II GSK 1339/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Sieńczyło - Chlabicz Sędzia NSA Andrzej Kuba Sędzia del. WSA Izabella Janson (spr.) po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 stycznia 2018 r., sygn. akt VI SA/Wa 1611/17 w sprawie ze skargi [...] na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] maja 2017 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie obowiązków informacyjnych oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z 18 stycznia 2018 r., sygn. akt VI SA/Wa 1611/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., obecnie Dz.U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: "p.p.s.a.") oddalił skargę [...] (dalej też: "strona", "skarżąca", "spółka") na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego (dalej też: "KNF", "organ", "Komisja") z [...] maja 2017 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za niewykonanie obowiązków informacyjnych. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy. Postanowieniem z [...] czerwca 2013 r. wszczęto z urzędu postępowanie administracyjne w przedmiocie nałożenia na spółkę kary administracyjnej na podstawie art. 96 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie w związku z podejrzeniem naruszenia art. 56 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych (Dz.U. z 2013r. poz. 1382 z późn. zm., dalej: "ustawa o ofercie"). W dniu [...] kwietnia 2016 r. KNF wydała decyzję nr [...]: I. nakładającą na spółkę karę administracyjną w wysokości 800.000 złotych wobec stwierdzenia, że spółka: 1) nie wykonała obowiązku informacyjnego określonego w art. 56 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie, ponieważ nie przekazała niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 24 godzin Komisji Nadzoru Finansowego, spółce prowadzącej rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości, informacji poufnej, która powstała najpóźniej w dniu 13 października 2011 r. o gotowości [...] do podjęcia rozmów na temat transakcji zbycia znacznego pakietu akcji spółki [...] na rzecz [...], której dokonano w dniu 20 grudnia 2011 r.; 2) w związku ze sporządzeniem skonsolidowanego raportu okresowego za rok 2011 nienależycie wykonała obowiązek informacyjny określony w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie: a) w zw. z § 3 ust. 1 i 3 w zw. z § 84 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z 19 lutego 2009 r. w sprawie informacji bieżących i okresowych przekazywanych przez emitentów papierów wartościowych oraz warunków uznawania za równoważne informacji wymaganych przepisami prawa państwa niebędącego państwem członkowskim (Dz.U. z 2014 r., poz. 133, dalej: "Rozporządzenie w sprawie informacji bieżących i okresowych") w zw. z par. 25 Międzynarodowego Standardu Rachunkowości 1 "Prezentacja sprawozdań finansowych" (dalej: "MSR 1"), stanowiącego załącznik do Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1126/2008 z 3 listopada 2008 r. przyjmującego określone międzynarodowe standardy rachunkowości zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1606/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz. rz. UE L 320 z 29 listopada 2008 r., str. 1-481, z późn. zm., dalej: "Rozporządzenie Komisji (WE) Nr 1126/2008"), poprzez nierzetelne zaprezentowanie ujawnień w odniesieniu do występowania istotnych niepewności dotyczących zdarzeń lub okoliczności, które mogą nasuwać poważne wątpliwości co do zdolności jednostki do kontynuowania działalności w skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za rok obrotowy 2011; b) w zw. z § 3 ust. 1 i 3 w zw. z § 84 ust. 1 Rozporządzenia w sprawie informacji bieżących i okresowych w zw. z par. 39 c Międzynarodowego Standardu Sprawozdawczości Finansowej 7 "Instrumenty finansowe: ujawnienia" (dalej: "MSSF 7"), stanowiącego załącznik do Rozporządzenia Komisji WE Nr 1126/2008, w zw. z par. B11E Załącznika B do MSSF 7, stanowiącego integralną część tego standardu (dalej- "Załącznik B"), poprzez niepełne ujawnienie informacji dotyczących ryzyka związanego z płynnością finansową w opisie sposobu zarządzania ryzykiem płynności w skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za rok obrotowy 2011 oraz poprzez brak ujawnienia informacji dotyczących ryzyka związanego z płynnością finansową w przedmiocie analizy terminów zapadalności aktywów finansowych utrzymywanych dla celów zarządzania ryzykiem płynności w skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za rok obrotowy 2011; c) w zw. z § 3 ust. 1 i 3 w zw. z § 92 ust. 3 w zw. z § 91 ust. 6 pkt 11 Rozporządzenia w sprawie informacji bieżących i okresowych poprzez nierzetelne zaprezentowanie ujawnień w odniesieniu do oceny, wraz z jej uzasadnieniem, dotyczącej zarządzania zasobami finansowymi, ze szczególnym uwzględnieniem zdolności wywiązywania się z zaciągniętych zobowiązań, oraz określenia ewentualnych zagrożeń i działań, jakie emitent podjął lub zamierza podjąć w celu przeciwdziałania tym zagrożeniom w sprawozdaniu zarządu z działalności grupy kapitałowej za rok obrotowy 2011; 3) w związku ze sporządzeniem raportu okresowego za rok 2011 nienależycie wykonała obowiązek informacyjny określony w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie: a) w zw. z § 3 ust. 1 i 3 w zw. z § 84 ust. 1 Rozporządzenia w sprawie informacji bieżących i okresowych w zw. z par. 25 MSR 1 poprzez nierzetelne zaprezentowanie ujawnień w odniesieniu do występowania istotnych niepewności dotyczących zdarzeń lub okoliczności, które mogą nasuwać poważne wątpliwości co do zdolności jednostki do kontynuowania działalności w sprawozdaniu finansowym za rok obrotowy 2011, b) w zw. z § 3 ust. 1 i 3 w zw. z § 84 ust. 1 Rozporządzenia w sprawie informacji bieżących i okresowych w zw. z par. 39 c MSSF 7, w zw. z par. B11E Załącznika B do MSSF 7 poprzez niepełne ujawnienie informacji dotyczących ryzyka związanego z płynnością finansową w opisie sposobu zarządzania ryzykiem płynności w sprawozdaniu finansowym za rok obrotowy 2011 oraz poprzez brak ujawnienia informacji dotyczących ryzyka związanego z płynnością finansową w przedmiocie analizy terminów zapadalności aktywów finansowych utrzymywanych dla celów zarządzania ryzykiem płynności w sprawozdaniu finansowym za rok obrotowy 2011, c) w zw. z § 3 ust. 1 i 3 w zw. z § 91 ust. 6 pkt 11 Rozporządzenia w sprawie informacji bieżących i okresowych poprzez nierzetelne zaprezentowanie ujawnień w odniesieniu do oceny, wraz z jej uzasadnieniem, dotyczącej zarządzania zasobami finansowymi, ze szczególnym uwzględnieniem zdolności wywiązywania się z zaciągniętych zobowiązań, oraz określenia ewentualnych zagrożeń i działań, jakie emitent podjął lub zamierza podjąć w celu przeciwdziałania tym zagrożeniom w sprawozdaniu zarządu z działalności za rok obrotowy 2011; 4) w związku ze sporządzeniem skonsolidowanego raportu okresowego za I kwartał roku 2012 nienależycie wykonała obowiązek informacyjny określony w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie: a) w zw. z § 84 ust. 1 Rozporządzenia w sprawie informacji bieżących i okresowych w zw. z par. 9 Międzynarodowego Standardu Rachunkowości 36 "Utrata wartości aktywów" (dalej: "MSR 36"), stanowiącego załącznik, do Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1126/2008 i par. 28 Międzynarodowego Standardu Rachunkowości 34 "Śródroczna sprawozdawczość finansowa" (dalej: "MSR 34"), stanowiącego Załącznik do Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1126/2008,poprzez niedokonanie szacunku wartości odzyskiwalnej wartości firmy oraz odpowiednio niedokonanie odpisów aktualizujących wartość firmy przy sporządzaniu śródrocznego skróconego skonsolidowanego sprawozdania finansowego za I kwartał 2012 r.; b) w zw. z § 3 ust. 1 i 3 w zw. z § 84 ust. 1 Rozporządzenia w sprawie informacji bieżących i okresowych w zw. z par. 25 MSR 1, poprzez nierzetelne zaprezentowanie ujawnień w odniesieniu do występowania istotnych niepewności dotyczących zdarzeń lub okoliczności, które mogą nasuwać poważne wątpliwości co do zdolności jednostki do kontynuowania działalności w śródrocznym skróconym skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za I kwartał roku obrotowego 2012; c) w zw. z § 3 ust. 1 i 3 w zw. z § 84 ust. 1 Rozporządzenia w sprawie informacji bieżących i okresowych w zw. z par. 39 MSSF 7, par. B11 Załącznika B do MSSF 7, par. B11E Załącznika do B MSSF 7, w zw. z par. 15 MSR 34, poprzez niewypełnienie wymogów dotyczących ujawnienia informacji stanowiących aktualizację informacji dotyczących ryzyka płynności przedstawionych w skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za 2011 r. w odniesieniu do analizy wymagalności zobowiązań finansowych, opisu sposobu zarządzania ryzykiem płynności oraz terminów zapadalności aktywów finansowych utrzymywanych dla celów zarządzania ryzykiem płynności w śródrocznym skróconym skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za I kwartał roku obrotowego 2012; d) w zw. z § 3 ust. 1 i 3 w zw. z § 87 ust. 7 pkt 10 w zw. z § 87 ust. 10 Rozporządzenia w sprawie informacji bieżących i okresowych w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie rozporządzenia Ministra Finansów z 3 kwietnia 2012 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie informacji bieżących i okresowych przekazywanych przez emitentów papierów wartościowych oraz warunków uznawania za równoważne informacji wymaganych przepisami prawa państwa niebędącego państwem członkowskim (Dz.U. z 2012 r., poz. 397) poprzez nierzetelne przedstawienie informacji, które były istotne dla oceny możliwości realizacji zobowiązań; II. umarzającą, na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 11 ust. 1 i 5 ustawy o nadzorze nad rynkiem finansowym, postępowanie jako bezprzedmiotowe w zakresie dotyczącym wyceny na koniec roku obrotowego 2011 wartości firmy powstałej w wyniku nabycia spółek zależnych [...] w skonsolidowanym raporcie rocznym i raporcie rocznym za rok obrotowy 2011; III. umarzającą, na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 11 ust. 1 i 5 ustawy o nadzorze nad rynkiem finansowym, postępowanie jako bezprzedmiotowe w zakresie dotyczącym aktualizacji budżetów kontraktów długoterminowych - w okresach poprzedzających publikację skonsolidowanego raportu półrocznego za I półrocze roku obrotowego 2012. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Komisja Nadzoru Finansowego decyzją z [...] maja 2017 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 23, z późn. zm., dalej: "k.p.a.") w zw. z art. 11 ust. 1 i 5 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym (Dz.U. z 2017 r., poz. 196 ze zm., dalej: "ustawa o nadzorze") oraz art. 96 ust. 1 pkt 1 w zw. z art 56 ust 1 pkt 1 i pkt 2 lit a ustawy o ofercie w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 8 marca 2013 r. o zmianie ustawy o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2013 r., poz. 433, dalej: "ustawa zmieniająca") w zw. z art. 8 ust 2 ustawy zmieniającej, utrzymała w mocy własną decyzję z [...] kwietnia 2016 r. nakładającą na Spółkę karę pieniężną w wysokości 800.000 zł. Komisja ustaliła stan faktyczny, który był tożsamy ze stanem faktycznym ustalonym w decyzji I instancji. Organ stwierdził, że spółka jest emitentem papierów wartościowych (akcji) dopuszczonych do obrotu na rynku podstawowym na Giełdzie Papierów Wartościowych w Warszawie S.A. ("GPW") i jednostką dominującą w grupie kapitałowej [...] (dalej: "[...]", "[...]"). [...] zajmuje się generalnym wykonawstwem instalacji dla gazu ziemnego, ropy naftowej i paliw w systemie "pod klucz" oraz wykonawstwem inwestycji z zakresu budownictwa energetycznego. Zakres świadczonych usług budowlanych w w/w segmentach obejmuje kompleksowe wykonawstwo, projektowanie, modernizacje, renowacje, remonty oraz serwis obiektów i instalacji, (sprawozdanie zarządu z działalności [...] za I półrocze 2015 r., k. [...]). Komisja uznała decyzję z [...] kwietnia 2016 r., za prawidłową w przedmiocie nałożenia na spółkę kary pieniężnej w wysokości 800.000 zł odpowiadającej 80% ustawowego zagrożenia za przedmiotowe naruszenia oraz utrzymała tę decyzję w zakresie, w jakim dotyczy nałożenia kary pieniężnej. Zdaniem Komisji nałożenie kary pieniężnej w takiej wysokości będzie stanowić skuteczną reakcję na naruszenie obowiązujących przepisów prawa, zniechęcając jednocześnie inne podmioty do popełniania podobnych naruszeń oraz wzmacniając ich zaufanie co do efektywnego działania organów publicznych. Oddalając skargę na powyższą decyzję wskazanym na wstępie wyrokiem z 18 stycznia 2018 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w pierwszej kolejności podniósł, że podstawę prawną decyzji nakładającej na skarżącą karę pieniężną w wysokości 800.000 zł. stanowił art. 96 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 56 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 lit. a ustawy o ofercie w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z 8 marca 2013 r. o zmianie ustawy o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2013 r., poz. 433). Sąd I instancji nie podzielił poglądu-skarżącej, że doszło do przedawnienia nałożonej na stronę kary pieniężnej poprzez odpowiednie stosowanie przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (dalej: "Ordynacja podatkowa", "O.p."). Zdaniem Sądu I instancji, dopiero z chwilą wydania przez KNF decyzji nakładającej karę pieniężną zostaje ustalona odpowiedzialność danego podmiotu za naruszenie i nałożenie sankcji w postaci kary pieniężnej w określonej wysokości. Według WSA organ prawidłowo ocenił materiał dowodowy, który pozwolił mu na przyjęcie, że strona dopuściła się naruszenia art. 56 ust. 1 w pkt 1 ustawy o ofercie. WSA zgodził się z organem, że wyrażenie gotowości do podjęcia rozmów, o których mowa w piśmie z [...] października 2011 roku spełniało warunek precyzyjności w rozumieniu art. 154 ust. 1 ustawy o obrocie. Rozmowy miały dotyczyć transakcji zbycia znacznego pakietu akcji spółki [...] ([...]) na rzecz [...]. Podkreślenia wymaga, że w dniu [...] października 2011 r. publicznie dostępna była informacja o podpisaniu przez skarżącą ze spółką [...] przedwstępnej umowy sprzedaży dotyczącej akcji [...], na mocy której skarżąca zobowiązała się nabyć udziały w spółce zależnej [...]., posiadającej [...] akcji [...]. W efekcie zwarcia umowy przyrzeczonej skarżąca miała uzyskać status podmiotu dominującego wobec [...]. Jak to wykazał organ w wyniku transakcji przeprowadzonych na Giełdzie Papierów Wartościowych począwszy od [...] czerwca 2011 r. na dzień [...] października 2011 r. skarżąca utraciła pozycję dominującą wobec [...]. Sprzedaż tak znacznego aktywa skarżącej mogła istotnie wpłynąć na cenę jej akcji, niezależnie od faktu, że skarżąca zamierzała nabyć większościowy pakiet akcji [...], w efekcie czego nie utraciłaby kontroli nad [...]. Na dzień [...] października 2011 r. gotowość sprzedaży istotnej dla [...] spółki na rzecz [...] nie była zakomunikowana inwestorom na rynku. Samo podjęcie negocjacji w sprawie sprzedaży akcji spółki [...], zdaniem WSA, należało uznać za informację poufną a zatem nieprzekazanie jej pomiotom, o których mowa w art. 56 ust. 1 ustawy o ofercie stanowiło naruszenie pkt 1, ust. 1 tegoż przepisu. W skardze kasacyjnej spółka zaskarżyła powyższy wyrok w całości wnosząc o wydanie orzeczenia reformatoryjnego i w konsekwencji uchylenie skarżonego rozstrzygnięcia WSA oraz uwzględnienie skargi i uchylenie w całości zaskarżonej decyzji KNF z [...] maja 2017 r. oraz uchylenie w całości decyzji KNF z [...] kwietnia 2016 r., ewentualnie o uchylenie skarżonego rozstrzygnięcia WSA i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, zasądzenie kosztów postępowania oraz rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Na podstawie art. 187 § 1 p.p.s.a. wniosła o odroczenie rozpoznanie sprawy i przedstawienie zagadnienia wskazanego w pkt I petitum zagadnienia do rozstrzygnięcia składowi siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z uwagi na to, że zagadnienie to budzi poważne wątpliwości, wyrażające się w rozbieżności orzecznictwa sądowo-administracyjnego. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła: I. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik postępowania, a mianowicie art. 96 ust 1 ustawy o ofercie w zw. z art. 68 § 1 w zw. z art. 4 w zw. z art. 2 § 2 O.p. poprzez ich błędną wykładnię i niezastosowanie, a w konsekwencji brak umorzenia postępowania w zakresie wszystkich zarzucanych skarżącej naruszeń - z uwagi na przedawnienie możliwości nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, podczas gdy prawidłowa ich wykładnia winna doprowadzić do wniosku, że wobec braku regulacji szczególnych w odniesieniu do przedawnienia administracyjnych kar pieniężnych nakładanych przez KNF w momencie wydawania decyzji na podstawie art, 96 ustawy o ofercie, zastosowanie znajdują przepisy Ordynacji podatkowej; II. ewentualnie, z ostrożności procesowej, gdyby Sąd nie podzielił powyższej argumentacji, na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a.: a. naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez lakoniczne i pozbawione analizy merytorycznej odniesienie się do zarzutów skargi, w tym przede wszystkim brak wyjaśnienia merytorycznych podstaw nieuwzględnienia zarzutu przedawnienia możliwości nałożenia administracyjnej kary pieniężnej (str. 35 uzasadnienia skarżonego orzeczenia), co w konsekwencji uniemożliwia jednoznaczne ustalenie przesłanek, jakimi kierował się WSA podejmując zaskarżone orzeczenie, podczas gdy naruszony przepis nakłada na Sąd obowiązek przedstawienia szczegółowego uzasadnienia przyjętego stanowiska, b. niezastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., poprzez nieuwzględnienie skargi na decyzję KNF II instancji, w sytuacji, w której decyzja KNF II instancji, jak i decyzja KNF I instancji wydane zostały z naruszeniem art. 84 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. w zw. z art. 68 ust. 3 ustawy o ofercie, poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z zakresu badania sprawozdań finansowych, w sytuacji gdy KNF dokonała oceny skomplikowanych informacji finansowych zawartych w skonsolidowanym raporcie okresowym za 2011 rok, jednostkowym raporcie okresowym za 2011 rok oraz skonsolidowanym raporcie okresowym za I kwartał roku 2012, których ocena wymaga wiedzy eksperckiej z zakresu Międzynarodowych Standardów Rachunkowości oraz Międzynarodowych Standardów Sprawozdawczości Finansowej, co spowodowało, że doszło do zaniechania w wykorzystaniu przez KNF kompetencji określonej w art. 68 ust. 3 ustawy o ofercie, co w konsekwencji doprowadziło do odebrania możliwości rzeczywistej kontroli sądowo-administracyjnej zasadności decyzji, ponieważ wymusza na składzie dokonującym kontroli sądowej decyzji i przyjęcie, że jeżeli organ działa w ramach własnej kompetencji nadzorczej to nie ma obowiązku obiektywizowania wiedzy specjalistycznej, a zatem nie może popełnić: błędu merytorycznego, co tym samym uniemożliwia sądową kontrolę stanowiska zajętego przez organ specjalistyczny, c. niezastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi na decyzję KNF II instancji, w sytuacji w której decyzja KNF II instancji, jak i decyzja KNF I instancji w zostały z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. oraz art 80 k.p.a. polegającym na dowolnej, a nie swobodnej ocenie dowodów, która w konsekwencji doprowadziła do uznania że powstała najpóźniej w dniu [...] października 2011 r. informacja o gotowości do podjęcia rozmów przez Spółkę na temat transakcji zbycia znacznego pakietu akcji Spółki [...] ("[...]"'): na rzecz [...] ("[...]"); o której mowa w art. 56 ustawy o ofercie: i. spełniała warunek precyzyjności i posiadała istotny wpływ na cenę akcji spółki, przez co stanowiła informację poufną w rozumieniu przepisów ustawy o obrocie; ii. wyrażała podjęcie przez spółkę decyzji o sprzedaży znacznego pakietu akcji [...] i już w tej dacie inwestorzy mogli zasadnie oczekiwać, że; transakcja akcji [...] zostanie sfinalizowana; podczas gdy zdarzenie to nie miało charakteru zdarzenia konkretnego w rozumieniu art. 56 ustawy o ofercie, z którym wiązała się przewidywalność kolejnego etapu, w tym w szczególności brak było możliwości określenia stopnia prawdopodobieństwa podjęcia realnych rozmów przez drugą stronę oceniane ex ante z odniesieniem do modelu racjonalnego inwestora, a pismo z dnia [...] października 2011 r. nie zostało podpisane zgodnie z zasadami reprezentacji a więc formalnie - zgodnie z teorią, organu - nie stanowiło wyrazu jakiegokolwiek stanowiska spółki, d. niezastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., poprzez nieuwzględnienie skargi na decyzję KNF II instancji, w sytuacji, w której decyzja KNF II instancji, jak i decyzja KNF I instancji wydane zostały z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. w związku z art. 7 k.p.a. poprzez dokonanie ustaleń i oceny faktów w sposób jednostronny, zaniechanie inicjatywy dowodowej w zakresie gromadzenia dowodów w sposób pełny i wyczerpujący, bez jakiegokolwiek uwzględnienia okoliczności przemawiających na korzyść strony, w szczególności pomięcie faktu, że skarżąca dysponowała i przedłożyła KNF opinię biegłych rewidentów [...], którzy uznali stanowisko zarządu skarżącej co do ryzyk płynnościowych i funkcjonalnych w spółce za wystarczające w świetle obrazu stanu finansowego spółki, albo uznali za niemożliwe według stanu ex ante dokonanie weryfikacji zasadności założenia o kontynuowaniu działalności spółki, które było podstawą sporządzenia sprawozdania finansowego, kiedy stanowisko KNF w istocie polega na polemice z dokonaną przez skarżącą wykładnią i sposobem zastosowania przepisów MSSF i opiera się o metodę rozumowania ex post- wywodzenie z faktów następujących po sporządzeniu sprawozdań, podczas gdy w sytuacji rozbieżności tego typu organ administracji publicznej winien dążyć do ustalenia prawdy materialnej w oparciu o obiektywnie występujące dowody, nie ograniczając się li tylko do zajęcia swojego arbitralnego stanowiska, odmiennego od stanowiska skarżącej, e. niezastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., poprzez nieuwzględnienie skargi na decyzję KNF II instancji, w sytuacji, w której decyzja KNF II instancji utrzymywała w mocy decyzję KNF I instancji, która w zakresie nałożonej na skarżącą kary została wydana z naruszeniem przepisu art. 96 ust. 1 in fine ustawy o ofercie, poprzez: 1. brak pełnego zbadania i uwzględnienia sytuacji finansowej spółki oraz oparcie się w tym zakresie jedynie na wyniku finansowym, przychodach ze sprzedaży oraz kapitałach własnych ujawnionych w raportach okresowych za rok 2015, 2. analizę i uwzględnienie sytuacji finansowej grupy kapitałowej, której podmiotem dominującym jest spółka oraz oparcie się w tym zakresie na skonsolidowanym wyniku finansowym, skonsolidowanych przychodach ze sprzedaży oraz skonsolidowanych kapitałach własnych ujawnionych w raportach okresowych za rok 2015, podczas gdy nałożenie kary pieniężnej powinno zostać uzależnione jedynie od sytuacji finansowej podmiotu, na który nakładana kara jest: i. z przekroczeniem granic uznania administracyjnego, poprzez przyjęcie przez KNF, że całokształt okoliczności sprawy przemawiał za tym, aby rzekome naruszenia przepisu art. 56 ust. 1 pkt 1, 2 lit. a ustawy o ofercie uznać za wystarczającą podstawę do orzeczenia wobec Spółki kary pieniężnej w wysokości 80% jej górnej granicy przewidzianej w art. 96 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie; ii. naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 8 k.p.a., poprzez niedochowanie wymogów odnośnie treści uzasadnienia faktycznego decyzji, polegające na braku szczegółowego wskazania kryteriów i przyczyn ustalenia wysokości zastosowanej sankcji, jak również niewskazaniu przyczyn, z powodu których niektóre istotne, przemawiające na korzyść strony okoliczności nie zostały wzięte pod uwagę przy ocenie sprawy, co miało istotny wpływ na wynik sprawy i doprowadziło w konsekwencji do nałożenia na skarżącą administracyjnej kary pieniężnej, zarówno co do zasady, jak i wysokości. Szczegółową argumentację na poparcie zarzutów sformułowanych w petitum skargi kasacyjnej obszernie przedstawiono w jej uzasadnieniu. W piśmie procesowym z dnia [...] lipca 2018 r. Komisja Nadzoru Finansowego wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. W piśmie procesowym z [...] sierpnia 2018 r. spółka złożyła nowe, dodatkowe uzasadnienie podstaw kasacyjnych. Spółka wniosła o uzupełnienie uzasadnienia złożonej skargi kasacyjnej w zakresie zarzutu wskazanego w pkt. II. lit. d. petitum: "poprzez w szczególności pominięcie niezbędnej w tego typu sprawach weryfikacji wpływu rzekomego naruszenia przez skarżącą art. 56 ustawy o ofercie na dobro prawnie przez tą regulację chronione, tj. poprzez niezastosowanie testu racjonalnego inwestora dla oceny skutków, jakie zarzucane naruszenie w kontekście definicji informacji poufnej mogło wywrzeć na rynek i potencjalnego inwestora (...)". W pozostałym zakresie Spółka podtrzymała zarzuty oraz wnioski skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 1842) Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, przy czym na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach Sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Wobec tego, że taka sytuacja wystąpiła w tej sprawie, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach i nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpią - jak w tej sprawie - przesłanki nieważności postępowania, enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 pkt 1-6 p.p.s.a., to Naczelny Sąd Administracyjny, kontrolując zaskarżony wyrok, zobowiązany jest ograniczyć się do zbadania, czy wyrok ten uchybia przepisom wskazanym w skardze kasacyjnej w ramach podstaw z art. 174 p.p.s.a. Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest natomiast, określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony postępowania do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze. W kontekście odnoszącym się do zasady związania granicami skargi kasacyjnej wskazanemu rozwiązaniu towarzyszy założenie, aby stan zarzutów kierowanych przeciwko wyrokowi Sądu administracyjnego I instancji był wyraźnie określony i stabilny w czasie, zaś strona na poparcie tak zgłoszonych zarzutów mogła przedstawiać inne niż dotychczas argumenty. Muszą to być jednak nowe argumenty na rzecz przedstawionych zarzutów (konkretnych okoliczności prawnych), nie zaś nowe zarzuty, choćby dało się je ogólnie powiązać z przepisami prawa, na tle których zostały przedstawione. W przeciwnym razie granice skargi kasacyjnej byłyby płynne, zaś zainteresowane strony mogłyby podnosić zupełnie nowe okoliczności prawne nawet na rozprawie, co z pewnością nie byłoby zgodne z ustrojowym modelem sądowoadministracyjnego postępowania odwoławczego. Stąd też za uzasadniony uznać należy wniosek, że związanie granicami skargi kasacyjnej oznacza, iż Naczelny Sąd Administracyjny może poruszać się tylko w ramach przytoczonych zarzutów, wyjaśnionych w uzasadnieniu, gdyż ten element skargi należy traktować jako całość (por. postanowienie składu 7 sędziów NSA z dnia 11 czerwca 2011 r., sygn. akt II GPS 2/08). Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności z przedstawionymi powyżej konsekwencjami tego stanu rzeczy i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania (zob. wyrok NSA z 18 stycznia 2018 r., II GSK 2113/16, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W świetle przedstawionych uwag wprowadzających, stanowiska pełnomocnika strony skarżącej kasacyjnie zaprezentowanego piśmie procesowym z dnia [...] sierpnia 2018 r. jako dodatkowe (nowe) uzasadnienie podstaw kasacyjnych, nie można było uznać za "przytoczenie nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych", o którym mowa w art. 183 § 1 p.p.s.a. W uzasadnieniu tego pisma sformułowano bowiem w istocie nowe zarzuty których nie zgłoszono w terminie otwartym do wniesienia skargi kasacyjnej, a dotyczące niezastosowania testu racjonalnego inwestora dla oceny skutków, jakie zarzucane naruszenie w kontekście definicji informacji poufnej mogło wywrzeć na rynek i potencjalnego inwestora. Zarzuty kasatora podniesione w piśmie procesowym z dnia [...] sierpnia 2018 r. wykraczają zatem poza powołane w skardze kasacyjnej. Stanowiły w istocie rozszerzenie podstaw kasacyjnych po upływie terminu przewidzianego do ich wniesienia. Nie mogły być brane pod uwagę przez Naczelny Sąd Administracyjny, gdyż stanowiłoby to naruszenie art. 183 § 1 p.p.s.a. Według Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie orzekającym w rozpatrywanej sprawie, zarzuty skargi kasacyjnej nie podważają stanowiska Sądu I instancji odnośnie do zawartej w zaskarżonym wyroku propozycji rozstrzygnięcia spornych w rozpatrywanej sprawie kwestii, ani też oceny tego Sądu, że kontrolowana decyzja Komisji Nadzoru Finansowego nie jest niezgodna z prawem. Skarga kasacyjna nie została bowiem oparta na usprawiedliwionych podstawach. Za nieusprawiedliwiony przede wszystkim jako najdalej idący należało uznać zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. wskazany w pkt II. a. petitum skargi kasacyjnej poprzez - jak stwierdził autor skargi kasacyjnej - lakoniczne i pozbawione analizy merytorycznej odniesienie się do zarzutów skargi, w tym brak wyjaśnienia merytorycznych podstaw nieuwzględnienia zarzutu przedawnienia możliwości nałożenia administracyjnej kary pieniężnej na skarżącą. Wbrew zarzutom autora skargi kasacyjnej Sąd I instancji dopełnił obowiązku wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia oraz rozpoznał zarzuty w taki sposób, który umożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli. Natomiast - jak wynika z uzasadnienia skargi kasacyjnej - za pomocą tego zarzutu jej autor polemizuje w istocie z oceną dokonaną przez KNF i Sąd I instancji w odniesieniu do przedawnienia możliwości nałożenia na skarżącą administracyjnej kary pieniężnej, czego skutecznie uczynić nie może. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. nie służy bowiem do zwalczania ustaleń faktycznych czy oceny materiału dowodowego przyjętych za podstawę orzekania (por. wyrok NSA z 28 listopada 2008 r., sygn. akt II FSK 1156/07, LEX nr 575447, wyrok NSA z 22 listopada 2012 r., sygn. akt II GSK 1652/11, LEX nr 1291759). Okoliczność, że stanowisko zajęte przez Wojewódzki Sąd Administracyjny jest odmienne od prezentowanego przez autora skargi kasacyjnej nie oznacza, że takie uzasadnienie wyroku nie odpowiada wymogom ustawowym określonym w art. 141 § 4 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z 9 czerwca 2006 r., sygn. akt II FSK 867/05, LEX nr 488083). Zarzut ten jest zatem niezasadny. Podważając prawidłowość stanowiska Sądu I instancji, strona skarżąca - na gruncie stawianych w skardze kasacyjnej zarzutów - czyni to przede wszystkim poprzez próbę wykazania braku prawnych podstaw do wydania decyzji w związku z upływem terminu, w jakim organ administracji miał prawo ją wydać, co ma - zdaniem strony - tę konsekwencję, że wraz z upływem terminu, o którym mowa w art. 68 § 1 O.p. organ utracił kompetencję do nałożenia kary pieniężnej, albowiem możliwość jej realizacji uległa przedawnieniu (pkt I. petitum skargi kasacyjnej). Odnosząc się do przedstawionej kwestii na wstępie podkreślić należy, że do zadań organu, o którym mowa w art. 4 ust. 1 ustawy o nadzorze należy sprawowanie nadzoru określonego w art. 1 ust. 2 tej ustawy, którego zakres - jak wynika to z tego przepisu - obejmuje nadzór nad rynkiem kapitałowym sprawowany, między innymi, zgodnie z przepisami ustaw wymienionych w art. 1ust. 2 pkt 4 ustawy o nadzorze nad rynkiem finansowym. Zdaniem NSA możliwość skutecznej reakcji organu nadzoru na naruszenie prawa nie była ograniczona terminem w sposób wskazany w skardze kasacyjnej, tj. na podstawie art. 68 § 1 O.p. Art. 11 ust. 5 ustawy o nadzorze, stanowiący podstawę procesową wydanych w sprawie decyzji przewiduje, że "do postępowania Komisji i przed Komisją stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej". Stanowiąca materialnoprawną podstawę wydanych w sprawie decyzji ustawa o ofercie nie odsyła w żadnym zakresie do przepisów ustawy - Ordynacja podatkowa. Sporna w tej sprawie kara pieniężna stanowi zatem administracyjną karę pieniężną nakładaną na podstawie przepisów k.p.a., a to oznacza, że przepisy Ordynacji podatkowej nie mogły mieć do niej zastosowania. Podkreślić należy, że zgodnie z treścią art. 2 § 1 pkt 1 O.p., przepisy Ordynacji podatkowej mają zastosowanie do podatków, opłat oraz niepodatkowych należności budżetu, ale tylko w sytuacji, gdy są one określone w postępowaniu podatkowym przez organy podatkowe. Komisja Nadzoru Finansowego nie jest takim organem, a w postępowaniu przed Komisją nie stosuje się przepisów O.p. Z art. 1 ust. 2 ustawy o nadzorze wynika bowiem, że Komisja Nadzoru Finansowego, jako organ nadzoru nad rynkiem finansowym, w ramach swoich zadań sprawuje m.in. nadzór nad rynkiem kapitałowym zgodnie z ustawą o ofercie. Celem nadzoru jest zapewnienie prawidłowego funkcjonowania rynku kapitałowego, w szczególności bezpieczeństwa obrotu oraz ochrony inwestorów i innych jego uczestników, a także przestrzegania reguł uczciwego obrotu. Organ nadzoru wyposażony został w kompetencje do stosowania wobec podmiotów nadzorowanych sankcji administracyjnych o zróżnicowanym charakterze (sankcji niepieniężnych i pieniężnych), wykorzystywanych w celu usunięcia rozbieżności między stanem rzeczywistym a postulowanym oraz w celu prewencyjnego oddziaływania na zachowania podmiotów nadzorowanych, z czym łączy się jednocześnie funkcja represyjna, albowiem sankcje te mają stanowić również adekwatną dolegliwość za czyn polegający na naruszeniu norm prawa administracyjnego. Do specyfiki oraz funkcji administracyjnych sankcji pieniężnych, nakładanych w związku z deliktem administracyjnym, nie przystają zatem przepisy art. 21 § 1 pkt 1 i pkt 2 oraz art. 68 § 1 i art. 70 O.p., odnoszące się do sposobów powstania zobowiązania podatkowego, terminu przedawnienia prawa do ustalenia zobowiązania podatkowego oraz terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, z uwagi na ich treść, siatkę pojęciową stosowaną wobec nich przez ustawodawcę oraz ich funkcje - dotyczące sfery stosunków publicznoprawnych w zakresie świadczeń pieniężnych na rzecz budżetu państwa lub budżetu samorządowego. Należności z tytułu nakładanych kar pieniężnych stanowią wprawdzie dochód budżetu państwa, jednak nie mają one na celu zapewnienia wpływów do budżetu państwa. Ich celem jest reakcja na stwierdzone naruszenie prawa (delikt administracyjny) poprzez oddziaływanie prewencyjne, motywacyjne oraz represyjne (jako środków nadzoru). Należy zatem podzielić pogląd przyjmowany w orzecznictwie sądów administracyjnych, że przepis art. 68 § 1 O.p. nie znajduje zastosowania do administracyjnych kar pieniężnych, w tym również do kar za naruszenie obowiązków informacyjnych przewidzianych w ustawie o ofercie (por. m.in. wyroki NSA: z 17 stycznia 2020 r., sygn. akt II GSK GSK 3636/17; z 20 września 2019 r., sygn. akt II GSK 2392/17; z 18 kwietnia 2019 r., sygn. akt II GSK 1248/17; z 12 kwietnia 2018 r., sygn. akt II GSK 3767/17; z 25 lutego 2014 r., sygn. akt II GSK 1524/12). Przeciwne stanowisko, wynikające z przywołanego skardze kasacyjnej między innymi wyroku NSA z 2 lutego 2016 r., sygn. akt II GSK 2593/14, nie zyskało poparcia w orzecznictwie. Przeciwnie, Naczelny Sąd Administracyjny zajął stanowisko, że pogląd o konieczności stosowania art. 68 § 1 O.p., do nakładanych przez KNF kar pieniężnych byłby sprzeczny z założeniem ustawodawcy, który pozostawił organowi nadzoru możliwość wyboru sankcji, która w jego ocenie będzie najbardziej adekwatna do wagi stwierdzonego naruszenia. Sprzeczność owa polega na tym, że przyjęcie, iż art. 68 § 1 Ordynacji podatkowej ma zastosowanie do kar pieniężnych nakładanych przez KNF, prowadziłoby do tego, że przedawnienie miałoby zastosowanie wyłącznie do kary pieniężnej, natomiast KNF mogłaby nałożyć niepodlegającą przedawnieniu sankcję alternatywną przewidzianą za dany czyn, tj. karę niepieniężną, zwykle surowszą (na przykład cofnięcie zezwolenia). Prowadziłoby to do sytuacji, w której czas wykrycia czynu stanowiącego naruszenie przepisów determinowałby z góry sankcję jaką może nałożyć KNF, co mogłoby prowadzić do tego, że z powodu przedawnienia możliwości nałożenia kary pieniężnej, KNF zmuszona byłaby zastosować karę surowszą, to jest cofnięcie zezwolenia, choć charakter czynu kwalifikowałby się do zastosowania kary pieniężnej. Ten sam czyn w zakresie nałożenia kary pieniężnej bowiem uległby przedawnieniu, natomiast w zakresie cofnięcia zezwolenia nie byłby przedawniony. W ten sposób uznanie administracyjne KNF w zakresie wyboru sankcji zostałoby w istocie ograniczone na rzecz stosowania sankcji niepieniężnych, co prowadziłoby do pogorszenia sytuacji strony postępowania (por. wyrok NSA z 4 października 2018 r., sygn. akt II GSK 813/18). Pogląd, że przepis art. 68 § 1 O.p. nie znajdował i nie znajduje zastosowania do administracyjnych kar pieniężnych, w tym również do kar za naruszenie obowiązków informacyjnych przewidzianych w ustawie o ofercie, potwierdza także to, że obecnie obowiązujące przepisy w odniesieniu do administracyjnych kar pieniężnych nie odsyłają do przepisów O.p., lecz przewidują szczególną regulację zawartą w k.p.a. tj. dział IVa pt. "Administracyjne kary pieniężne", w tym art. 189g § 1 i 2 k.p.a. wprowadzający pięcioletni termin przedawnienia nakładania administracyjnych kar pieniężnych. Przepis ten ma zastosowanie również do administracyjnych kar pieniężnych nakładanych na podstawie przepisów O.p., co jest konsekwencją zmian wprowadzonych z dniem 1 czerwca 2017 r. do art. 67 ust. 2 ustawy o finansach publicznych przewidujących, że do spraw dotyczących administracyjnych kar pieniężnych stosuje się przepisy ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego. Przepis ten nie znajduje natomiast zastosowania w rozpoznawanej sprawie, gdyż w ustawie z 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r., poz. 935) nie przewidziano stosowania tych regulacji do spraw wszczętych i zakończonych w administracyjnym toku instancji. Trafnie ponadto WSA wskazuje, że na gruncie ustawy o ofercie w wersji obowiązującej na datę stwierdzonych przez organ deliktów administracyjnych ustawodawca tylko w jednym przypadku tj. w art. 97 ust. 7 przewidział przedawnienie nakładania kary administracyjnej, z czego należy wnioskować, że sam problem przedawnienia był przez ustawodawcę dostrzeżony, jednakże w przypadku pozostałych naruszeń sankcjonowanych karą pieniężną ustawodawca świadomie nie wprowadził instytucji przedawnienia. Odnosząc się zatem do zawartego w skardze kasacyjnej wniosku skarżącej o skierowanie pytania prawnego, wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 187 § 1 p.p.s.a., jeżeli przy rozpoznawaniu skargi kasacyjnej wyłoni się zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwości, Naczelny Sąd Administracyjny może odroczyć rozpoznanie sprawy i przedstawić to zagadnienie do rozstrzygnięcia składowi siedmiu sędziów tego Sądu. Analiza powyższego przepisu wskazuje, że jego zastosowanie jest uzależnione od zaistnienia wątpliwości co do określonego zagadnienia prawnego. Skoro w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły takie wątpliwości, to brak było podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącej. Odnosząc się do oceny zasadności zarzutów opartych na podstawie określonej w pkt 2 art. 174 p.p.s.a. przypomnieć należy, że o skuteczności zarzutów naruszenia przepisów postępowania formułowanych w ramach wskazanej podstawy kasacyjnej, nie decyduje każde im uchybienie, lecz tylko i wyłącznie takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przez wpływ, o którym mowa na gruncie przywołanego przepisu, rozumieć należy istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej, a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem sądu administracyjnego I instancji, który to związek przyczynowy, jakkolwiek nie musi być realny, to jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy. Wynikającym z przepisu art. 176 p.p.s.a. obowiązkiem strony wnoszącej skargę kasacyjną jest więc, nie tylko wskazanie podstaw kasacyjnych, lecz również ich uzasadnienie, co w odniesieniu do zarzutu naruszenia przepisów postępowania powinno się wiązać z uprawdopodobnieniem istnienia wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy. Autor skargi kasacyjnej zobowiązany jest więc uzasadnić, że następstwa zarzucanych uchybień były na tyle istotne, że kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego orzeczenia, a w sytuacji, gdyby do nich nie doszło, wyrok sądu administracyjnego I instancji byłby inny. Sposób w jaki skonstruowano, zwłaszcza zaś uzasadniono zarzuty naruszenia przepisów postępowania (pkt II. a.-e. petitum skargi kasacyjnej), nie daje podstaw aby przyjąć, że strona skarżąca kasacyjnie skutecznie podważyła stan faktyczny, który przyjęty został przez Sąd I instancji - jako prawidłowo ustalony przez organ - za podstawę wyrokowania w rozpoznawanej sprawie. Regulacje zawarte w Kodeksie postępowania administracyjnego zobowiązują więc organ, działający w granicach uznania administracyjnego, do wszechstronnego zbadania stanu faktycznego (art. 7 i 77 § 1 k.p.a.), oceny zebranego materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.) i wypełnienia przez organ obowiązków wynikających z art. 107 § 3 k.p.a. Kontrola działań organu w tym zakresie sprowadza się więc zasadniczo do prawidłowości zastosowania przez organ przepisów postępowania administracyjnego (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.). Odnosząc się do zarzutów skargi kasacyjnej dotyczącej naruszenia przepisów postepowania poprzez niezastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z naruszeniem art. 84 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. w zw. z art. 68 ust. 3 ustawy o ofercie (pkt II. b.), art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. oraz art 80 k.p.a. (pkt II. c.), art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. w związku z art. 7 k.p.a. (pkt II.d.), oraz niezastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., poprzez nieuwzględnienie skargi w sytuacji naruszenia przepisu art. 96 ust. 1 in fine ustawy o ofercie (pkt II. e.), Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zarzuty te są również nieusprawiedliwione. Kontrolowane przez Sąd I instancji decyzje zostały wydane w postępowaniu, które zostało przeprowadzone zgodnie ze standardami procedury administracyjnej. Ze zgromadzonego w aktach materiału dowodowego oraz wydanych w tej sprawie decyzji wynika, że zostały wyjaśnione istotne okoliczności sprawy, których wyjaśnienie było konieczne do zastosowania przepisów prawa materialnego. Ponadto z uzasadnienia zaskarżonego wyroku oraz zaskarżonej decyzji jednoznacznie wynika, że Sąd I instancji dokonał prawidłowej oceny zaskarżonej decyzji w zakresie istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznych i prawnych. Podnoszone w tym zakresie zarzuty skarżącego kasacyjnie sprowadzają się w istocie rzeczy do prezentowania własnych ocen stanu faktycznego. Wskazać też należy, że charakter sprawy i treść wskazanych w pkt II. b. i d. zarzutów skargi kasacyjnej wymagają odniesienia się do nich w sposób komplementarny. Podkreślić należy, że zgodnie z treścią art. 84 § 1 k.p.a., gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne, organ administracji publicznej może zwrócić się do biegłego lub biegłych o wydanie opinii. Możliwość skorzystania z tego środka dowodowego jest pozostawiona do uznania organu prowadzącego postępowanie. Ocena istotnych okoliczności sprawy dokonywana jest w granicach obowiązującego prawa i w ramach przyznanych organom kompetencji. Organy te powołane zostały bowiem, w ramach szeroko rozumianego systemu prawnego, do załatwiania spraw określonego rodzaju. W tym zakresie podkreślić należy, że Komisja jest wyspecjalizowanym organem, powołanym do sprawowania nadzoru w szczególności w zakresie prawidłowego wypełniania przez emitentów obowiązku przekazywania raportów okresowych, zawierających sprawozdania finansowe. Ocena prawidłowości wykonania obowiązku przez Spółkę w rozpoznawanej sprawie nie wymagała wiadomości specjalnych, uzasadniających powołanie biegłego na podstawie art. 84 § k.p.a. Komisja przed wydaniem rozstrzygnięcia w sprawie nie była również zobowiązana do zasięgania opinii jakichkolwiek innych organów. Dlatego należy zgodzić się z Sądem I instancji, który uznał, że skoro organ zatrudnia pracowników, będących ekspertami z zakresu rachunkowości MSR i MSSF nie było potrzeby powoływać biegłego celem dokonania oceny informacji finansowych zawartych w skonsolidowanym raporcie okresowym za 2011 rok, raporcie okresowym za 2011 rok oraz w skonsolidowanym raporcie finansowym za I kwartał roku 2012. Ponadto podnosząc zarzut naruszenia przepisów postępowania związanych z ustaleniem stanu faktycznego, skarżąca w istocie kwestionuje ocenę ustaleń faktycznych dokonanych przez Komisję oraz dokonaną przez nią w decyzji wykładnię przepisów. Niezależnie od powyższego, wskazać należy, że Komisja w zaskarżonej decyzji powołała i uzasadniła naruszenia mających w sprawie zastosowanie przepisów Międzynarodowych Standardów Rachunkowości ("MSR") i Międzynarodowych Standardów Sprawozdawczości Finansowej ("MSSF") oraz związanych z nimi interpretacji ogłoszonych w formie rozporządzeń Komisji Europejskiej (k.[...] decyzji; k. [...] akt adm.), jak również szczegółowo odniosła się do wszystkich zarzutów skarżącej podniesionych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy (k. 27-41 decyzji; k. [...] akt adm.). W istocie zatem argumentacja skarżącej przedstawiona dla uzasadnienia zarzutu sformułowanego w pkt II. d. petitum skargi kasacyjnej sprowadza się do polemiki z oceną zgromadzonego przez organ materiału dowodowego (której skarżąca nie podziela), i nie stanowi podstawy do uznania naruszenia przez organ wskazanych tam przepisów. W konsekwencji Sąd I instancji dokonał prawidłowej oceny, że nie doszło do naruszenia art. art. 84 w zw. z art. 77 k.p.a. w zw. z art. 68 ust. 3 ustawy o ofercie oraz art. 77 § 1 oraz art. 80 w związku z art. 7 k.p.a. w sposób wskazany w pkt. 64, 71, 72, 73, 74, 75, 76, 79, 80, 81, 82, 83, 84 uzasadnienia skargi kasacyjnej. W sprawie nie doszło również do niezastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z naruszeniem przepisów art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. oraz art 80 k.p.a. polegającym na dowolnej, a nie swobodnej ocenie dowodów, która w konsekwencji doprowadziła do uznania że powstała najpóźniej w dniu [...] października 2011r. informacja o gotowości do podjęcia rozmów przez Spółkę na temat transakcji zbycia znacznego pakietu akcji Spółki [...]. ("[...]"'): na rzecz [...] S.A. z siedzibą w [...] ("[...]"). Wskazać należy, że przepis art. 56 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji przewidywał, że emitent papierów wartościowych dopuszczonych do obrotu na rynku regulowanym jest obowiązany, z zastrzeżeniem ust.6, do równoczesnego przekazywania Komisji, spółce prowadzącej ten rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości: 1) informacji poufnych w rozumieniu art. 154 ustawy o obrocie, czyli tzw. informacji poufnych. Z kolei zgodnie z art. 154 ust.1 i 2 ustawy o obrocie (w brzmieniu na datę wydania decyzji) informacją poufną jest określona w sposób precyzyjny informacja dotycząca, bezpośrednio lub pośrednio, jednego lub kilku emitentów instrumentów finansowych, jednego lub kilku instrumentów finansowych emitowanych przez emitenta albo nabywania lub zbywania takich instrumentów, która nie została przekazana do publicznej wiadomości, a która po takim przekazaniu mogłaby w istotny sposób wpłynąć na cenę tych instrumentów finansowych lub na cenę powiązanych z nimi pochodnych instrumentów finansowych, przy czym dana informacja: 1) jest określona w sposób precyzyjny, wtedy gdy wskazuje na okoliczności i zdarzenia, które wystąpiły lub których wystąpienia można zasadnie oczekiwać, a jej charakter w wystarczającym stopniu umożliwia dokonanie oceny potencjalnego wpływu tych okoliczności lub zdarzeń na cenę lub wartość instrumentów finansowych lub na cenę powiązanych w nimi pochodnych instrumentów finansowych; 2) mogłaby po przekazaniu do publicznej wiadomości w istotny sposób wpłynąć na cenę lub wartość instrumentów finansowych lub na cenę powiązanych z nimi pochodnych instrumentów finansowych, wtedy gdy mogłaby ona zostać wykorzystana przy podejmowaniu decyzji inwestycyjnych przez racjonalnie działającego inwestora. Z treści pkt II.c. petitum skargi kasacyjnej wynika, że skarżąca kasacyjnie formułując zarzut naruszenia art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. oraz art 80 k.p.a. kwestionuje zasadność uznania informacji z [...] października 2011 r. za informację poufną w rozumieniu przepisów ustawy o obrocie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzut ten jest niezasadny. Biorąc pod uwagę treść pisma [...] z [...] października 2011 r., trafnie uznano, że stanowiła ona informację poufną, a zatem podlegała obowiązkowi informacyjnemu na podstawie art. 56 ustawy o ofercie. Pismo z [...] października 2011 r. stanowiło odpowiedź na zapytanie [...] o możliwość nabycia akcji [...] posiadanych przez [...], jakie [...] złożyła w dniu [...] września 2011 roku do [...]. W odpowiedzi na to zapytanie [...] - spornym pismem z [...] października 2011 roku - wyraźnie wskazała, że jest gotowa do podjęcia rozmów w przedmiocie zbycia posiadanych przez nią akcji [...]. A zatem zawarta w tym piśmie informacja dotyczyła bezpośrednio emitenta nabycia przez niego znacznego pakietu akcji [...]. W piśmie tym wyrażono gotowość [...] do podjęcia z [...] rozmów mających na celu ustalenie warunków biznesowych transakcji i struktury prawnej oraz harmonogramu sprzedaży akcji [...] posiadanych przez [...]. W ocenie NSA prawidłowo Sąd I pierwszej instancji zaakceptował pogląd organu, że informacja zawarta w piśmie z [...] października 2011 roku spełniała warunek precyzyjności. W zapytaniu z [...] września 2011 roku wskazano wyraźnie, że chodzi o możliwość nabycia od [...] pakietu posiadanych przez nią akcji [...]. Udzielając odpowiedzi na to zapytanie, w spornym piśmie z [...] października 2011 roku, [...] wyraźnie wskazywała na gotowość sprzedaży posiadanego przez siebie pakietu akcji. Wielkość zaś tego pakietu akcji była znana, biorąc pod uwagę status [...] i [...] czyli fakt, że obie spółki były spółkami publicznymi. Niezasadne jest zatem twierdzenie skarżącej kasacyjnie, że z pisma tego nie wynikało jaka będzie wielkość nabywanego pakietu i ten brak precyzyjności powodował, że nie można było informacji zawartej w tym piśmie uznać za informację poufną, podlegającą obowiązkowi publikacji. Samo potwierdzenie przez [...] gotowości podjęcia rozmów o sprzedaży na rzecz [...] znacznego pakietu akcji [...] stanowiło informację poufną, która powinna była zostać ujawniona. Prawidłowo zatem w tej sprawie uznano, że pismo z [...] października 2011 roku stanowiło informację poufną w rozumieniu art. 154 ust. 1 ustawy o obrocie, gdyż informacje w nim zawarte zostały określone w sposób precyzyjny w rozumieniu tego przepisu i mogły po przekazaniu do publicznej wiadomości w istotny sposób wpłynąć na cenę lub wartość instrumentów finansowych lub na cenę powiązanych z nimi instrumentów pochodnych. Planowana transakcja, biorąc pod uwagę wielkość pakietu którego miała dotyczyć, stanowiła okoliczność, o której mowa w art. 154 ust. 1 pkt 1 ustawy o obrocie, tj. taką, której wystąpienia można było zasadnie oczekiwać, a której charakter w wystarczającym stopniu umożliwiał dokonanie oceny potencjalnego jej wpływu na cenę lub wartość instrumentów finansowych. Zawarta w tym piśmie informacja mogła, po przekazaniu jej do publicznej wiadomości, w istotny sposób wpłynąć na cenę lub wartość instrumentów finansowych, gdyż mogła zostać wykorzystana przy podejmowaniu decyzji inwestycyjnych przez racjonalnie działającego inwestora (artykuł 54 ust. 1 pkt 2 ustawy o obrocie). Ma wprawdzie rację skarżąca kasacyjnie, że sporne pismo stanowiąc pierwszy krok w negocjacjach - nie przypieczętowało jeszcze decyzji [...] o nabyciu znacznego pakietu akcji [...]. Nie ma jednak racji skarżąca kasacyjnie co do tego, że informacje zawarte w spornym piśmie nie spowodowały, że inwestorzy mogli zasadnie oczekiwać, że transakcja nabycia akcji [...] zostanie zrealizowana. W ocenie NSA trafnie w tej sprawie uznał Sąd I instancji w ślad za organem, że te informacje były o takiej wadzie i takim stopniu szczegółowości, że na ich podstawie inwestorzy mogli zasadnie oczekiwać, że transakcja nabycia akcji [...] zostanie zrealizowana i mogli dokonać oceny potencjalnego jej wpływu na cenę lub wartość instrumentów finansowych. Racjonalny inwestor bierze pod uwagę informacje o zdarzeniach przyszłych i niepewnych, dokonując swoistego bilansu ryzyka niezaistnienia tego zdarzenia i potencjalnego zysku z tej transakcji w konkretnej sytuacji (por. wyrok NSA z 21 listopada 2013 r., sygn. akt. II GSK 931/12). Precyzyjność, o której mowa w art. 154 ust. 1 ustawy o ofercie musi odnosić się do faktów dotyczących emitenta, jego instrumentów finansowych i jego otoczenia, które mają dopiero nastąpić, są związane ze sferą strategii i planów. Wystarczy, że dostęp do tych informacji mógłby dać podstawę do podejmowania decyzji co do instrumentów finansowych emitenta, a literalnie ujmując - ma wpływ na cenę tych instrumentów lub instrumentów z nimi powiązanych (por. I. Kusak-Żak, M. Żak, Komentarz do ustawy o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych). Wystarczy więc wskazanie na pewne zamiary emitenta. Mniejsze znaczenie ma tutaj kwestia prawdopodobieństwa osiągnięcia określonego celu, stopień pewności zaistnienia danego zdarzenia (por. M. Dyl w A. Chłopecki, M. Dyl, Ustawa o ofercie publicznej w warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz spółkach publicznych, LEX 2014, komentarz do art. 56, pkt.2.). Chodzi zatem o sytuacje, w których można realistycznie prognozować, że zaistnienie przyszłych zdarzeń nie jest nieprawdopodobne. Nie jest natomiast konieczne wykazanie wysokiego prawdopodobieństwa ich zaistnienia (por. orzeczenie TSUE w sprawie C-19/11 [...] v. [...], pkt 46 i 47; por. też T. Sójka (red.), Komentarz do ustawy o obrocie instrumentami finansowymi, w: Prawo rynku kapitałowego. Komentarz, Lex 2015, komentarz do art. 154, pkt 25). Informacją poufną jest treść dotycząca faktów rozumianych jako subiektywnie weryfikowane elementy rzeczywistości. Nie ma tu znaczenia ocena, czy dane działanie przyniesie pomyślne rezultaty (por. wyrok NSA z 21 listopada 2013 r., sygn. akt. II GSK 931/12; tak też wyrok NSA z 14 stycznia 2020 r., sygn. akt II GSK 471/19, dostępny w internecie). W dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmowano wielokrotnie, wbrew temu co twierdzi skarżąca kasacyjnie, że informacja o rozpoczęciu negocjacji zmierzających do zawarcia umowy inwestycyjnej jest informacją poufną. Prowadzone negocjacje mogą doprowadzić do znaczącej zmiany sytuacji ekonomicznej Spółki. Dlatego przyjęcie propozycji podjęcia rozmów na temat ewentualnej przyszłej transakcji jest traktowane jako informacja poufna. Jej przekazanie do publicznej wiadomości może w istotny sposób wpłynąć na cenę (por. wyrok NSA z 13 grudnia 2018 r., sygn. akt. II GSK 4587/16). Z tego też powodu jako informacja poufna jest traktowany także sam list intencyjny (por. wyrok NSA z 6 maja 2014 r., sygn. akt II GSK 489/13), jak również informacja o odstąpieniu od zamierzeń objętych listem intencyjnym (por. wyrok NSA z 21 listopada 2013 r., sygn. akt. II GSK 931/12). Wobec powyższego wbrew twierdzeniom skarżącej kasacyjnie nie miało znaczenia to, że pismo z [...] października 2011 r. nie zostało podpisane zgodnie z reprezentacją. A zatem, skoro pismo z [...] października 2011 roku było informacją poufną, niezasadny jest zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. (pkt II. c petitum skargi kasacyjnej). W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny szczegółowo też wyjaśnił dlaczego w rozpoznawanej sprawie uznał, że wysokość wymierzonej kary nie przekroczyła granic uznania administracyjnego, poprzez orzeczenie wobec Spółki kary pieniężnej w wysokości 80% jej górnej granicy przewidzianej w art. 96 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie. Trafnie Sąd I instancji uznał, że nakładając karę pieniężną w wysokości 800.000 złotych organ nie przekroczył granic uznania administracyjnego. Wziął bowiem pod uwagę funkcje kary jak również inne czynniki wpływające na jej wysokość tj. rodzaj dobra naruszonego działaniem skarżącej, skalę naruszeń i czas ich trwania sytuację finansową spółki przedstawioną w sprawozdaniach finansowych, uprzednią karalność spółki za naruszenie obowiązków informacyjnych. W tym stanie rzeczy decyzji organu w tym zakresie nie można uznać za dowolną. Stąd przykłady sankcji nakładanych przez Komisję na inne podmioty nie mogły być uwzględnione w niniejszej sprawie. Należy podkreślić, że sankcje nakładane na podstawie art. 96 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie mają charakter represyjny, a ich celem jest dyscyplinowanie adresatów norm prawnych zagrożonych sankcją do przestrzegania obowiązującego prawa. Dla osiągnięcia skuteczności sankcje muszą powodować dolegliwość, ale jednocześnie muszą być współmierne w stosunku do rodzaju naruszenia i nieuchronne. Z tego punktu widzenia zdaniem Sądu nie naruszała prawa decyzja o nałożeniu na skarżącą kary pieniężnej w wysokości 800.000 złotych. Podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. art. 96 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie jest zatem niezasadny. WSA w Warszawie, oddalając rozpatrywaną skargę, nie naruszył zarzucanych mu przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 §1 oraz art. 80 k.p.a. Zdaniem NSA to, że organ w sposób należyty zebrał materiał dowodowy i dokonał jego pełnej oceny (art. 77 § 1 k.p.a.), a przy tym ocena ta nie była dowolna (art. 80 k.p.a.), potwierdzało również uzasadnienie zaskarżonej decyzji, wskazujące na dokonanie wszechstronnej analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie pozostawiające wątpliwości, co do przyczyn zastosowania sankcji administracyjnej. Wbrew twierdzeniom skarżącej kasacyjnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku wskazał podstawę prawną wyroku i wyjaśnił przyczyny podjętego rozstrzygnięcia, przedstawił stan sprawy, istotę zarzutów skargi i dokonał oceny zaskarżonej decyzji oraz podniesionych w skardze zarzutów w kontekście prawidłowości podjętego i szeroko uzasadnionego rozstrzygnięcia o nałożeniu kary. WSA wyjaśnił dlaczego w rozpoznawanej sprawie uznał, że wysokość wymierzonej kary nie przekraczała granic uznania administracyjnego. Sąd I instancji wskazał, że organ działał w granicach uznania i uzasadnił wysokość wymierzonej kary zindywidualizowanymi przesłankami. Sąd uznał, że brak jest podstaw do zakwestionowania rozstrzygnięcia organu o zastosowaniu sankcji w postaci nałożenia kary pieniężnej w wysokości 800.000 zł. Uzasadniając pogląd, że nie doszło do przekroczenia przez organ granic uznania administracyjnego oraz nałożenia kary pieniężnej Sąd wskazał, że analiza wydanej w sprawie decyzji, jak również zebranego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wskazują, że kara na skarżącą została nałożona za nieprawidłowe wykonywanie obowiązków informacyjnych (art. 56 ust. 1 pkt 1 i 2 lit. a ustawy o ofercie), jak również za nieprawidłowości w sprawozdaniach finansowych na co wskazują k.[...] decyzji; k. [...] akt adm. Tym samym za niezasadny należało uznać zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 8 k.p.a.(pkt II.e.2.ii petitum skargi kasacyjnej). Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny uznając wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej za nieusprawiedliwione, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. Wniosek Komisji Nadzoru Finansowego o zasądzenie zwrotu kosztów zastępstwa procesowego nie został uwzględniony z uwagi na złożenie odpowiedzi na skargę kasacyjną po terminie wskazanym w art. 179 p.p.s.a. Odpis skargi kasacyjnej odebrano 25 czerwca 2018 r., a odpowiedź na skargę kasacyjną wniesiono 10 lipca 2018 r. Nie stanowi natomiast odpowiedzi na skargę kasacyjną w rozumieniu art. 179 p.p.s.a. pismo procesowe strony, wniesione po upływie terminu zakreślonego w tym przepisie (por. wyrok SN z 2 marca 2010 r., sygn. akt II PK 241/09, Lex nr 589976; wyrok NSA z 16 lipca 2008 r., sygn. akt II OSK 859/07, Lex nr 484868; H. Knysiak-Molczyk, Skarga kasacyjna w postępowaniu sądowoadministracyjnym, Warszawa 2010, str. 419).