I SA/Gl 645/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Przemysław Dumana (spr.), Sędziowie WSA Wojciech Gapiński, Bożena Pindel, Protokolant Dominika Zabielska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 października 2017 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. Oddział w Polsce z siedzibą we W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2015 r. oddala skargę. Decyzją z dnia [...], nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. (w dalszej części uzasadnienia określane słowem "Kolegium" lub "SKO"), działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2017 roku, poz. 201), art. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 roku o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. w Dz.U. z 2015 roku, poz. 1659 z późn. zm.) oraz § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2003 roku w sprawie obszarów właściwości miejscowej samorządowych kolegiów odwoławczych (Dz.U. Nr 198, poz. 1925), utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy spółce A (dalej: "spółka", "podatnik") stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2015 rok. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia stwierdzono, że Spółka wnioskiem z dnia 3 października 2016 roku zwróciła się o stwierdzenie nadpłaty oraz zwrot nadpłaconego podatku od nieruchomości za 2015 rok w kwocie [...] zł., ewentualnie w kwocie [...] zł. W uzasadnieniu swojego wniosku Spółka podała, że nadpłata w kwocie [...] zł powstała na skutek błędnego wskazania w deklaracji w sprawie podatku od nieruchomości podstawy opodatkowania powierzchni użytkowej budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz części budynków mieszkalnych zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej, tj. pow. 6.257,01 m2, podczas gdy podstawa ta powinna być pomniejszona o 870 m2. Podatnik nie wynajmował bowiem, ani też nie prowadził działalności gospodarczej w 5 lokalach o pow. 870 m2., które ujął w pierwotnej deklaracji. Jako alternatywę podatnik wskazał drugą kwotę, która to kwota miała wynikać z okoliczności zaliczenia tych lokali, jako "budynki pozostałe", dla których w uchwale Rady Miasta w B. przyjęto stawkę podatku w wysokości [...] zł za jeden metr kwadratowy powierzchni użytkowej. Powołaną wyżej decyzją organ pierwszej instancji odmówił Spółce stwierdzenia nadpłaty. W uzasadnieniu swojej decyzji wskazał między innymi, że przepisy prawa nie dają możliwości pominięcia opodatkowania podatkiem od nieruchomości lokali znajdujących się w budynku nawet w sytuacji, gdy stanowiły one pustostany, tj. nie były w 2015 roku zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej. W odwołaniu od powyższej decyzji pełnomocnik podatnika zarzucił : – naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. – poprzez przyjęcie, że "na podstawie tego przepisu odwołujący musi opłacać podatek od nieruchomości związany z prowadzeniem działalności gospodarczej w pełnej wskazanej wysokości pomimo, iż przepis ten przewiduje wyjątek w postaci niespełnienia warunków technicznych przez lokal, a organ w postępowaniu nie zbadał czy lokal spełnia warunki techniczne a jedynie z góry założył, iż warunki techniczne są spełnione bez uwzględnienia i zbadania argumentów podniesionych przez odwołującego"; – "obrazę przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 7 i 77 kpa przez: a. brak dokładnej analizy stanu faktycznego sprawy i niepodjęcie żadnych czynności w celu ustalenia czy nie ma możliwości pominięcia w postawie opodatkowania podatkiem od nieruchomości powierzchni nieużywanych lokali, b. uznanie, iż od powierzchni wskazanych we wniosku wysokość podatku była prawidłowa ze względu na fakt, iż przedsiębiorca jest posiadaczem budynku związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej bez podjęcia jakichkolwiek czynności w celu sprawdzenia czy pod względem technicznym lokale mogą być wykorzystywane skoro nie jest w nich prowadzona działalność gospodarcza". Pełnomocnik wniósł "o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości w pełnej wysokości [...] zł, ewentualnie stwierdzenie nadpłaty podatku w wysokości [...]" lub "o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji". Ustosunkowując się do zarzutów odwołania SKO w pierwszej kolejności przytoczyło treść art. 6 ust. 9 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (dalej u.p.o.l.)., art. 81 § 1, art. 79 § 2, art. 72 § 1, art. 75 § 3 Ordynacji podatkowej (dalej O.p.), art. 2 ust. 1, art. 1a ust. 1 pkt 1, 2 i 3, art. 4 ust. 1 pkt 1, art. 5 ust. 1 u.p.o.l. oraz art. 46 § 1 Kodeksu cywilnego i art. 20 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy – prawo geodezyjne i kartograficzne. Następnie wskazało, że zgodnie z art. 1 a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. za grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej uważa się grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Kolegium podkreśliło, że w przedmiotowej sprawie kwestia sporna dotyczy zastosowania właściwej stawki podatkowej dla położonych w B. w budynku przy ulicy [...] lokali o łącznej powierzchni 870 m2, które w 2015 roku nie zostały wynajęte i nie była w nich prowadzona działalność gospodarcza. Wskazało iż organ pierwszej instancji słusznie uznał, że znajdująca się w posiadaniu podatnika ww. nieruchomość nie musi być faktycznie wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej, aby uznać ją za związaną z prowadzeniem działalności gospodarczej. Prawidłowo organ ten wyjaśnił, że za względy techniczne nie można uznać chwilowej, obiektywnie usuwalnej przeszkody w gospodarczym wykorzystaniu nieruchomości. Wykazało także, że dla nowo wybudowanego budynku, będącego galerią handlową w dniu [...] roku wydana została decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego o pozwoleniu na jego użytkowanie. Świadczy to więc o tym, że wszelkie wymogi dotyczące stanu technicznego obiektu zostały spełnione, zaś w odniesieniu do 7 lokali użytkowych prowadzone były jedynie prace wykończeniowe. Kolegium podkreśliło, że w listopadzie 2013 roku w budynku galerii rozpoczęto prowadzenie działalności gospodarczej. W związku z powyższym Kolegium zgodziło się z organem pierwszej instancji, iż w tak ustalonym stanie faktycznym brak było podstaw do zastosowania niższej stawki podatkowej, zatem do powstania nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2015 rok nie doszło. Reasumując i nawiązując do ugruntowanego orzecznictwa sądów administracyjnych Kolegium podkreśliło, że niewykorzystywanie przez podatnika w danym momencie nieruchomości lub jej części nie daje podstaw do tego, by do wymiaru podatku od nieruchomości nie miały zastosowania stawki przewidziane dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą. Jak wskazał bowiem NSA w wyroku z dnia 16 lutego 2006 roku, sygn. akt II FSK 301/05 "przejściowe niewykorzystywanie przez podmiot gospodarczy nieruchomości lub jej części służącej do wykonywania działalności gospodarczej nie daje podstaw do tego, by do wymiaru podatku od nieruchomości nie miały zastosowania stawki przewidziane dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą. Nieruchomość taka, mimo chwilowego jej niewykorzystywania, z różnych przyczyn, nie przestaje być nieruchomością związaną z prowadzoną przez dany podmiot działalnością gospodarczą, ponieważ chodzi tu o związek w szerokim tego słowa znaczeniu". W świetle powyższych wywodów Kolegium stwierdziło, że podniesiony przez pełnomocnika fakt niewykorzystania kilku lokali w działającej galerii handlowej nie stanowi podstawy do zastosowania wyjątku i opodatkowania tego obiektu odpowiednio stawką przewidzianą dla budynków pozostałych. W skardze, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach pełnomocnik strony skarżącej wniósł "o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości w pełnej wysokości [...], ewentualnie stwierdzenie nadpłaty podatku w wysokości [...]", alternatywnie zaś "o uchylenie zaskarżonej decyzji obu organów w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania". Zaskarżonej decyzji zarzucił : - naruszenie art. 217 Konstytucji R.P. w związku z art. 2a Ordynacji podatkowej – poprzez dokonanie rozszerzającej interpretacji przepisów prawa podatkowego, skutkującej zwiększeniem obciążeń podatkowych strony skarżącej, wbrew wyprowadzonej z powyższych przepisów zasadzie rozstrzygania wątpliwości prawnych na korzyść podatnika (in dubio pro tributario), - obrazę art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. – poprzez jego błędną interpretację oraz naruszenie zawartej w art. 32 Konstytucji R.P. zasady równego traktowania obywateli wobec prawa przez władze publiczne, - naruszenie art. 20, art. 217, art. 32 i art. 84 Konstytucji R.P. – poprzez nierówne obciążenie podatkiem podatników prowadzących działalność gospodarczą w budynkach od tych, którzy takiej działalności nie prowadzą, co spowodowało naruszenie konstytucyjnej zasady równości i zakazu dyskryminacji, a także ograniczyło wolność i swobodę prowadzenia działalności gospodarczej będącej podstawą społecznej gospodarki rynkowej, - naruszenie art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. – poprzez przyjęcie, że na podstawie tego przepisu skarżąca Spółka musi opłacać podatek od nieruchomości związany z prowadzeniem działalności gospodarczej w pełnej wysokości pomimo, iż przepis ten przewiduje wyjątek w postaci niespełnienia warunków technicznych przez lokal, a organ podatkowy nie zbadał czy lokal spełnia warunki techniczne a jedynie z góry założył, iż warunki te są spełnione bez uwzględnienia i zbadania argumentów podniesionych przez podatnika, - naruszenie art. 7 i art. 77 K.p.a. oraz art. 122 i art. 187 Ordynacji podatkowej – poprzez : a) brak dokładnej analizy stanu faktycznego sprawy i niepodjęcie żadnych czynności w celu ustalenia czy nie ma możliwości pominięcia w podstawie opodatkowania podatkiem od nieruchomości powierzchni użytkowej lokali, b) uznanie, że od powierzchni wskazanych we wniosku lokali wysokość podatku była prawidłowa ze względu na fakt, iż przedsiębiorca jest posiadaczem budynku związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej bez podjęcia jakichkolwiek czynności w celu sprawdzenia czy pod względem technicznym lokale te mogą być wykorzystywane, skoro nie jest w nich prowadzona działalność gospodarcza, c) nieuwzględnienie przedmiotu zaskarżenia, nie nawiązanie do zarzutów odwołania, w którym kwestionowana była podstawa prawna do stosowania stawek przewidzianych od nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej w pełnej wskazanej wysokości. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik podniósł, że organ podatkowy nie podjął wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a w szczególności nie zbadał ewentualnych przeszkód w prowadzeniu w niewynajmowanych lokalach w galerii handlowej działalności gospodarczej. Powołując się na orzecznictwo NSA podkreślił, że postępowanie podatkowe prowadzone przez organy podatkowe nie powinno opierać się tylko na stwierdzeniu, że skoro podmiot prowadzi działalność gospodarczą i jest wpisany do rejestru przedsiębiorców, to wszystkie nieruchomości które posiada i nabywa powodują, że należy je opodatkowywać podatkiem od nieruchomości według stawki najwyższej. Wskazał także, że "zgodnie z zasadą sprawiedliwości podatkowej ugruntowanej w doktrynie, orzecznictwie i uzasadnieniach sejmowych, wszystkie podmioty będące w takich samych warunkach ekonomicznych muszą być traktowane pod względem podatkowym w taki sam sposób, czyli powinny być równo opodatkowane. To co jest natomiast "nierówne" musi być nierówno opodatkowane". Samorządowe Kolegium Odwoławcze, w odpowiedzi na skargę, wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu objętej skargą decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga – wbrew twierdzeniom w niej zawartym – nie zasługuje na uwzględnienie. Zdaniem Sądu, decyzja organu odwoławczego nie zawiera uchybień, które mogłyby uzasadniać wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Spór między stronami dotyczy różnego rozumienia treści art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., a w szczególności ustalenia zakresu stosowania tego przepisu w sytuacji czasowego niewykorzystywania części budynku (kilku lokali) do prowadzenia działalności gospodarczej. Oceniając legalność zaskarżonej decyzji w pierwszej kolejności wskazać należy, iż zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. (w brzmieniu obowiązującym w 2015 roku) grunty, budynki i budowle są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, o ile są w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów pod jeziorami i zajętych na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni wodnych, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. W rozpatrywanej sprawie nie budzi wątpliwości i jest bezsporna okoliczność, że strona prowadzi działalność gospodarczą. A zatem z samego faktu, że strona jest przedsiębiorcą (w rozumieniu art. 1a ust. 3 i 4 u.p.o.I. w związku z art. 4 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (tekst jedn.: Dz.U. z 2016 r., poz. 1819 z późn. zm.) wynika, w myśl art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.I., że znajdujące się w jej władaniu grunty, budynki i budowle uważane są za związane z działalnością gospodarczą. Grunty oraz budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej stanowią odrębną kategorię gruntów i budynków, dla których ustawodawca w art. 5 ust. 1 u.p.o.l. przewidział najwyższą maksymalną stawkę podatku od nieruchomości, która nie może być przekroczona w stosownej uchwale rady gminy. W orzecznictwie sądowym jednoznacznie wskazano, że do uznania danego obiektu za związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej nie jest konieczne wykorzystywanie nieruchomości na cele związane z działalnością gospodarczą, albowiem wystarczy sam fakt jej posiadania przez przedsiębiorcę. Pojęcie budynków "związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej" jest szersze od pojęcia "zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej" i obejmuje także pośrednie związanie budynku lub jego części z działalnością gospodarczą (por. wyrok NSA z dnia 16 grudnia 2009 r. sygn. akt II FSK 667/09, wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 17 sierpnia 2011 r. sygn. akt I SA/Bd 268/11, wyrok WSA w Lublinie z dnia 22 września 2010 r. sygn. akt I SA/Lu 297/10). Nie są uważane za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej jedynie takie przedmioty opodatkowania znajdujące się w posiadaniu przedsiębiorcy, które do prowadzenia tej działalności nie są i nie mogą być wykorzystywane ze względów technicznych. W wypracowanym orzecznictwie sądów administracyjnych dominuje pogląd, iż w pojęciu "względów technicznych" ustawodawca zawarł przesłankę trwałości – jako przeszkodę w wykorzystaniu nieruchomości do prowadzenia określonego rodzaju działalności gospodarczej, powodującą zastosowanie preferencyjnej stawki podatku od nieruchomości. Przesłankę tę bez trudu można wyczytać z tekstu ustawy. Jeśli weźmie się pod uwagę nie tylko zwrot "nie jest i nie może być" w sposób wyrwany z kontekstu ale także wolę ustawodawcy zawartą w tak zestawionych wyrażeniach widać wyraźnie, iż przeszkody, które nie pozwalają na eksploatację obiektu, muszą istnieć w danym momencie, ale również mają mieć charakter trwały. Pojęcie "względów technicznych" jako wyjątek w regulacji zawartej w art. 1a ust. 1 pkt 3, powinno być interpretowane ściśle, nie rozszerzająco (tak np. WSA w Gdańsku w wyroku z dnia 10 września 2009 roku, sygn. akt I SA/Gd 136/09. i wyroku z dnia 21 marca 2006 roku, sygn. akt I SA/Gd 231/04). Analogicznie wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 9 stycznia 2009 roku, sygn. akt II FSK 1354/07, w którym szczególnie wyeksponowano przesłankę trwałości. Konsekwencją takiej wykładni przepisu jest powszechnie reprezentowane stanowisko, iż celem zastosowania w ustawie tego wyłączenia z definicji przedmiotów związanych z działalnością gospodarczą nie było uznanie za wyłączone wszelkich obiektów, które znajdują w danej chwil w przebudowie lub adaptacji. Takie rozumowanie oznaczałoby bowiem zmniejszenie stawki podatkowej dla bardzo szerokiego kręgu obiektów, a każdorazowe dokonywanie inwestycji przez przedsiębiorcę powodowałoby obniżenie stawki podatkowej na czas remontu. Gdyby ustawodawca zamierzał wprowadzić swoistą ulgę w podatku dla przedsiębiorców inwestujących, to uczyniłby to przez wyraźny zapis w ustawie. Linia orzecznicza jest w tym zakresie jednoznaczna i jednolita. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 lutego 2006 roku, sygn. akt II FSK 301/05 wyraził przekonanie, iż przeprowadzenie remontów w budynkach nie oznacza pozbawienia tych budynków związku z działalnością gospodarczą w szerokim znaczeniu. Adaptacja budynków do prowadzenia zamierzonej w przyszłości działalności gospodarczej stanowi jeden z wyznaczników prowadzenia tejże działalności. Nieodpowiedni stan techniczny budynków nie dyskwalifikuje ich w ogóle pod względem prowadzenia działalności gospodarczej, lecz jedynie ogranicza wysokość uzyskiwanych z tych budynków bezpośrednio dochodów w danym roku podatkowym. Innymi słowy "względy techniczne" nie mogą być utożsamiane ze stanem technicznym nieruchomości będącej w posiadaniu przedsiębiorcy albowiem okresowe remonty stanowią element prowadzonej działalności gospodarczej i nie przesądzają o niemożności wykorzystania nieruchomości do prowadzenia działalności. Wyłączenie z zakresu przedmiotów opodatkowania związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej dotyczy sytuacji, gdy przedmiot ten nie jest i – jednocześnie – nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względu na zdarzenie niezależne od podatnika. Przejściowe niewykorzystywanie przez podmiot gospodarczy nieruchomości lub jej części służącej do wykonywania działalności gospodarczej nie daje podstaw do tego, by do wymiaru podatku od nieruchomości nie miały zastosowania stawki przewidziane dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą. Pojęcie "względy techniczne" nie obejmuje swoim zakresem przyczyn technologicznych, ekonomicznych czy finansowych (por. WSA w Gliwicach w wyrokach z 14 października 2005 roku, sygn. akt I SA/Ka 2250/03 i z 17 czerwca 2005 roku, sygn. akt I SA/GL 760/04, WSA we Wrocławiu w wyroku z dnia 3 listopada 2009 roku, sygn. akt I SA/Wr 956/09, WSA w Gdańsku w wyroku z 10 września 2009 roku, sygn. akt I SA/Gd 137/09, WSA we Wrocławiu w wyroku z dnia 25 lutego 2008 roku, sygn. akt I SA/Wr 1575/07, NSA w wyroku z dnia z 17 stycznia 2008 roku, sygn. akt II FSK 1517/07). Konkludując podkreślić należy, że normatywna treść pojęcia "względy techniczne", jak również redakcja art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.I., na gruncie którego ustawodawca posłużył się koniunkcją - (dosłownie: "przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany") wskazuje nie tylko na fakt nie wykorzystywania tego przedmiotu, ale również braku możliwości jego wykorzystywania. Zatem tylko i wyłącznie w sytuacji łącznego ziszczenia się stanów faktycznych objętych hipotezą tego przepisu nieruchomość będzie podlegała opodatkowaniu według innych stawek, niż związane z prowadzeniem działalności gospodarczej (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 11 lipca 2013 roku, sygn. akt I SA/Gl 109/13, opubl. w Systemie Informacji Prawnej LEX, nr 1353020). Taka sytuacja nie zachodzi jednak w niniejszej sprawie. Organy podatkowe zasadnie uznały, że niewynajęcie przez skarżącą Spółkę w 2015 roku pięciu lokali znajdujących się w galerii handlowej (będących w stanie surowym i przystosowywanych do późniejszego wynajmu) nie jest tożsame z wyłączeniem części budynku z użytkowania ze względu na stan techniczny i nie daje żadnych podstaw do wyłączenia tej części powierzchni budynku z opodatkowania lub zastosowania wobec powierzchni tych lokali niższej stawki podatkowej – jak chce tego strona skarżąca, a w konsekwencji stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2015 rok. Podkreślić także należy, że już w 2013 roku wydana została decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego o pozwoleniu na użytkowanie galerii handlowej i w tymże już roku podatnik rozpoczął prowadzenie działalności gospodarczej w tym budynku, a zatem jak trafnie wykazał to organ odwoławczy, wszelkie wymogi dotyczące stanu technicznego tego budynku zostały spełnione, a tylko w kilku lokalach prowadzone miały być jedynie prace wykończeniowe. Niezależnie od powyższych wywodów wskazać także trzeba, iż z dniem 1 stycznia 2016 r. usunięto z ustawy o podatkach i opłatach lokalnych pojęcie względów technicznych, zatem obecnie za grunty, budynki i budowle niezwiązane z prowadzeniem działalności gospodarczej zalicza się budynki, budowle lub ich części, w odniesieniu do których została wydana decyzja ostateczna organu nadzoru budowlanego, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2016 r. poz. 290) lub decyzja ostateczna organu nadzoru górniczego, na podstawie której trwale wyłączono budynek, budowlę lub ich części z użytkowania (art. 1a ust. 2a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych – ustawa z dnia 25 czerwca 2015 r. o zmianie ustawy o samorządzie gminnym i innych ustaw - Dz.U. z 2015 poz. 1045). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w wyroku z dnia 26 stycznia 2016 r., sygn. akt I SA/Rz 1166/15 stwierdził, iż brzmienie nowej regulacji wskazuje wyraźnie, że intencją ustawodawcy jest wywarcie swoistego rodzaju presji na posiadaczach nie użytkowanych i znajdujących się w złym stanie technicznym budynków, między innymi poprzez regulacje podatkowe, w celu nakłonienia ich do remontu tych obiektów lub ich rozbiórki. Bezzasadne są zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów prawa procesowego, tj. art. 122 i art. 187 Ordynacji podatkowej. Odnosząc się do tych zarzutów należy stwierdzić, że organy obydwu instancji prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy, w należyty sposób i z poszanowaniem praw strony, przeprowadzając postępowanie dowodowe. Materiał dowodowy został zebrany i rozpatrzony w sposób wyczerpujący. Należy również wskazać, że stronie umożliwiono zapoznanie się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym zarówno przed organem pierwszej jak i drugiej instancji. Z oczywistych względów całkowicie chybione są zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 7 i art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż – co niewątpliwie powinien wiedzieć fachowy pełnomocnik – w postępowaniu podatkowym zastosowanie mają przepisy Ordynacji podatkowej a nie K.p.a. W związku z tym zarzuty strony dotyczące naruszenia art. art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. oraz art. 2, art. 20, art. 32, art. 84 i art. 217 Konstytucji R.P. ocenić trzeba jako nieuzasadnione. Dokonując zatem w myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych kontroli zaskarżonej decyzji z prawem, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że organy podatkowe nie przekroczyły granic swobody interpretacyjnej i nie naruszyły reguł interpretacyjnych ograniczając stosowanie powołanych przepisów do podanego wyżej znaczenia. Sąd uznał również – jak wykazano wyżej – że organy nie naruszyły reguł prowadzenia postępowania dowodowego i ustaliły istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności. Wniosek organu odwoławczego wyprowadzony z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wykracza poza swobodną ocenę dowodów, więc nie stanowi naruszenia prawa. Sąd ocenił także zupełność uzasadnienia zaskarżonej decyzji i stwierdził jej zgodność z przepisami prawa. Mając powyższe na uwadze, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 powołanej wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.