IV SA/Wa 1619/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Katarzyna Golat (spr.), Sędziowie sędzia WSA Aneta Dąbrowska, sędzia WSA Krystyna Napiórkowska, Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 października 2015 r. sprawy ze skargi Spółdzielni B. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej oddala skargę Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] odmawiającą, po wznowieniu postępowania, uchylenia decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na realizacji budynku biurowo-usługowego z garażami nadziemnymi i podziemnymi oraz towarzysząca infrastrukturą i wjazdem, na działce nr ew. [...] w obrębie [...] oraz na częściach działek nr ew. [...] i [...] w obrębie [...] (rozszerzenie pod towarzyszącą infrastrukturę i wjazd), przy ul. [...] na terenie Dzielnicy [...] w [...], wydanej dla spółki "[...]" S.A. i przeniesionej decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. na rzecz spółki "[...]" Sp. z o.o. Stan sprawy przedstawiał się następująco. Spółdzielnia Budowlano-Mieszkaniowa "[...]" (dalej zwana "Skarżącą") pismem z dnia 20 lutego 2012 r. złożyła, na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ww. decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla ww. inwestycji. Postanowieniem z dnia [...] maja 2012 r. Nr [...] Prezydent [...] odmówił wznowienia postępowania, uznając, że w niniejszej sprawie zachodzi niedopuszczalność wznowienia z przyczyn podmiotowych, gdyż wniosek o wznowienie został złożony przez podmiot niebędący stroną w sprawie. W wyniku rozpoznania zażalenia na powyższe postanowienie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] uchyliło postanowienie Prezydenta [...] i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Prezydent [...] postanowieniem z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzją Prezydenta [...] z dnia [...] lipca 2011r. nr [...] a następnie decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] odmówił uchylenia ww. decyzji z dnia [...] lipca 2011 r. wskazując, że Spółdzielnia Budowlano-Mieszkaniowa [...] nie jest właścicielem lub użytkownikiem wieczystym terenu sąsiadującego inwestycji. Natomiast właścicielem działki nr ew. [...] z obrębu [...] jest [...], a ww. Spółdzielnia figuruje w ewidencji gruntów tylko, jako władający. W odwołaniu od powyższej decyzji Skarżąca zarzuciła naruszenie: 1) art. 151 § 1 w zw. z art. 145 K.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i odmowę wznowienia postępowania zakończonego decyzją administracyjną w sytuacji, gdy wniosek o wznowienie postępowania oparty został na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. oraz został złożony w ustawowym terminie przez podmiot, który uznaje się za stronę postępowania, 2) art. 28 K.p.a. w zw. z art. 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647, ze zm., dalej zwana "upzp"), polegające na zawężeniu pojęcia "strona" oraz pojęcia "interes prawny" i pominięciu w swych rozważaniach interesu prawnego osób posiadających tytuł prawny do nieruchomości będących w bezpośrednim zakresie oddziaływania planowanej inwestycji, 3) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem organ I instancji nie podjął wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w szczególności całkowicie pominął przy ocenie interesu prawnego wnioskodawcy dowody i okoliczności znane z urzędu świadczące o prawach i obowiązkach wnioskodawcy, 4) art. 251 w zw. z art. 244 K.c., z których wynika ochrona prawna spółdzielczych własnościowych praw do lokali mieszkalnych będących w zasobach Spółdzielni Budowlano-Mieszkaniowej [...], 5) art. 1 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1222 ze zm.; dalej zwanej "usm"), który nakłada na spółdzielnie mieszkaniowe obowiązek zarządu mieniem członków spółdzielni, a w tym zakresie podejmowanie wszelkich działań zmierzających do ochrony praw członków związanych ze spółdzielczymi prawami do lokali mieszkalnych, 6) art. 35 ust. 1 i 5 usm, z którego wynika roszczenie Spółdzielni Budowlano-Mieszkaniowej [...] o przeniesienie na nią prawa użytkowania wieczystego gruntu wraz z własnością budynków, 7) art. 1 ust. 2 pkt 1, 2, 3, 7 upzp poprzez wydanie zaskarżonej decyzji w sytuacji, gdy godzi ona w ład przestrzenny i godzi w prawo własności nieruchomości sąsiednich, 8) art. 61 upzp, bowiem objęta ostateczną decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. koncepcja architektoniczno-budowlana bezpodstawnie próbuje nawiązywać do zabudowy wzdłuż Al. [...] w przy tym rażąco kłóci się z dotychczasową, tradycyjną zabudową osiedla [...], w tym także pod względem intensywności zabudowy, naruszając tzw. zasadę "dobrego sąsiedztwa" wynikającej z art. 61 upzp oraz przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 61 ust. 6 tej ustawy. Z uwagi na powyższe Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] marca 2015 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że wbrew zarzutowi odwołania zaskarżona decyzja z [...] czerwca 2013 r. nie dotyczyła odmowy wznowienia postępowania, ale odmowy uchylenia decyzji na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. po wznowieniu postępowania. Następnie wyjaśniło, że ze względu na nadzwyczajny tryb postępowania podstawową kwestią jest ustalenie czy wniosek o wznowienie pochodzi od strony postępowania. Skarżąca wywodzi swój interes prawny z art. 251 w zw. z art. 244 K.c., art. 1 i art. 35 ust. 1 i 5 usm. Odnosząc się do powyższego Kolegium podniosło, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 grudnia 2011 r., sygn. akt II OSK 1787/10, LEX nr 1096819 uznał, że nie można wywodzić uprawnienia do bycia stroną w postępowaniu w oparciu o przepis prawa materialnego, który daje jedynie możliwość nabycia pewnych uprawnień, mogących następnie stać się źródłem interesu prawnego w prowadzonym postępowaniu administracyjnym. W związku z tym nie sposób przyjąć, by uprawnienie spółdzielni mieszkaniowej do nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie, wywodzone z art. 35 ust. 41 usm, oznaczało konieczność traktowania takiej spółdzielni tak jak właściciela. SKO zwróciło również uwagę, że wprawdzie powyższy przepis został uznany przez Trybunał Konstytucyjny jako niezgodny z art. 2, art. 64 ust. 2, art. 64 ust. 3 w zw. z art. 31 ust. 3, art. 165 ust. 1 i 2, art. 167 ust. 2 Konstytucji RP i utracił moc z dniem 4 listopada 2010 r., jednakże w ww. wyroku NSA wypowiedział się w zakresie posiadania interesu prawnego spółdzielni mieszkaniowej, która ma jedynie roszczenie o nabycie użytkowania wieczystego gruntu w sprawie o ustalenie warunków zabudowy. Kolegium podkreśliło także, że w uzasadnieniu tego wyroku sąd II instancji stwierdził, że istotą kontrolowanego postępowania administracyjnego było stwierdzenie braku legitymacji do występowania spółdzielni mieszkaniowej z odwołaniem od decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku biurowego z częścią usługową. NSA wyjaśniło także, iż niewątpliwie stroną postępowania w sprawie z wniosku o ustalenie warunków zabudowy w rozumieniu art. 28 K.p.a. będą oprócz wnioskodawcy i właściciela lub użytkownika wieczystego działki, również właściciele i użytkownicy działek bezpośrednio sąsiadujących z działką na której planowana jest inwestycja. Zdaniem NSA bezsporne jest, że Spółdzielnia Mieszkaniowa "(...)" w odniesieniu do działki którą włada, prawa takiego nie posiada wywodząc swój interes z przepisów prawa materialnego, bowiem art. 138 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami nie może być w okolicznościach rozpoznawanej sprawy źródłem wywodzenia legitymacji do występowania w sprawie o ustalenie warunków zabudowy w charakterze strony postępowania. Sąd stwierdził również, iż umowa dzierżawy, jaką legitymuje się skarżąca Spółka, niewątpliwie daje jej przymiot strony w postępowaniu o zwrot dzierżawionej nieruchomości prowadzonym w trybie określonym przepisami Rozdziału 6 Działu III ustawy o gospodarce nieruchomościami, niemniej jednak z okoliczności tej nie można skutecznie wywodzić uprawnienia do bycia stroną w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy dla nieruchomości sąsiedniej. Za nieuzasadniony uznał również zarzut naruszenia art. 35 ust. 41 usm, gdyż nie można wywodzić uprawnienia do bycia strona w postępowaniu w oparciu o przepis prawa materialnego, który daje jedynie możliwość nabycia pewnych uprawnień, mogących następnie stać się źródłem interesu prawnego w prowadzonym postępowaniu administracyjnym. W ocenie NSA nie sposób przyjąć, by uprawnienie spółdzielni mieszkaniowej do nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie, wywodzone z art. 35 ust. 41 usm oznaczało konieczność traktowania takiej spółdzielni tak jak właściciela. Z uwagi na powyższe Kolegium stwierdziło, że skoro, jak twierdzi Spółdzielnia przysługuje jej roszczenie o przeniesienie na nią prawa użytkowania wieczystego gruntu wraz z własnością budynków, to dlaczego do chwili obecnej stan prawny przedmiotowej nieruchomości nie został uregulowany. W ocenie SKO z powyższego wyroku wynika, że możliwość nabycia określonych uprawnień przez spółdzielnię mieszkaniową nie powoduje, że spółdzielnia ma interes prawny do bycia stroną w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy. W skardze na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca wniosła o jej uchylenie oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: 1. art. 28 K.p.a. w zw. z art. 6 ust. 2 pkt 2 upzp polegające na zawężeniu pojęć "strona" oraz "interes prawny" poprzez odmówienie Skarżącej statusu strony oraz posiadania interesu prawnego w niniejszym postępowaniu, gdy zgodnie z art. 6 ust. 2 pkt 2 upzp każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych, 2. art. 7, art. 77 oraz art. 80 K.p.a. poprzez ocenę dowodów w sposób dowolny oraz niezmierzający do wszechstronnego wyjaśnienia sprawy przez co sprawa nie została rozpatrzona w sposób rzetelny i wnikliwy. 3. art. 151 § 1 w zw. z art. 145 K.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i odmowę uchylenia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2015 r., gdy z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynikają podstawy do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 K.p.a., 4. art. 61 ust. 1 i art. 1 ust. 2 pkt 1 i 2 upzp poprzez uznanie, że organ I instancji prawidłowo uwzględnił i zastosował zasadę dobrego sąsiedztwa. Zdaniem Skarżącej przysługuje jej status strony postępowania o ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, gdyż planowana inwestycja będzie oddziaływać na nieruchomości graniczące z nieruchomością inwestora. Oddziaływanie to wynika przede wszystkim, ze zwiększenia w związku z realizacją obiektu handlowego natężenia hałasu oraz ruchu pojazdów samochodowych. Nadto w ocenie Skarżącej organ pominął zupełnie kwestię wpływu inwestycji na budynek mieszkalny przy ul. [...], na którego atrakcyjność i funkcjonalność wpłynie charakter inwestycji. Ponadto organ pozbawiając Skarżącą Spółdzielnię przymiotu strony pozbawiłby wszystkie osoby, którym przysługują spółdzielcze własnościowe prawa do lokali znajdujących się w zasobie tejże spółdzielni, prawa do ochrony swoich praw. Skarżąca wyjaśniła przy tym, że spółdzielnia mieszkaniowa jest podmiotem uprawnionym do wszelkich działań zmierzających do ochrony praw swoich członków. W ocenie Skarżącej ustalając krąg osób, które mają interes prawny w sprawie dotyczącej ustalenia warunków zabudowy należy badać czy, a jeśli tak, to jak daleko sięgać będzie oddziaływanie planowanej inwestycji oraz jego charakter. W każdym takim przypadku należy przeprowadzić stosowną analizę czy dana osoba ma interes prawny aby uczestniczyć w takim postępowaniu, gdyż w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji przymiot strony może przysługiwać wielu podmiotom, ze względu na szerokie pojęcie strony w tymże postępowaniu (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 9 czerwca 2009 r., sygn. akt II SA/Łd 292/09, Legalis nr 1693/08). Skarżąca stanęła również na stanowisku, że całkowicie pominięto kwestię istniejącej charakterystycznej i tradycyjnej zabudowy osiedli przylegających do inwestycji, biorąc pod uwagę jedynie nową zabudowę wzdłuż Al. [...]. Nowa zabudowa powinna być kontynuacją istniejącej zabudowy, przez co należy rozumieć zachowanie charakteru zabudowy i nie godzenie nową zabudową w zastany stan rzeczy. Przedmiotowa inwestycja nie wpasowuje się w charakter większości zabudowań i zaburza urbanistyczną całość otaczającej ją przestrzeni, co stanowi o naruszeniu zasady dobrego sąsiedztwa, a w konsekwencji art. 61 ust. 1 pkt 1 upzp. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 zm.; dalej zwanej "P.p.s.a."), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany - stosownie do art. 134 P.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi, uznał iż zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego, ani przepisów postępowania w sposób mający wpływ na wynik sprawy. Na wstępie wskazać należy, iż w rozpoznawanej sprawie, przedmiotem kontroli są decyzje wydane w postępowaniu nadzwyczajnym, jakim jest wznowienie postępowania. Postępowanie o wznowienie postępowania należy do kategorii postępowań nadzwyczajnych. Stroną takiego postępowania jest nie tylko podmiot występujący, jako strona w postępowaniu zwykłym zakończonym wydaniem kwestionowanej decyzji, lecz również każdy czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczyć mogą skutki decyzji wydanej w postępowaniu wznowieniowym. Zastosowanie w tym postępowaniu ma wiec również art. 28 K.p.a. Istota rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie sprowadza się zatem do wyjaśnienia, czy skarżąca Spółdzielnia ma przymiot strony w postępowaniu o wznowienie postępowania zakończonego wydaniem decyzji w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Skarżąca wywodzi swój interes prawny z art. 28 K.p.a. w zw. z art. 6 ust. 2 pkt 2 upzp, zgodnie z którym każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych. Zauważyć jednak należy, iż skarżąca Spółdzielnia nie jest właścicielem lub użytkownikiem wieczystym terenu sąsiadującego inwestycji. Właścicielem działki nr ew. [...] z obrębu [...] jest [...], natomiast Spółdzielnia figuruje w ewidencji gruntów, jako władający. Sądy administracyjne wielokrotnie zajmowały się wykładnią przepisu art. 28 K.p.a., dokonując analizy zagadnienia "przymiotu strony" w postępowaniu administracyjnym o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Zgodnie z utrwaloną i jednolitą linią orzecznictwa stroną postępowania o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu jest właściciel lub użytkownik wieczysty, której postępowanie dotyczy. Stroną tego postępowania jest również inwestor, który żąda ustalenia warunków zabudowy, a także właściciele lub użytkownicy wieczyści działek objętych obszarem oddziaływania planowanej inwestycji (por. uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 września 1995 r. sygn. akt VI SA 13/95 oraz z dnia 4 grudnia 1995 r. sygn. akt VI SA 20/95; wyroki NSA z dnia 17 maja 1999 r. sygn. akt IV SA 858/97, Lex nr 47313; z dnia 7 marca 2000 r. sygn. akt IV SA 364/99, Lex nr 54743; z dnia 23 maja 2005 r. sygn. akt OSK 1618/04, Lex nr 168098; z dnia 29 stycznia 2008 r. sygn. akt II OSK 1959/06; z dnia 3 lutego 2011 r. sygn. akt II OSK 206/10, z dnia 9 kwietnia 2015 r., sygn. akt II OSK 2128/15). W orzecznictwie jednolicie przyjmuje, że stroną postępowania dotyczącym ustalenia warunków zabudowy nie jest natomiast dzierżawca nieruchomości, gdyż nie przysługuje mu interes prawny upoważniający do udziału w takim postępowaniu (vide: wyroki NSA z dnia 7 października 2005 r., sygn. akt II OSK 75/05, z dnia 26 września 2008 r., sygn. akt II OSK 312/08). Pogląd ten Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w pełni podziela. Wyjaśnienia wymaga, że pojęcie strony może być wyprowadzone tylko z konkretnej normy prawnej, która może stanowić podstawę do sformułowania interesu prawnego lub obowiązku. Interes prawny wymaga istnienia przepisu prawa powszechnie obowiązującego, na podstawie którego można żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakieś potrzeby, albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby. Od tak pojmowanego interesu należy odróżnić interes faktyczny, to jest stan, w którym podmiot jest bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem konkretnej sprawy administracyjnej, lecz nie może tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa powszechnie obowiązującymi. Stwierdzenie istnienia interesu prawnego wymaga zatem ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawą, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającego na tym, że decyzja administracyjna (akt stosowania prawa) może mieć wpływ na sytuację prawną podmiotu w zakresie prawa materialnego. Dzierżawca, zgodnie z art. 693 § 1 K.c., posiada jedynie prawo do użytkowania i pobierania pożytków z dzierżawionej rzeczy wyprowadzane z treści umowy dzierżawy. Oznacza to, że źródłem jego uprawnień jest stosunek prawny łączący go z właścicielem nieruchomości. Jego interes polega więc na utrzymaniu stanu niezakłóconego korzystania z dzierżawionej rzeczy i pobierania pożytków. Nie jest to więc interes prawny, lecz interes o charakterze faktycznym (ekonomicznym). W aktualnie obowiązującym systemie prawa brak jest normy prawa materialnego, która wprost, niezależnie od stosunków łączących dzierżawcę z właścicielem, dawałaby dzierżawcy prawo do gruntu. Zatem natura interesu posiadanego przez dzierżawcę gruntu nie uprawnia go do występowania w postępowaniu administracyjnym o ustalenie warunków zabudowy w charakterze strony w rozumieniu art. 28 K.p.a. Powyższa argumentacja wskazuje na bezzasadność zarzutów skargi, które w istocie sprowadzają się do zakwestionowana prawidłowego stanowiska organów obu instancji, iż skarżącej Spółdzielni, jako dzierżawcy nieruchomości, nie przysługuje przymiot strony w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy, tym samym jej wniosek o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta [...] z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] nie mógł spowodować oczekiwanego skutku w postaci zakwestionowania ww. decyzji o warunkach zabudowy. Z uwagi na powyższe za chybiony należało uznać zarzut naruszenia art. 28 K.p.a. w związku z błędną wykładnią art. 6 ust. 2 pkt 2 upzp, bowiem wbrew przekonaniu Skarżącej, powołany w skardze przepis art. 6 ust. 2 pkt 2 uzpz nie może stanowić samoistnej podstawy przyznania przymiotu strony w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy. Wskazać należy, iż wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich muszą wynikać z aktów prawa powszechnego obowiązującego, obejmującego całość obowiązującego ustawodawstwa. Postępowanie w sprawie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu jest tylko jednym z elementów procesu inwestycyjnego, w którym ochrona interesów trzecich jest realizowana przede wszystkim na etapie wydania pozwolenia na budowę. Na etapie postępowania w sprawie warunków zabudowy ochrona interesów osób trzecich jest ograniczona i nie może być rozciągana na okoliczności będące przedmiotem badania organów administracji architektoniczno-budowlanej (por. wyrok NSA z dnia 12 grudnia 2011 r., sygn. akt II OSK 1951/10). Powoływanie się zatem na ochronę interesów osób trzecich, o której mowa w art. 6 ust. 2 pkt 2 upzp, jest możliwe w sytuacji wykazania przez podmiot, że doszło do naruszenia jego interesu prawnego, którego jak trafnie stwierdziły organy obu instancji, dzierżawca nieruchomości nie posiada. W związku z powyższym, jako nieznajdujące usprawiedliwionych podstaw, należało uznać zarzuty naruszenia przez organ II instancji przepisów postępowania, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, bowiem organ odwoławczy dokonał prawidłowej oceny zgromadzonych dowodów. W realiach niniejszej sprawy również zarzut naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 1 upzp należało uznać za chybiony. Skoro bowiem Skarżąca nie posiada legitymacji do uczestnictwa w postępowaniu ustalającym warunki zabudowy dla inwestycji, a tym samym kwestionowania decyzji o warunkach zabudowy, nie może powoływać się na zasadę dobrego sąsiedztwa wynikającą z ww. przepisu. Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł, jak w sentencji wyroku.