II FSK 194/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodnicząca - Sędzia NSA Tomasz Kolanowski, Sędzia NSA Krzysztof Winiarski, Sędzia WSA (del.) Marek Olejnik (sprawozdawca), Protokolant Agata Milewska, po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2018 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej K. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 27 października 2016 r. sygn. akt I SA/Go 262/16 w sprawie ze skargi K. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Z. z dnia 6 lipca 2016 r., nr (...) w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną w sprawie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 r. z tytułu dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów oddala skargę kasacyjną. 1.Wyrokiem z dnia 27 października 2016 r. sygn. akt I SA/Go 262/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim oddalił skargę K. K. (dalej: Podatnik, Skarżący) na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Z. z dnia 6 lipca 2016 r., nr (...) w przedmiocie odmowy uchylenia po wznowieniu postępowania ostatecznej decyzji w sprawie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych od dochodów z nieujawnionych źródeł przychodów za 2008 r. Wyrok jest dostępny na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl/, dalej "CBOSA". 2. Przebieg postępowania przed organami podatkowymi (przyjęty przez WSA w Gorzowie Wielkopolskim ): 2.1. W dniu 23 lutego 2016r. do organu wpłynął wniosek Podatnika o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną Dyrektora Izby Skarbowej w Z. z dnia 03 lipca 2015 r., nr (...) uchylającą w całości decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Z. z dnia 30 września 2014r.,Nr (...) i ustalającą zobowiązanie w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 rok w kwocie 138.234,00 zł od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów w wysokości 184.312,00 zł. Jako podstawę wznowienia Podatnik powołał przepis art. 241 § 2 pkt 2 w zw. z art. 240 § 1 pkt 8 ustawy Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2015 r. poz. 623 ze zm., dalej "O.p."), zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana na podstawie przepisu, o którego niezgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej, ustawą lub ratyfikowaną umową międzynarodową orzekł Trybunał Konstytucyjny. W uzasadnieniu wniosku wskazał na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 29 lipca 2014 r., sygn. akt P 49/13, w którym Trybunał stwierdził, że art. 20 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym od dnia 01 stycznia 2007 r., jest niezgodny z art. 2 w związku z art. 84 i art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Podkreślił przy tym, że powyżej przywołany przepis ustawy podatkowej, stanowi podstawę materialnoprawną ww. decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej w Z. z dnia 03 lipca 2015 r., nr (...) oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Podniósł również, że w stosunku do Skarżącego nie powstał obowiązek podatkowy, ze względu na niekonstytucyjność przepisu art. 20 ust.3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, nie było podstaw, aby wydać decyzję wymiarową. Dla uznania dopuszczalności wznowienia postępowania w niniejszej sprawie, nie ma znaczenia fakt, iż przepis ten został uchylony ustawą z dnia 16 stycznia 2015 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz ustawy - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015r., poz. 251).Wskazał również, iż w pkt II powołanego wyroku Trybunał Konstytucyjny orzekł o odroczeniu utraty mocy obowiązującej wskazanego przepisu o osiemnaście miesięcy od dnia ogłoszenia wyroku w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej. Wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 29 lipca 2014 r. został ogłoszony w Dzienniku Ustaw z 2014r., pod pozycją 1052, w dniu 6 sierpnia 2014 r. Przepis art. 20 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych utracił zatem moc obowiązującą w dniu 06 lutego 2016r. Zdaniem pełnomocnika w niniejszej sprawie zachodzi przesłanka do wznowienia postępowania, uchylenia wskazanej decyzji ostatecznej, a także decyzji ją poprzedzającej i orzeczenie co do istoty sprawy lub umorzenia postępowania w sprawie w oparciu o art. 245 § 1 pkt 1 w zw. z art. 240 § 1 pkt 8 O.p. 2.2. Decyzją z dnia 27 kwietnia 2016 r., nr (...) Dyrektor Izby Skarbowej w Z. odmówił wznowienia postępowania. W uzasadnieniu powołał się na stanowisko Trybunału Konstytucyjnego wyrażone w wyrokach: z dnia 31 marca 2005 r., sygn. SK 26/02, z dnia 24 października 2007 r., sygn. SK 7/06, z dnia 16 lutego 2010 r., sygn. P 16/09, z dnia 14 lutego 2012 r., sygn. P 17/10, stwierdzając, że w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw do wznowienia postępowania, co skutkowało koniecznością odmowy jego wznowienia. Od ww. decyzji Skarżący wniósł odwołanie. Zaskarżonej decyzji zarzucił obrazę art. 240 § 1 pkt 8 O.p. poprzez odmowę wznowienia postępowania w sprawie, w sytuacji gdy decyzja została wydana na podstawie przepisu, o którego niezgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej orzekł Trybunał Konstytucyjny. Wskazując na powyższe wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz orzeczenie we wnioskowanym przez Stronę skarżącą zakresie. Powielił argumentację zawartą we wniosku o wznowienie postępowania z dnia 23 lutego 2016 r. W szczególności podniósł, iż przesłanką do wznowienia postępowania jest sam fakt uznania danego przepisu za niekonstytucyjny. W rezultacie w ocenie Skarżącego postępowanie w zakresie nieujawnionych źródeł przychodów powinno zostać umorzone już z momentem wydania przez Trybunał Konstytucyjny wyroku z dnia 18 lipca 2013r. (sygn. akt SK 18/09), bez oczekiwania na wyrok zapadły dnia 29 lipca 2014 r. (sygn. akt P 49/13) i wyznaczoną przez Trybunał datę utraty mocy obowiązującej niekonstytucyjnych przepisów. 2.3. Decyzją z dnia 06 lipca 2016 r. nr (...) Dyrektor Izby Skarbowej w Z. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu podniósł, że przepis art. 20 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych utracił moc obowiązującą w wyniku nowelizacji dokonanej przez ustawodawcę. Jego uchylenie nie nastąpiło zatem w wyniku wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 29 lipca 2014 r. sygn. akt P 49/13, ale w rezultacie zmian w ustawie, które weszły w życie przed upływem 18 miesięcy od daty ogłoszenia tego wyroku, tj. przed upływem terminu odroczenia utraty mocy obowiązującej ww. przepisu (6 lutego 2016 r.), tzn. z dniem 01 stycznia 2016 roku, na podstawie ustawy z dnia 16 stycznia 2015 r. (Dz. U. z 2015 r. poz. 251). Powołując się na stanowisko Trybunału organ stwierdził, że w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw do wznowienia postępowania. 3. Stanowiska stron w postępowaniu przed WSA w Gorzowie Wlkp. (Sądem pierwszej instancji). 3.1. Na decyzję Skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. zarzucając obrazę art. 240 § 1 pkt 8 O.p. poprzez odmowę wznowienia postępowania w sprawie w sytuacji, gdy decyzja została wydana na podstawie przepisu, o którego niezgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej orzekł Trybunał Konstytucyjny. W uzasadnieniu Skarżący zasadniczo powielił argumentację zawartą we wniosku o wznowienie postępowania z dnia 23 lutego 2016 r. oraz w odwołaniu z dnia 11 maja 2016 r. W szczególności podniósł, że przesłanką do wznowienia postępowania jest sam fakt uznania danego przepisu za niekonstytucyjny. Za błędne uznaje więc stanowisko organu zawarte w zaskarżonej decyzji, wg którego możliwość wznowienia postępowania nie występuje, gdy niekonstytucyjny przepis utraci moc obowiązującą w wyniku nowelizacji dokonanej przez ustawodawcę, a nie w wyniku wyroku Trybunału Konstytucyjnego. Podniósł również, powołując się przy tym podobnie, jak w odwołaniu z dnia 11 maja 2016 r., na orzeczenia sądów administracyjnych (wyroki: z dnia 8 kwietnia 2015 r. sygn. akt I SA/Po 355/15, z dnia 18 października 2014 r., sygn. akt I SA/Rz 324/14, z dnia 31 października 2014 r., sygn. akt I SA/Po 741/14), że niekonstytucyjność przepisu istniała w chwili wydawania decyzji, zatem oparcie rozstrzygnięcia decyzji ostatecznej na normie prawnej, która została uznana na niekonstytucyjną, jest niedopuszczalne. Strona skarżąca powołała się również na wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego (z dnia 14 listopada 2013 r., sygn. akt II FSK 2976/11, z dnia 08 listopada 2013 r., sygn. akt II FSK 2626/12, z dnia 09 października 2013 r., sygn. akt II FSK 2497/13, z dnia 20 listopada 2013 r., sygn. akt II FSK 1303/13), w rozstrzygnięciach których przyjęto, że utrata mocy obowiązywania art. 20 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 1998 r. do 31 grudnia 2006 r. nastąpiła ex tunc. W rezultacie w ocenie pełnomocnika Skarżącego postępowanie w zakresie nieujawnionych źródeł przychodów powinno zostać umorzone już z momentem wydania przez Trybunał Konstytucyjny wyroku z dnia 18 lipca 2013 r. (sygn. akt SK 18/09), bez oczekiwania na wyrok zapadły dnia 29 lipca 2014 r. (sygn. akt P 49/13) i wyznaczoną przez Trybunał datę utraty mocy obowiązującej niekonstytucyjnych przepisów. W konkluzji stwierdza, że przesłanka warunkująca możliwość wznowienia została spełniona, zaś odmowa przez organ wznowienia postępowania podatkowego i utrzymywanie w mocy decyzji wydanej na podstawie niekonstytucyjnego przepisu godzi w poczucie sprawiedliwości i w świetle przytoczonej argumentacji jest niedopuszczalna. 3.2. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie. 4. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. : Sąd pierwszej instancji oddalił skargę. Wskazał, że wydając w dniu 29 lipca 2014 r. wyrok w sprawie o sygn. P 49/13 Trybunał Konstytucyjny postanowił na podstawie art. 190 ust. 3 Konstytucji RP o odroczeniu terminu utraty mocy obowiązującej wskazanego przepisu o 18 miesięcy, liczone od dnia ogłoszenia wyroku w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej. Nie można, zdaniem WSA jednak pominąć, że przed upływem osiemnastomiesięcznego terminu utraty mocy obowiązującej art. 20 ust. 3 u.p.d.o.f. ustawodawca, na mocy art. 1 pkt 4 lit. c ustawy z dnia 16 stycznia 2015 r. (Dz. U. z 2015 r. poz. 251) o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz ustawy – Ordynacja podatkowa, uchylił art. 20 ust. 3 u.p.d.o.f. z dniem 1 stycznia 2016 r. W uzasadnieniu wyroku Trybunał Konstytucyjny podkreślił, że podtrzymuje zajmowane w dotychczasowym orzecznictwie stanowisko, iż w razie odroczenia utraty mocy obowiązującej przepisu, na podstawie którego zostały wydane prawomocne orzeczenie sądowe lub ostateczna decyzja administracyjna, dopuszczalność wznowienia postępowania administracyjnego lub sądowoadministracyjnego (art. 190 ust. 4 Konstytucji RP) wystąpi dopiero po upływie terminu odroczenia, jeżeli ustawodawca wcześniej nie zmieni lub nie uchyli danego przepisu (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 14 lutego 2012 r., P 17/10, OTK ZU nr 2/A/2012, poz. 14; postanowienia NSA: z dnia 30 marca 2016 r., II OSK 611/16; z dnia 31 maja 2016 r., II OSK 360/16; z dnia 1 sierpnia 2016 r., II FSK 1295/16). W sytuacji odroczenia utraty mocy obowiązującej przepisu Trybunał Konstytucyjny stwierdza istnienie niekonstytucyjności, dając zarazem ustawodawcy czas na dostosowanie systemu prawnego do wymagań konstytucyjnych. Zakwestionowany akt pozostaje na czas odroczenia w systemie prawnym, ale nie ma już wątpliwości co do tego, że jest on konstytucyjnie wadliwy. Jeżeli ustawodawca zmieni prawo w okresie przed końcem upływu terminu odroczenia, wówczas zmiana ta – genetycznie – ma swe źródło nie w derogacji trybunalskiej (wyrok Trybunału Konstytucyjnego), lecz w derogacji dokonanej przez ustawodawcę. Wtedy jednak ‒ gdy ustawodawca wprowadzi nowe przepisy w okresie odroczenia wejścia w życie wyroku Trybunału Konstytucyjnego ‒ brak jest w ogóle warunków do wznowienia postępowań, o czym mowa w art. 190 ust. 4 Konstytucji RP. Tak więc orzeczenie z odroczonym skutkiem – jako zasada – nie powoduje skutków w sferze spraw indywidualnych, opartych na konstytucyjnie zdyskwalifikowanej normie, jeśli ustawodawca w terminie wyda przepisy zastępujące przepisy, co do których orzeczono niekonstytucyjność. Konkludując Sąd pierwszej instancji stwierdził, że wniosek o wznowienie postępowania nie jest oparty na ustawowej przesłance wznowienia, o której mowa w art. 240§ 1 pkt 8 Ordynacji podatkowej, bowiem uchylenie art. 20 ust. 3 u.p.d.o.f. wynikało nie z wyroku Trybunału Konstytucyjnego, lecz miało swe źródło w działaniach ustawodawcy. 5. Stanowiska stron w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym: 5.1. Od wymienionego na wstępie wyroku Skarżący (reprezentowany przez adwokata) złożył skargę na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art.174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej "p.p.s.a.") poprzez nieuwzględnienie skargi, mimo, iż w toku postępowań przed organem podatkowym doszło do naruszenia art. 240 § 1 pkt 8 O.p. W uzasadnieniu podkreślił, że dokonanie przez ustawodawcę nowelizacji niekonstytucyjnego przepisu następuje ze skutkiem ex nunc. Dopiero zatem od chwili dokonania nowelizacji dany przepis przestaje być niekonstytucyjny. Uchylenie przez ustawodawcę niekonstytucyjnego przepisu nie ma wpływu na fakt, że decyzja określająca Skarżącemu zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008r. od dochodu nieznajdującego pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów w wysokości 138.234,00 zł. wydana została na podstawie przepisu, który uznany został za niezgodny z Konstytucją. Niekonstytucyjność ta istniała w chwili wydawania decyzji. Niedopuszczalne jest zatem oparcie rozstrzygnięcia decyzji ostatecznej na normie prawnej, która uznana została za niekonstytucyjną. W ocenie Skarżącego już z momentem wydania przez Trybunał Konstytucyjny wyroku z dnia 18.07.2013r., postępowanie w niniejszej sprawie, winno zostać umorzone, bez oczekiwania na wyrok zapadły w roku 2014 i wyznaczoną przez TK datę utraty mocy obowiązującej niekonstytucyjnych przepisów. 5.2. Dyrektor Izby Skarbowej nie wniósł odpowiedzi na skargę kasacyjną. 6. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 6.1. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy zaistniały prawne podstawy do wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w Z. z dnia 3 lipca 2015 r. ustalającą Skarżącemu zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych od przychodów nieznajdującym pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł ujawnionych za 2008 r. We wniosku o wznowienia podstępowania Podatnik powołał się na podstawę określoną w art. 240 § 1 pkt 8 O.p., zgodnie z treścią tego przepisu, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowania, jeżeli decyzja została wydana na podstawie przepisu, o którego niezgodności z Konstytucją RP, ustawą lub ratyfikowaną umową międzynarodową orzekł Trybunał Konstytucyjny. Uzasadniając wniosek o wznowienie postępowania Podatnik wskazał wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 29 lipca 2014 r. sygn. akt P 49/13, w którym orzeczono, że art. 20 ust. 3 u.p.d.o.f. w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2007 r., jest niezgodny z art. 2 w związku z art. 84 i art. 217 Konstytucji RP. 6.2. Powołanego wyżej art. 240 § 1 pkt 8 O.p. nie można interpretować w oderwaniu od art. 190 Konstytucji RP. Zgodnie z jego treścią orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego mają moc powszechnie obowiązującą i są ostateczne (ust. 1) oraz podlegają niezwłocznemu ogłoszeniu w organie urzędowym, w którym akt normatywny był ogłoszony. Jeżeli akt nie był ogłoszony, orzeczenie ogłasza się w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski" (ust. 2). Orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego wchodzi w życie z dniem ogłoszenia, jednak Trybunał Konstytucyjny może określić inny termin utraty mocy obowiązującej aktu normatywnego. Termin ten nie może przekroczyć osiemnastu miesięcy, gdy chodzi o ustawę, a gdy chodzi o inny akt normatywny - dwunastu miesięcy (ust. 3). Orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą aktu normatywnego, na podstawie którego zostało wydane prawomocne orzeczenie sądowe, ostateczna decyzja administracyjna lub rozstrzygnięcie w innych sprawach, stanowi podstawę do wznowienia postępowania, uchylenia decyzji lub innego rozstrzygnięcia na zasadach i w trybie określonych w przepisach właściwych dla danego postępowania (ust. 4). Z przytoczonych wyżej regulacji wynika, że orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego stwierdzające niezgodność określonego przepisu z Konstytucją RP zaczyna wywierać skutki prawne w zasadzie od chwili ogłoszenia lub też - w razie skorzystania przez Trybunał z możliwości odroczenia utraty mocy obowiązującej danego przepisu - od chwili upływu wyznaczonego przez Trybunał terminu, przy czym dokonanie przez Trybunał oceny przepisu prawa jako niezgodnego z normami Konstytucji RP nie powoduje automatycznego wyeliminowania z obrotu prawnego aktów administracyjnych wydanych w indywidualnych sprawach, ale daje dopiero możliwość weryfikacji tych aktów w toku postępowań prowadzonych w trybach szczególnych. A zatem, przepis art. 240 § 1 pkt 8 O.p. stanowi wypełnienie i realizację normy konstytucyjnej, czyli art. 190 ust. 4 Konstytucji RP. 6.3. W kontekście zaistniałego w sprawie sporu istotne znaczenie ma interpretacja art. 240 § 1 pkt 8 O.p. w sytuacji skorzystania przez Trybunał z możliwości odroczenia utraty mocy obowiązującej ocenianego przepisu. W uzasadnieniu wyroku z dnia 29 lipca 2014 r. sygn. akt P 49/13 Trybunał Konstytucyjny wskazał, że art. 20 ust. 3 u.p.d.o.f. stanowi podstawę rekonstrukcji normy prawnej upoważniającej organy podatkowe do ustalania podatku od dochodów nieujawnionych, łącznie z art. 30 ust. 1 pkt 7 u.p.d.o.f. (określającym 75-procentową stawkę podatku, uznanym przez Trybunał za zgodny z Konstytucją) oraz art. 68 § 4 Ordynacji podatkowej (który w wyroku z dnia 18 lipca 2013 r. sygn. akt SK 18/09 został uznany za niezgodny z art. 2 w zw. z art. 64 ust. 1 Konstytucji, ale utrata mocy obowiązującej została odroczona do dnia 27 lutego 2015 r.). Natychmiastowe wyeliminowanie takiej normy kompetencyjnej z systemu prawnego wykluczałoby kontynuowanie dotychczasowych lub wszczynanie nowych postępowań przez organy administracji podatkowej. Inna sytuacja występowała w sprawie o sygn. akt SK 18/09, w której wyrok dotyczył stanu prawnego obowiązującego do 31 grudnia 2006r., tj. okresu zamkniętego w czasie, wobec czego orzeczenie o odroczeniu utraty mocy obowiązującej przepisu uznanego za niekonstytucyjny było niemożliwe. Wyznaczenie powyższego terminu utraty mocy obowiązującej przez kwestionowany przepis miało na celu pozostawienie prawodawcy odpowiedniego czasu na dokonanie zmian ustawowych przywracających stan zgodności z Konstytucją, w tym także rozważenia zasadności kompleksowego uregulowania instytucji podatku od dochodów nieujawnionych. Istotne było również zapewnienie konstytucyjnego wymagania realizacji powszechności i równości opodatkowania, w tym zwłaszcza zwalczania procederu nieujawniania przychodów lub zaniżania ich wysokości. Celów tych nie dałoby się osiągnąć w razie niezwłocznej derogacji art. 20 ust. 3 u.p.d.o.f. W konsekwencji odroczenia utraty mocy obowiązującej art. 20 ust. 3 u.p.d.o.f., w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2007 r., możliwe było w dalszym ciągu prowadzenie postępowań w sprawie podatku od dochodów nieujawnionych na podstawie tego przepisu. Trybunał podkreślił, że odroczenie terminu utraty mocy obowiązującej zakwestionowanego przepisu ma ten skutek, że w okresie osiemnastu miesięcy od ogłoszenia wyroku Trybunału w Dzienniku Ustaw przepis ten (o ile wcześniej nie zostanie uchylony bądź zmieniony przez ustawodawcę), mimo że obalone w stosunku do niego zostało domniemanie konstytucyjności, powinien być przestrzegany i stosowany przez wszystkich adresatów, w tym przez sądy. Przepis ten pozostaje bowiem nadal elementem systemu prawa. 6.4. Należy podkreślić, że w wyroku z dnia 29 lipca 2014 r. sygn. akt P 49/13 Trybunał Konstytucyjny podtrzymał stanowisko prezentowane w dotychczasowym orzecznictwie, że w razie odroczenia utraty mocy obowiązującej przepisu, na podstawie którego zostały wydane prawomocne orzeczenie sądowe lub ostateczna decyzja administracyjna, dopuszczalność wznowienia postępowania administracyjnego lub sądowoadministracyjnego (art. 190 ust. 4 Konstytucji RP) wystąpi dopiero po upływie terminu odroczenia, jeżeli ustawodawca wcześniej nie zmieni lub nie uchyli danego przepisu (por. wyroki: z dnia 31 marca 2005 r. sygn. akt SK 26/02, OTK-A 2005/3/29;z dnia 24 października 2007 r. sygn. akt SK 7/06, OTK-A 2007/9/108; z dnia 16 lutego 2010 r. sygn. akt P 16/09, OTK-A 2010/2/12; czy z dnia 14 lutego 2012 r. sygn. Akt P 17/10, OTK-A 2012/2/14). A zatem, skutki wyroku Trybunału Konstytucyjnego stwierdzającego niezgodność określonego przepisu z Konstytucją i wpływ takiego wyroku na wydane już decyzje podatkowe (w rozpoznawanej sprawie chodzi o taki właśnie indywidualny akt stosowania prawa) będą różnorakie, w zależności od tego, czy Trybunał skorzysta z możliwości określenia innego niż data ogłoszenia wyroku terminu utraty mocy obowiązującej ocenianego aktu prawnego, a jeżeli z tej możliwości skorzysta - od tego, czy ustawodawca zdoła w wyznaczonym terminie dokonać zmiany zakwestionowanego przez Trybunał aktu. Odroczenie utraty mocy obowiązującej ocenianego przez Trybunał przepisu oznacza, że przepis ten, mimo że obalone w stosunku do niego zostało domniemanie konstytucyjności, powinien być przestrzegany i stosowany przez wszystkich adresatów, bowiem pozostaje on nadal elementem systemu prawnego. 6.5. Należy jeszcze raz zaakcentować, że w razie odroczenia utraty mocy obowiązującej przepisu, na podstawie którego zostały wydane prawomocne orzeczenie sądowe lub ostateczna decyzja administracyjna, dopuszczalność wznowienia postępowania administracyjnego lub sądowoadministracyjnego (art. 190 ust. 4 Konstytucji RP) wystąpi dopiero po upływie terminu odroczenia, jeżeli ustawodawca wcześniej nie zmieni lub nie uchyli danego przepisu. Właściwa wykładnia art. 190 ust. 4 w zw. z ust. 3 Konstytucji RP jest zatem taka, że jeżeli ustawodawca zdoła w wyznaczonym przez Trybunał Konstytucyjny terminie odroczenia utraty mocy obowiązującej przepisu zmienić lub uchylić ten przepis, to wznowienie postępowania administracyjnego lub postępowania sądowego nie będzie dopuszczalne. Wykładnia taka jest logiczna. Skoro bowiem w Konstytucji RP przewidziana została możliwość odroczenia utraty mocy obowiązującej przepisu, którego zgodność z Konstytucją została przez Trybunał zakwestionowana, to niewątpliwie chodziło o to, aby przepis taki przez ograniczony czas był jednak nadal stosowany. Wobec tego sprzeczna z tym założeniem byłaby dopuszczalność wznowienia postępowań administracyjnych lub sądowych zakończonych ostatecznymi decyzjami lub prawomocnymi wyrokami, skoro decyzje takie lub wyroki były wydane na podstawie przepisu, który mimo obalenia domniemania konstytucyjności, z woli ustrojodawcy powinien być i był stosowany, a ustawodawca zdołał we właściwym terminie przepis taki zmienić lub uchylić. Wykładnia art. 240 § 1 pkt 8 O.p. nie może pomijać treści i wniosków wynikających z art. 190 ust. 3 i 4 Konstytucji RP i konsekwencji odroczenia przez Trybunał utraty mocy obowiązującej ocenianego przepisu, skoro wskazany przepis Ordynacji podatkowej jest realizacją treści art. 190 ust. 4 Konstytucji RP. Wykładnia odmienna, kładąca nacisk jedynie na to, że dana decyzja została wydana na podstawie przepisu, o którego niezgodności z Konstytucją RP orzekł Trybunał Konstytucyjny, prowadziłaby do rezultatów pozbawionych sensu, bowiem zupełnie niweczony byłby skutek zastosowania przez Trybunał odroczenia utraty mocy obowiązującej ocenianego przepisu, gdy jednocześnie ustawodawca zdołał wadliwy przepis z obrotu prawnego wyeliminować w wyznaczonym czasie. A zatem, określoną w art. 240 § 1 pkt 8 O.p. podstawę wznowienia należy odczytywać w taki sposób, że dopuszczalne jest wznowienie postępowania podatkowego zakończonego decyzją ostateczną, jeżeli decyzja ta została wydana na podstawie przepisu, o którego niekonstytucyjności orzekł Trybunał Konstytucyjny i właśnie to orzeczenie Trybunału było bezpośrednią przyczyną eliminacji przepisu stanowiącego podstawę decyzji. Trybunał Konstytucyjny już wcześniej wyrażał pogląd (np. w wyroku z dnia 14 lutego 2012 r. sygn. akt P 17/10, OTK-A 2012/2/14), że jeżeli ustawodawca zmieni prawo przed upływem terminu odroczenia, to zmiana ta ma swoje źródło w derogacji dokonanej przez ustawodawcę, a nie przez Trybunał, dlatego nie znajduje zastosowania art. 190 ust. 4 Konstytucji RP (zob. również wyrok TK z dnia 16 lutego 2010 r. sygn. akt P 16/09, OTK-A 2010/2/12 oraz powołane tam orzecznictwo). 6.6. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy, za niezasadne należało uznać podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art.174 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 240 § 1 pkt 8 O.p. Zarówno organ podatkowy, jak też Sąd pierwszej instancji, zasadnie stwierdzili, że utrata mocy obowiązującej art. 20 ust. 2 u.p.d.o.f., w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2007 r., nie nastąpiła bezpośrednio na podstawie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 29 lipca 2014r. sygn. akt P 49/13, ale w wyniku zmiany dokonanej przez ustawodawcę ustawą z dnia 16 stycznia 2015 r., która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2016 r., a więc przed upływem terminu osiemnastu miesięcy wyznaczonego przez Trybunał Konstytucyjny. Tym samym brak było podstaw do uchylenia decyzji ostatecznych na podstawie z art. 240 § 1 pkt 8 O.p. Analogicznie stanowisko zajął naczelny sad Administracyjny m.in. w wyrokach : z dnia 19.12.2017 r., sygn. akt II FSK 3293/15; z dnia 4.10.207 r., sygn. akt II FSK 1263/17; z dnia 5.09.2017 r. , sygn. akt II FSK 1994/14 – wszystkie opublikowane w CBOSA. 7. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.