II OSK 2503/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Sędziowie: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.) sędzia NSA Jolanta Sikorska po rozpoznaniu w dniu 26 maja 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 kwietnia 2018 r. sygn. akt II SA/Wa 1728/16 w sprawie ze skargi J.S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej gazowej wydanej w celu ochrony osobistej w ilości 2 sztuk 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od J.S. na rzecz Komendanta Głównego Policji, kwotę 240 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 18 kwietnia 2018 r. II SA/Wa 1728/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J.S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej gazowej wydanej w celu ochrony osobistej w ilości 2 sztuk. Wyrok ten został wydany w następującym stanie sprawy: Decyzją z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] działając na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a i art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tj Dz.U. z 2012 r., poz. 576 ze zm.) oraz art. 268a k.p.a., Komendant Wojewódzki Policji we W. cofnął skarżącemu J.S. pozwolenie na posiadanie broni palnej gazowej wydane w celu ochrony osobistej w ilości 2 (dwóch) sztuk. W uzasadnieniu organ wskazał, że uzyskał informację o prawomocnym skazaniu skarżącego za popełnienie przestępstw umyślnych, zaś okoliczność ta uzasadnia zastosowanie w odniesieniu do niego przepisów art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji. Na skutek wniesionego przez skarżącego odwołania, zaskarżoną w tej sprawie decyzją z dnia [...] lipca 2016 r. Komendant Główny Policji, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a k.p.a., utrzymał w mocy ww. decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że skarżący został skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w Z. z dnia [...] października 2017 r. sygn. akt [...] za umyślne przestępstwa z art. 233 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k., art. 18 § 1 k.k. w zw. z art. 233 § 1 k.k. i art. 212 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. Fakt ten jest wiążący dla organów w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń palną gazową. W takich przypadkach ustawodawca nie daje organom Policji możliwości wyboru konsekwencji administracyjnoprawnych, jednocześnie przyznając bezwzględne pierwszeństwo interesowi społecznemu przed słusznym interesem obywatela (art. 7 k.p.a.). Skargę na powyższą decyzję wywiódł wskazany na wstępie skarżący, domagając się jej uchylenia. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w sprawie. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem. Podstawę oddalenia skargi stanowił art. 151 i art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.". Zdaniem Sądu przy rozpoznawaniu sprawy w przedmiocie cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palną gazową do celów ochrony osobistej, zarówno z akt administracyjnych jak i uzasadnienia decyzji wynika, że organ Policji zadośćuczynił powinnościom wynikającym z art. 7, 75, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a., wyczerpująco badając wszystkie okoliczności faktyczne i dokonując obiektywnej ich oceny. Dalej Sąd wskazał, że bezspornym jest, że skarżący prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Z. VII Wydział Zamiejscowy Wydział Karny w J. z dnia [...] października 2014 r. sygn. akt [...], został skazany za przestępstwa z art. 233 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k., art. 18 § 1 k.k. w zw. z art. 233 § 1 k.k. i art. 212 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. Poza sporem pozostaje również fakt, że czyny z art. 233 § 1 k.k. oraz art. 212 § 1, są przestępstwami umyślnymi i w tej sytuacji, stosownie do treści art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji, cofnięcie pozwolenia na broń było obligatoryjne. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł skarżący, zaskarżając go w całości. Wyrokowi temu zarzucono naruszenie: - przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy tj. art. 19 p.p.s.a. poprzez odmowę wyłączenia sędziego S.P. pomimo, że skarżący i jego pełnomocnik złożyli zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa niedopełnienia obowiązków i przekroczenia uprawnień przez tego sędziego, co w sposób oczywisty mogło wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności; - bezzasadne oddalenie wniosków dowodowych zgłoszonych na rozprawie 18 kwietnia 2018 r. w postaci dokumentów znajdujących się w aktach Sądu Dyscyplinarnego przy Prokuraturze Krajowej pod sygn. [...], gdzie znajdują się dowody na to, kto był zleceniodawcą i wykonawcą usiłowania zabójstwa skarżącego. Ponadto zarzucono uniemożliwienie skarżącemu wypowiedzenie się na rozprawie bezpośrednio przed wydaniem wyroku, czym uniemożliwiono mu czynny udział w sprawie. Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu zawarto argumenty na poparcie ww. podstaw kasacyjnych. Do skargi dołączono pismo z dnia 12 kwietnia 2018 r. kierowane do Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Andrzeja Dudy w sprawie podejmowanych wobec skarżącego przestępczych metod. W uzupełnieniu skargi kasacyjnej skarżący wniósł o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie (pismo z dnia 11 lipca 2018 r.). W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ Policji wniósł o jej oddalenie w całości, zasądzenie od skarżącego kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych oraz przeprowadzenie rozprawy. Podniesiono, iż zarzuty skargi kasacyjnej są nieusprawiedliwione, a zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i dlatego podlegała oddaleniu. W związku ze sposobem sporządzenia skargi kasacyjnej, konieczne jest przypomnienie, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania sądowego, której przesłanki wymienione zostały w § 2 tego artykułu. Przesłanki te w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły. Zaznaczyć należy, że skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem zaskarżenia wyroków sądu pierwszej instancji, o czym świadczy właśnie wskazane wyżej związanie podstawami skargi kasacyjnej, sprowadzające się do tego, że zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego określa autor skargi kasacyjnej podnosząc naruszenie konkretnego przepisu prawa materialnego lub przepisu postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny nie ma nie tylko obowiązku, ale przede wszystkim prawa domyślania się i uzupełniania zarzutów skargi kasacyjnej oraz argumentacji służącej ich uzasadnieniu. Określenie danej podstawy kasacyjnej musi być precyzyjne, ponieważ Naczelny Sąd Administracyjny może uwzględnić tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone. Nie jest natomiast władny badać, czy sąd pierwszej instancji nie naruszył również innych przepisów, niedostrzeżonych lub pominiętych przy formułowaniu zarzutów skargi kasacyjnej. Pominięcie określonych zagadnień w skardze kasacyjnej czy odniesienie się do nich w sposób wybiórczy i ogólnikowy, skutkuje niemożnością zakwestionowania przez Naczelny Sąd Administracyjny stanowiska wyrażonego w ich zakresie przez wojewódzki sąd administracyjny czy działające w sprawie organy. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega bowiem na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie. Zgodnie z art 176 p.p.s.a. strona skarżąca kasacyjnie ma obowiązek przytoczyć podstawy skargi kasacyjnej wnoszonej od wyroku sądu pierwszej instancji i co istotne szczegółowo je uzasadnić wskazując, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jaki miało wpływ na wynik sprawy. Konieczność należytego uzasadnienia podstaw kasacyjnych oznacza, że autor skargi kasacyjnej obowiązany jest wskazać konkretny przepis prawa, który w jego ocenie został naruszony, a także uzasadnić, w czym upatruje uchybienia temu przepisowi. Uzasadnienie skargi kasacyjnej powinno być zatem sformułowane w taki sposób, aby można było powiązać je z konkretnymi przepisami prawa, które wnoszący skargę kasacyjną uznaje za naruszone. Rola Naczelnego Sądu Administracyjnego w postępowaniu wywołanym wniesieniem skargi kasacyjnej ogranicza się do skontrolowania i zweryfikowania zarzutów wnoszącego skargę kasacyjną (por. wyroki NSA: z 18 października 2017 r. II OSK 2702/16). Zarzuty te skierowane powinny zostać pod adresem wojewódzkiego sądu administracyjnego i wykazywać uchybienia w jego argumentacji odnoszącej się do mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa materialnego, bądź błędnego przeprowadzenie kontroli postępowania przez organy, których działanie lub zaniechanie było przedmiotem zaskarżenia. Ze względu na wysokie wymagania stawiane skardze kasacyjnej, ustawodawca przy sporządzeniu skargi kasacyjnej ustanowił tzw. przymus adwokacko-radcowski (art. 175 § 1-3 p.p.s.a.). Opiera się on na założeniu, że powierzenie czynności sporządzenia skargi kasacyjnej wykwalifikowanym prawnikom zapewni jej odpowiedni poziom merytoryczny i formalny, umożliwiający Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu dokonanie kontroli zaskarżonego orzeczenia. Mając na uwadze wskazane wyżej związanie, na podstawie art. 183 § 1 p.p.s.a., zarzutami skargi kasacyjnej oraz przymus adwokacko-radcowski, od pełnomocnika profesjonalnego należy spodziewać się należytej staranności przy sporządzaniu skargi kasacyjnej, albowiem nieprawidłowo skonstruowana skarga kasacyjna powoduje, że Naczelny Sąd Administracyjny nie może się do niej odnieść. W rozpatrywanej sprawie autor rozpoznawanego środka odwoławczego nie sprostał wymogom wyżej przedstawionym. W petitum skargi kasacyjnej poza przepisami ogólnymi dotyczącymi skargi kasacyjnej, a to podstawy wniesienia skargi kasacyjnej i jej terminu (art. 173 § 1, art. 174 oraz art. 177 § 1 p.p.s.a.) powołano tylko jeden przepis art. 19 p.p.s.a. zarzucając sądowi pierwszej instancji jego naruszenie w związku z odmową wyłączenia sędziego sprawozdawcy. Natomiast kolejne dwa zarzuty tej skargi kasacyjnej zamieszczone w jej petitum - bezzasadnego oddalenia wniosków dowodowych zgłoszonych na rozprawie 18 kwietnia 2018 r. w postaci dokumentów znajdujących się w aktach Sądu Dyscyplinarnego przy Prokuraturze Krajowej pod sygn [...], gdzie znajdują się dowody na to, kto był zleceniodawcą i wykonawcą usiłowania zabójstwa skarżącego, jak i uniemożliwienia skarżącemu wypowiedzenia się na rozprawie bezpośrednio przed wydaniem wyroku, czym uniemożliwiono mu czynny udział w sprawie, nie zwierają powiązania z jakimkolwiek przepisem prawa, którego oceny mógłby dokonać Naczelny Sąd Administracyjny. Tym samym te dwa ostatnie zarzuty są przedstawione w sposób opisowy, bez powiązania ich z normami prawa, jakie winien ocenić sąd odwoławczy. Naczelny Sąd Administracyjny nie może domyślać się w zakresie tych dwóch ostatnich zarzutów norm prawa, które zostały naruszone. Sposób sporządzenia skargi kasacyjnej w szczególności w odniesieniu do tych właśnie zarzutów w zakresie bezzasadnego oddalenia wniosków dowodowych skarżącego, czy też uniemożliwienia skarżącemu wypowiedzenia się przed sądem, nie pozwolił Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu na merytoryczne odniesienie się do postawionych w tym zakresie zarzutów. Generalnie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się jednolicie, iż samo ogólnikowe wskazanie zarzutu, bez podania konkretnego przepisu nie może być uznane za spełnienie wymagań skargi kasacyjnej (por. wyroki NSA: z 3 marca 2016 r. II OSK 1669/14; z 12 lutego 2020 r. II FSK 1894/19). Nawet gdyby teoretycznie uznać, iż wskazane w motywach skargi kasacyjnej, a przywołane przy okazji relacjonowania przebiegu przedmiotowego postępowania przepisy art. 7 k.p.a., art. 75 k.p.a. i 77 § 1 k.p.a. dotyczące dążenia do ustalania prawdy materialnej są normami zarzuconymi Sądowi pierwszej instancji, to uznać należy, że podnoszone przepisy procedury administracyjnej przede wszystkim nie są stosowane przez sąd administracyjny, a więc tym samym nie mogły być naruszone przez ten Sąd, a poza tym nie ulega wątpliwości, że zakres kognicji sądu administracyjnego, ograniczony do kontroli legalności zaskarżonego aktu, wyłącza możliwość czynienia przez ten sąd ustaleń faktycznych, które mogłyby służyć merytorycznemu rozstrzygnięciu sprawy. Tym samym, w okolicznościach rozpoznawanej sprawy, należało odnieść się do jedynego zarzutu skargi kasacyjnej sformułowanego w taki sposób, że możliwa jest jego weryfikacja przez Naczelny Sąd Administracyjny. Zarzutem tym jest zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania art. 19 w sposób wyżej opisany. Wyjaśnić należy, iż przepis art. 18 p.p.s.a. reguluje przyczyny wyłączenia sędziego z mocy ustawy (ludex inhabilis). Przyczyny te są wymienione enumeratywnie, ich katalog jest zamknięty i nie może być interpretowany rozszerzająco. Norma art. 19 p.p.s.a. dotyczy wyłączenia sędziego na wniosek. Przepis ten stanowi, iż niezależnie od przyczyn wymienionych w art. 18, sąd wyłącza sędziego na jego żądanie lub na wniosek strony, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w danej sprawie. Podnieść w tym miejscu należy, iż w przypadku, gdy ma miejsce którakolwiek podstawa wyłączenia wyliczona w art. 18 § 1 p.p.s.a., wyłączenie zachodzi z mocy prawa, a konsekwencją orzekania przez sędziego, co do którego taka okoliczność zachodzi, jest nieważność postępowania uregulowana w art. 183 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Natomiast następstwa orzekania przez sędziego, co do którego zachodziłaby podstawa wyłączenia z art. 19 p.p.s.a., nie zostały zakwalifikowane jako podstawy nieważności postępowania – patrz: wyrok NSA z 27 sierpnia 2019 r. I OSK 2627/17. Celem instytucji wyłączenia sędziego jest realizacja konstytucyjnego prawa obywateli do rozpatrzenia sprawy przez niezawisły i bezstronny sąd (art. 45 ust. 1 Konstytucji RP). Do katalogu przesłanek względnych wyłączenia sędziego należą przesłanki wynikające z konkretnych okoliczności danego postępowania, podlegające właśnie z tego względu elastycznej ocenie, która może prowadzić do stwierdzenia, że występują podstawy wyłączenia sędziego, z uwagi na zagrożenie bezstronności i obiektywizmu orzekania. Wyłączenie sędziego, o którym mowa w art. 19 p.p.s.a., ma zapewnić obiektywizm sądu i nie może być traktowane jako możliwość eliminowania w postępowaniu sędziów, których strona uznaje za nieodpowiadających subiektywnemu pojmowaniu swoich interesów. Nie może tym samym służyć umożliwieniu stronie wybierania składów sędziowskich według jej subiektywnego odczucia. W szczególności nie stanowi uzasadnionej wątpliwości co do bezstronności przeświadczenie strony co do tego, że sędzia prowadzi proces wadliwie, zwłaszcza nieobiektywnie czy też stronniczo – patrz: postanowienie NSA z 1 października 2014 r. II OZ 1008/14. Nie budzi wątpliwości składu orzekającego w tej sprawie, iż o wyłączeniu sędziego nie może decydować subiektywne przekonanie strony o jego stronniczości i niesprawiedliwości. Niemniej jednak w okolicznościach tej sprawy nie można skutecznie mówić o naruszeniu art. 19 p.p.s.a. przez Sąd pierwszej instancji, co potwierdzają akta sądowe tej sprawy. Z protokołu rozprawy z dnia 18 maja 2017 r. (k-39) wynika, że wniosek o wyłączenie składu orzekającego (Stanisława Marka Pietrasa, Marii Werpachowskiej oraz Janusza Walawskiego) został złożony w reakcji na nieuwzględnienie wniosku dowodowego (płyty DVD z materiałem dziennikarza P.K. dot. zagrożenia zdrowia i życia, wyemitowanego w dniu [...] marca 2017 r. w Programie 2 Telewizji Publicznej w cyklu "[...]" – reportaż pt. "[...]"). Postanowieniem WSA w Warszawie z dnia 24 maja 2017 r. (k-52) oddalono ten wniosek i doręczono pełnomocnikowi skarżącego w dniu 5 czerwca 2017 r. Następnie dnia 10 października 2017 r. na rozprawie pełnomocnik skarżącego składa kolejny wniosek o wyłączenie od orzekania przewodniczącego składu orzekającego – sędziego sprawozdawcy Stanisława Marka Pietrasa. Postanowieniem z dnia 30 października 2017 r. WSA w Warszawie (k-86) wniosek ten oddalił, a to postanowienie doręczono w dniu 13 listopada 2017 r. pełnomocnikowi skarżącego. Z kolei na rozprawie w dniu 11 stycznia 2018 r. (skład Andrzej Kołodziej, Stanisław Marek Pietras i Iwona Dąbrowska.) skarżący zgłosił wniosek o wyłączenie sędziego Stanisława Marka Pietrasa od orzekania w niniejszej sprawie, bowiem, jak zaznaczył, toczy się postępowanie o niedopełnienie obowiązków z art. 231 § 1 k.k. Wniosek skarżącego zgłoszony w dniu 11 stycznia 2018 r. został postanowieniem WSA w Warszawie z dnia 23 stycznia 2018 r. odrzucony, bowiem wniosek ten nieco zmodyfikowany opierał się na tych samych podstawach, co wnioski z dnia 18 maja 2017 r. i z dnia 10 października 2017 r. – doręczono to postanowienie w dniu 1 lutego 2018 r. Dodatkowo zaznaczyć należy, iż dnia 18 kwietnia 2018 r. odbyła się kolejna rozprawa, na niej złożono inne wnioski o uzupełnienie materiału dowodowego poprzez zwrócenie się do Sądu Dyscyplinarnego przy Prokuraturze Krajowej o przesłanie akt o sygn. [...], bowiem znajdowały się tam dowody na popełnienie przestępstwa oraz dopuszczenie dowodu z pism kierowanych do Kancelarii Prezydenta z dnia 4 i 12 kwietnia 2018 r. Po oddaleniu tych wniosków skarżący zgłosił wniosek o wyłączenie całego składu z rozpoznawania tej sprawy. Wówczas zarządzono przerwę i WSA w Warszawie (w innym składzie) wydał postanowienie z dnia 18 kwietnia 2018 r. o odrzuceniu wniosku o wyłączenie sędziów Marii Werpachowskiej, Stanisława Marka Pietrasa i Janusza Walawskiego. Postanowienie to przewodniczący odczytał na rozprawie. Tego samego dnia wydano wyrok w sprawie. Tym samym w sprawie tej wszystkie wnioski skarżącego i jego pełnomocnika, o wyłączenie całego składu sędziów, czy też sędziego sprawozdawcy od orzekania były przedmiotem rozpoznania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i za każdym razem wydano stosowne postanowienie: z dnia 24 maja 2017 r., z dnia 30 października 2017 r. z dnia 23 stycznia 2018 r. oraz z dnia 18 kwietnia 2018 r. Nie jest sporne, iż zgodnie z art. 194 § 1 pkt 6 p.p.s.a. na postanowienie o oddaleniu wniosku o wyłączenie sędziego przysługiwało zażalenie do NSA. Takiego środka odwoławczego nie złożono w tej sprawie. Wprawdzie na postanowienie o odrzuceniu wniosku o wyłączenie sędziego, wydane na podstawie art. 22 § 4 p.p.s.a., zażalenie nie przysługuje, jednak wydane w tej sprawie postanowienia o odrzuceniu takiego wniosku zarówno z dnia 23 stycznia, jak i z dnia 18 kwietnia 2018r. były reakcją na ponowiony wniosek o wyłączenie sędziego/sędziów oparty na tych samych okolicznościach (art. 22 § 4 p.p.s.a.). Dlatego też nie można uznać by zarzut naruszenia przepisów postępowania, a to art. 19 p.p.s.a., był usprawiedliwiony. Natomiast podnieść należy, iż generalnie przyjmuje się w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, że podstawą wyłączenia sędziego nie może być sposób prowadzenia rozprawy przez sędziego ani niezgodne z wolą skarżącego rozpatrzenie jego wniosków składanych na rozprawie - patrz: postanowienie z dnia 27 maja 2014 r. II OZ 506/14. Dlatego też, wobec tak sporządzonej skargi kasacyjnej i charakteru przedstawionych zarzutów, nie było możliwe odniesienie się do istoty tej sprawy, a dotyczącej przecież cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej gazowej wydanej dla ochrony osobistej. Należy pamiętać, co już wyżej sygnalizowano, iż skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem prawnym i to od sformułowanych w niej zarzutów zależy jej skuteczność. Rozpoznanie skargi kasacyjnej następuje tylko w granicach, jakie wyznaczają jej zarzuty. Naczelny Sąd Administracyjny w tym zakresie nie może zastępować autora skargi kasacyjnej i wyznaczać zakresu wypowiedzi jaką powinna być objęta skarga kasacyjna. Jednocześnie nie uznano, by na etapie postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym było możliwe dopuszczenie dowodu z nagrań reportażu pt. "[...]" wyemitowanego [...] lutego 2017 r. Przede wszystkim wskazać należy, iż zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Tym samym w postępowaniu sądowoadministracyjnym możliwość prowadzenia dowodów jest wyjątkowa, bo obejmuje tylko dowód z dokumentów i tylko o tyle, o ile jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania. Zawarty w art. 106 § 3 p.p.s.a. zwrot normatywny "dowody uzupełniające" uzasadnia twierdzenie, że chodzi w nim o dowody z dokumentów, które nie były przeprowadzone w postępowaniu administracyjnym, zaś istota uzupełniającego postępowania dowodowego polega na jego przeprowadzeniu w sytuacji, gdy brak dowodu z dokumentu uniemożliwia lub znacznie utrudnia ocenę zgodności z prawem stanu faktycznego ustalonego przez organ. Z art. 106 § 3 p.p.s.a. wynika, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym możliwe jest jedynie przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentu, tym samym nie ma możliwości przeprowadzenia innych dowodów. Przedstawiony zaś przez skarżącego dowód nie jest "dowodem z dokumentu", bowiem na nośniku danych CD dołączonym do skargi kasacyjnej nie znajdują się dokumenty urzędowe zapisane w formie elektronicznej, stąd też nie można było uznać przedstawionego nośnika za dowód z dokumentu. Na koniec należy wskazać, iż co do zasady sąd administracyjny nie ma obowiązku przeprowadzania uzupełniającego dowodu z dokumentów – patrz: wyrok NSA z 16 lipca 2020 r. II OSK 780/20, albowiem jest to jego uprawnienie. Jednocześnie nieprzeprowadzenie dowodu z dokumentu, tak jak wskazuje to przepis art. 106 § 3 p.p.s.a., nie może być oceniane jako naruszenie prawa procesowego i to naruszenie, mające istotny wpływ na wynik sprawy – patrz: wyrok NSA z 22 maja 2020 r. II OSK 3138/19. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał przedmiotową skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, wobec spełnienia warunków wynikających z treści art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.). Z tych powodów nie uwzględniono wniesionej skargi i ją oddalono na podstawie art. 184 p.p.s.a. Orzeczenie o kosztach postępowania zapadło na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a., albowiem odpowiedź na skargę kasacyjną złożono w terminie określonym w art. 179 p.p.s.a. W judykaturze przyjmuje się, że za sporządzenie i wniesienie odpowiedzi na skargę kasacyjną profesjonalnemu pełnomocnikowi przysługuje opłata (stawka minimalna) jak za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej (por. m.in. postanowienie NSA z 27 sierpnia 2013 r., I OZ 710/13).