V SA/Wa 786/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska, Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak (spr.), Sędzia WSA - Andrzej Kania, Protokolant st. specjalista - Justyna Macewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 sierpnia 2018 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w K. na pismo Centrum Projektów Polska Cyfrowa z dnia ... marca 2017 r. nr ... w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu oddala skargę Przedmiotem skargi z 10 maja 2018 r., wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez P. sp. z o.o. z siedzibą w K. (dalej: Skarżąca, Wnioskodawca, Spółka, Strona), jest pismo Centrum Projektów Polska Cyfrowa (dalej organ, CPPC) z [...] marca 2017 r. nr [...], w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu (odstąpienia od zawarcia umowy o dofinansowanie projektu pt. "[...]", wniosek nr [...], złożony w naborze nr [...] zorganizowanym w ramach Programu Operacyjnego Polska Cyfrowa I oś priorytetowa - Powszechny dostęp do szybkiego Internetu Działanie 1.1. Wyeliminowanie terytorialnych różnic w możliwości dostępu do szerokopasmowego Internetu o wysokich przepustowościach). Zaskarżone pismo zostało wydane w następującym stanie faktycznym: Pismem z [...] sierpnia 2016 r. nr [...] projekt złożony przez Spółkę został zaopiniowany pozytywnie, a Komisja Oceny Projektów rekomendowała projekt do dofinansowania i został on umieszczony na Liście projektów wybranych do dofinansowania. Jednocześnie Strona została zobowiązana do przedłożenia szeregu dokumentów niezbędnych do podpisania umowy o dofinansowanie. Pismem z [...] września 2016 r. nr [...] Stronie wydłużono termin do przedłożenia promesy/umowy kredytowej. Pismem z [...] stycznia 2017 r., nr [...] organ poinformował Skarżącą, ze powziął informację o tym, że na obszarze interwencji ([...]), w zakresie którego Spółka złożyła wniosek o dofinansowanie planowana jest inwestycja w zakresie infrastruktury NGA, w tym zakresie, CPPC powołał się na postanowienie § 9 ust. 10 Regulaminu, zgodnie z którym w przypadku powzięcia przez IOK informacji o infrastrukturze NGA, która nie została uwzględniona na etapie wyznaczania obszarów interwencji, IOK może podjąć decyzję o odstąpieniu od podpisania umowy o dofinansowanie na danym obszarze. Organ nie rekomendował projektu Skarżącej do dofinansowania i tym samym do podpisania umowy o dofinansowanie. Z takim rozstrzygnięciem nie zgodził się Wnioskodawca, który przedstawił swoje stanowisko pismem z [...] lutego 2017 r. Wskazał, że ewentualną podstawą do odstąpienia od podpisania umowy o dofinansowanie mogłoby być istnienie infrastruktury na obszarze interwencji, lecz organ nie tylko w żaden sposób nie wykazał, że na obszarze objętym wnioskiem konkursowym rzeczywiście istnieje infrastruktura NGA, która pozwoliłaby na skorzystanie z możliwości odstąpienia od podpisania umowy, ale wskazał, że na obszarze interwencji dopiero przeprowadzona zostanie inwestycja w tym zakresie. Nadto, Skarżąca powołała się na wyjaśnienia składane przez organ, opublikowane na stronie internetowej, w których wskazano, że projektowana infrastruktura nie może być przesłanką odmowy podpisania umowy o dofinansowanie, a przesłanką do odmowy zawarcia umowy o dofinansowanie może być jedynie istniejąca infrastruktura NGA na obszarze objętym interwencją. W odpowiedzi CPPC pismem z [...] marca 2017 r. nr [...], podtrzymała zasadność decyzji o odstąpieniu od podpisania umowy, wskazując na zapis § 9 ust. 10 Regulaminu konkursu. Jak wyjaśniono brak możliwości ubiegania się o dofinansowanie na inwestycję realizowana na obszarze ([...]) dotyczy każdego z 5 projektów złożonych na ww. obszar w ramach I naboru z działania 1.1. POPC, ze względu na powzięcie przez IOK potwierdzonej i pozytywnie zweryfikowanej informacji o funkcjonującej na ww. obszarze infrastrukturze NGA, wybudowanej ze środków prywatnych. W związku z powyższym Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na pismo CPPC z [...] marca 2017 r. Organowi wydającemu zaskarżone pismo Strona zarzuciła brak przejrzystości i rzetelności przy dokonywaniu oceny projektu do dofinansowania, polegający na tym, że organ odstąpił od podpisania od umowy, powołując się na istnienie projektów budowy infrastruktury na obszarze objętym dofinansowaniem, bez rzetelnego zbadania, czy ta infrastruktura istniała na wyznaczonym obszarze. Skarżąca podkreśliła, że organ nie zawarł w piśmie z [...] marca 2017 r. wymaganego prawem pouczenia o prawie do wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Tymczasem – uwzględniając dotychczasowy dorobek sądów administracyjnych – istnieje dopuszczalność złożenie skargi w tym zakresie, w związku z szeroką wykładnią pojęcia negatywnej oceny projektu, tj. w tym przypadku odmowy podpisania umowy o dofinansowanie. Zdaniem wnoszącej skargę spełniła ona wszystkie kryteria formalne i uzyskała najwyższą ocenę, lecz ostatecznie – na podstawie niejasnej i niedokumentowanej przesłanki - została pozbawiona możliwości uzyskania dotacji unijnej. W tej sytuacji, uzasadnione jest twierdzenie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny projektu. W związku z powyższym Skarżąca wniosła o stwierdzenie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę CPPC wniosła o odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej, ewentualnie o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U. 2017 poz.2188 ze zm. ) Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem. Na podstawie art. 3 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. 2017 poz.1369 ze zm.), określanej dalej jako "ustawa p.p.s.a.", sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Takimi przepisami szczególnymi są także przepisy ustawy wdrożeniowej, które określają m.in. sposób wyboru projektów do dofinansowania oraz procedurę odwoławczą w sprawach dotyczących oceny projektów finansowanych ze środków regionalnego programu operacyjnego. Jedynie w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy ustawy p.p.s.a., z wyłączeniami, o których mowa w art. 64 ustawy wdrożeniowej. Zgodnie z art. 61 ust.1 ustawy wdrożeniowej w przypadku nieuwzględnienia protestu, negatywnej ponownej oceny projektu lub pozostawienia protestu bez rozpatrzenia, w tym w przypadku o którym mowa w art. 66 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, wnioskodawca może wnieść skargę do sądu administracyjnego zgodnie z art. 3 § 3 ustawy p.p.s.a. W wyniku rozpatrzenia skargi, sąd może: uwzględnić skargę stwierdzając, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję zarządzającą lub pośredniczącą (pkt 1a); orzec, że pozostawienie protestu bez rozpatrzenia było nieuzasadnione, przekazując sprawę do rozpatrzenia przez właściwą instytucję zarządzającą lub pośredniczącą (pkt 1b); oddalić skargę w przypadku jej nieuwzględnienia (pkt 2); umorzyć postępowanie w sprawie, jeżeli jest ono bezprzedmiotowe (pkt 3). Nie ulega dla Sądu żadnej wątpliwości, że skargę spółki P. należy rozpatrywać w wyżej opisanym trybie uregulowanym ustawą wdrożeniową, chociaż sama ocena projektu w ścisłym znaczeniu tego słowa tj. w zakresie kryteriów formalnych i merytorycznych wynikających z regulaminu konkursu zakończyła się dla Spółki wynikiem pozytywnym i projekt został rekomendowany do dofinansowania. Przed podpisaniem umowy Centrum Projektów Polska Cyfrowa odstąpiła jednak od podpisania umowy z powołaniem się na sytuację określoną w § 9 ust. 10 Regulaminu konkursu. Zdaniem Sądu sytuacja taka odpowiada dyspozycji "negatywnej oceny projektu" , o której mowa m.in. w wyżej powołanym art. 61 ust.1 ustawy wdrożeniowej, a tym samym zarzut Centrum Projektów Polska Cyfrowa o niedopuszczalności drogi sądowej i wniosku o odrzucenie skargi należy ocenić jako niezasadny. Już na gruncie poprzednio obowiązującej ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju zarysował się w orzecznictwie pogląd, iż odmowę zawarcia umowy o dofinansowanie, w sytuacji, w której instytucja uprawniona do zawarcia z beneficjentem umowy o dofinansowanie dopatrzyła się braku spełnienia pewnych wymogów formalnych czy merytorycznych, należy uznać za "negatywną ocenę projektu", skutkującą w istocie odmową dokonania czynności cywilnoprawnej – zawarcia umowy. Uprawniona instytucja ma prawo, także na etapie podpisywania umowy weryfikowania tego, czy wszelkie przesłanki przyznania pomocy zostały spełnione, jednakże jeśli tego rodzaju (ponowna) weryfikacja jest dla wnioskodawcy negatywna i skutkuje odmową dofinansowania – winna być uznana za "ocenę negatywną", o której mowa w art. 61 ust, 1 ustawy wdrożeniowej. Inaczej ujmując, z racji celu unormowania tej ustawy nie ma znaczenia, na jakim etapie postępowania doszło do wyrażenia de facto negatywnej oceny projektu, czy następuje to w fazie wstępnej, czy też dopiero tuż przed zawarciem umowy. Przyjęcie przeciwnej wykładni art. 61 ust. 1 ustawy wdrożeniowej pozbawiałoby wnioskodawcę możliwości kwestionowania prawidłowości dokonanych ocen. Prawo do sądu przysługujące beneficjentowi, którego projekt został oceniony negatywnie, zostało bowiem zagwarantowane w ustawie wdrożeniowej. Przepis art. 61 ust. 1 uprawnia do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, zgodnie z art. 3 § 3 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy, skarga do sądu administracyjnego na odmowę zawarcia umowy o dofinansowanie będącą w istocie negatywną oceną projektu jest dopuszczalna ( por. postanowienie NSA z 24.03.2010 r. sygn. akt II GSK 248/10, wyrok WSA w Warszawie z 20.03.2015 r. sygn.akt V SA/Wa 899/15 , wyrok NSA z 17.06.2015 r. sygn. akt II GSK 1097/15 ). Innymi słowy, ocena pozytywna projektu jest przeciwieństwem negatywnej oceny, czyli takiej, której wyniki nie pozwalają na skierowanie go do dalszego etapu oceny bądź przyznanie dofinansowania (por. postanowienie NSA z dnia 13 stycznia 2011 r. sprawie II GSK 1495/10, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Sądy oraz orzecznictwo konsekwentnie stoją na stanowisku, że niedopuszczalne jest ograniczanie możliwości złożenia i rozpoznania środka odwoławczego poprzez zawężanie pojęcia "negatywnej oceny" (por. R. Poździk Komentarz do art. 53 ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 Wyd.Sejmowe 2016). Odmowa podpisania umowy o dofinansowanie oznacza, że projekt nie uzyskał pozytywnej oceny, wobec czego wnioskodawcy powinno przysługiwać prawo wniesienia środka odwoławczego (zob. wyroki: WSA w Szczecinie z dnia 9 lutego 2011 r. w sprawie I SA/Sz 58/11; NSA z dnia 20 lipca 2011 r. w sprawie II GSK 1380/11 oraz postanowienie NSA z dnia 21 czerwca 2011 r. w sprawie II GSK 1058/11, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Zatem pozytywna lub negatywna ocena projektu następuje także poprzez ocenę możliwości zawarcia umowy o dofinansowanie (postanowienie NSA z dnia 21 czerwca 2011 r. w sprawie II GSK 1058/11, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). We wszystkich wyżej wskazanych sytuacjach wnioskodawcy powinno przysługiwać prawo do złożenia środka odwoławczego i jego merytorycznego rozpatrzenia (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 18 stycznia 2012 r. w sprawie III SA/Kr 754/11, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W myśl art. 78 Konstytucji RP każdy wnioskodawca ma prawo do zaskarżenia orzeczeń i decyzji wydanych w pierwszej instancji przez właściwą instytucję. Tym samym realizacja tego prawa powinna odbywać się poprzez przyznanie wnioskodawcom prawa do skutecznego zaskarżenia każdego podjętego w ich sprawie rozstrzygnięcia, w tym decyzji o odmowie podpisania umowy o dofinansowanie. Stanowisko wyżej zaprezentowane jest także dlatego trafne, że podmiotom, których wnioski zostały zarekomendowane do dofinansowania nie przysługuje roszczenie o zawarcie umowy. Chociaż definitywne przyznanie dofinansowania następuje w drodze zawarcia umowy o dofinansowanie lub wydania decyzji o dofinansowaniu projektu, jednak liście projektów wybranych do dofinansowania - innymi słowy wyborowi projektów - można nadać jedynie walor deklaratoryjny, podobnie jak i samej informacji o pozytywnej ocenie projektu (por. R. Poździk w: M. Dołolwiec, D.E. Harasimiuk, M. Metlerska - Drabik, J. Ostałowski, R. Goździk, A. Wołyniec - Ostrowska, Komentarz do ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014 - 2020, (red. R. Poździk), Warszawa 2016, s. 296). Powyższe znajduje swoje uzasadnienie w argumencie z art. 52 ust. 2 ustawy wdrożeniowej, który stanowi, że umowa o dofinansowanie projektu może zostać zawarta, a decyzja o dofinansowaniu projektu może zostać podjęta, jeżeli projekt spełnia wszystkie kryteria wyboru projektów, na podstawie których został wybrany do dofinansowania, oraz zostały dokonane czynności i zostały złożone dokumenty wskazane w regulaminie konkursu albo w wezwaniu, o których mowa odpowiednio w art. 41 ust. 2 pkt 6a albo w art. 48 ust. 4a pkt 3. Tym samym, na etapie poprzedzającym zawarcie umowy lub wydanie decyzji, właściwa instytucja musi ponownie sprawdzić spełnianie wszystkich kryteriów (warunków) konkursowych, na podstawie których wydano pozytywną ocenę i dokonano wyboru danego projektu do dofinansowania, notyfikując (wcześniej) fakt jego wyboru w sposób określony w art. 46 ust. 3 przywołanej ustawy - nie dość bowiem, że stan rzeczy z daty oceny projektu w relacji do stanu rzeczy z daty zawierania umowy może ulec zmianie, to również może się okazać, że stan rzeczy z daty zawierania umowy nigdy nie korespondował - bo nie mógł - ze stanem rzeczy z daty oceny projektu oraz kryteriami wyboru, co może stanowić również rezultat błędnej oceny odnośnie do spełniania kryteriów wyboru. Z powyższego wynika, że lista projektów wybranych do dofinansowania nie stanowi wiążącego przyrzeczenia, ani też zobowiązania zawarcia umowy, czy wydania decyzji o dofinansowaniu projektu (por. wyroki NSA z dnia 5 grudnia 2017 r., sygn. akt II GSK 3577/17 , z dnia 18 października 2017 r., sygn. akt II GSK 3172/17 oraz z dnia 13 marca 2018 r. , sygn. akt II GSK 267/18 ). Oznacza to , że do dnia zawarcie umowy stosunki prawne pomiędzy instytucją organizującą konkurs a podmiotem starającym się o dofinansowanie nie mają charakteru cywilnoprawnego. Zgodnie z art. 58 ust. 1 ustawy wdrożeniowej właściwa instytucja, o której mowa w art. 55, informuje wnioskodawcę na piśmie o wyniku rozpatrzenia jego protestu. Informacja ta zawiera w szczególności treść rozstrzygnięcia polegającego na uwzględnieniu albo nieuwzględnieniu protestu, wraz z uzasadnieniem. W świetle stanowiska zaprezentowanego powyżej, odnoszącego się do dopuszczalności skargi, należy stwierdzić, że pismo z [...] marca 2018 r. jest pismem, o jakim mowa w art. 58 ust. 1 ustawy wdrożeniowej. Pismo to nie zawierało pouczenia o możliwości wniesienia skargi do sądu , do czego obliguje organ norma zawarta w art. 58 ust. 1 pkt 2 ustawy wdrożeniowej. Zgodnie z art. 63 ustawy wdrożeniowej na prawo wnioskodawcy do wniesienia skargi do sądu administracyjnego nie wpływa negatywnie błędne pouczenie lub brak pouczenia, o którym mowa w art. 45 ust. 5, art. 58 ust. 1 pkt 2 albo ust. 4 pkt 2, art. 59 ust. 2 albo art. 66 ust. 2 pkt 1. Stosowanie omawianego przepisu polega na uznaniu skargi wniesionej nieprawidłowo za wniesioną prawidłowo, dlatego też skarga wniesiona w niniejszej sprawie jest skargą wniesioną skutecznie i nie ma potrzeby przywracania terminu do jej wniesienia. Przechodząc do oceny zasadności skargi należy uznać ją za pozbawioną uzasadnionych podstaw. Odmowa podpisania umowy o dofinansowanie nastąpiła w oparciu o § 9 ust 10 regulaminu konkursu zgodnie z którym w przypadku powzięcia przez lOK informacji o infrastrukturze NGA, która nie została uwzględniona na etapie wyznaczania obszarów interwencji, lOK może podjąć decyzję o odstąpieniu od podpisania umowy o dofinansowanie na danym obszarze. Należy zwrócić uwagę na fakt, iż zgodnie z § 4 ust. 2 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia z dnia 16 września 2015 r. w sprawie udzielania pomocy na rozwój infrastruktury szerokopasmowej w ramach Programu Operacyjnego Polska Cyfrowa na lata 2014-2020 ( Dz. U. 2015 r. poz. 1466 ze zm. ) wsparcie może być udzielone na projekty realizowane na obszarach, na których sieci NGA nie istnieją i najprawdopodobniej nie powstaną na zasadach komercyjnych w ciągu trzech lat (wersja obowiązująca aktualnie od 22.10.2016 r. ). Konkurs był organizowany m.in. w oparciu o ten akt prawny. Przepis ten jest odbiciem w polskim prawie wewnętrznym ustawodawstwa unijnego - zgodnie z § 6 ust. 1 wsparcie stanowi: 1) pomoc inwestycyjną na rozwój sieci szerokopasmowych i jest udzielane zgodnie z warunkami określonymi w przepisach rozdziału I i art. 52 rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 lub 2) pomoc de minimis i jest udzielane zgodnie z warunkami określonymi w rozporządzeniu Komisji (UE) nr 1407/2013. Zgodnie zaś z art. 52 ust. 1 rozporządzenia Komisji (UE) Nr 651/2014 uznającym niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art.107 i 108 Traktatów ( Dz.U.UE.L.2014.187.1) pomoc inwestycyjna na rozwój sieci szerokopasmowej jest zgodna z rynkiem wewnętrznym na mocy art. 107 ust. 3 Traktatu i wyłączona z obowiązku zgłoszenia, o którym mowa w art. 108 ust. 3 Traktatu, jeżeli spełnione są warunki ustanowione w niniejszym artykule i w rozdziale I. Zgodnie zaś z art.52 ust. 3 inwestycje zlokalizowane są w obszarach, gdzie infrastruktura tego rodzaju (podstawowe sieci szerokopasmowe lub sieci NGA) nie istnieje i najprawdopodobniej nie powstanie na zasadach komercyjnych w ciągu trzech lat od daty opublikowania planowanego środka pomocy, co jest również weryfikowane w drodze otwartych konsultacji społecznych. Z treści przytoczonych przepisów w sposób nie budzący wątpliwości wynika, że pomoc publiczna na budowę internetu szerokopasmowego możliwa jest tylko na obszarach, na których infrastruktura nie tylko nie istnieje, ale również najprawdopodobniej w ciągu 3 lat od daty ogłoszenia konkursu nie powstanie. Z treści przytoczonych przepisów wynika też, że pomoc publiczna nie jest możliwa w sytuacji powzięcia przez IOK informacji o infrastrukturze NGA, co oznacza, że wbrew użyciu w § 9 ust. 10 regulaminu konkursu wyrażenia "może podjąć decyzję o odstąpieniu od podpisania umowy" takie odstąpienie od podpisania umowy jest obligatoryjne. Wbrew zarzutom skargi nie jest wymagane , aby sieć wybudowana komercyjnie już istniała, co w sposób jednoznaczny także wynika z treści przytoczonych uregulowań. Podstawą wyznaczania obszarów interwencji dla konkursu była inwentaryzacja sporządzona przez Prezesa UKE, który stosownie do treści art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 2010r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych( t.j. Dz.U. z 2015r. poz. 880 ze zm. ) sporządza dla terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i na bieżąco, nie rzadziej niż raz na rok, weryfikuje i aktualizuje, w formie elektronicznej, inwentaryzację przedstawiającą: 1) informacje o usługach telefonicznych, usługach transmisji danych zapewniających szerokopasmowy dostęp do Internetu i usługach rozprowadzania programów radiowych i telewizyjnych, świadczonych w oparciu o infrastrukturę telekomunikacyjną i publiczne sieci telekomunikacyjne zapewniające szerokopasmowy dostęp do Internetu; 2) pokrycie istniejącą infrastrukturą telekomunikacyjną i publicznymi sieciami telekomunikacyjnymi zapewniającymi lub umożliwiającymi zapewnienie szerokopasmowego dostępu do Internetu, z odrębnym zaznaczeniem łączy światłowodowych i sieci bezprzewodowych, oraz budynkami umożliwiającymi kolokację. Ustawa określa też obowiązki podmiotów świadczących usługi telekomunikacyjne, jednostek samorządu terytorialnego oraz innych podmiotów w zakresie przekazywania informacji niezbędnych do sporządzenia powyższej inwentaryzacji ( art. 29 ust. 2 ). W dokumentacji konkursowej znalazła się lista obszarów interwencji z największym wsparciem , wśród nich obszar [...], którego dotyczył wniosek o wsparcie złożony przez stronę skarżącą. Z treści pisma dołączonego do odpowiedzi na skargę wynika, że IOK po rozstrzygnięciu konkursu uzyskała informację od firmy S., iż na terenie tego obszaru znajdują się dwie miejscowości, w których zostały wybudowane i oddane do użytku sieci spełniająca wszystkie wymagania NGA. Są to miejscowości: D. i D. wraz z przysiółkami. W obydwu miejscowościach z dostępu do Internetu za pośrednictwem sieci NGA korzysta już ponad 40 abonentów i liczba użytkowników regularnie rośnie. Firma ta jest przedsiębiorcą telekomunikacyjnym, świadczy m.in. usługi w zakresie dostarczania internetu, brak jest więc podstaw do uznania tej informacji za niewiarygodną., szczególnie zważywszy, iż na podstawie takich informacji jest sporządzana inwentaryzacja i wyznaczane obszary interwencji, o czym była już mowa. Oczywiście pozostaje pytanie czy poszczególne obszary interwencji nie zostały wyznaczone w sposób zbyt rozległy, ale jest to kwestia zdecydowanie wykraczająca poza granice sprawy niniejszej. Konkludując należy stwierdzić, że strona decydując się na udział w konkursie akceptowała jego reguły , łącznie z ryzykiem, że na obszarze interwencji , który zgłaszała we wniosku o dofinansowanie , inny przedsiębiorca telekomunikacyjny wybuduje, lub zgłosi zamiar budowy sieci NGA na warunkach komercyjnych. A to z kolei – zgodnie z zapisami Regulaminu konkursu, ale przede wszystkim zgodnie z normami prawa powszechnie obowiązującego, wyklucza pomoc publiczną na inwestycję budowy sieci internetu szerokopasmowego. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie przepisu art. 61 ust. 8 pkt 2 ustawy wdrożeniowej oddalił skargę.