II SA/Wa 1375/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej, Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska (spr.), Piotr Borowiecki, Protokolant specjalista Ewa Kielak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 maja 2018 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy poparcia wniosku o nadanie tytułu naukowego oddala skargę Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...], wydanym na podstawie na art. 29 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. z 2014 r., poz. 1852) Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów wznowiła z urzędu postępowanie w sprawie o nadanie tytułu profesora nauk [...] J. S., z wniosku Rady Wydziału [...] im. [...] w K. W uzasadnieniu postanowienia Centralna Komisja wskazała, że zaistniały okoliczności wskazujące, że tytuł profesora mógł zostać nadany na podstawie dorobku powstałego z naruszeniem prawa, w tym praw autorskich lub dobrych obyczajów w nauce, polegających na przedstawieniu jako własnej monografii profesorskiej pracy innego autora, przetłumaczonej z języka angielskiego. W następstwie tego postanowienia, Rada Wydziału [...] wznowiła postępowanie w sprawie wniosku o nadanie dr hab. J. S. tytułu profesora. Uchwałą nr [...] z dnia [...] lutego 2016 r. Rada Wydziału [...] im. [...] w K. odmówiła poparcia wniosku, o nadanie tytułu profesora, a uchwałę z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] uchyliła uchwałę nr [...] z dnia [...] grudnia 2007 r., popierającą wniosek o nadanie tytułu profesora J. S. Odwołanie od uchwały nr [...] z [...] lutego 2016 r. Rady Wydziału [...] im. [...] w K. wniósł pełnomocnik J. S., który zaskarżonej uchwale zarzucił: 1. naruszenie art. 26 ust. 1 ustawy z 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, dalej u.s.n. oraz art. 149 § 2 k.p.a. w zw. z art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 29 ust. 2 u.s.n., poprzez niezastosowanie art. 26 ust. 1 u.s.n., tj. nierozważenie, czy w niniejszej sprawie zostały spełnione przesłanki, o których mowa w tym przepisie, tj. czy skarżący ma osiągnięcia naukowe, znacznie przekraczające wymagania stawiane w przewodzie habilitacyjnym oraz czy posiada poważne osiągnięcia dydaktyczne, w tym w kształceniu kadry naukowej, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie art. 149 § 2 w zw. z art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 29 ust. 2 u.s.n. polegające na ograniczeniu się do badania przesłanek określonych w art. 29 ust. 2 u.s.n., których spełnienie mogło co najwyżej uzasadniać wznowienie postępowania o nadanie tytułu, ale nie mogło stanowić samodzielnej podstawy do rozstrzygnięcia co do istoty sprawy, w przedmiocie poparcia wniosku o nadanie tytułu profesora, podczas gdy Rada Wydziału, w razie ustalenia podstaw do wznowienia postępowania, powinna na nowo ocenić, czy skarżący, ze względu na posiadane osiągnięcia, w świetle okoliczności uzasadniających wznowienie postępowania, w dalszym ciągu spełnia przesłanki do nadania tytułu profesora wskazane w art. 26 ust. 1 u.s.n., 2. naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 84 § 1 k.p.a. w zw. z art. 29 ust. 1 w zw. z art. 26 ust. 1 u.s.n. w zw. z § 21 ust. 1 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z 15 stycznia 2004 r. w sprawie szczegółowego trybu przeprowadzania czynności w przewodach doktorskim i habilitacyjnym oraz w postępowaniu o nadanie tytułu profesora, poprzez niepodjęcie niezbędnych czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia sprawy i zaniechanie zebrania oraz rozważenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, w tym zaniechanie dokonania wszechstronnej oceny opinii biegłych (recenzentów) oraz brak wezwania ich do uzupełnienia wydanych w sprawie opinii co do oceny dorobku naukowego skarżącego w świetle art. 26 ust. 1 u.s.n., a także nieprzeprowadzenie dowodu z dokumentów przedłożonych przez skarżącego wraz z wnioskiem o nadanie tytułu oraz w dniu [...] czerwca 2015 r., podczas gdy w toku postępowania Rada Wydziału powinna podjąć wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, w tym w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, 3. naruszenie przepisu art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 29 ust. 1 u.s.n. poprzez wydanie orzeczenia nieprzewidzianego w art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., a mianowicie uchwały zawierającej wyłącznie rozstrzygnięcie o istocie sprawy, bez rozstrzygnięcia co do uchylenia uchwały dotychczasowej, a tym samym doprowadzenie do stanu, w którym w obrocie prawnym funkcjonowały dwa wzajemnie wykluczające się rozstrzygnięcia co do istoty sprawy w przedmiocie poparcia wniosku o nadanie tytułu profesora, podczas gdy Rada Wydziału, prawidłowo stosując art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., powinna była podjąć jedną uchwałę, zawierającą dwa rozstrzygnięcia, z których jedno uchylałoby dotychczasową uchwałę, drugie zaś ponownie rozstrzygałoby sprawę administracyjną co do jej istoty, wskazane wyżej naruszenie doprowadziło do wydania rozstrzygnięcia z rażącym naruszeniem prawa, tj. art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. i skutkowało funkcjonowaniem w obrocie prawnym dwóch merytorycznych rozstrzygnięć tej samej sprawy; Zaskarżona Uchwała dotknięta jest zatem wadą powodującą jej nieważność na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 oraz pkt 3 k.p.a., 4. naruszenie art. 107 § 3 k.p.a w zw. z art. 29 ust. 1 u.s.n. poprzez sporządzenie uzasadnienia zaskarżonej uchwały, w sposób nieodpowiadający przepisom prawa, podczas gdy Rada Wydziału, rozstrzygając indywidualną sprawę z zakresu administracji publicznej, powinna należycie uzasadnić swoje rozstrzygniecie, Podnosząc powyższe zarzuty pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonej uchwały w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Radzie Wydziału lub radzie innej jednostki organizacyjnej, wskazując, że w dotychczas przeprowadzonym postępowaniu występują braki wymagające uzupełnienia, a polegające na niezasięgnięciu opinii recenzentów co do spełniania przez skarżącego określonych w art. 26 ust. 1 u.s.n. przesłanek do nadania tytułu profesora. Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów decyzją z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 21 ust 2 w zw. z art. 27 ust. 6 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, działając w trybie § 8 pkt 2a Statutu Komisji, utrzymała w mocy uchwałę ww. Rady [...] z dnia [...] lutego 2016 r. W uzasadnieniu decyzji Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów podała, że Sekcja Nauk [...] na posiedzeniu w dniu [...] marca 2017 r., po zapoznaniu się z aktami sprawy, wniesionym odwołaniem, sporządzonymi recenzjami, w głosowaniu tajnym w sprawie tego odwołania zajęła następujące stanowisko (wynik głosowania: za uwzględnieniem odwołania - 0 głosów, przeciw - 36 głosów, wstrzymujących się - 0 głosów) Następnie organ podał, że Prezydium zaś Centralnej Komisji w dniu [...] maja 2017 r., po zapoznaniu się ze stanowiskiem Sekcji podjęło decyzję o utrzymaniu w mocy zaskarżonej uchwały Rady Wydziału [...], w sprawie odmowy poparcia wniosku o nadanie tytułu naukowego profesora nauk [...] (wynik tajnego głosowania: za uwzględnieniem odwołania - 0 głosów, przeciw -11 głosów, wstrzymujących się - 0 głosów). Następnie organ powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych wskazał, że decyzje Centralnej Komisji to decyzje organu kolegialnego, które stanowią podsumowanie postępowania mającego charakter niejawny i zapadają w głosowaniu tajnym (art. 20 ust. 1 ustawy oraz § 7 ust. 2 statutu). Dlatego też brak przedstawienia szczegółowych motywów podjęcia takiej decyzji, z uwagi na specyfikę tego rodzaju rozstrzygnięcia, nie może być uznany za naruszenie prawa dające podstawę do uwzględnienia skargi (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w sprawie sygn. akt: I SA/WA 1292/07). Organ przywołał też wyrok Sądu Najwyższego z dnia 26 kwietnia 1996 r., sygn. akt: III ARN 86/95, w którym Sąd Najwyższy podzielił stanowisko piśmiennictwa, że decyzje podejmowane w tajnym głosowaniu w ogóle nie mogą być merytorycznie uzasadnione, bo niemożliwe jest dotarcie nie tylko do rzeczywistych intencji głosujących, ale przede wszystkim do tego, jak kto głosował, bo właśnie tajność jest tu gwarancją wolności wyrażenia swego stanowiska i w takich wypadkach wszelka kontrola zewnętrzna (także sądowa) musi ograniczyć się do tego, czy zachowane były podstawowe reguły proceduralne. To stanowisko jest konsekwentnie utrzymywane w dotychczasowym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. W wyroku z dnia 7 października 1999 r. sygn. akt: I SA 813/99 (niepubl.) Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził, że ograniczone uzasadnienie decyzji Centralnej Komisji nie stanowi naruszenia prawa, gdyż są to decyzje organu kolegialnego podejmowane w głosowaniu tajnym. Wyników zaś tajnego głosowania nie można przedstawić w formie uzasadnienia, o jakim mowa w art. 107 § 3 k.p.a. W tej sytuacji brak podstaw do przyjęcia, że decyzja, ze względu na swoją zwięzłość i brak ustosunkowania się do wszystkich istotnych kwestii, narusza art. 107 § 3 k.p.a.". Następnie organ wskazał, że w niniejszym postępowaniu zostały dochowane wymagania, jakie przewidują przepisy ww. ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, nie uchybiono także stosowanym odpowiednio przepisom Kodeksu postępowania administracyjnego. Centralna Komisja wskazała też, że organy orzekające w sprawie wnikliwie i wszechstronnie rozpatrzyły stan faktyczny sprawy oraz wyjaśniły motywy, jakimi się kierowały przy rozstrzyganiu sprawy. Uzasadniły przekonująco swoje stanowisko - nie naruszając przy tym granic swobodnej oceny dowodów - a wydana decyzja zawiera niezbędne elementy, o jakich mowa w art. 107 § 1 k.p.a. - z uwzględnieniem specyfiki postępowania. Organ przywołał stan faktyczny sprawy wskazując min., że w dniu [...] lutego 2015 r. do Biura Centralnej Komisji wpłynęło pismo informujące o możliwości popełnienia plagiatu przez prof. J. S. Organ podał też, że w dniu [...] marca 2016 r. RW [...] przysłała uchwałę o odmowie poparcia wniosku o nadanie tytułu profesora z dnia [...] lutego 2016 r. oraz uchwałę z dnia [...] lutego 2016 r., uchylającą uchwałę nr [...] z dnia [...] grudnia 2007 r. popierającą wniosek o nadanie tytułu profesora oraz protokoły z posiedzeń RW, na których przegłosowano powyższe uchwały. Odwołaniem złożonym przez kancelarię adwokacką z upoważnienia J. S. zajęła się Rada Wydziału na posiedzeniu w dniu [...] maja 2016 r. Rada szczegółowo odniosła się do zarzutów przedstawionych w odwołaniu i podjęła uchwałę o "nieuzasadnieniu w całości odwołania złożonego przez J. S.". W glosowaniu wzięli udział 44 członkowie Rady- wynik: 43 głosy za odrzuceniem odwołania, przeciw 1 glos. Drugie odwołanie złożył sam J. S. z datą [...] czerwca 2016 r., to znaczy po posiedzeniu Rady z dnia [...] maja 2016 r., a ponad 3 miesiącach po uchwale Rady z dnia [...] lutego 2016 r., co jest przekroczeniem terminu miesiąca wyznaczonego na złożenie odwołania, o czym J. S. został poinformowany. Następnie organ wskazał na główne argumenty, które wpłynęły na podjęcie przez niego decyzji, a mianowicie, że trzech recenzentów bardzo drobiazgowo porównało monografię J. S. pt. "[...]" z pracą doktorską K. P. "[...]". W podsumowaniu prof. A. B. stwierdził ,,(...) około 75% z 72 rysunków jest kalką bądź przerysowaniem ilustracji DD (dysertacji doktorskiej P.). Około 98% z 44 równań pochodzi z DD (... ),100% tabeli pochodzi z DD, (...) około 88% literatury jest identyczne z D.D". Następnie organ podał, że inni recenzenci równie szczegółowo zaanalizowali obie publikacje. Organ wskazał, że Prof. M. G. nie zanalizował tak dokładnie obu tekstów, ale stwierdził, że "monografia J. S., poza wszelkimi wątpliwościami, jest kopią całych rozdziałów z dysertacji doktorskiej K. P..". Praca doktorska K. P. jest cytowana tylko raz i to jako raport dotyczący struktury [...]. Organ podał też, że nie ma wątpliwości, że monografia "[...]", która jest częścią dorobku naukowego J. S. powstała z naruszeniem prawa, w tym praw autorskich i dobrych obyczajów w nauce. Organ uznał, że tym samym, jedno z kryteriów wymaganych w procedurze o uzyskanie tytułu profesora, nie zostało spełnione, co jest wystarczającym powodem do odrzucenia wniosku o nadanie tytułu profesora. Organ podał też, że omawiana praca jest monografią, a nie skryptem, co stwierdził sam autor, umieszczając pod tytułem słowo 'Monografia". Dodatkowo sposób zredagowania publikacji - liczne odnośniki do literatury po każdym rozdziale czy układ treści są typowe dla monografii. Typowy skrypt akademicki jest zapisem wykładu, czasem rozszerzonym, co nie ma miejsca w tym przypadku. Dodatkowo organ zauważył, że również skrypt powinien zostać napisany, a nie przepisany przez autora. Organ stwierdził też, że odmowa poparcia wniosku nie jest karą. Jest jedynie stwierdzeniem, że kandydat nie spełnia warunków koniecznych do uzyskania tytułu. Odnosząc się zaś do argumentów odwołania, że niektóre rysunki, wzory matematyczne mają podręcznikowy charakter lub znajdują się w cytowanych publikacjach., to organ stwierdził, że jest to prawda, ale nie zmienia to faktu, że prawie w całości są to rysunki i wzory, które znajdują się w pracy doktorskiej K. P. i z tej pracy zostały przypisane, po przetłumaczeniu przez autora monografii. W podsumowaniu organ stwierdził, że: 1. Monografia jest częścią dorobku naukowego J. S., 2. Jest to plagiat pracy doktorskiej K. P., 3. Warunek konieczny do uzyskania tytułu naukowego profesora nie został spełniony. Monografia powstała z naruszeniem prawa, w tym praw autorskich i dobrych obyczajów w nauce. 4. prof. J. S. nie przedstawił nowych istotnych analiz, tabel, faktów itp. podważających zasadniczy aspekt sprawy: podejrzenia o uzyskanie tytułu profesora na podstawie publikacji będącej plagiatem, 5. nie odniósł się do przytłaczającej części zarzutów. Na powyższą decyzję J. S., reprezentowany przez pełnomocnika - adwokata K. M. ([...] s.c.) wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzucił decyzji: 1. naruszenie art. 26 ust. 1 ustawy w zw. z art. 149 § 2 k.p.a. w z w. z art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 29 ust. 2 ustawy, poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 26 ust. 1 ustawy, w postępowaniu toczącym się w wyniku wznowienia postępowania oraz niewłaściwe zastosowanie art. 149 § 2 k.p.a., w ten sposób, iż postępowanie, które toczyło się na skutek postanowienia o wznowieniu postępowania ograniczyło się tylko i wyłącznie do stwierdzenia, iż praca skarżącego "[...]", powstała z naruszeniem prawa, w tym praw autorskich, a brak oceny całości dorobku naukowego i dydaktycznego J. S., a tym samym brak weryfikacji spełnienia przez niego przesłanek do uzyskania tytułu naukowego profesora nauk [...], co miało decydujący wpływ na wynik postępowania - ograniczono się wyłącznie do zbadania zaistnienia podstawy do wznowienia postępowania, bez zbadania czy J. S. - przedstawiony przez niego dorobek naukowy i dydaktyczny - spełnia wymogi do uzyskania tytułu naukowego profesora nauk [...], co powoduje, iż w istocie nie doszło do przeprowadzenia wznowionego postępowania lecz do stwierdzenia wyłącznie przesłanki stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania, a tym samym doszło do rażącego naruszenia przepisów postępowania; 2. naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art 84 § 1 kpa w zw. z art. 29 ust. 1 i art. 26 ust. 1 ustawy w związku z § 21 ust. 1 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z 15 stycznia 2004 r. w sprawie szczegółowego trybu przeprowadzania czynności w przewodzie doktorskim i habilitacyjnym oraz w postępowaniu o nadanie tytułu profesora, dalej "rozporządzenie", poprzez zaniechanie czynności zmierzających do pełnego wyjaśnienie sprawy i ustalenia czy istotnie kandydat – J. S. - spełnia wymogi przewidziane ustawą i rozporządzeniem do otrzymania tytułu profesora nauk [...], a skupieniu się postępowania li tylko na ustaleniu, iż jedna z pozycji wskazanych jako dorobek naukowy J. S. jest plagiatem, co miało wpływ na podjęcie uchwały w przedmiocie odmowy poparcia wniosku Skarżącego o nadanie mu tytułu profesora nauk [...], a następnie wydania decyzji przez organ II instancji o utrzymaniu w mocy uchwały Rady Wydziału [...] - organu I instancji; 3. naruszenie art. 29 ust. 2 ustawy w zw. z art. 149 § 2 kpa, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie - postępowanie przeprowadzone przed organem I i II instancji w żadnym punkcie nie doprowadziło do zweryfikowania czy tytuł profesora nadany J. S. został nadany na podstawie dorobku powstałego z naruszeniem prawa, lecz analizie poddano wyłącznie jedną pozycję z dorobku J. S.; 4. naruszenie art. 15 w zw. z art. 138 kpa, tj. zasady dwuinstancyjności postępowania, zgodnie z którą organ II instancji zobowiązany jest rozpoznać w całości sprawę, przeprowadzić postępowanie wyjaśniające i co do zasady wydać decyzję merytoryczną, podczas gdy organ II instancji poprzestał jedynie na zaakceptowaniu stanowiska organu I instancji, bez odniesienia się do zarzutów podniesionych przez skarżącego w odwołaniu, co miało wpływ na brzmienie decyzji organu II instancji. Podnosząc powyższe zarzuty pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz uchylenie w całości poprzedzającej ją uchwały Rady Wydziału [...] im. [...] w K., a także zasądzenie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu pełnomocnik skarżącego wskazał, że zgodnie z przepisami ustawy podstawą do nadania tytułu naukowego profesora nie jest wymagane napisanie pracy, lecz oceniany jest cały dorobek powstały po uzyskaniu stopnia naukowego doktora habilitowanego (art. 26 ust. 2 ustawy). Wskazał tez, że zarówno organ I jak i II instancji skupił się tylko i wyłącznie na ustaleniu, iż publikacja - stanowiąca wyłącznie jedną pozycję dorobku naukowego skarżącego powstała z naruszeniem prawa, w tym praw autorskich. Pełnomocnik zarzucił też, że poza zakresem zainteresowania organu I i II instancji pozostał fakt, iż dorobek skarżącego obejmuje ogółem 172 publikacje, w tym 112 o zasięgu międzynarodowym (anglojęzyczne), przy czym 81 publikacji nastąpiło po uzyskaniu stopnia doktora habilitowanego. Ponadto, że poza zakresem toczącego się postępowania pozostał również fakt, iż liczba cytowań skarżącego wynosi powyżej 800, przy czym publikacja nie znajduje się w bazie Scopus a co za tym idzie nie ma żadnego wpływu na listę cytowań skarżącego (por. [...]. Pełnomocnik zarzucił też, że poza zakresem zainteresowania zarówno organu I, jak i II instancji pozostał natomiast fakt, iż w chwili, gdy toczyło się pierwotne postępowanie w przedmiocie poparcia wniosku skarżącego o nadanie mu tytułu naukowego profesora nauk [...], jego dorobek zamykał się w 97 publikacjach, a mimo to wszystkie wówczas wydane recenzje były pozytywne - potwierdzały spełnienie przez J. S. przesłanek do nadania mu tytułu naukowego profesora nauk [...], a obecnie dorobek naukowy skarżącego zawiera 172 publikacje (w tym 112 o zasięgu międzynarodowym). Pełnomocnik skarżącego podkreślił, że żaden z recenzentów, jak również żaden z organów postępowania administracyjnego nie dokonał oceny dorobku naukowego skarżącego, mimo istnienia takiego obowiązku na postawie art. 29 ust. 2 oraz 26 ust. 1 ustawy. W niniejszej sprawie skupiono się tylko i wyłącznie na ustaleniu, iż jedna z dziesiątek pozycji składających się na dorobek naukowy skarżącego powstała z naruszeniem prawa. Stwierdzenie, iż publikacja powstała z naruszeniem prawa w sytuacji, gdy jest ona jedynie jedną z pozycji dorobku naukowego skarżącego nie oznacza, iż dorobek naukowy o którym mowa w art. 29 ust. 2 ustawy - rozumiany jako całość osiągnięć skarżącego powstał z naruszeniem prawa. Kwestia ta pozostała w ogóle poza zakresem zainteresowania zarówno organu I jak i II instancji. Zdaniem pełnomocnika skarżącego, postępowanie przed organem I i II instancji winno przede wszystkim udzielić odpowiedzi na pytanie czy skarżący spełnia wymagania wskazane w art. 26 ust. 1 ustawy do otrzymania tytułu naukowego profesora. Winno nastąpić to w ten sposób, iż z dorobku naukowego J. S. należało wyeliminować publikację (stanowiącą 1 z 50 pozycji dorobku pohabilitacyjnego przedstawionego we wniosku o tytuł profesora) i na tej podstawie stwierdzić czy wymogi ustawy zostały spełnione. Natomiast postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie poparcia wniosku skarżącego o nadanie tytułu naukowego profesora nauk [...] skupiło się wyłącznie na tym czy publikacja powstała z naruszeniem prawa, w tym prawa autorskiego. Takie postępowanie stoi w jawnej sprzeczności z przepisami procedury postępowania administracyjnego toczącego się na skutek wznowienia postępowania oraz w sprzeczności z zapisami ustawy. Pełnomocnik skarżącego stwierdził, iż takie ograniczenie postępowania nawet nie stanowi wypełnienia przesłanek wskazanych w art. 29 ust. 2 ustawy, gdzie jest mowa o powstaniu dorobku naukowego (rozumianego jako całość) z naruszeniem prawa, a nie jednej publikacji. Tym bardziej przeprowadzenie postępowania w tym zakresie nie odpowiada wymogom art. 149 § 2 kpa, gdzie wskazano, iż po stwierdzeniu zaistnienia przesłanki stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania, organ zobowiązany jest do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w celu rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej rozstrzygniętej decyzją ostateczną, zaś naruszenie tego obowiązku stanowi rażące naruszenie przepisów proceduralnych. W niniejszej sprawie poza zakresem rozpoznania organu II instancji, pomimo podniesienia przez skarżącego zarzutów w tym zakresie w odwołaniu pozostał fakt, iż postępowanie przed organem I instancji ograniczyło się wyłącznie do ustalenia zaistnienia przesłanki wznowienia postępowania. Natomiast nie doszło do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w celu rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej rozstrzygniętej decyzją ostateczną, a to wobec skupienia się wyłącznie na stwierdzeniu powstania Publikacji z naruszeniem prawa, bez oceny dorobku Skarżącego, a tym samym niezbadaniu przesłanek wskazanych w art. 26 ust. 2 ustawy. Zdaniem, pełnomocnika skarżącego, analiza treści orzeczenia organu zarówno I jak i II instancji wskazuje, iż w istocie przy ich podejmowaniu kierowano się nie przesłankami wskazanymi w art. 26 ust. 2 ustawy, lecz przesłankami pozaustawowymi jak np. ocena postawy Skarżącego, jego systemu wartości czy innych przymiotów. Pełnomocnik skarżącego wskazał również, iż ustawa nie wyklucza nadania tytułu profesora określonej dziedziny nauki, osobie która np. została ukarana orzeczeniem komisji dyscyplinarnej czy też dopuściła się innych zachowań niewskazanych w art. 26 ust. 1 ustawy. Zgodnie z brzmieniem zarówno ustawy, jak i rozporządzenia ocenie podlega wyłącznie dorobek naukowy i dydaktyczny osoby, która złożyła stosowny wniosek. Oparcie zatem rozstrzygnięcia na pozaustawowych przesłankach, stanowi rażące naruszenie prawa. Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów, reprezentowana przez radcę prawnego, w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie i wskazała, że zarzuty skargi są niezasadne i brak jest podstaw do uwzględnienia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w zakresie swojej właściwości, ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie, czy też inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu lub podjęcia spornej czynności. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. W ocenie Sądu, analizowana pod tym kątem skarga J. S. nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] maja 2017 r., nr [...], utrzymująca w mocy uchwałę Rady Wydziału [...] z dnia [...] lutego 2016 r. w sprawie odmowy poparcia wniosku o nadanie tytułu naukowego profesora nauk [...], nie narusza obowiązujących przepisów prawa, w stopniu powodującym konieczność jej uchylenia. Przechodząc do oceny rozstrzygnięcia, należy na wstępie zaznaczyć, że postępowanie o nadanie stopni naukowych jest szczególnym postępowaniem i przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się tu odpowiednio (art. 29 ustawy). Odpowiednie stosowanie oznacza niestosowanie przepisów K.p.a. w kwestiach uregulowanych w ustawie, a wprost lub z modyfikacjami wynikającymi z charakteru sprawy - w sytuacjach braku odrębnej regulacji. Kwestia rozumienia sformułowania "stosuje się odpowiednio", była wielokrotnie przedmiotem rozważań Sądów administracyjnych, i tak m.in. w uzasadnieniu wyroku z 7 września 2011 r. wydanego w sprawie o sygn. akt I OSK 1078/11 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że: "ograniczenie uzasadnienia decyzji Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów wynikające z odpowiedniego stosowania przepisu art. 107 § 3 K.p.a. nie stanowi naruszenia prawa. Komisja jest organem kolegialnym, rozstrzygnięcia podejmuje w głosowaniu tajnym, a zatem nie ma możliwości ustalenia powodów głosowania za utrzymaniem uchwały odmawiającej dopuszczenia do kolokwium habilitacyjnego". W podobnym tonie wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z 30 maja 2008 r. wydanego w sprawie o sygn. akt I OSK 212/08 stwierdzając, że: "postępowanie w sprawach stopni i tytułu naukowego jest postępowaniem administracyjnym prowadzonym na podstawie odpowiednio stosowanych przepisów K.p.a. z odrębnościami wynikającymi z przepisów procesowych zamieszczonych w ustawie o stopniach naukowych (...). Postępowanie w sprawach o nadanie tytułu naukowego oraz stopni naukowych cechuje odrębność związana ze specyfiką tych spraw. Wynika stąd ograniczony zakres kontroli Sądu administracyjnego, który nie jest uprawniony do merytorycznej kontroli recenzji stanowiących podstawę decyzji Centralnej Komisji. Nie dokonuje także merytorycznej oceny dorobku naukowego osoby ubiegającej się o uzyskanie stopnia doktora habilitowanego oraz tego, czy rozprawa habilitacyjna kandydata, stanowiła znaczny wkład w rozwój określonej dyscypliny naukowej. Sad nie jest również uprawniony do rozwiązywania merytorycznych sporów powstałych w świecie nauki". Odrębna regulacja, jaką przewiduje art. 29 ustawy dotyczy właśnie wznowienia postępowania o nadanie stopni doktora i doktora habilitowanego albo tytułu profesora. Ustęp 2 stanowi bowiem, że przesłankami wznowienia mogą być także oprócz wymienionych w K.p.a. ujawnione okoliczności wskazujące na to, że stopień albo tytuł naukowy został nadany na podstawie dorobku powstałego z naruszeniem prawa, w tym praw autorskich lub dobrych obyczajów w nauce. Art. 29 ust. 2 i 3 ustawy przewiduje zatem odrębność od K.p.a. w zakresie dodatkowej przesłanki wznowienia nieznanej art. 145 § 1, art. 145 a i art. 145 b K.p.a., z konsekwencjami z tego powodu wynikającymi, a także wskazuje inny organ właściwy do wznowienia postępowania, aniżeli przewiduje to art. 150 § 1 K.p.a. Jeżeli wystąpi przesłanka do wznowienia postępowania przewidziana w art. 29 ust. 2 ustawy, odpowiednie stosowanie przepisów K.p.a. oznacza niemożność zastosowania art. 146 K.p.a., bowiem zasada przewidziana tym przepisem może być odniesiona tylko do przesłanek przewidzianych w art. 145 § 1, art. 145 a i art. 145 b K.p.a. Przesłanka wskazana w art. 29 ust. 2 ustawy jest nieprzewidziana w przepisach K.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 14.01.2015 r., sygn. akt: I OSK 1614/14, publ. CBO SA). Wskazać należy również że, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowoadministracyjnym przesłanka wznowienia postępowania z ust. 2 ma pierwszeństwo przed przesłankami wymienionymi w K.p.a., a w jej zakresie nie ma terminowego ograniczenia możliwości wznowienia wynikającej z art. 146 § 1 K.p.a. (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 8.04.2009 r, sygn. akt: I SA/Wa 986/08; wyrok NSA z dnia 27.04.2010 r., sygn. akt I OSK 1226/09; wyrok NSA z dnia 17.05.2011 r., sygn. akt: I OSK 249/11, publ. CBO SA). Ustawodawca w przepisie art. 29 ust. 2 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym (...) wprowadził bowiem nową, samodzielną przesłankę wznowienia o charakterze szczególnym. Przesłanka ta w sprawie o nadanie stopnia naukowego ma pierwszeństwo przed przesłankami wymienionymi w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego. W tego rodzaju sprawach nie stosuje się przesłanek terminu, w tym terminu przedawnienia z art. 146 § 1 K.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 08.01.2008 r., sygn. akt I OSK 1590/07, niepublikowany). Wskazać również należy, że Sąd nie jest też uprawniony do rozwiązywania merytorycznych sporów powstałych w świecie nauki. Kontrola sądu administracyjnego ogranicza się zatem jedynie do stwierdzenia, czy w postępowaniu przed Centralną Komisją nie doszło naruszenia norm postępowania wynikających z przepisów ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki i statutu Centralnej Komisji, a także przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego (tak również: m.in. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 września 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 275/17). Zgodzić się należy z organem, że nie budzi wątpliwości, iż monografia "[...]", która jest częścią dorobku naukowego J. S. powstała z naruszeniem prawa, w tym praw autorskich i dobrych obyczajów w nauce. Tym samym jedno z kryteriów wymaganych w procedurze o uzyskanie tytułu profesora nie zostało spełnione, co jest wystarczającym powodem do odrzucenia wniosku o nadanie tytułu profesora. Nie budzi również wątpliwości, że zadaniem Centralnej Komisji, jest dbanie o wysoki poziom nauki polskiej. Stąd konieczność podejmowania określonych kroków tam, gdzie ten interes jest zagrożony i panuje chaos w nauce. W interesie społecznym leży bowiem zapobieżenie licznym negatywnym zjawiskom i ich konsekwencjom. Wskazać należy że konsekwencją popełnienia plagiatu jest możliwość uruchomienia nadzwyczajnego trybu postępowania, którego celem jest pozbawienie tytułu lub stopnia naukowego. Może to łączyć się jednocześnie z odpowiedzialnością karną i odpowiedzialnością cywilną danej osoby. Zgodzić się należy zatem z organem, że pogwałcenie fundamentalnych reguł życia naukowego należy uznać za karygodną i etycznie naganną, a uzyskanie tytułu profesora przez J. S. za niezasłużone. Popełnienie plagiatu to oszustwo naukowe. Stanowi naruszenie godności zawodu. Kodeks Etyki Pracownika Naukowego stawia określone wymogi: "Wysokie standardy rzetelności i skrupulatne przestrzeganie właściwego dla nauki systemu wartości muszą stanowić nieodłączny atrybut pracy naukowej (...). Zachowanie tych standardów ma zasadnicze znaczenie nie tylko dla utrzymania wewnętrznej spójności nauki ale i dla jej społecznego autorytetu i wiarygodności. System nauki jest szczególnie wrażliwy na najmniejszy nawet przejaw nieuczciwości, a prowadząc badania naukowe lub je wykorzystując, wciąż opieramy się na świadectwie innych, w związku z czym powinniśmy mieć do tego świadectwa zaufanie". Podkreślić należy, że przywłaszczenie idei oraz wyników badań innych autorów jest przejawem naruszenia prawa własności intelektualnej, co bez wątpienia podważa zaufanie do danej osoby jako naukowca. Stwierdzone w sposób nie budzący wątpliwości przez recenzentów, uchybienie rzetelności w przedstawionym dorobku naukowym rzutuje negatywnie na prowadzoną aktualnie działalność naukową strony. Odnosząc się zaś do zarzutu skargi, dotyczącego naruszenia przez organ art. 26 ust. 1 ustawy, poprzez niewłaściwe jego zastosowanie, w postępowaniu toczącym się w wyniku wznowienia postępowania oraz niewłaściwe zastosowanie art. 149 § 2 k.p.a., w ten sposób, iż postępowanie, które toczyło się na skutek postanowienia o wznowieniu postępowania ograniczyło się tylko i wyłącznie do stwierdzenia, iż praca skarżącego "[...]", powstała z naruszeniem prawa, w tym praw autorskich, a brak było oceny całości dorobku naukowego i dydaktycznego J. S., a tym samym brak weryfikacji spełnienia przez niego przesłanek do uzyskania tytułu naukowego profesora nauk [...], co miało decydujący wpływ na wynik postępowania - ograniczono się wyłącznie do zbadania zaistnienia podstawy do wznowienia postępowania, bez zbadania czy J. S. - przedstawiony przez niego dorobek naukowy i dydaktyczny - spełnia wymogi do uzyskania tytułu naukowego profesora nauk [...], to Sąd tego zarzutu nie podziela. Powołać się w tym miejscu należy na stanowisko wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 listopada 2014 r. o sygn.. akt I OSK 1774/14, a które to stanowisko Sąd rozpoznający niniejszą sprawę przyjmuje za własne, że myli się skarżący twierdząc, że wznowienie postępowania powoduje, że postępowanie w zakresie nadania stopnia toczy się od początku. Twierdzenie to pozostaje w sprzeczności z uregulowaniem zawartym w art. 149 § 2 k.p.a., który stanowi, że postanowienie o wznowieniu postępowania stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania a) co do przyczyn wznowienia oraz b) co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Zatem po wznowieniu przez Centralną Komisję postępowania zakończonego uchwałą nr [...] Rady Wydziału [...] z [...] grudnia 2007 r. w sprawie poparcia wniosku o nadanie tytułu profesora dla dr hab. J. S., Rada ta w pierwszej kolejności miała obowiązek przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w kwestii, czy poparcie to zostało uzyskana przez skarżącego na podstawie dorobku powstałego z naruszeniem prawa, w tym praw autorskich, lub dobrych obyczajów w nauce. Dopiero po wyjaśnieniu tej kwestii, stosownie do wyników przeprowadzonego postępowania dowodowego, Rada Wydziału była władna do rozstrzygnięcia istoty sprawy, ale w sposób określony w art. 151 k.p.a., co też i uczyniła. Reasumując uznać należało, że skarżona decyzja odpowiada prawu. Została bowiem podjęta po prawidłowym przeprowadzeniu postępowania opisanego w Rozdziale 3 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym (...). Prezydium Centralnej Komisji bazując na stanowisku wyrażonym przez właściwą w niniejszej sprawie Sekcję, przeprowadziło głosowanie tajne, ustalając własne rozstrzygnięcie. Uzasadnienie skarżonej decyzji także należy ocenić jako sporządzone stosownie do wymagań odpowiednio stosowanego przepisu art. 107 § 3 K.p.a. Wbrew zarzutom skargi, nie mogło ono zawierać szerszych motywów, jakimi kierował się organ przy rozstrzyganiu sprawy. Stała temu bowiem na przeszkodzie specyfika postępowania w omawianej sprawie i fakt, że stanowisko członków organu kolegialnego, jakim jest Centralna Komisja, wyrażane jest w głosowaniu tajnym. Nie zachodziła więc możliwość wyjaśnienia wszystkich powodów, dla których odwołanie strony zostało ocenione w taki a nie inny sposób. Uzasadnienie to nie mogło także zawierać odniesienia do wszelkich zarzutów odwołania, zwłaszcza, iż ich część, stanowiła merytoryczną polemikę związaną z poglądami naukowymi prezentowanymi przez skarżącego. W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze, oraz uznając iż organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, oraz iż przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.)