostawał akt, na podstawie którego prawo jazdy G. K. w zakresie kategorii C i E podlegało zatrzymaniu. Jednocześnie Sąd I instancji wskazał, że opisana wadliwość decyzji organu I instancji nie zmienia faktu, że kontrolowana decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z [...] marca 2017 r. okazała się zgodna z prawem. Ustawodawca wprowadza w art. 15 k.p.a. zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Znajduje ona uszczegółowienie w art. 127 § 1 k.p.a., w świetle którego od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji. Skorzystanie z wymienionego środka zaskarżenia powoduje, że organ odwoławczy rozpoznaje na nowo sprawę, w tym ponownie ocenia stan faktyczny i prawny. Zakres kognicji tego organu administracji publicznej nie ogranicza się wyłącznie do kontroli ustaleń organu I instancji. W konsekwencji organ odwoławczy orzeka na podstawie stanu faktycznego i prawnego z daty wydawania przez siebie decyzji, a nie z daty wydania decyzji organu I instancji. Z tej perspektywy Sąd I instancji zaznaczył, że w chwili wydawania przez Kolegium decyzji z [...] marca 2017 r. wyrok Sądu Rejonowego w L. z [...] października 2016 r. był już prawomocny - Sąd Okręgowy w P. wyrokiem z [...] stycznia 2017 r. oddalił apelację prokuratora. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. było zobowiązane w świetle art. 12 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 12 ust. 2 u.k.p. do utrzymania w mocy rozstrzygnięcia, w którym odmówiono skarżącemu zwrotu prawa jazdy kategorii C i E. W tej dacie zaktualizowały się przesłanki, o jakich mowa w wymienionych przepisach, tj. wobec G. K. orzeczono prawomocnym wyrokiem sądu zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych z wyłączeniem pojazdów kategorii C i E. Należy podkreślić, że ze względu na brzmienie art. 12 ust. 2 pkt 2 i 3 u.k.p. negatywna przesłanka zwrotu skarżącemu prawa jazdy rozciągała się także na prawo jazdy kategorii C i E. W dalszych rozważaniach Sąd I instancji stwierdził, że nie można się zgodzić ze stanowiskiem skarżącego, zdaniem którego art. 12 ust. 2 u.k.p. znajduje zastosowanie wyłącznie w przypadku wydania prawa jazdy. W przepisie tym ustawodawca expressis verbis wskazuje także na przypadek zwrotu zatrzymanego prawa jazdy. Artykuł 12 ust. 2 u.k.p. uzyskał takie brzmienie na mocy art. 1 pkt 4 lit. b ustawy z 26 czerwca 2014 r. o zmianie ustawy o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2014 r., poz. 970 ze zm.), który wszedł w życie 25 października 2014 r. Tym samym w chwili orzekania przez organy wymiaru sprawiedliwości, jak i organy administracji publicznej przepis ten znajdował zastosowanie w znowelizowanej treści. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie przychylił się także do poglądu, że odmowa zwrotu prawa jazdy kategorii C i E powodowałaby rozszerzenie środka karnego orzeczonego w wyroku skazującym. Powiązanie art. 12 ust. 2 pkt 2 i 3 u.k.p. z uznaniem skarżącego za winnego przestępstwa z art. 178a § 1 k.k. nie stanowi bowiem dodatkowej sankcji karnej, lecz realizuje jedynie obowiązki wynikające z prawa administracyjnego w zakresie uprawnień do prowadzenia pojazdów. Z taką wykładnią przemawia nie tylko brzmienie art. 12 ust. 2 pkt 2 i 3 u.k.p., lecz także wykładnia funkcjonalna. Celem powołanego przepisu jest bowiem zapewnienie bezpieczeństwa w ruchu drogowym przez wyłączenie od udziału w tym ruchu osób, które w znaczący sposób zagrażają bezpieczeństwu w komunikacji, w szczególności osób prowadzących pojazd w stanie nietrzeźwości. Taka interpretacja aprobowana jest również w orzecznictwie. Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 17 sierpnia 2017 r. wywiódł G. K. i zaskarżył wyrok w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: 1. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a.: a) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, w szczególności art. 12 ust. 2 pkt 3 w zw. z ust. 1 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami, polegającą na błędnym przyjęciu, że odmowa zwrotu prawa jazdy kategorii C i E nie powoduje rozszerzenia środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych orzeczonego prawomocnie przez Sąd w sprawie karnej, b) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, w szczególności art. 2, 173 i 177 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, a także art. 7 ust. 1 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, poprzez oddalenie skargi pomimo tego, że organy obu instancji wbrew orzeczeniu Sądu w sprawie karnej odmówiły skarżącemu zwrotu prawa jazdy w zakresie kategorii C i E, 2. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a.: a) naruszenie przepisów postępowania, mającego istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez błędne rozpoznanie zarzutu sprzeczności treści decyzji organów obu instancji z wyrokami sądów obu instancji w sprawie karnej, b) naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez zignorowanie zarzutu niezastosowania art. 8 k.p.a. przez Sąd I instancji, tj. naruszenie art. 134 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a., c) naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez naruszenie art. 3 § 2 p.p.s.a. i art. 184 Konstytucji RP poprzez brak kontroli działalności organów administracji publicznej. W oparciu o tak sformułowane zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i rozpoznanie skargi, albowiem istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że odmowa zwrotu G. K. prawa jazdy w zakresie wyłączonym spod orzeczonego wobec niego środka karnego stanowi w istocie rozszerzenie tego środka. Tym samym organy administracyjne oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny wkroczyły w kompetencje Sądu Rejonowego w L. i Sądu Okręgowego w P. w merytorycznym rozstrzygnięciu sprawy karnej. Zdaniem skarżącego kasacyjnie niedopuszczalna jest sytuacja, w której to Sąd rozpoznający sprawę karną orzeka prawomocnie środek karny, który następnie jest modyfikowany przez inne instytucje. Taka sytuacja bowiem narusza konstytucyjną zasadę demokratycznego państwa prawnego oraz odrębności i niezależności Sądów i Trybunałów. Co więcej, to sądy powszechne sprawują wymiar sprawiedliwości we wszystkich sprawach z wyjątkiem spraw ustawowo zastrzeżonych dla właściwości innych sądów. Zatem jedynie Sądy rozpatrujące sprawy karne mogą orzekać przewidziane w Kodeksie karnym środki. Zdaniem skarżącego kasacyjnie, Sąd I instancji nieprawidłowo rozpoznał zarzut sprzeczności decyzji organów z treścią prawomocnego wyroku wydanego przeciwko skarżącemu w sprawie karnej. Oczywistym jest, że decyzje te są sprzeczne w rozstrzygnięciem sprawy karnej. Sąd Okręgowy w P. utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego w K., tym samym uprawomocnił się zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych z wyłączeniem kategorii C i E. Pomimo tego Starosta K.i i Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiły zwrócenia G. K. prawa jazdy w kategorii C i E. Sytuacja ta ewidentnie godzi w zasadę pogłębiania zaufania obywateli do państwa. Za niezrozumiałą skarżący uznał sytuację, w której instytucje państwowe nie postępują zgodnie z wyrokami sądowymi. Sąd I instancji nie odniósł się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do zarzutu skargi dotyczącego naruszenia art. 8 k.p.a. Dalej skarżący kasacyjnie podniósł, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze, jak i Wojewódzki Sąd Administracyjny w istocie nie dokonały kontroli decyzji organu I instancji. Ich działanie stanowi niejako legalizowanie bezprawnych decyzji organów administracyjnych. Jest to bowiem akceptacja, a nawet zachęta do wydawania bezprawnych decyzji, jeśli sprawa karna jest jeszcze w toku. Uzasadnienie w wyroku Sądu I instancji, iż co prawda decyzja Starosty nie była prawidłowa, ale decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego już tak, prowadzi do wniosku, że w rzeczywistości nie dokonano żadnej kontroli i weryfikacji błędnej decyzji administracyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 p.p.s.a.). Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania. W sytuacji, kiedy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega zarzut naruszenia przepisów postępowania (por. wyrok NSA z dnia 27 czerwca 2012 r., II GSK 819/11, LEX nr 1217424; wyrok NSA z dnia 26 marca 2010 r., II FSK 1842/08, LEX nr 596025; wyrok NSA z dnia 4 czerwca 2014 r., II GSK 402/13, LEX nr 1488113). Zauważyć należy, że dla uznania za usprawiedliwioną podstawę kasacyjną z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. nie wystarcza samo wskazanie naruszenia przepisów postępowania, ale nadto wymagane jest, aby skarżący wykazał, że następstwa stwierdzonych wadliwości postępowania były tego rodzaju lub skali, że kształtowały one lub współkształtowały treść kwestionowanego w sprawie orzeczenia (por. wyrok NSA z dnia 5 maja 2004 r., FSK 6/04, LEX nr 129933). Mając na względzie powyższe uwagi zauważyć należy, że pierwszy z zarzutów skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia przepisów postępowania nie poddaje się kontroli, albowiem autor skargi kasacyjnej nie wskazał, które z przepisów postępowania zostały naruszone. Tak sformułowany zarzut uniemożliwia dokonanie jego oceny w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przepisów postępowania nie wskazują jaki mógł by być ich wpływ na kształt zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Autor skargi kasacyjnej nie wskazał na czym miałoby polegać naruszenie art. 134 § 1 p.p.s.a. Zauważyć należy, że dla skuteczności zarzutu kasacyjnego opartego na przepisie art. 134 § 1 p.p.s.a., w skardze kasacyjnej należy wykazać, iż sąd pierwszej instancji rozpoznając skargę dokonał oceny pod względem zgodności z prawem innej sprawy (w znaczeniu przedmiotowym i podmiotowym) lub z przekroczeniem granic danej sprawy, albo też że w okolicznościach tej sprawy sąd powinien był wyjść poza granice zakreślone zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, a tego nie uczynił, i że owo zaniechanie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W rozpoznawanej sprawie zaś sytuacja taka nie zachodzi. Nie można także zarzucić Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie wymagane elementy, o których mowa w powołanym wyżej przepisie. Podkreślić przy tym należy, że przy pomocy zarzutu naruszenia art. 134 i art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można skutecznie zwalczać przyjętego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny stanu faktycznego czy też prawidłowości wykładni przepisów prawa materialnego. Nieuwzględnianie prze Sąd I instancji zarzutu skargi dotyczącego naruszenia art. 8 k.p.a. nie stanowi przesłanki do uznania za uzasadniony zarzutu naruszenia art. 134 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. Odnosząc się do ostatniego z zarzutów skargi kasacyjnej dotyczącego naruszenia art. 3 § 2 p.p.s.a. i art. 184 Konstytucji, stwierdzić należy, że przepis art. 3 p.p.s.a., podobnie jak art. 184 Konstytucji w istocie nie zawiera samodzielnej treści normatywnej, określa wyłącznie zakres postępowania sądowoadministracyjnego i nie może być podstawą zarzutu kasacyjnego bez powiązania z innymi przepisami procesowymi (por. wyrok NSA z dnia 8 kwietnia 2008 r., I FSK 277/07; wyrok NSA z dnia 4 września 2008 r., I OSK 266/08, LEX nr 490087; postanowienie NSA z dnia 9 grudnia 2009 r., II OSK 1375/09, LEX nr 582850). Przepis ten ma charakter ustrojowy, określając w sposób najbardziej ogólny i generalny zakres sprawowania wymiaru sprawiedliwości przez sądy administracyjne. Zawarte w nim unormowania nie mogą stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej albowiem sądy administracyjne realizują swoje ustawowe kompetencje w ramach wykonywania kontroli legalności administracji publicznej na podstawie i w trybie szeregu konkretnych, określonych przepisów prawa, które w przypadku zarzutu ich naruszenia, winny być wskazane w skardze kasacyjnej z towarzyszącym temu sprecyzowaniem i umotywowaniem: do jakiego przekroczenia bądź niedopełnienia prawa doszło i na czym ono polegało. W orzecznictwie NSA wielokrotnie sygnalizowano, że przepis art. 3 p.p.s.a. wskazuje cele działania sądów administracyjnych oraz zakres ich kognicji i żadna z jednostek redakcyjnych art. 3 p.p.s.a. nie odnosi się, przynajmniej wprost, do obowiązku sądu administracyjnego w zakresie sposobu procedowania przed tym sądem (por. wyrok NSA z dnia 4 września 2008 r., I OSK 266/08, LEX nr 490087). Nie zasługują na uwzględnienie także zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego. Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami prawo jazdy nie może być wydane osobie w stosunku do której został orzeczony prawomocnym wyrokiem sądu zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych- w okresie i zakresie obowiązywania tego zakazu. Z art. 12 ust. 3 ustawy o kierujących pojazdami wynika, ze prawo jazdy nie może być również wydane osobie, w stosunku do której wydana została decyzja o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami lub zatrzymania prawa jazdy – w okresie i zakresie obowiązywania tej decyzji. Z art. 12 ust. 2 pkt 2 i 3 tej ustawy wynika, że art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami stosuje się także wobec osoby ubiegającej się o wydanie lub zwrot zatrzymanego prawa jazdy, a także o przywrócenie uprawnienia w zakresie prawa jazdy kategorii: AM, A1, A2, A, C1, C, D1 lub D – w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych obejmującego uprawnienie w zakresie prawa jazdy kategorii B, oraz B+E, C1+E, C+E, D1+E lub D+E – w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych obejmującego uprawnienie w zakresie prawa jazdy kategorii B lub odpowiednio kategorii C1, C, D1 lub D. Istota niniejszej sprawy sprowadza się zatem do ustalenia, czy orzeczenie wyrokiem karnym skazującym zakazu prowadzenia wszystkich pojazdów mechanicznych z wyłącznie kategorii C i E na okres lat 3 może skutkować orzeczeniem przez organ administracyjny odmową zwrotu zatrzymanego prawa jazdy kategorii C i CE. Powyższe rozważania wskazują na niezasadność zarzutu dotyczącego naruszenia art. 2, 173, 177 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 7 ust. 1 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności. Mając powyższe na uwadze nie zasadne jest stanowisko strony skarżącej kasacyjnie, że poprzez wykonanie swoich obowiązków organ administracji rozszerza stosowanie środka karnego, o którym mowa w treść wyroku Sądu Rejonowego w L.. Mając na względzie powyższe w oparciu o art. 184 p.p.s.a. skarga kasacyjna została oddalona.