III SA/Wa 2533/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Waldemar Śledzik, Sędziowie sędzia WSA Włodzimierz Gurba (sprawozdawca), sędzia WSA Katarzyna Owsiak, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 22 września 2017 r. sprawy ze skargi R. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2016 r. [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zarzutów w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego oddala skargę 1.1. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. (dalej jako "NUS" lub "organ pierwszej instancji") na podstawie własnych tytułów wykonawczych o nr [...] z dnia 04.11.2011 r. i [...] z dnia 16 listopada 2011 r. zawiadomieniem z dnia 18 listopada 2011 r. dokonał zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego u dłużnika zajętej wierzytelności. Powyższe zawiadomienie wraz z odpisami tytułów wykonawczych po dwukrotnym awizowaniu zostało doręczone Stronie w trybie zastępczym w dniu 7 grudnia 2011 r. Natomiast dłużnikowi zajętej wierzytelności w dniu 23 listopada 2011 r. Trzema zawiadomieniami z dnia 18 listopada 2011 r. organ egzekucyjny dokonał zajęcia praw majątkowych stanowiących wierzytelność z tytułu otrzymywanych świadczeń pieniężnych u dłużników zajętych wierzytelności tj. w Sądach Okręgowych w W., L. i C.. Następnie w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego, przy piśmie z dnia 27 listopada 2012 r., w siedzibie organu egzekucyjnego doręczono pełnomocnikowi zobowiązanego kserokopie m.in. takich dokumentów, jak: tytuły wykonawcze o numerach [...] i [...], zawiadomienie o zajęciu rachunku bankowego, zawiadomienia o zajęciu praw majątkowych w Sądach Okręgowych w L., C. i W.. 1.2. Pan R. K. (dalej zwany "Skarżący", "Strona" lub "Zobowiązany"), pismem z dnia 3 grudnia 2012 r. wniósł wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zarzutów wraz z zarzutem w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Powołał się na brak doręczenia wystawionych w listopadzie 2011 r. przez NUS tytułów wykonawczych. NUS, postanowieniem z dnia 12 grudnia 2012 r. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia zarzutów w sprawie prowadzonego wobec Zobowiązanego postępowania egzekucyjnego. 1.3. Dyrektor Izby Skarbowej w W. (dalej jako "DIS", "organ odwoławczy" lub "organ drugiej instancji"), postanowieniem z [...] marca 2013 r. uchylił zaskarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. NUS, postanowieniem z [...] sierpnia 2013 r. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia zarzutów w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym i pozostawił wniosek bez rozpatrzenia. 1.4. Skarżący, w zażaleniu z 23 września 2013 r. zarzucił liczne naruszenie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. DIS, postanowieniem z [...] grudnia 2013 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie NUS z dnia [...] sierpnia 2013 r. w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zarzutów w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego. 1.5. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 30 stycznia 2015 r. sygn. akt III SA/Wa 710/14, po rozpoznaniu skargi z 27 stycznia 2014 r. uchylił zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2013 r. 1.6. Następnie DIS, postanowieniem z dnia [...] lipca 2015 r., po ponownym rozpoznaniu zażalenia z 23 września 2013 r., uchylił postanowienie organu egzekucyjnego z dnia [...] sierpnia 2013 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Zdaniem DIS, NUS przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, powinien zająć stanowisko w odniesieniu do kwestii podnoszonych przez Skarżącego w pismach z dnia 1 lipca 2013 r. i 23 września 2013 r., które stanowią uzupełnienie żądań Skarżącego w zakresie przeprowadzenia dowodów. Ponadto organ egzekucyjny winien wystąpić do Zobowiązanego o podanie wykazu osób - świadków i przeprowadzić postępowanie w zakresie przedstawionych przez Stronę dowodów. 1.7. NUS wezwał Pana R. K. do wskazania osób - świadków, celem przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie dowodów, w związku z faktem niedostarczenia Stronie listu poleconego zawierającego zawiadomienie o zajęciu i odpisy tytułów wykonawczych jak również nieotrzymania awiza niniejszej korespondencji. Nadto wystąpił do Poczty Polskiej SA o przedłożenie dokumentacji świadczącej o próbach doręczenia korespondencji Panu R. K. w dniach 23 listopada 2011 r. oraz 1 grudnia 2011 r. i notatek listonosza o trudnościach z doręczeniem korespondencji pod adres zamieszania zobowiązanego. Ponadto organ egzekucyjny wniósł o przesłanie relacji listonosza/listonoszy z przebiegu doręczenia przedmiotowej korespondencji. NUS przesłuchał w charakterze świadka M. K., H. M. oraz M. K. na okoliczność przeprowadzenia dowodu w zakresie utrudnień w doręczeniu/odebraniu korespondencji pod adresem ul. G. w okresie od 23.11.2011 - 07.12.2011 r. 1.8. NUS, postanowieniem z 26 stycznia 2016 r., odmówił przywrócenia terminu do wniesienia zarzutów w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym na podstawie tytułów wykonawczych o numerach [...], [...] i pozostawił wniosek bez rozpatrzenia. Zdaniem organu, zeznania świadków i argumentacja Zobowiązanego nie udowadniają braku możliwości doręczenia przesyłki zawierającej tytuły wykonawcze. Po przesłuchaniu świadków, organ nie stwierdził faktu, który mógłby okazać się kluczowy do stwierdzenia braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia zarzutów do prowadzonego postępowania egzekucyjnego. W ocenie organu zebrane dowody przemawiają za faktem, że listonosz prawidłowo podjął próbę doręczenia korespondencji pod adres na ul. G.. Wobec powyższego tytuły wykonawcze zostały doręczone Zobowiązanemu zgodnie z art. 44 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 t.j., dalej jako "K.p.a."), 1.9. Skarżący, w zażaleniu z 22 lutego 2016 r. zaskarżył w całości postanowienie NUS z dnia [...] stycznia 2016 r. Skarżący zarzucił naruszenie prawa materialnego tj. art. 40 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe poprzez jego zastosowanie w niniejszej sprawie, podczas gdy przepis ten nie obowiązywał w okresie pomiędzy 23 listopada 2011 r. a 1 grudnia 2011 r. tj. w okresie, w którym u Skarżącego miało być pozostawione awizo. Nadto zarzucił naruszenie przepisów K.p.a. oraz naruszenie art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze zm.) – dalej "P.p.s.a.", polegające na niezastosowaniu się przez organ do oceny prawnej wyrażonej w wyroku Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 stycznia 2015 r. sygn. akt III SA/Wa 710/14. 1.10. DIS, zaskarżonym postanowieniem, utrzymał w mocy postanowienie NUS. Zdaniem DIS, NUS dokonał wszechstronnej oceny zebranego materiału dowodowego związanego z doręczeniem spornych tytułów wykonawczych. Nie można w tym zakresie dopatrzyć się naruszenia przepisów regulujących postępowanie administracyjne. Organ zasadnie uznał w zakresie spornego faktu doręczenia, że tytuły wykonawcze zostały doręczone Zobowiązanemu na podstawie art. 44 K.p.a. w dniu 7 grudnia 2011 r. Zarówno organ egzekucyjny i Skarżący przedstawiają odmienne stanowiska co do zaistniałego w sprawie stanu faktycznego związanego z doręczeniem w dniu 7 grudnia 2011 r. tytułów wykonawczych. Jednakże organ pierwszej instancji nie dał wiary twierdzeniom Skarżącego i zeznaniom świadków, że w okresie od 23 listopada 2011 r. do 7 grudnia 2011 r. powodem nieodebrania awiza informującego o przesyłce były zepsuta skrzynka w budynku przy ul. G.. Zdaniem DIS, organ egzekucyjny zasadnie uznał, że doszło do doręczenia zastępczego, przyjmując za wiarygodne wyjaśnienia listonosza i dowód w postaci zapisów na zwrotnym potwierdzeniu odbioru sporządzonym przez listonosza, potwierdzające próby doręczenia przesyłki z dnia 21 listopada 2011 r. (data nadania w placówce nadawczej) zawierającej przedmiotowe tytuły wykonawcze. Nadto, zwrotne potwierdzenie odbioru koperty, w której nadane zostały odpisy przedmiotowych tytułów wykonawczych wraz z zawiadomieniami o zajęciu z dnia 18 listopada 2011r spełnia wszystkie przesłanki wymienione w art. 44 K.p.a. Zdaniem DIS, Skarżący w trakcie toczącego się postępowania nie podał żadnych konkretnych informacji dotyczących, kiedy i komu zgłaszał fakt uszkodzenia skrzynki pocztowej. Nie wskazali tego również podczas przesłuchania przez organ egzekucyjny świadkowie powołani przez Stronę. Ponadto Skarżący nie przedstawił żadnego dokumentu potwierdzającego fakt poinformowania np. administratora budynku przy ul. G. o fakcie uszkodzenia skrzynki. W ocenie DIS, nie można uznać za udowodniony fakt uszkodzenia skrzynki na podstawie zeznań świadków, którzy mimo upływu 4 lat z wyjątkową precyzją byli w stanie wskazać terminy, w których skrzynka była uszkodzona. Wszyscy zgodnie stwierdzili, że do dewastacji skrzynek dochodziło w okresie od 23 listopada 2011 r. do 7 grudnia 2011 r. Okres, w którym zdaniem świadków uszkodzona była skrzynka, dokładnie odpowiada okresowi od dnia pozostawienia przez listonosza pierwszego awiza do dnia uznania przesyłki za doręczoną. Wątpliwości budzi aż tak precyzyjna wiedza M. K. i M. K. co do stanu skrzynek pocztowych i uszkodzenia rygla drzwi prowadzących na podwórze zważając, że osoby te nie mieszkają pod wyżej wskazanym adresem. Pomimo stwierdzeń, że w/w okresie dochodziło do dewastacji klatki schodowej i skrzynki pocztowej (m.in. powyginane drzwiczki), to w zeznaniu z dnia 14 grudnia 2015 r. H. M. stwierdziła, że drzwiczki do skrzynek były wielokrotnie wyrywane. Podkreślenia wymaga fakt, że żaden ze świadków nie wskazał wprost, jaki numer nosiła skrzynka pocztowa R. K. i że konkretnie ta skrzynka została uszkodzona. Z kolei Skarżący nie wyjaśnił na czym polegało uszkodzenie jego skrzynki, zaś stopnia uszkodzenia skrzynki należącej do Pana K. nie wskazał również żaden ze świadków. Stąd, zdaniem, DIS, nie doszło do uwiarygodnienia wersji Skarżącego, w drodze złożenia zeznań przez wskazane osoby pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, że w okresie od 23.11.2011 r. do 07.12.2011 r. skrzynka pocztowa Zobowiązanego była uszkodzona. Dlatego też stwierdzenia świadków, że w podanym okresie nie odnaleziono w drzwiach mieszkania oraz w skrzynce na listy awiza listonosza o próbie doręczenia korespondencji, nie są w pełni wiarygodne i budzą duże wątpliwości. DIS zauważył, że Zobowiązany w piśmie z 3 grudnia 2012 r. zawierającym prośbę o przywróceniu terminu do złożenia zarzutów nie wspomniał, że przyczyną nieotrzymania korespondencji czy awiza była zepsuta skrzynka pocztowa. Dopiero w momencie ustanowienia przez Stronę w sprawie pełnomocnika, w kierowanych do organu egzekucyjnego pismach Strona argumentuje nie doręczenie korespondencji czy awiza pocztowego okolicznością uszkodzenia skrzynki pocztowej. Zdaniem DIS, brak jest jakichkolwiek dowodów na potwierdzenie faktu, że uszkodzenie skrzynek jest równoznaczne z usunięciem awiza ze skrzynki i uniemożliwieniem adresatowi zapoznania się z jego treścią. Jeśli Strona obawiała się, że w wyniku uszkodzenia skrzynki i braku reakcji administracji budynku nie będzie mogła odbierać korespondencji mogła złożyć do operatora pocztowego pisemne oświadczenie o udzieleniu innej osobie pełnomocnictwa do odbioru przesyłek lub przekazów pocztowych (pełnomocnictwo pocztowe). DIS zauważył, że nawet w okresie, w którym uszkodzona była skrzynka pocztowa Skarżący otrzymywał inną korespondencję, a zatem nie miał świadomości, że pewne przesyłki nie są mu dostarczane. Zatem Strona skarżąca miała świadomość uszkodzenia skrzynki, ale nie podjęła żadnych działań, aby spowodować jej naprawienie. Z akt nie wynika też, aby strona skarżąca zgłosiła akty wandalizmu Policji. Skarżący wiedział też o toczącym się postępowaniu podatkowym w jego sprawie, w związku z tym mógł i powinien liczyć się z możliwością skierowania do niego korespondencji zważywszy, że był również biegłym sądowym i prowadzi praktykę lekarską. DIS zaznaczył, iż Skarżący zarówno we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zarzutów, jak i w zażaleniu wskazał, że o prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym powziął informację dopiero w dniu 2 listopada 2012 r. tj. w momencie, gdy ustanowiony w sprawie pełnomocnik otrzymał kopie dokumentów, w tym odpisy przedmiotowych tytułów wykonawczych. W ocenie DIS datą, od której należało liczyć termin do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu, była data uzyskania przez zainteresowaną osobę wiadomości o zdarzeniu powodującym rozpoczęcie biegu terminu. Jeśli strona nie wiedziała o uchybieniu terminu (np. do złożenia zarzutów), to termin do złożenia prośby o jego przywrócenie liczy się od daty uzyskania wiadomości - w tym przypadku data zapoznania się z treścią tytułów wykonawczych. Datą taką w niniejszej sprawie jest data doręczenia przez organ egzekucyjny pełnomocnikowi Zobowiązanego odpisów tytułów wykonawczych wraz z zawiadomieniami o zajęciu praw majątkowych. Doręczenie to miało miejsce w dniu 27 listopada 2012 r. (na co wskazują akta sprawy), zaś wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zarzutów został złożony w dniu 3 grudnia 2012 r., termin 7 dni został, zatem dochowany. Strona dopełniła także czynności polegającej na wniesieniu zarzutów. DIS nie podzielił poglądów Skarżącego o naruszeniu art. 7, art. 10, art. 77, art. 80, jak i innych wskazanych w zażaleniu przepisów K.p.a. 2.1. Strona, w skardze z 15 lipca 2016 r., zakwestionowała postanowienie DIS z dnia 10 czerwca 2016 r., zarzucając: a) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: I. art. 11 i 107 § 1 i 3 K.p.a. polegające na wydaniu postanowienia z naruszeniem zasady przekonywania, braku wszechstronnego zbadania materiału dowodowego i wydania postanowienia o treści przekonywującej pod względem prawnym i faktycznym; II. art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. polegające na utrzymaniu w mocy zaskarżonego rozstrzygnięcia, pomimo naruszenia przez organ pierwszej instancji następujących przepisów K.p.a.: a) art. 10 § 1 K.p.a. w związku z art. 81 K.p.a. polegające na niepowiadomieniu Skarżącego o możliwości końcowego zaznajomienia się z aktami postępowania oraz prawie do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów; b) art. 7, 8, 11, w zw. z art. 77 § 1 i 80 K.p.a. polegające na wydaniu postanowienia z naruszeniem zasady prawdy obiektywnej i zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa, zaniechaniu podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz wyczerpującego zebrania materiału dowodowego oraz dokonaniu jednostronnej i wybiórczej oceny materiału dowodowego, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego przyjęcia, iż Skarżący ponosi winę za niedochowanie terminu na wniesienie zarzutów w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym oraz do sporządzenia nieprawidłowego, niepełnego i nie budzącego zaufania do organów Państwa uzasadnienia zaskarżonego postanowienia; c) art. 11 i 107 § 3 K.p.a. polegające na wydaniu postanowienia z naruszeniem zasady przekonywania, a w szczególności braku wszechstronnego zbadania materiału dowodowego i wydania postanowienia o treści przekonywującej pod względem prawnym i faktycznym - w tym poprzez powołanie się w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia na przepisy ustawy nieobowiązującej w niniejszym stanie faktycznym; d) art. 153 P.p.s.a. polegające na niezastosowaniu się przez organ do oceny prawnej wyrażonej w Wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 stycznia 2015 r., sygn. akt III SA/Wa 710/14 i przyjęcie odmiennie niż Sąd, że prośba o przywrócenie terminu w niniejszej sprawie została wniesiona po terminie; e) art. 44 K.p.a. polegające na założeniu, iż dla przyjęcia fikcji doręczenia, przepisy K.p.a. nie wymagają tego, aby awiza zostały skutecznie doręczone adresatowi, ale tylko tego, aby zostały one umieszczone w skrzynce pocztowej; f) art. 58 § 1 K.p.a. polegające na błędnym przyjęciu, iż Skarżący winien udowodnić - a nie jedynie uprawdopodobnić - że nie otrzymał awiza informującego o pozostawionych na poczcie tytułach wykonawczych - co doprowadziło organ do błędnego przyjęcia, że okoliczność ta nie została należycie wykazana przez Skarżącego; g) art. 58 § 2 zdanie pierwsze K.p.a. polegające na ustaleniu, iż przyczyna uchybienia terminowi ustała wcześniej niż z chwilą doręczenia kserokopii tytułów wykonawczych pełnomocnikowi Skarżącego w dniu 27 listopada 2012 r. - co doprowadziło organ do błędnego przekonania, iż prośba o przywrócenie terminu w niniejszej sprawie została wniesiona po terminie; III. art. 7, 8, 11, w zw. z art. 77 i 80 K.p.a. polegające na wydaniu decyzji z naruszeniem zasady prawdy obiektywnej i zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa, zaniechaniu podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz wyczerpującego zebrania materiału dowodowego oraz dokonaniu jednostronnej i wybiórczej oceny materiału dowodowego, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego przyjęcia, że Skarżący ponosi winę za niedochowanie terminu na wniesienie zarzutów w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym; IV. art. 44 K.p.a. polegające na założeniu, że dla przyjęcia fikcji doręczenia, przepisy k.p.a. nie wymagają tego, aby awiza zostały skutecznie doręczone adresatowi, ale tylko tego, aby zostały one umieszczone w skrzynce pocztowej; V. art. 58 § 1 K.p.a. polegające na błędnym przyjęciu, iż Skarżący winien udowodnić - a nie jedynie uprawdopodobnić - że nie otrzymał awiza informującego o pozostawionych na poczcie tytułach wykonawczych - co doprowadziło organ do błędnego przyjęcia, że okoliczność ta nie została należycie wykazana przez Skarżącego, a także polegające na przyjęciu, iż do uchybienia terminowi doszło w sposób zawiniony przez Skarżącego. Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia DIS z dnia [...] czerwca 2016 r. oraz poprzedzającego je postanowienia NUS z dnia [...] stycznia 2016 r. w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. Nadto, wniósł o zasądzenie na rzecz Skarżącego kosztów postępowania. 2.2. DIS, w odpowiedzi na skargę, wniósł o oddalenie skargi podtrzymując argumentację wyrażoną w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. 3. W wyniku kontroli sądu administracyjnego decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności naruszających prawo i przez to mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c P.p.s.a. lub też wystąpiło naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia jej nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Stosownie zaś do treści art. 134 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. 4. Istotą sporu w przedmiotowej sprawie jest, czy awizo (zawiadomienie o przesyłce rejestrowanej) pozostawiono w poważnie uszkodzonej oddawczej skrzynce pocztowej, co mogło prowadzić do uniemożliwienia Skarżącemu zapoznania się z treścią awiza, co z kolei stanowiłoby o prawdopodobieństwie braku winy Skarżącego w niedochowaniu terminu na wniesienie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. 5. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. 6. 1. W ocenie Sądu można przyjąć, za fakt notoryjny, nie wymagający dowodzenia, że oddawcze skrzynki pocztowe są często obiektem aktów wandalizmu. Dzieje się tak w szczególności przy wejściu do budynków wielorodzinnych, które nie są zamknięte i monitorowane. Uszkodzenia oddawczych skrzynek pocztowych są częste. Uszkodzenia mogą mieć różny stopień. Często dewastacja może prowadzić do niemożności pełnienia jej funkcji, ponieważ skrzynka przestaje nią być stając się pojemnikiem otwartym dla osób postronnych. W budynku wielorodzinnym dewastacji może ulec poszczególna skrzynka lub cały ich panel powodujący dysfunkcyjność większej liczby skrzynek. Dewastacja może jednak ograniczyć się to głównie do estetyki skrzynki, nie niszcząc jednak jej podstawowego elementu, czyli zamykanych drzwiczek. 6.2. Kodeks postępowania administracyjnego, a w zasadzie wszystkie procedury prawne obowiązujące w Polsce, wobec przesyłek rejestrowanych zawierających pisma urzędowe i sądowe przewidują możliwość awizowania przesyłki, po pozostawieniu awiza w oddawczej skrzynce pocztowej. Powyższe prowadzi do tego, że przedmiotem sporu w zakresie skuteczności doręczenia pisma w wyniku domniemania opartego na awizowaniu jest fakt zostawienia awiza w oddawczej skrzynce pocztowej, z uwagi na stan techniczny konkretnej skrzynki. Bogate orzecznictwo sądowe wskazuje, że wyżej opisane patologiczne zjawisko dewastacji skrzynek pocztowych czasami staje się też dla adresatów pism urzędowych pretekstem do negowania skuteczności doręczenia pisma z powołaniem się na twierdzenie o uszkodzeniu skrzynki pocztowej i świadomego opierania o takie twierdzenie określonej taktyki procesowej strony, co nie znaczy w musiałoby tak być w niniejszej sprawie. To wymaga od Sądu weryfikacji dokonanej przez organy oceny materiału dowodowego na okoliczność stanu oddawczej skrzynki pocztowej Skarżącego na przełomie listopada i grudnia 2011 r. 7. W pierwszej kolejności należy zarysować podstawy prawne wyroku wydanego w niniejszej sprawie. Na podstawie art. 58 § 1 K.p.a., obowiązkiem osoby ubiegającej się o przywrócenie terminu jest jedynie uprawdopodobnienie, tj. uwiarygodnienie, a nie udowodnienie istnienia okoliczności uzasadniających przywrócenie terminu. Poglądy doktryny w tym zakresie przedstawia m. in. A. Wróbel [w:] M. Jaśkowska, A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego (wyd. LEX/el. 2016): "Oceniając brak winy, organ administracji publicznej powinien przyjąć "obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy" (M. Jędrzejewska (w:) Komentarz do k.p.c., 1999, s. 322). Przy zastosowaniu tego miernika przywrócenie terminu nie byłoby dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (J. Krajewski (w:) Komentarz do k.p.c., 1999, s. 274). W doktrynie postępowania administracyjnego przyjmuje się, że brak winy strony zachodzi "tylko wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku" (E. Iserzon (w:) Komentarz, 1970, s. 136). W konsekwencji "pojęcie braku winy w niedopełnieniu czynności procesowej w terminie obejmuje istnienie przeszkody nie do przezwyciężenia, czyli siły wyższej" (tamże, s. 136). "Jeżeli nawet przeszkoda nie do przezwyciężenia obiektywnie nie istniała, ale strona miała podstawę do sądzenia, że taka przeszkoda istnieje, należy uznać, że niedopełnienie czynności procesowej było niezawinione" (tamże, s. 136-137). (...) Kodeks wymaga uprawdopodobnienia okoliczności, że uchybienie terminowi nastąpiło bez winy zainteresowanego. W doktrynie wskazuje się na następujące różnice między udowodnieniem a uprawdopodobnieniem faktu (okoliczności): "Udowodnienie czyni istnienie pewnego faktu pewnym, uprawdopodobnienie - tylko prawdopodobnym. Udowodnienie służy celowi przekonania organu orzekającego o prawidłowości pewnego twierdzenia, uprawdopodobnienie służy celowi obudzenia w organie orzekającym ufności w to, że pewne twierdzenie odpowiada prawdzie. (...) Uprawdopodobnienie jest to czynność procesowa stwarzająca w świadomości organu orzekającego mniejszy lub większy stopień przekonania o prawdopodobieństwie jakiegoś faktu" (E. Iserzon (w:) Komentarz, 1970, s. 135). Strona powinna zatem uprawdopodobnić, że mimo zachowania należytej staranności nie mogła dokonać czynności w terminie z powodu istnienia przeszkody od niej niezależnej, trudnej w danych warunkach do przezwyciężenia. Przeszkoda ta musi istnieć przez cały czas biegu terminu przepisanego dla dokonania danej czynności (Postępowanie cywilne, 2000, s. 277)". O braku winy zainteresowanego podmiotu w zachowaniu terminu można mówić jedynie wówczas, gdy zainteresowany podmiot działał z najwyższą starannością, jednakże dopełnienie czynności w terminie stało się niemożliwe z powodu trudnej do przezwyciężenia przeszkody, niezależnej od osoby zainteresowanej (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 8 lipca 1998 r., sygn. akt I SA/Lu 727/97, z dnia 2 lutego 2000 r., sygn. akt SA/Sz 2125/98; z dnia 28 grudnia 2000 r., sygn. akt I SA/Ka 1781/99; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 października 2000 r., sygn. akt I SA/Gd 560/00 - niepublikowane). Przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić wyłącznie w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia (por. przykładowo wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 listopada 2012 r. sygn. akt I OSK 1257/11; z dnia 30 grudnia 1998 r., sygn. akt III SA 1259/98 i z dnia 13 października 1999 r., sygn. akt III SA 1436/99 (dwa ostatnie wyroki niepublikowane). Tak też twierdzi B. Adamiak (w:) B. Adamiak. J, Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2012, s. 282. Zgodnie z trafną tezą wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lutego 2007 r., II OSK 1806/06 (internetowa Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych – dalej zwana "CBOSA"), ciężar uprawdopodobnienia okoliczności uzasadniającej brak winy w uchybieniu terminowi spoczywa na stronie postępowania, która występuje z prośbą o jego przywrócenie. Organ powinien jedynie ocenić przedstawione przez nią okoliczności w świetle przesłanek z art. 58 § 1 K.p.a. Trudno jest bowiem wymagać od organu, aby prowadził postępowanie wyjaśniające przyczyny uchybienia terminowi przez stronę. 8.1. W tym miejscu wskazać należy, że zdaniem Skarżącego organy naruszyły postanowienia art. 7, 8, 10 § 1, 11 oraz 77 § 1, 80 i 81 K.p.a. i wyrażone w tych przepisach zasady legalizmu, zasady zaufania, zasady przekonywania, czynnego udziału strony i zasady informowania, zasady prawdy materialnej oraz dyrektywy zupełności postępowania dowodowego. 8.2. W ocenie Sądu organy dochowały wymogów wynikających z przepisów proceduralnych, w szczególności z tych przepisów, których naruszenie Skarżący wywodził w skardze. Art. 6 K.p.a. formułuje podstawową zasadę ogólną postępowania administracyjnego, zgodnie z którą organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Art. 8 K.p.a. nakazuje organom administracji publicznej prowadzić postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. Przepis ten zawierający zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów jest przesłanką oceny działania organów, w wyniku której może dojść do uchylenia decyzji administracyjnej, nawet jeżeli w toku postępowania nie naruszono innych przepisów K.p.a. Postępowanie budzące zaufanie to postępowanie staranne i merytorycznie poprawne, w którym dopuszcza się wnioskowane dowody, traktuje się równo słuszny interes strony oraz interes państwa, nie zmienia się ocen tych interesów, a materialnoprawnych wątpliwości nie rozstrzyga się na niekorzyść strony. Prawidłowo zredagowane pod względem merytorycznym i prawnym uzasadnienie jest istotne z uwagi na zasadę przekonywania wyrażoną w art. 11 K.p.a. Właśnie w uzasadnieniu organ administracji jest zobowiązany do wyjaśnienia stronom zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy. Jest to element decydujący o przekonaniu strony co do trafności i słuszności przyjętego rozstrzygnięcia. Funkcją uzasadnienia jest przekonanie strony, że jej stanowisko zostało poważnie wzięte pod uwagę, a jeżeli zapadło inne rozstrzygnięcie, to że przyczyną tego są istotne powody (wyrok Sądu Najwyższego z 16 lutego 1994 r., III ARN 2/94, OSNAPiUS 1994, nr 1, poz. 2). Zasada przekonywania nie zostanie zrealizowana, gdy organ pominie milczeniem niektóre twierdzenia lub nie odniesie się do faktów istotnych dla sprawy. Takie działanie organu pozostanie nadto w sprzeczności z zasadą wyrażoną w art. 8 K.p.a., tj. zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa. W art. 7 K.p.a., zgodnie z którym w toku postępowania organy administracji publicznej podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, wyrażona została też tzw. zasada prawdy materialnej, zgodnie z którą to na organie spoczywa obowiązek rzetelnego ustalenia stanu faktycznego sprawy i oparcia swojego rozstrzygnięcia na zgodnych z prawdą ustaleniach faktycznych. Regulacja art. 7 K.p.a. w sposób jednoznaczny wskazuje na pewien rozkład ciężaru dowodu w postępowaniu administracyjnym. Przepis art. 7 K.p.a. uzupełniony art. 77 § 1 K.p.a. modyfikuje w bardzo poważny sposób ogólną regułę ciężaru dowodu w kierunku przesunięcia zdecydowanej większości działań na organ administracji. Wynika to z istoty postępowania administracyjnego, gdzie organ występuje w roli gospodarza, czyli podmiotu, w którego kompetencji pozostaje rozstrzygnięcie o wyniku tego postępowania. Nie oznacza to, że tylko na nim spoczywa ciężar poszukiwania dowodów. Ciężar ten obarcza również stronę, która w swym dobrze rozumianym interesie, powinna wykazywać dbałość o dostarczenie środków dowodowych. Nie można nakładać na organy administracji publicznej obowiązku nieograniczonego poszukiwania dowodów świadczących na korzyść strony, to bowiem ona sama przede wszystkim powinna dołożyć wszelkiej staranności, aby zadbać o swoje interesy. W orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, że obowiązkiem organów administracji publicznej jest zebranie wszelkich dostępnych dowodów świadczących o rzeczywistych intencjach stron oraz o dokonywanych czynnościach. Art. 10 § 1 K.p.a. nakłada na organ obowiązek zapewnienia stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania. Oznacza to, że obowiązek ten istnieje - co do zasady - od momentu wszczęcia postępowania do chwili doręczenia decyzji organu odwoławczego. Realizacji prawa strony do czynnego udziału w toku postępowania służą przepisy szczególne, a głównie przepisy rozdziału 4 "Dowody" w dziale II "Postępowanie". 8.3. Wyjaśniając podstawy prawne uzasadnianego wyroku trzeba też podnieść, że stosownie do art. 80 K.p.a., organ ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Natomiast stosownie do art. 77 § 1 K.p.a. organ jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy, zgodnie zaś z art. 77 § 4 K.p.a. fakty powszechnie znane oraz fakty znane organowi z urzędu nie wymagają dowodu. Fakty znane organowi z urzędu należy zakomunikować stronie. Przyjęta w art. 80 K.p.a., zasada swobodnej oceny dowodów zakłada, że organ rozważając wartość poszczególnych dowodów, jak również formułując wnioski na podstawie całokształtu materiału dowodowego zebranego w sprawie, nie jest związany żadnymi sztywnymi regułami określającymi wartość poszczególnych dowodów, ale kieruje się własnym przekonaniem, uwzględniając wiedzę, doświadczenie życiowe, prawa logiki, informacje wynikające z wzajemnych relacji między poszczególnymi dowodami. Wynikający ze wskazanych przepisów obowiązek organów wyjaśnienia wszystkich istotnych prawnie faktów oraz zebrania całego materiału dowodowego obejmuje dążenie wszelkimi prawnie dopuszczalnymi sposobami, za pomocą wszystkich dopuszczonych prawem dowodów do ustalenia stanu faktycznego sprawy. W tym celu organ administracji publicznej powinien wykorzystać wszelkie środki dowodowe określone w rozdziale 4 Działu II K.p.a., jakie mogą służyć do wyjaśnienia sprawy. W myśl zasady swobodnej oceny dowodów, organy nie są skrępowane regułami dotyczącymi wartości poszczególnych dowodów, orzekają na podstawie własnego przekonania, popartego zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego. Jednakże swobodna ocena dowodów nie oznacza, że organ jest uprawniony do oceny dowodów według "swego widzimisię"; swoją ocenę w tej mierze obowiązany jest bowiem oprzeć na przekonywujących podstawach i dać temu wyraz w uzasadnieniu. Swobodna ocena dowodów, aby nie przekształciła się w samowolę, musi być dokonana zgodnie z normami prawa procesowego oraz zachowaniem określonych reguł tej oceny. Naruszenie tych reguł, a także norm procesowych odnoszących się do środków dowodowych, stanowi przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 czerwca 2000 r., I SA/Ka 2160/98, niepubl.). Swobodna ocena dowodów nie ma nic wspólnego z dowolną oceną dowodów. Jako dowolne należy traktować takie ustalenia faktyczne, które znajdują wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale materiał ten jest niekompletny lub nie został w pełnym zakresie rozpatrzony. W przypadku dowodów przeciwstawnych organy mogą jednym z nich dać wiarę, a innym tej wiarygodności odmówić, kierować się muszą jednak zasadą racji dostatecznej, wyrażającej się w postulacie, aby za udowodnione uznawać tylko te fakty, które zostały uzasadnione według określonych, rozsądnych dyrektyw poznawczych (tak Z. Ziembiński, Logiczne podstawy prawoznawstwa, Warszawa 1966, s. 174 i nast.). Organy nie mogą więc z dowodów wyciągać wniosków, które z nich nie wynikają. Muszą też wyjaśnić przyczyny przyjętej oceny w sposób logiczny, zgodny z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 stycznia 2013 r., sygn. akt I FSK 190/12 - CBOSA). Tak więc realizacja zasady swobodnej oceny dowodów wymaga uwzględnienia określonych reguł tej oceny, a także norm procesowych dotyczących środków dowodowych, tak by nie przekształciła się w ocenę dowolną, nie dającą się logicznie uzasadnić w świetle całości materiałów zebranych w sprawie. 9.1. Pocztowy dowód doręczenia przesyłki jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 76 § 2 K.p.a. w związku z art. 3 pkt 23 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (t.j. Dz. U. z 2017 r, poz. 1481 ze zm.) – dalej jako "Prawo pocztowe", co oznacza, że stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Wszelkie adnotacje na zwróconej przesyłce (zamieszczone na kopercie lub na zwrotnym potwierdzeniu odbioru) opatrzone stosownymi pieczątkami i podpisami mają walor dokumentu urzędowego i mogą stanowić dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. Zwrotne potwierdzenie odbioru jest dowodem, jeżeli zostało prawidłowo sporządzone. W innym razie nie może zostać uznane za dowód. 9.2. Dokument urzędowy spełniający wymogi Kodeksu postępowania administracyjnego ma zwiększoną (szczególną) moc dowodową. Zwiększona moc dowodowa dokumentu urzędowego sprowadza się do przyjęcia dwóch domniemań, a mianowicie prawdziwości (autentyczności) oraz zgodności z prawdą twierdzeń w nim zawartych (wiarygodności). W konsekwencji organ nie może odrzucić – bez przeprowadzenia przeciwdowodu – istnienia faktu stwierdzonego w dokumencie urzędowym. Pominięcie faktu stwierdzonego w dokumencie urzędowym bez przeprowadzenia przeciwdowodu stanowi naruszenie art. 76 § 1 K.p.a. Domniemanie autentyczności dokumentu urzędowego wskazuje na to, że dany dokument pochodzi od organu (jednostki), który go wystawił. Z kolei domniemanie zgodności z prawdą twierdzeń w nim zawartych (wiarygodności) nakazuje uznać, że treść dokumentu jest zgodna z rzeczywistością. Dzięki temu domniemaniu dowód urzędowy skraca i upraszcza postępowanie dowodowe. Nie istnieje potrzeba udowadniania faktów, które wynikają z dokumentu urzędowego. Co więcej, organ nie może pominąć okoliczności wynikających z dokumentu urzędowego, jeżeli są one istotne w sprawie. Nie może ich kwestionować bez uprzedniego wzruszenia domniemania wynikającego z art. 76 § 1 K.p.a. Treść dokumentu urzędowego podlega jednak pewnego rodzaju ocenie organu. Wszak organ musi zapoznać się z treścią dokumentu, ażeby sformułować określone wnioski, które mogą mieć znaczenie dla sprawy. Niemniej jednak ocena ta nie może wiązać się z wartościowaniem i nieskrępowaną weryfikacją dokumentu urzędowego. 9.3. Adresat pisma może obalić domniemanie doręczenia mu pisma w dniu upływu ostatniego dnia terminu wskazanego w art. 44 § 1 K.p.a., jeżeli udowodni, że mimo zastosowania zastępczej formy doręczenia pismo nie zostało mu doręczone z przyczyn od niego niezależnych. Obalenie domniemania o doręczeniu pisma rodzi prawo do przywrócenia stronie terminu do dokonania określonej czynności (zob.: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 5 grudnia 2005 r. sygn. akt II SA/Wa 423/05 oraz wyroki Naczelnego sądu Administracyjnego: z dnia 3 kwietnia 1996 r. sygn. akt SA/Ka 1312/95; z dnia 28 maja 2002 r. sygn. akt II SA/Kr 2612/98 i z dnia 8 kwietnia 2011 r. sygn. akt I OSK 858/10 – niepublikowane oraz A. Wróbel, Doręczenie, [w:] K. Chorąży, W. Taras, A. Wróbel, Postępowanie administracyjne, egzekucyjne i sądowoadministracyjne, Kraków 2003, s. 69). Przywrócenie terminu tylko na podstawie twierdzenia, że awiza nie pozostawiono prowadziłoby bowiem do nieuzasadnionego podważenia instytucji doręczenia zastępczego, tym bardziej, gdy z adnotacji znajdujących się na przesyłce wynika, że była ona dwukrotnie, prawidłowo awizowana. W każdej takiej sytuacji strona mogłaby obalić domniemanie doręczenia przesyłki w trybie awizo poprzez zwykłe oświadczenie, że awizo to nie zostało umieszczone w skrzynce pocztowej (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 września 2012 r. sygn. akt I FZ 292/12 - CBOSA). 10. Wyjaśniając podstawy prawne uzasadnianego wyroku, Sąd przyjmuje wyżej przedstawione poglądy doktryny i judykatury jak własne. 11. 1. Przypomnienia wymagają zalecenia zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 30 stycznia 2015 r. sygn. akt III SA/Wa 710/14 uchylającym postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2013 r. Jak stwierdza Sąd w uzasadnieniu wyroku: "Skoro bowiem Skarżący w toku postępowania o przywrócenie terminu wskazuje na prawdopodobną okoliczność uszkodzenia skrzynki na korespondencję oraz dodatkowo wnosi, że okoliczność ta może być potwierdzona zeznaniami świadków, nie można a priori zakładać – w sytuacji, gdy organ pierwszej instancji nie ustosunkował się nawet do wniosku dowodowego złożonego przez Skarżącego, a DIS pomija zarzuty z tego zakresu powołane w zażaleniu, że dowód ten nie może mieć żadnego znaczenia w sprawie. Takie stanowisko DIS nie rodzi zaufania do organu administracyjnego drugiej instancji, który ma obowiązek prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa. Zarówno organ pierwszej, jak i drugiej instancji powinny ustosunkować się do okoliczności uszkodzenia skrzynki, w kontekście również wniosków dowodowych wnioskowanych przez Skarżącego, przede wszystkim, z uwagi na przesłanki wskazane w treści art. 58 § 1 k.p.a., a w rozpoznawanej sprawie tego zabrakło. Sąd nie przesądza o wyniku tych ocen, ale wskazuje, że oceny z tego zakresu powinny znaleźć się w treści uzasadnienia postanowienia o odmowie przywrócenia terminu, które wydał organ pierwszej instancji, czego nie dostrzegł organ odwoławczy ponownie rozpatrując sprawę (...). DIS przy ponownym rozpatrywaniu sprawy powinien więc zająć stanowisko w odniesieniu do ww. kwestii podnoszonych przez Skarżącego w piśmie z 1 lipca 2013 r. z punktu widzenia art. 58 § 1 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a., ale po wcześniejszym ustosunkowaniu się do wniosków dowodowych Skarżącego, zgłaszanych – wbrew twierdzeniom organu odwoławczego - nie tylko w trybie art. 136 k.p.a., ale przed organem pierwszej instancji - w ww. piśmie z 1 lipca 2013 r.". 11.2. W ocenie Sądu rozpatrującego przedmiotową skargę zalecenia zawarte w przytoczonym wyroku zostały przez organy zrealizowane. Organy przeprowadziły dowody z przesłuchania osób wskazanych przez Skarżącego. Uzasadnienie postanowienia organu pierwszej instancji oraz zaskarżone postanowienie zawiera wyczerpujące odniesienie się do treści dowodów zgromadzonych w sprawie. Materiał dowodowy został wszechstronnie zbadany, a wyniki tego badania zostały zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Organ wskazuje na fakty, które organ uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł, oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom, w szczególności zeznaniom świadków, odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Sąd stwierdza, że zaskarżone postanowienie spełnia wymogi postawione w treści art. 11 oraz 107 § 3 K.p.a. Sąd nie uznaje więc za zasadny zarzutu naruszenia art. 153 P.p.s.a. Podnieść należy, że w uzasadnienie wyroku z dnia 30 stycznia 2015 r. sygn. akt III SA/Wa 710/14 wskazuje, że Sąd nie dokonywał oceny materiału dowodowego, skoro istotne ustalenia dowodowe w ogóle nie zostały wówczas przez organy przeprowadzone. 12. 1. Przenosząc powyższe wywody na grunt rozpatrywanej sprawy należy stwierdzić, że zwrotne potwierdzenie odbioru znajdujące się w aktach sprawy spełnia wymogi art. 44 K.p.a. Adnotacja wskazująca na pozostawienie awiza w skrzynce pocztowej adresata nakazuje przyjąć, że tak właśnie było, chyba że istnieją inne dowody obalające prawdziwość tej adnotacji. Skoro doręczyciel umieścił na zwrotnym potwierdzeniu odbioru taką adnotację to należy przyjąć, że urządzenie w którym pozostawił awizo było oddawczą skrzynką pocztową, chociażby w podstawowym stopniu spełniającą swoją funkcję, a nie jej zdemolowanym i otwartym wrakiem. Podnieść należy, że w piśmie z dnia 28 października 2015 r. Pani B. K.- listonosz wyjaśniła, że rejon ulicy G. obsługuje od wielu lat. W związku z tym, że sprawa dotyczy roku 2011 nie pamięta, czy skrzynka była uszkodzona czy w dobrym stanie. Ponadto pracownik urzędu pocztowego wyjaśnił, że w przypadku uszkodzonej skrzynki awizo pozostawiłby w drzwiach adresata. W ocenie Sądu nie ma podstaw, aby odmawiać wiarygodności tych wyjaśnień zważywszy, że udziela ich doświadczony listonosza, który z pewności potrafi określić czy urządzenie, w którym pozostawia awizo jest działającą skrzynką pocztową. 12.2. Dla oceny spełnienia wymogów dążenia do ustalenia prawdy obiektywnej należy też podnieść fakt wystąpienia przez organ do Centrali Poczty Polskiej o wyjaśnienia w przedmiocie uszkodzenia skrzynki oraz okoliczności i miejsca pozostawienia awizo; aczkolwiek wystąpienie okazało się nieskutecznie z uwagi na wynikające z upływu czasu wybrakowanie przez Pocztę stosownej dokumentacji. 12.3. Sąd zwraca uwagę, że Skarżący podnosi argument, że nawet awizo zostawione w drzwiach mieszkania "mogło zostać z łatwością zabrane, zniszczone lub wyrzucone przez osoby trzecie". Skarżący uznaje taki scenariusz za uprawdopodobniony. Odnosząc się do takiego argumentu wskazać należy, że Skarżący w istocie zmierza to tego, że żadne doręczenie nie może być wobec niego dokonane w trybie zastępczym wskazanym w art. 44 § 2 K.p.a. Nie można się z takim podejściem zgodzić. Okoliczność bezprawnego usuwania awiza z drzwi jak i ze skrzynki może i powinna być przedmiotem zawiadomienia organów Policji. Jakkolwiek może być trudnym skuteczne przeciwdziałanie aktom wandalizmu to istnieje możliwość ustanowienia pełnomocnika pocztowego, o czym informował też organ. Powyższe nadal jednak logicznie nie wyjaśnia, dlaczego miałyby być usuwane akurat tylko awiza dotyczące postępowania egzekucyjnego, mimo że awizo nie anonsuje treści i przedmiotu pisma, bo przecież awizujący doręczyciel nie zna jego treści. Trzeba wziąć pod uwagę, że w analizowanym okresie Skarżący otrzymywał inną korespondencję. Nie ma więc logiki w tym, że ta inna korespondencja Skarżącego, akurat poza pismami od organów egzekucyjnych, miałaby pozostać poza "zainteresowaniem" wandali. 13. 1. Sąd uznaje za istotne, że w zażaleniu z dnia 22 lutego 2016 r. Skarżący wskazał, że w okresie, w którym skrzynka była (rzekomo) uszkodzona, otrzymywał inną korespondencję. Organ słusznie wnioskuje, że wandale nie działają wybiórczo usuwając ze skrzynki jedynie znajdujące się w niej dwa awiza dotyczące postępowania egzekucyjnego. a pozostawiając inną korespondencję. Trudno taki wniosek organu uznać za sprzeczny z logiką i doświadczeniem życiowym. Gdyby skrzynka była faktycznie zniszczona lub poważnie uszkodzona to problem zaginionej korespondencji lub jej awizowania musiałby też dotyczyć innych pism. W takim przypadku pozostałyby materialne ślady wyjaśniania tych problemów np. w postaci reklamacji na poczcie, korespondencji z nadawcą o nadesłanie duplikatów, czy ewentualne wnioski o przywracanie innych uchybianych terminów. Sąd zwraca uwagę, że w aktach sprawy znajduje się też raport poborcy skarbowego z dnia 20 stycznia 2012 r. oraz analogiczne raporty w kolejnych dniach, z których wynika, że poborca zostawiał zawiadomienia w skrzynce. Jest to więc dowód na to, że skrzynka funkcjonowała w dniu 20 stycznia 2012 r., a skoro brak dowodów na jej naprawę w okresie między listopadem 2011 r., a 20 stycznia 2012 r. to przyjąć można, że skrzynka funkcjonowała także przed dniem 20 stycznia 2012 r. Jeżeli więc skrzynka byłaby faktycznie uszkodzona to musiała zostać naprawiona albo wymieniona w okresie grudzień 2011 r. – styczeń 2012 r., ale w takiej sytuacji można oczekiwać, że Skarżący dysponowałby dowodami wskazującymi na tą naprawę lub wymianę. Skoro takowych nie przedstawia, logicznym staje się wniosek przeciwny, że skrzynka była sprawna, tak w dniu 20 stycznia 2012 r. jak i w okresie w okresie 23 listopada – 7 grudnia 2011 r. 13.2. Istotnym jest też, że Skarżący po raz pierwszy podniósł kwestię prawdopodobnego uszkodzenia skrzynki w piśmie z dnia 1 lipca 2013 r. Skarżący twierdził w tym piśmie, że nie otrzymał listu poleconego zawierającego odpisy tytułów wykonawczych i zawiadomienia o zajęciu - wskazując, że sytuacja ta mogła być spowodowana uszkodzeniem skrzynki pocztowej w miejscu jego zamieszkania oraz że do jego uprawnień nie należy naprawa skrzynki. Natomiast z pierwszego w sprawie pisma Skarżącego z dnia 3 grudnia 2012 r. wynika, że Skarżący wnosi o przywrócenie terminu do złożenia zarzutów, nie wspominając, że przyczyną nieotrzymania korespondencji czy awiza była zepsuta skrzynka pocztowa. Strona swój wniosek argumentuje głównie faktem, że w okresie od listopada 2011 r. nigdzie nie wyjeżdżała i pomimo codziennej obecności w miejscu zamieszkania nikt nie dostarczył Skarżącemu listu poleconego z odpisami tytułów wykonawczych jak również nigdy nie otrzymał awiza. W ślad za twierdzeniem organu zwraca uwagę Sądu, że twierdzenie o uszkodzeniu skrzynki pojawia się ponad pół roku po tym, gdy Skarżący po raz pierwszy stwierdził, że zawiadomienia o zajęciu praw majątkowych nie zostały mu skutecznie doręczone. Trudno uznać, tak opóźnione użycie argumentu o zepsutej skrzynce jako spontaniczne, intuicyjne. Jeżeli skrzynka faktycznie byłaby uszkodzona na przełomie listopada i grudnia 2011 r. doświadczenie życiowe i logika wskazuje, że Skarżący nie wstrzymywałby się z użyciem tego argumentu, a podniósłby go już w pierwszym wniosku z dnia 3 grudnia 2012 r. 13.3. Jak twierdzi organ, czego Skarżący nie neguje, Skarżący prowadzi praktykę lekarską i jest biegłym sądowym. Pozwala to przyjąć, że Skarżący jest stosownie do swoich aktywności zawodowych adresatem przesyłek rejestrowanych – pism sądowych i urzędowych. Zdaniem Sądu organ słusznie przyjmuje, kierując się doświadczeniem życiowym i zasadami logiki, że Skarżący będąc osobą o wyższej niż przeciętna świadomości prawnej zna, przynajmniej w zarysie, procedurę domniemanego doręczenia związaną z awizowaniem, a przez to jest świadom wagi sprawnej skrzynki pocztowej dla skuteczności doręczenia. Przeto należy zgodzić się z organem, który przyjmuje, że Skarżący chociażby z powyższych względów nie tolerowałby uszkodzonej skrzynki, bo utrudniałoby mu to rzetelne wykonywanie zawodu i podejmowałby wszelkie działania celem doprowadzenia do naprawy skrzynki np. przez występowanie do administratora budynku. Takie działania można byłoby co najmniej uprawdopodobnić. Akta sprawy nie wskazują jednak na aktywność i starania Skarżącego w tym zakresie (poza jego własnym ogólnikowym twierdzeniem o sygnalizacji i interwencji do zarządcy budynku), co także nie wzmacnia zarzutów Skarżącego. Przesłuchani świadkowie też nie mają żadnej wiedzy o zgłaszaniu problemów ze skrzynką zarządcy budynku. 14. 1. Realizując zalecenia zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 30 stycznia 2015 r. sygn. akt III SA/Wa 710/14, organ egzekucyjny przeprowadził dowody z zeznań świadków wskazanych przez Skarżącego w piśmie z dnia 23 września 2015 r. Zauważyć należy, że Skarżący w tym piśmie nie wskazuje jednak konkretnych świadków na okoliczności "zgłaszania uszkodzenia skrzynki zarządowi wspólnoty oraz czynności podjętych w tym zakresie przez wspólnotę". Trudno oczekiwać, aby to organ poszukiwał świadków w tym zakresie, skoro sam Skarżący nie potrafi ich wskazać z imienia i nazwiska. 14.2. W ocenie Sądu, organ miał uzasadnione podstawy, aby nie dać wiary zeznaniom Pani M. K. (byłej małżonki Skarżącego) i Pana M. K. (syna Skarżącego). Przede wszystkim decyduje o tym okoliczność niezamieszkiwania wyżej wymienionych pod adresem Skarżącego. Mało wiarygodne wydają się szczegółowe opisy stanu skrzynki pocztowej w nie swoim miejscu zamieszkania i to dokonywane z perspektywy ponad 4 lat, nawet jeżeli świadkom zdarza się przebywać pod adresem Skarżącego (Pani M. K.). Ponadto "powyginane drzwiczki wlotowe na listy" – jak zeznali wyżej wymienieni - wcale nie muszą oznaczać, że skrzynka jest ogólnodostępna i nie pełni swej funkcji. Zeznania Pani H. M. (z firmy sprzątającej w budynku z ramienia administratora) są zbyt ogólnikowe; wskazują, że dewastacje skrzynek pocztowych w budynku miały miejsce i dawało to możliwość dostępu do ich zawartości przez osoby postronne. Zdaniem Sądu przesądzające o niewiarygodności złożonych zeznań jest – na co zwrócił uwagę organ - że zeznania świadków o zniszczeniu skrzynki w okresie 23 listopada - 7 grudnia 2011 r. nie są spójne z oświadczeniami samego Skarżącego, który twierdzi, że w tym okresie jednak korespondencję otrzymywał. Z tego wynika, że bliżej nieokreślone dewastacje skrzynek miały miejsce. jednak nie ma dowodów, że dotknęło to też skrzynkę przypisaną do adresu Skarżącego lub że dewastacja skrzynki przypisanej do adresu Skarżącego była poważna, dająca swobodny dostęp do pisma i awiz zostawianych w skrzynce przez doręczycieli. 14.3. W zakresie zeznań składanych przez Panią M. K. i Pana M. K. Sąd przyznaje rację, że precyzyjne wskazanie w złożonych zeznaniach okresu 23 listopada – 7 grudnia 2011 r. mogło być wynikiem sugestii przesłuchującego, co jednak nie ma kluczowego wpływu na ocenę wiarygodności tych zeznań. 15.1. W okolicznościach przedmiotowej sprawy zadaniem Skarżącego było obalenie domniemania doręczenia pisma, potwierdzonego dokumentem urzędowym. Takie obalenie można było zrealizować przykładowo poprzez wykazanie, że awiza nie można było zostawić w skrzynce pocztowej, bo takowej w istocie (w jej technicznym i funkcjonalnym pojęciu) nie było. Dopiero z obalenia domniemania skuteczności doręczenia pisma rodziłoby się prawdopodobieństwo braku winu w uchybieniu terminu i związane z tym prawo do przywrócenia terminu do dokonania określonej czynności. Inną drogą prowadzącą do przywrócenia terminu byłoby wykazanie przez Skarżącego, że skrzynka, w której były zostawiane awiza została następnie uszkodzona, a przez to prawdopodobnym jest, że te awiza zaginęły, a więc prawdopodobnym jest, że Skarżący awiza nie otrzymał i w konsekwencji brak jest jego winy w uchybieniu terminu. W obu wariantach Skarżący powinien jednak przedstawić dowody wskazujące, że skrzynka faktycznie była uszkodzona lub zniszczona od samego początku, a więc było tak już w dniu 23 listopada, albo stało się to w okresie pomiędzy 23 listopada a 7 grudnia 2011 r. Sąd stwierdza, że Skarżący wystarczających dowodów na te okoliczności w toku postępowania, w którym wydano kontrolowany akt jednak nie przedstawił. Sąd zgadza się z organem, że ustalenia dokonane w sprawie nie dają powodów do negowania prawdziwości (autentyczności) oraz zgodności z prawdą twierdzeń zawartych (wiarygodności) w zwrotnym potwierdzeniu odbioru. 15.2. W ocenie Sądu, wszystkie wskazane wyżej okoliczności rozpatrywane łącznie nakazują zaakceptować ustalenie organu, że awiza zostały zostawione w skrzynce pocztowej w okresie na przełomie listopada i grudnia 2011 r., a Skarżący mógł się z awizem zapoznać. Twierdzenie Skarżącego o uszkodzeniu lub zniszczeniu skrzynki pocztowej prowadzące do zaginięcia awiza nie zostało udowodnione. Treść dokumentu urzędowego (koperta oraz zwrotne potwierdzenie odbioru) zachowuje moc dowodową, której Skarżący nie potrafił obalić. To zaś prowadzi do wniosku, że odpisy tytułów wykonawczych i zawiadomienia o zajęciu praw majątkowych zostały Skarżącemu skutecznie doręczone w trybie zastępczym w dniu 7 grudnia 2011 r. Przekładając powyższe na istotę sprawy, zdaniem Sądu, organ odwoławczy trafnie przyjął, że Skarżący nie uprawdopodobnił braku swojej winy w uchybieniu terminu. 15.3. Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie, zostały zachowane wszystkie wskazane wyżej zasady prowadzenia postępowania dowodowego. Ocena materiału dowodowego zebranego w sprawie nie ma znamion oceny dowolnej, została przeprowadzona w oparciu o zasady logiki i doświadczenia życiowego. Sposób wywodzenia wniosków, które legły u podstaw rozstrzygnięcia jest logiczny i został przedstawiony w czytelny sposób w postanowieniach organu pierwszej i drugiej instancji, których uzasadnienia całościowo obrazują zarówno przebieg postępowania, jak i przyjętą argumentację. Ocena ta dokonana została na podstawie całości zebranego i ujawnionego stronie materiału dowodowego. Zebrany w sprawie materiał dowodowy był kompletny i wystarczający dla podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie. Organy ustosunkowały się do zebranych dowodów oraz dokonały oceny każdego z zebranych dowodów z osobna, jak też i we wzajemnym ze sobą powiązaniu, wyprowadzając poprawne merytorycznie wnioski. Organy działały na podstawie przepisów prawa i w granicach prawa. Postępowanie było staranne i merytorycznie poprawne. Organy podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Organ wykazał się aktywnością w pozyskiwaniu materiałów dowodowych i wyczerpująco rozpatrzył jego całość, co pozwoliło na dokonanie subsumcji faktów uznanych za udowodnione pod stosowną normę prawną i prawidłowe ustalenie prawnych skutków tych faktów. Oceniając zgromadzony przez organy w niniejszej sprawie materiał dowodowy, a także wnioski wyciągnięte na jego podstawie należy stwierdzić, że organ nie uchybił wyżej wskazanym przepisom K.p.a. regulującym zasady postępowania dowodowego. 16. Sąd nie podziela wywodów Skarżącego, że awizo (zawiadomienie o pozostawieniu pisma) w rozumieniu art. 44 § 2 K.p.a. dla skuteczności doręczenia musi doręczone adresatowi, a nie umieszczone w skrzynce pocztowej. Takiemu twierdzeniu przeczy literalne brzmienie art. 44 K.p.a. w związku z art. 39 K.p.a., z którego wynika, że awizo samo w sobie nie jest pismem podlegającym doręczeniu, ale zawiadomieniem o piśmie. Wykładnia przepisu prezentowana przez Skarżącego prowadziłaby do absurdalnego wniosku, że należałoby w skrzynce pocztowej umieszczać awizo o awizie pisma organu. Nadmienić, że awizo nie pochodzi od organu administracji publicznej, lecz jest dokumentem wydawanym przez operatora pocztowego. 17. Sąd nie uznaje za trafny zarzutu naruszenia art. 10 § 1 K.p.a. w zw. z art. 8 K.p.a. poprzez niepowiadomienie Skarżącego o możliwości końcowego zaznajomienia się z aktami postępowania oraz prawie do wypowiedzenia sią co do zebranych dowodów. Z akt niniejszego postępowania wynika bowiem, że Dyrektor Izby Skarbowej w W. pismem z dnia 13 kwietnia 2016 r. takie zawiadomienie jednak wystosował. Przedmiotowe zawiadomienie zostało doręczone pełnomocnikowi Skarżącego w dniu 21 kwietnia 2016 r. 18. 1. Odnosząc się do zarzutu w kwestii dochowania terminu na złożenie wniosku o przywrócenie terminu Sąd podnosi, że stwierdzenia zawarte w treści zaskarżonego postanowienia są zgodne z wywodami Skarżącego. Organ odwoławczy na str. 17 postanowienia wyjaśnia: "W ocenie Dyrektora datą, od której należało liczyć termin do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu, była data uzyskania przez zainteresowaną osobę wiadomości o zdarzeniu powodującym rozpoczęcie biegu terminu. Jeśli strona nie wiedziała o uchybieniu terminu (np. do złożenia zarzutów), to termin do złożenia prośby o jego przywrócenie liczy się od daty uzyskania wiadomości w tym przypadku zapoznaniem się z treścią tytułów wykonawczych. Datą taką w niniejszej sprawie jest data doręczenia przez organ egzekucyjny pełnomocnikowi Zobowiązanego odpisów tytułów wykonawczych wraz z zawiadomieniami o zajęciu praw majątkowych. Doręczenie to miało miejsce w dniu 27 listopada 2012 r. (na co wskazują akta sprawy), zaś wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zarzutów został złożony w dniu 03.12.2012r., termin 7 dni został, zatem dochowany. Strona dopełniła także czynności polegającej na wniesieniu zarzutów. Stwierdzenie w zaskarżonym postanowieniu przez Naczelnika Urzędu Skarbowego W., iż wniosek Strony o przywrócenie terminu został wniesiony po terminie jest niezasadne". 18.2. Sąd stwierdza więc, że termin, o którym mowa w art. 58 § 2 K.p.a. na złożenie wniosku o przywrócenie terminu został przez Skarżącego dochowany. Stawiany w tym kontekście zarzut naruszenia art. 153 P.p.s.a. oraz art. 58 § 2 K.p.a. jest chybiony. O odmowie przewrócenia terminu przesądziła jednak więc kwestia braku uprawdopodobnienia winy w uchybieniu terminu do wniesienia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. 19. Odnosząc się do argumentacji skargi w zakresie powołania w postanowieniu organu pierwszej instancji nieaktualnego brzmienia ustawy z dnia 23 listopada 2012 Prawo Pocztowe (Dz. U. z 2012 r. poz. 1529) należy, podnieść, że na stronie 16 zaskarżonego postanowienia Dyrektor Izby Skarbowej uznał ten zarzut za zasadny. Zgodzić się należy, z organem odwoławczym, że ten błąd nie mógł mieć wpływu na ocenę stanu faktycznego i prawnego w niniejszej sprawie. 20. 1. Sąd nie przyznaje racji Skarżącemu w kwestii zarzutu naruszenia art. 7, 8, 10 § 1, 11 oraz art. 44, 58, 77 § 1, 80, 81, 107 § 3, 138 § 1 pkt 1 K.p.a., a także art. 153 P.p.s.a. 20.2. Sąd nie znajduje powodów do stwierdzenia, że w zaskarżonym postanowieniu naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy. Sąd nie dopatruje się wystąpienia okoliczności naruszających prawo i mogących być podstawą wznowienia postępowania. Sąd nie znajduje też przesłanek uzasadniających stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia w całości lub w części. 20.3. Z tych względów, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a., należało skargę oddalić.