III SA/Wa 2269/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Beata Sobocha, Sędziowie sędzia WSA Matylda Arnold-Rogiewicz, asesor WSA Agnieszka Wąsikowska (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 16 maja 2018 r. sprawy ze skargi O. S.A. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W. (dalej: NUS, organ I instancji, organ egzekucyjny) prowadził postępowanie egzekucyjne wobec O. S.A. z siedzibą w W. (dalej: Skarżąca, Strona, Spółka, Podatnik) na podstawie tytułu wykonawczego z 29 grudnia 2015 r. wystawionego przez Prezydenta Miasta K. (dalej: wierzyciel) nr [...], którym wierzyciel objął należności z tytułu podatku od nieruchomości za 2010 rok w łącznej kwocie 83.276,00 zł należności głównej, a także odsetki liczone od dnia upływu terminu płatności. Podstawą egzekwowanego obowiązku była decyzja wierzyciela z 23 lutego 2015 r. Organ egzekucyjny na podstawie zawiadomienia z 30 grudnia 2015 r. dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w Banku [...] S.A. Zawiadomienie doręczono dłużnikowi zajętej wierzytelności 30 grudnia 2015 r., zaś Spółce wraz z odpisem tytułu wykonawczego. Strona wniosła zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjne, na podstawie art. 33 § 1 pkt 1, pkt 2, pkt 6 i pkt 10 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2016 r. poz. 599 ze zm., u.p.e.a.). Skarżąca zarzuciła przedawnienie zobowiązania podatkowego na podstawie art. 70 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015r., poz. 613, dalej: O.p.). Strona podniosła zarzut nieistnienia obowiązku, w zakresie odsetek za zwłokę, ponieważ nie uwzględniono okresów nienaliczania odsetek z art. 54 § 1 O.p. Spółka zwróciła uwagę na brak wymagalności obowiązku, ponieważ decyzja będąca podstawą egzekucji nie była wykonalna. Skarżąca podniosła brak nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Zdaniem Strony błędnie oznaczono, że egzekwowana należność jest wymagalna, a także wysokość odsetek za zwłokę. Wierzyciel postanowieniem z [...] stycznia 2016 r. zajął stanowisko w sprawie zgłoszonych zarzutów, uznając je za nieuzasadnione. W uzasadnieniu wskazał, że decyzją wierzyciela z [...] lutego 2015 r. ustalona została wysokość zobowiązania za 2010 rok dla Spółki. Odbiór decyzji potwierdzono 2 marca 2015 r., a następnie została zaskarżona. Decyzją z [...] listopada 2015 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. (dalej: SKO) utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Odnośnie zarzutów dotyczących kwestii podjęcia egzekucji w stosunku do nieistniejącego obowiązku oraz egzekucji obowiązku przedawnionego wierzyciel wskazał, że doręczając Spółce decyzję wierzyciela z [...] lutego 2015 r., odebraną przez Podatnika 2 marca 2015 r., powstało wymagalne zobowiązanie podatkowe, które wobec zastosowania przez organ egzekucyjny środka egzekucyjnego 30 grudnia 2015 r. nie uległo przedawnieniu. W kwestii zarzutu w zakresie odsetek za zwłokę oraz uwzględnienia okresu ich nienaliczenia wierzyciel wskazał, że do opóźnienia w wydaniu decyzji przyczyniła się strona, więc było ono niezależne od organu podatkowego. Odnośnie zarzutu braku nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji wierzyciel uznał, że decyzja, na podstawie której sporządzono tytuł wykonawczy była ostateczna. Nie wstrzymano również wykonalności decyzji. SKO, postanowieniem z [...] sierpnia 2016 r. utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie wierzyciela. Postanowieniem z [...] lutego 2017 r. NUS uznał zarzuty złożone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 pkt 2, pkt 6 i pkt 10 u.p.e.a. za nieuzasadnione. Strona wniosła zażalenie, wnosząc o uchylenie postanowienia i uwzględnienie podniesionych zarzutów. Spółka wskazała, że w zakresie zarzutu podniesionego na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 i pkt 2 u.p.e.a., w stanie prawnym obowiązującym od 15 sierpnia 2015 r. (który znalazł zastosowanie w sprawie), stanowisko wierzyciela nie może być uznane za wiążące organ egzekucyjny. Skoro znajdował zastosowanie nowy stan prawny, to NUS nie mógł ograniczyć się do powołania brzmienia art. 34 § 1 u.p.e.a. oraz postanowienia SKO z [...] sierpnia 2016 r. Zdaniem Strony, NUS powinien rozpatrzyć te zarzuty samodzielnie i przedstawić własną ocenę, czego jednak zaniechał, czym naruszył art. 124 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016r. poz. 23 ze zm., dalej: k.p.a.). W ocenie Strony, zasadne były zarzuty nieistnienia obowiązku, przedawnienia, braku wymagalności, niedopuszczalności egzekucji oraz wadliwego tytułu wykonawczego. Spółka stwierdziła, że organ egzekucyjny, zaś wcześniej wierzyciel, nie udowodnił, że do opóźnienia w wydaniu decyzji za okres, za który w zaskarżonym postanowieniu naliczono odsetki, doszło z przyczyn niezależnych od organu lub do opóźnienia przyczyniła się strona. Skarżąca wskazała, że zasadny był zarzut nieistnienia obowiązku w zakresie odsetek. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej: DIAS, organ II instancji) postanowieniem z [...] kwietnia 2017 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji. Na wstępie uzasadnienia DIAS wskazał, że podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej mogą być tylko okoliczności enumeratywnie wymienione w art. 33 u.p.e.a. Zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10 u.p.e.a., organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów z tym, że w zakresie zarzutów, o których jest mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7 stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. Rozpoznając zażalenie na postanowienie organu egzekucyjnego w przedmiocie zarzutów, organ odwoławczy również jest związany stanowiskiem wierzyciela. Wierzyciel postanowieniem z [...] stycznia 2016 r. (utrzymanym w mocy przez SKO postanowieniem z [...] sierpnia 2016 r.), uznał zarzuty zgłoszone w trybie art. 33 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a. za nieuzasadnione. Zdaniem DIAS, NUS prawidłowo uznał zarzuty za nieuzasadnione, uwzględniając przy tym stanowisko wierzyciela. W ocenie organu II instancji, organ egzekucyjny nie miał obowiązku dokonania merytorycznej oceny tych zarzutów. DIAS nie podzielił zarzutu niedopuszczalności egzekucji administracyjnej w związku z brakiem wymagalności egzekwowanego obowiązku. Organ II instancji wskazał, że podstawy wniesienia zarzutów na postępowanie egzekucyjne, określone w art. 33 u.p.e.a., są w stosunku do siebie niekonkurencyjne, tzn. nie mogą być stosowane zamiennie, ponieważ każdy z nich ma na celu usunięcie tylko określonego rodzaju wadliwości toczącego się postępowania egzekucyjnego. W związku z tym nie można kwestionować skutków prawnych wywieranych przez decyzję będącą podstawą prowadzenia egzekucji w drodze zarzutu niedopuszczalności egzekucji (art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a.). Brak wymagalności obowiązku nie może być utożsamiany z niedopuszczalnością egzekucji administracyjnej. DIAS wskazał, że Strona nie wskazała jakichkolwiek okoliczności uzasadniających stwierdzenie niedopuszczalności toczącej się egzekucji, wskazując jedynie na brak doręczenia postanowienia o nadaniu decyzji wierzyciela rygoru natychmiastowej wykonalności, co stanowiło podstawę zarzutu zgłoszonego na podstawie art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a., uznanego przez wierzyciela za niedopuszczalny. Organ II instancji wskazał, że postępowanie egzekucyjne prowadzone było w oparciu o tytuł wykonawczy z 29 grudnia 2015 r. wystawiony przez właściwy organ i obejmujący zaległości w podatku od nieruchomości za 2010 r. Obowiązek podlegał egzekucji administracyjnej na podstawie art. 2 § 1 pkt 1 u.p.e.a. Skarżąca podlegała orzecznictwu polskich organów administracji publicznej. Zdaniem DIAS, egzekucja administracyjna była dopuszczalna. Odnosząc się do zarzutu określonego w art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a., tj. niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. DIAS wskazał, że w zarzucie tym mogą być kwestionowane jedynie wymogi formalne, jakim musi odpowiadać tytuł wykonawczy W tytule wykonawczym, w części E wskazano wszystkie elementy wymienione w art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. W ocenie organu II instancji zarzut z art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. był bezzasadny. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca wniosła o uchylenie postanowienia DIAS z [...] kwietnia 2017 r., uchylenie poprzedzającego je postanowienia NUS z [...] lutego 2017 r., uchylenie postanowienia SKO z [...] sierpnia 2016 r., poprzedzającego je postanowienia wierzyciela oraz zwrot kosztów postępowania. Skarżąca wskazała, że zaskarżone postanowienie narusza art. 34 § 1 w zw. z art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a. Zdaniem Spółki DIAS błędnie przyjął, że w zakresie zarzutu podniesionego w trybie art. 33 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a. był związany stanowiskiem wierzyciela. Organ II instancji nie uwzględnił, że w stanie prawnym obowiązującym od 15 sierpnia 2015 r. stanowisko wierzyciela nie może być uznane za wiążące organ egzekucyjny. Z dniem 15 sierpnia 2015 r. postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela wobec egzekucji zostały wyłączone z kognicji sądów administracyjnych, co wynika z nowego brzmienia artykułu 3 § 2 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Pozostające poza kontrolą sądową postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela nie może wiązać organu egzekucyjnego, gdyż w tym zakresie oznaczałoby to pozbawienie Strony prawa do sądu. Kwestie, w których zakresie organ egzekucyjny był przed 15 sierpnia 2015 r. związany stanowiskiem wierzyciela, wymagają obecnie merytorycznej oceny organu egzekucyjnego. Zdaniem Skarżącej, przy rozpatrywaniu zarzutu z art. 33 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a. samo powołanie się na art. 34 § 1 u.p.e.a. oraz przywołanie stanowiska wierzyciela stanowiło naruszenie art. 124 k.p.a., ponieważ powinno nastąpić rozpatrzenie tych zarzutów samodzielnie przez organ. Strona uznała za zasadne zarzuty nieistnienia obowiązku, przedawnienia, braku wymagalności, niedopuszczalności egzekucji oraz wadliwego tytułu wykonawczego. Zarzuty te odnosiły się do niedoręczenia - do dnia wszczęcia egzekucji - decyzji ostatecznej w sprawie podatku od nieruchomości za rok 2010. W ocenie Spółki, argumentacja przywołująca wydanie decyzji SKO z [...] listopada 2015 r. nie była wystarczająca, gdyż nie oznaczała, że doszło do prawidłowego i skutecznego doręczenia tego aktu, a także że nastąpiło to przed wszczęciem egzekucji administracyjnej. Zdaniem Skarżącej, tylko wówczas można przyjąć, że doręczono decyzję ostateczną, co uprawniać by mogło do wszczęcia egzekucji bez konieczności nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej. Kwestii skuteczności doręczenia, a w szczególności - czy nastąpiło to przed podjęciem egzekucji, organ egzekucyjny, a następnie organ nadzoru nad organem egzekucyjnym, podobnie jak wierzyciel, nie wyjaśnił w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, Strona wskazała, że do doręczenia decyzji SKO z [...] listopada 2015 r. nie doszło przed upływem roku 2015, więc uzasadniony był zarzut przedawnienia. Ponadto DIAS, zaś wcześniej wierzyciel, nie udowodnił, że do opóźnienia w wydaniu decyzji za okres, za który w zaskarżonym postanowieniu naliczono odsetki, doszło z przyczyn niezależnych od organu lub do opóźnienia przyczyniła się strona. Zasadny był zatem również zarzut nieistnienia obowiązku w zakresie odsetek za zwłokę. W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o oddalenie skargi oraz podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie sądu podlega zgodność aktów, w tym kończących postępowanie lub podlegających zaskarżeniu zażaleniem postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym lub egzekucyjnym, z prawem procesowym i materialnym, obowiązującym w dacie wydania postanowienia. Zgodnie natomiast z art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wskazać należy, że złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym stosownie do art. 119 pkt 3 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Skarga jest niezasadna. Należy podkreślić, że Sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego, a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie (wyrok NSA z 6 lutego 2008r. sygn. akt II FSK 1665/06, CBOSA), zatem oceniając stan faktyczny ustalony przez organ, Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez organy administracji publicznej, albowiem stan faktyczny został ustalony z zachowaniem reguł procedury administracyjnej. Innymi słowy - ustalony w postępowaniu administracyjnym stan faktyczny stał się stanem faktycznym przyjętym przez Sąd. Przedmiotem sporu między stronami są następujące kwestie: po pierwsze, związanie organu egzekucyjnego stanowiskiem wierzyciela w sprawie zarzutów wniesionych na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a., zasadność zarzutu wniesionego na podstawie art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a., jak i spełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. Zdaniem organu egzekucyjnego i organu nadzoru stanowisko wierzyciela w odniesieniu do zarzutów wniesionych na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a. jest wiążące dla organu egzekucyjnego. Skarżąca twierdzi natomiast, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, że wobec wyłączenia z dniem 15 sierpnia 2015 r. spod kognicji sądów administracyjnych postanowień w sprawie stanowiska wierzyciela wobec zarzutów zobowiązanego, co wynika z nowego brzmienia art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a., postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela nie może wiązać organu egzekucyjnego, gdyż w tym zakresie oznaczałoby to pozbawienie zobowiązanego prawa do sądu. Zatem kwestie, w których zakresie organ egzekucyjny był przed 15 sierpnia 2015r. związany stanowiskiem wierzyciela, wymagają obecnie merytorycznej oceny ze strony organu egzekucyjnego. Organ egzekucyjny nie może zatem odstąpić od dokonania takiej oceny powołując się na związanie stanowiskiem wierzyciela w sprawie zarzutów. Rację w sporze dotyczącym związania organu egzekucyjnego stanowiskiem wierzyciela w sprawie zarzutów należy przyznać organowi egzekucyjnemu i organowi nadzoru. Przede wszystkim wskazać należy, że nadal obowiązuje art. 34 § 1 u.p.e.a., zgodnie z którym w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7 u.p.e.a., stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. Organ egzekucyjny nie mógł zatem dokonać merytorycznej oceny zasadności zarzutów wniesionych na powyższych podstawach. Wyłączenie spod kognicji sądów administracyjnych postanowień wierzyciela w sprawie zarzutów nie oznacza, że zobowiązany został pozbawiony prawa do sądu w tego rodzaju sprawach. Wskazać należy, że zobowiązany nadal może wnieść skargę na postanowienie organu egzekucyjnego w sprawie zarzutów i w ramach takiej skargi może kwestionować prawidłowość stanowiska wierzyciela, które dla organu egzekucyjnego stanowi rozstrzygnięcie kwestii wstępnej. Z kolei Sąd rozpoznając skargę na postanowienie w sprawie zarzutów jest uprawniony do dokonania kontroli prawidłowości stanowiska wierzyciela w sprawie zarzutów wniesionych na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a. Dokonując kontroli zasadności stanowiska wierzyciela w sprawie zarzutów wniesionych na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a. należy podkreślić, że Skarżąca zarzuty te opiera na tezie, że decyzja, która stanowiła podstawę egzekucji, jak też postanowienie o nadaniu tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, nie zostały prawidłowo doręczone. Należy wskazać, że z art. 29 § 1 u.p.e.a. wynika, że organ egzekucyjny nie bada ani merytorycznej trafności (zasadności) decyzji wymiarowej, ani też wymagalności zobowiązania podatkowego w niej określonego. Ta ostatnia przesłanka wiąże się natomiast m.in. z kwestią prawidłowego doręczenia decyzji. Niewątpliwie bowiem dopiero z datą doręczenia decyzji zaczyna ona wywierać skutki prawne względem strony postępowania (por. m.in. wyrok NSA z 28 kwietnia 2006 r., II FSK 701/05). W tym stanie rzeczy analizowanie prawidłowości doręczenia decyzji podatkowej, stanowiącej podstawę tytułu wykonawczego, oznacza w konsekwencji badanie tego, czy weszła ona skutecznie do obrotu prawnego, a tym samym, czy zobowiązanie w kwocie nią określonej stało się wymagalne. Badanie zatem tej okoliczności w ramach zarzutu opartego na twierdzeniu o "nieistnieniu obowiązku" stanowiłoby więc w istocie kontrolę "wymagalności obowiązku" objętego tytułem wykonawczym. Tego zabrania jednakże art. 29 § 1 u.p.e.a. Sąd orzekający podziela stanowisko wyrażane w orzecznictwie, że zestawienie art. 29 § 1 in fine z art. 33 § pkt 1 u.p.e.a. prowadzi do wniosku, że zarzut w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego wskazujący na nieistnienie obowiązku objętego tytułem wykonawczym, dotyczyć może wyłącznie sytuacji, kiedy owo nieistnienie obowiązku jest następstwem okoliczności, które nastąpiły po wydaniu tego tytułu. Sąd zauważa, że należałoby rozważyć możliwość dopuszczenia do stwierdzenia przez wierzyciela oraz organ egzekucyjny braku doręczenia decyzji, jeśli w czasie orzekania w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym, w innym postępowaniu nastąpiłoby już ostateczne lub prawomocne stwierdzenie niedoręczenia decyzji wymiarowej. Wówczas organ egzekucyjny byłby związany stanem wynikającym z innego rozstrzygnięcia. W tej wyjątkowej sytuacji prawnej można byłoby przyjąć, że prawidłowość doręczenia decyzji wymiarowej, a co za tym idzie istnienie lub wymagalność obowiązku, mogą być przedmiotem weryfikacji organów i ewentualnie sądu administracyjnego, w postępowaniu wszczętym zarzutami w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Przypomnieć należy, że kwestia prawidłowego doręczenia decyzji stanowiącej podstawę wydania tytułu wykonawczego nie może być weryfikowana w postępowaniu egzekucyjnym. W orzecznictwie sądów administracyjnych niejednokrotnie wskazywano, iż w postępowaniu egzekucyjnym nie bada się kwestii prawidłowości doręczenia decyzji stanowiącej podstawę wydania tytułu wykonawczego (patrz np. orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lipca 2016r., II FSK 1887/14; z dnia 6 maja 2016r., sygn. akt dnia II FSK 1032/14; z dnia 6 grudnia 2013r., sygn. akt II OSK 1576/12; z dnia 14 stycznia 2010r., sygn. akt II FSK1378/08; z dnia 10 września 2013r., sygn. akt II FSK 2383/11; z dnia 27 stycznia 2012r., sygn. akt II FSK 1221/11; z dnia 20 marca 2008r., sygn. akt II FSK 172/07, CBOSA). Konkludując, wobec niedopuszczalności badania kwestii prawidłowości doręczenia decyzji stanowiącej podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego, nie było możliwe uznanie egzekwowanego obowiązku za nieistniejący czy niewymagalny. Zarzuty wniesione na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a. prawidłowo zostały zatem uznane za niezasadne. Odnośnie zarzutu dotyczącego kwestii podjęcia egzekucji w stosunku do egzekucji obowiązku przedawnionego zasadnie wskazano, że wobec zastosowania przez organ egzekucyjny środka egzekucyjnego 30 grudnia 2015 r. nie uległo ono przedawnieniu. Przechodząc do kolejnej kwestii spornej, to jest zasadności zarzutu wniesionego na podstawie art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a., wskazać należy, że w przepisie tym mowa jest o niedopuszczalności egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego. Skarżący w rozpoznawanej sprawie wskazał na niedopuszczalność egzekucji administracyjnej z uwagi na nie doręczenie decyzji pierwszej instancji i nie nadaniu jej rygoru natychmiastowej wykonalności. Należy wskazać, że – odnosząc się do tego zarzutu - prawidłowo organ egzekucyjny i organ nadzoru wyjaśniły, że przez niedopuszczalność egzekucji rozumie się sytuację, gdy prowadzenie egzekucji jest niedopuszczalne ze względów formalnych, a nie merytorycznych, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a. Ponadto należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 53 § 1 O.p., co do zasady od zaległości podatkowych naliczane są odsetki za zwłokę, stąd spór może dotyczyć samej należności z tego tytułu, nie zaś wskazania okresów przerw w naliczaniu tych odsetek w tytule wykonawczym. Skoro bowiem w formularzu tytułu wykonawczego wystawianego według wzoru określonego w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 20 maja 2014 r. w sprawie wzorów tytułów wykonawczych stosowanych w egzekucji administracyjnej, brak jest stosownych rubryk, to wierzyciel podatkowy wskazuje jedynie kwotę odsetek za zwłokę należną na dzień wystawienia tytułu wykonawczego, bez określenia okresów przerw w naliczaniu tych odsetek. Zatem trafne było stanowisko DIAS wyrażone w zaskarżonym postanowieniu, odnośnie zarzutu naruszenia art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. – niespełnienia przez tytuł wykonawczy wymogów z art. 27 u.p.e.a. Z akt sprawy wynika, że tytuł ten zawierał treści z art. 27 § 1 i § 2 u.p.e.a., w tym dane dotyczące podlegającego egzekucji administracyjnej obowiązku, podstawę prawną należności i odsetek, a także informacje, że zobowiązanie jest wymagalne i podlega egzekucji. Należy pamiętać, że w zakresie zarzutu z art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. mogą być jedynie kwestionowane wymogi formalne, jakim musi odpowiadać tytuł wykonawczy. W konsekwencji należy - zdaniem Sądu - uznać, że przedmiotowy tytuł wykonawczy, wbrew zarzutom Skarżącej, spełnia wszystkie wymogi przewidziane w art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. Odrębną kwestią, która w ramach tego zarzutu nie mogła być analizowana, jest to, czy dane te są merytorycznie poprawne. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę.