III SA/Wa 2335/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Beata Sobocha, Sędziowie sędzia WSA Matylda Arnold-Rogiewicz, asesor WSA Agnieszka Wąsikowska (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 16 maja 2018 r. sprawy ze skargi O.S.A. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W. (dalej: NUS, organ I instancji, organ egzekucyjny) prowadził postępowanie egzekucyjne wobec majątku O. S.A. z siedzibą w W. (dalej: NUS, organ I instancji) na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z 22 grudnia 2015 r. wystawionego przez Wójta Gminy T. (dalej: wierzyciel), obejmującego należność z tytułu podatku od nieruchomości za okres od stycznia do grudnia 2010 r. w kwocie należności głównej 1.303,00 zł plus należne odsetki za zwłokę. Podstawą egzekwowanego obowiązku była decyzja wierzyciela z 7 września 2015 r. Organ egzekucyjny zawiadomieniem z 30 grudnia 2015 r. dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w Banku [...]. Zawiadomienie doręczono dłużnikowi oraz Spółce wraz z odpisem tytułu wykonawczego w dniu 30 grudnia 2015 r. Skarżąca wniosła zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjne na podstawie art. 33 § 1 pkt 1, 2, 6 i 10 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2016 r., poz. 599, dalej u.p.e.a.). Strona stwierdziła, że przedmiotowa egzekucja została podjęta w zakresie nieistniejącego obowiązku, tj. odsetek, których wielkość została zawyżona w tytule wykonawczym. Strona podnosiła, że decyzji wierzyciela nie nadano rygoru natychmiastowej wykonalności, więc obowiązek wynikający z decyzji z [...] września 2015 r. nie był wymagalny, zaś egzekucja ustalonej w tej decyzji należności była niedopuszczalna. Spółka uznała, że egzekucja została podjęta na podstawie tytułu wykonawczego, który nie spełniał wymagań określonych w art. 27 u.p.e.a. Na podstawie art. 33 §1 pkt 10 u.p.e.a. Skarżąca podniosła błędne określenie wysokości odsetek w tytule wykonawczym. Wierzyciel postanowieniem z [...] stycznia 2016 r. zajął stanowisko w sprawie zarzutów, uznając je za nieuzasadnione. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. (dalej: SKO) postanowieniem z [...] sierpnia 2016 r. utrzymało zaskarżone postanowienie w mocy. W uzasadnieniu wskazano, że wpisanie w tytule wykonawczym kwoty odsetek obliczonej bez uwzględnienia przerwy w naliczaniu odsetek, nie może zostać uznane za egzekwowanie nieistniejącego obowiązku. Błędne obliczenie odsetek nie niweczy zasadności egzekucji prowadzonej w celu uzyskania kwoty podatku nieuiszczonego w terminie. Odnośnie zarzutu niedopuszczalności egzekucji SKO wskazało, że przesłanka ta zachodzi z uwagi na przedmiotowe bądź podmiotowe ograniczenia, nie jest zaś związana z brakiem możliwości prowadzenia egzekucji np. z uwagi na wady tytułu wykonawczego. Zdaniem SKO, jeśli obowiązek poddany egzekucji jest rodzajowo dopuszczalny jako wymieniony w art. 2 u.p.e.a., to nie można mówić o niedopuszczalności egzekucji administracyjnej. W sprawie nie zachodziła konieczność nadania decyzji wierzyciela rygoru natychmiastowej wykonalności, gdyż decyzja w dniu wystawienia tytułu wykonawczego była decyzją ostateczną, bowiem [...] listopada 2015 r. SKO wydało decyzję, którą utrzymało w mocy decyzję wierzyciela z [...] września 2015 r. Za nieuzasadniony SKO uznało zarzut braku wymagalności obowiązku, bo wysokość zobowiązania podatkowego wynikała z ostatecznej decyzji. W ocenie SKO tytuł wykonawczy spełniał wszystkie wymogi formalne, a ich kontrola powinna się sprowadzać jedynie do ustalenia, czy tytuł posiada niezbędne elementy, a nie do oceny prawidłowości dokonanych wpisów. NUS postanowieniem z [...] lutego 2017 r., uznał zarzuty złożone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1, 2, 6 i 10 u.p.e.a. za nieuzasadnione. Strona wniosła zażalenie, wnosząc o uchylenie postanowienia i uwzględnienie podniesionych zarzutów. Spółka wskazała, że w zakresie zarzutów podniesionych na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a., w stanie prawnym obowiązującym od 15 sierpnia 2015 r. (który ma zastosowanie w sprawie) stanowisko wierzyciela nie może być uznane za wiążące organ egzekucyjny. Zdaniem Spółki, samo powołanie się przez organ egzekucyjny na postanowienie SKO z [...] sierpnia 2016 r. nie stanowiło wystarczającego uzasadnienia. Zdaniem Skarżącej, z dniem 15 sierpnia 2015 r. postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela zostały wyłączone z kognicji sądów administracyjnych, co wynika z nowego brzmienia artykułu 3 § 2 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Pozostające obecnie poza kontrolą sądową postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela nie mogło wiązać organu egzekucyjnego, gdyż w tym zakresie oznaczałoby to pozbawienie Strony prawa do sądu. Zdaniem Spółki, NUS nie mógł ograniczyć się do powołania na art. 34 § 1 u.p.e.a. i postanowienie SKO z [...] sierpnia 2016 r., ale powinien rozpatrzyć zarzuty samodzielnie. W ocenie Skarżącej, zasadne były zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 2, 6 i 10 u.p.e.a. Strona wskazała na nienadanie - do dnia wszczęcia egzekucji - rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji wierzyciela. W ocenie Spółki argumentacja organu egzekucyjnego, będąca odzwierciedleniem stanowiska wierzyciela, nie jest wystarczająca, gdyż nie oznacza, że doszło do prawidłowego i skutecznego doręczenia decyzji, a w szczególności - czy nastąpiło to przed podjęciem egzekucji, co świadczy o naruszeniu art. 124 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23, dalej: k.p.a.). Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej: DIAS, organ II instancji) postanowieniem z [...] kwietnia 2017 r. utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Na wstępie uzasadnienia DIAS wskazał, że podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej mogą być tylko okoliczności enumeratywnie wymienione w art. 33 u.p.e.a. Zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10 u.p.e.a., organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów z tym, że w zakresie zarzutów, o których jest mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7 stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. Rozpoznając zażalenie na postanowienie organu egzekucyjnego w przedmiocie zarzutów, organ odwoławczy również jest związany stanowiskiem wierzyciela. Wierzyciel postanowieniem z [...] stycznia 2016 r. (utrzymanym w mocy przez SKO postanowieniem z [...] sierpnia 2016 r.), uznał zarzuty zgłoszone w trybie art. 33 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a. za nieuzasadnione. Zdaniem DIAS, NUS prawidłowo uznał zarzuty za nieuzasadnione, uwzględniając przy tym stanowisko wierzyciela. W ocenie organu II instancji, organ egzekucyjny nie miał obowiązku dokonania merytorycznej oceny tych zarzutów. W kwestii nieuwzględnienia okresów nienaliczania odsetek, DIAS podzielił stanowisko wierzyciela, że okoliczność wpisania w tytule wykonawczym kwoty odsetek obliczonej bez uwzględnienia przerwy w naliczaniu odsetek nie może zostać uznana za egzekwowanie nieistniejącego obowiązku. Organ II instancji stwierdził, że zarzuty nieistnienia i braku wymagalności obowiązku są bezzasadne. Zgodnie ze stanowiskiem wierzyciela, decyzją z [...] września 2015 r. określono wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2010 r. Decyzję doręczono pełnomocnikowi Strony 28 września 2015 r. Spółka wniosła odwołanie od powyższej decyzji [...] października 2015 r., co potwierdzało jej prawidłowe i skuteczne doręczenie. DIAS uznał za bezzasadny zarzut braku dostatecznego wyjaśnienia kwestii prawidłowego doręczenia decyzji określającej i naruszenia art. 124 k.p.a. DIAS nie podzielił również zarzutu niedopuszczalności egzekucji administracyjnej w związku z brakiem wymagalności egzekwowanego obowiązku. Organ II instancji wskazał, że podstawy wniesienia zarzutów na postępowanie egzekucyjne, określone w art. 33 u.p.e.a., są w stosunku do siebie niekonkurencyjne, tzn. nie mogą być stosowane zamiennie, ponieważ każdy z nich ma na celu usunięcie tylko określonego rodzaju wadliwości toczącego się postępowania egzekucyjnego. W związku z tym nie można kwestionować skutków prawnych wywieranych przez decyzję będącą podstawą prowadzenia egzekucji w drodze zarzutu niedopuszczalności egzekucji (art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a.). Brak wymagalności obowiązku nie może być utożsamiany z niedopuszczalnością egzekucji administracyjnej. W ocenie DIAS, Spółka nie wskazała jakichkolwiek okoliczności uzasadniających stwierdzenie niedopuszczalności toczącej się egzekucji, kwestionując wyłącznie prawidłowość doręczenia ostatecznej decyzji określającej, co stanowiło podstawę zarzutu zgłoszonego na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a., uznanego przez wierzyciela za nieuzasadniony. Postępowanie egzekucyjne prowadzone było w oparciu o tytuł wykonawczy z 22 grudnia 2015 r., wystawiony przez właściwy organ i obejmujący zaległości w podatku od nieruchomości za 2010 r. Obowiązek ten podlegał egzekucji administracyjnej na podstawie art. 2 § 1 pkt 1 u.p.e.a. Skarżąca podlega orzecznictwu polskich organów administracji publicznej. DIAS uznał egzekucję administracyjną za dopuszczalną. Ustosunkowując się do zarzutu określonego w art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. tj. niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a., organ II instancji wskazał, że w zarzucie tym mogą być kwestionowane jedynie wymogi formalne jakim musi odpowiadać tytuł wykonawczy. W tytule wykonawczym, w części E wskazano wszystkie elementy wymienione w art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. W ocenie DIAS, NUS prawidłowo uznał zarzut z art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. za bezzasadny. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca wniosła o uchylenie postanowienia DIAS z [...] kwietnia 2017 r., uchylenie poprzedzającego je postanowienia NUS z [...] lutego 2017 r., uchylenie postanowienia SKO z [...] sierpnia 2016 r., poprzedzającego je postanowienia wierzyciela oraz zwrot kosztów postępowania. Skarżąca wskazała, że zaskarżone postanowienie narusza art. 34 § 1 w związku z art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a Zdaniem Spółki, DIAS błędnie przyjął, że w zakresie zarzutu podniesionego na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a. jest związany stanowiskiem wierzyciela. W ocenie Spółki, organ II instancji nie uwzględnił, że w stanie prawnym obowiązującym od 15 sierpnia 2015 r. stanowisko wierzyciela nie może być uznane za wiążące organ egzekucyjny. Z dniem 15 sierpnia 2015 r. postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela wobec egzekucji zostały wyłączone z kognicji sądów administracyjnych, co wynika z nowego brzmienia artykułu 3 § 2 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Pozostające obecnie poza kontrolą sądową postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela nie może zatem wiązać organu egzekucyjnego, gdyż w tym zakresie oznaczałoby to pozbawienie Strony prawa do sądu. Kwestie, w których zakresie organ egzekucyjny był przed 15 sierpnia 2015 r. związany stanowiskiem wierzyciela, wymagają obecnie merytorycznej oceny ze strony organu egzekucyjnego. Zdaniem Skarżącej, przy rozpatrywaniu zarzutu z art. 33 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a. samo powołanie się na art. 34 § 1 u.p.e.a. oraz przywołanie stanowiska wierzyciela stanowiło naruszenie art. 124 k.p.a., ponieważ powinno nastąpić rozpatrzenie tych zarzutów samodzielnie przez organ. Strona uznała za zasadne zarzuty braku wymagalności, niedopuszczalności egzekucji oraz wadliwego tytułu wykonawczego. Zarzuty te odnosiły się do niedoręczenia - do dnia wszczęcia egzekucji – rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej wierzyciela. W ocenie Spółki, argumentacja organu egzekucyjnego, będąca odzwierciedleniem stanowiska wierzyciela, przywołująca wydanie decyzji SKO z [...] listopada 2015 r. nie oznacza, że doszło do prawidłowego i skutecznego doręczenia tego aktu, a także, że nastąpiło to przed wszczęciem egzekucji administracyjnej, a tylko wówczas można by przyjąć, że doręczono decyzję ostateczną (w związku z czym obowiązek stałby się wymagalny), co uprawniać by mogło do wszczęcia egzekucji. Kwestii skuteczności doręczenia nie wyjaśniono w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, co świadczy zdaniem Strony o naruszeniu art. 124 k.p.a., oraz o bezpodstawności uznania zarzutów braku wymagalności oraz niedopuszczalności egzekucji, a także wadliwego tytułu wykonawczego, za nieuzasadnione. W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o oddalenie skargi oraz podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie sądu podlega zgodność aktów, w tym kończących postępowanie lub podlegających zaskarżeniu zażaleniem postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym lub egzekucyjnym, z prawem procesowym i materialnym, obowiązującym w dacie wydania postanowienia. Zgodnie natomiast z art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: P.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (z zastrzeżeniem nieistotnym dla sprawy). Wskazać należy, że złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym stosownie do art. 119 pkt 3 P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Skarga jest niezasadna. Należy podkreślić - mając na uwadze stanowisko Skarżącej - że Sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego, a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie (wyrok NSA z 6 lutego 2008r. sygn. akt II FSK 1665/06, CBOSA), zatem oceniając stan faktyczny ustalony przez organ, Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez organy administracji publicznej, albowiem stan faktyczny został ustalony z zachowaniem reguł procedury administracyjnej. Innymi słowy - ustalony w postępowaniu administracyjnym stan faktyczny stał się stanem faktycznym przyjętym przez Sąd. Przedmiotem sporu między stronami są następujące kwestie: po pierwsze, związanie organu egzekucyjnego stanowiskiem wierzyciela w sprawie zarzutów wniesionych na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a., zasadność zarzutu wniesionego na podstawie art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a., jak i spełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. Zdaniem organu egzekucyjnego i organu nadzoru stanowisko wierzyciela w odniesieniu do zarzutów wniesionych na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a. jest wiążące dla organu egzekucyjnego. Skarżąca twierdzi natomiast, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, że wobec wyłączenia z dniem 15 sierpnia 2015 r. spod kognicji sądów administracyjnych postanowień w sprawie stanowiska wierzyciela wobec zarzutów zobowiązanego, co wynika z nowego brzmienia art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a., postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela nie może wiązać organu egzekucyjnego, gdyż w tym zakresie oznaczałoby to pozbawienie zobowiązanego prawa do sądu. Zatem kwestie, w których zakresie organ egzekucyjny był przed 15 sierpnia 2015r. związany stanowiskiem wierzyciela, wymagają obecnie merytorycznej oceny ze strony organu egzekucyjnego. Organ egzekucyjny nie może zatem odstąpić od dokonania takiej oceny powołując się na związanie stanowiskiem wierzyciela w sprawie zarzutów. Rację w sporze dotyczącym związania organu egzekucyjnego stanowiskiem wierzyciela w sprawie zarzutów należy przyznać organowi egzekucyjnemu i organowi nadzoru. Przede wszystkim wskazać należy, że nadal obowiązuje art. 34 § 1 u.p.e.a., zgodnie z którym w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7 u.p.e.a., stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. Organ egzekucyjny nie mógł zatem dokonać merytorycznej oceny zasadności zarzutów wniesionych na powyższych podstawach. Wyłączenie spod kognicji sądów administracyjnych postanowień wierzyciela w sprawie zarzutów nie oznacza, że zobowiązany został pozbawiony prawa do sądu w tego rodzaju sprawach. Wskazać należy, że zobowiązany nadal może wnieść skargę na postanowienie organu egzekucyjnego w sprawie zarzutów i w ramach takiej skargi może kwestionować prawidłowość stanowiska wierzyciela, które dla organu egzekucyjnego stanowi rozstrzygnięcie kwestii wstępnej. Z kolei Sąd rozpoznając skargę na postanowienie w sprawie zarzutów jest uprawniony do dokonania kontroli prawidłowości stanowiska wierzyciela w sprawie zarzutów wniesionych na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a. Dokonując kontroli zasadności stanowiska wierzyciela w sprawie zarzutów wniesionych na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a. należy podkreślić, że Skarżąca zarzuty te opiera na tezie, że decyzja, która stanowiła podstawę egzekucji, jak też postanowienie o nadaniu tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, nie zostały prawidłowo doręczone. Z art. 29 § 1 u.p.e.a. wynika, że organ egzekucyjny nie bada ani merytorycznej trafności (zasadności) decyzji wymiarowej, ani też wymagalności zobowiązania podatkowego w niej określonego. Ta ostatnia przesłanka wiąże się natomiast m.in. z kwestią prawidłowego doręczenia decyzji. Niewątpliwie bowiem dopiero z datą doręczenia decyzji zaczyna ona wywierać skutki prawne względem strony postępowania (por. m.in. wyrok NSA z 28 kwietnia 2006 r., II FSK 701/05). W tym stanie rzeczy analizowanie prawidłowości doręczenia decyzji podatkowej, stanowiącej podstawę tytułu wykonawczego, oznacza w konsekwencji badanie tego, czy weszła ona skutecznie do obrotu prawnego, a tym samym, czy zobowiązanie w kwocie nią określonej stało się wymagalne. Badanie zatem tej okoliczności w ramach zarzutu opartego na twierdzeniu o "nieistnieniu obowiązku" stanowiłoby więc w istocie kontrolę "wymagalności obowiązku" objętego tytułem wykonawczym. Tego zabrania jednakże art. 29 § 1 u.p.e.a. Sąd orzekający podziela stanowisko wyrażane w orzecznictwie, że zestawienie art. 29 § 1 in fine z art. 33 § pkt 1 u.p.e.a. prowadzi do wniosku, że zarzut w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego wskazujący na nieistnienie obowiązku objętego tytułem wykonawczym, dotyczyć może wyłącznie sytuacji, kiedy owo nieistnienie obowiązku jest następstwem okoliczności, które nastąpiły po wydaniu tego tytułu. Sąd zauważa, że należałoby rozważyć możliwość dopuszczenia do stwierdzenia przez wierzyciela oraz organ egzekucyjny braku doręczenia decyzji, jeśli w czasie orzekania w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym, w innym postępowaniu nastąpiłoby już ostateczne lub prawomocne stwierdzenie niedoręczenia decyzji wymiarowej. Wówczas organ egzekucyjny byłby związany stanem wynikającym z innego rozstrzygnięcia. W tej wyjątkowej sytuacji prawnej można byłoby przyjąć, że prawidłowość doręczenia decyzji wymiarowej, a co za tym idzie istnienie lub wymagalność obowiązku, mogą być przedmiotem weryfikacji organów i ewentualnie sądu administracyjnego, w postępowaniu wszczętym zarzutami w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Rację w sporze co do powyższej kwestii należy przyznać organom podatkowym. Przypomnieć należy, że kwestia prawidłowego doręczenia decyzji stanowiącej podstawę wydania tytułu wykonawczego nie może być weryfikowana w postępowaniu egzekucyjnym. W orzecznictwie sądów administracyjnych niejednokrotnie wskazywano, iż w postępowaniu egzekucyjnym nie bada się kwestii prawidłowości doręczenia decyzji stanowiącej podstawę wydania tytułu wykonawczego (patrz np. orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lipca 2016r., II FSK 1887/14; z dnia 6 maja 2016r., sygn. akt dnia II FSK 1032/14; z dnia 6 grudnia 2013 r., sygn. akt II OSK 1576/12; z dnia 14 stycznia 2010 r., sygn. akt II FSK1378/08; z dnia 10 września 2013 r., sygn. akt II FSK 2383/11; z dnia 27 stycznia 2012 r., sygn. akt II FSK 1221/11; z dnia 20 marca 2008 r., sygn. akt II FSK 172/07, CBOSA). Konkludując, wobec niedopuszczalności badania kwestii prawidłowości doręczenia decyzji stanowiącej podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego, nie było możliwe uznanie egzekwowanego obowiązku za nieistniejący czy niewymagalny. Zarzuty wniesione na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a. prawidłowo zostały zatem uznane za niezasadne. Przechodząc do kolejnej kwestii spornej, to jest zasadności zarzutu wniesionego na podstawie art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a., wskazać należy, że w przepisie tym mowa jest o niedopuszczalności egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego. Skarżący w rozpoznawanej sprawie wskazał na niedopuszczalność egzekucji administracyjnej uzasadniając ten zarzut tym, że nie została doręczona decyzja wydana w pierwszej instancji i nie nadano tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Organ egzekucyjny i organ nadzoru uznały, że przez niedopuszczalność egzekucji rozumie się sytuację, gdy prowadzenie egzekucji jest niedopuszczalne ze względów formalnych, a nie merytorycznych, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a. Ponadto należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 53 § 1 O.p., co do zasady od zaległości podatkowych naliczane są odsetki za zwłokę, stąd spór może dotyczyć samej należności z tego tytułu, nie zaś wskazania okresów przerw w naliczaniu tych odsetek w tytule wykonawczym. Skoro bowiem w formularzu tytułu wykonawczego wystawianego według wzoru określonego w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 20 maja 2014 r. w sprawie wzorów tytułów wykonawczych stosowanych w egzekucji administracyjnej, brak jest stosownych rubryk, to wierzyciel podatkowy wskazuje jedynie kwotę odsetek za zwłokę należną na dzień wystawienia tytułu wykonawczego, bez określenia okresów przerw w naliczaniu tych odsetek. Zatem trafne było stanowisko DIAS wyrażone w zaskarżonym postanowieniu, odnośnie zarzutu naruszenia art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. – niespełnienia przez tytuł wykonawczy wymogów z art. 27 u.p.e.a. Z akt sprawy wynika, że tytuł ten zawierał treści z art. 27 § 1 i § 2 u.p.e.a., w tym dane dotyczące podlegającego egzekucji administracyjnej obowiązku, podstawę prawną należności i odsetek, a także informacje, że zobowiązanie jest wymagalne i podlega egzekucji. Należy pamiętać, że w zakresie zarzutu z art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. mogą być jedynie kwestionowane wymogi formalne, jakim musi odpowiadać tytuł wykonawczy. W konsekwencji należy zdaniem Sądu uznać, że przedmiotowy tytuł wykonawczy, wbrew zarzutom Skarżącej, spełnia wszystkie wymogi przewidziane w art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. Odrębną kwestią, która w ramach tego zarzutu nie mogła być analizowana, jest to, czy dane te są merytorycznie poprawne. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 P.p.s.a., Sąd oddalił skargę.