V SA/Wa 1606/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński (spr.), Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak, Sędzia WSA - Bożena Zwolenik, Protokolant sekretarz - Maryla Wiśniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 października 2018 r. sprawy ze skargi N. Sp. z o.o. w T. na rozstrzygnięcie zawarte w piśmie Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości z dnia [...] września 2018 r., nr [...] w przedmiocie odstąpienia od zawarcia umowy o dofinansowanie projektu; 1. stwierdza, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości; 2. zasądza od Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości na rzecz N. Sp. z o.o. w T. kwotę 697 zł (sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] Polska Agencja Rozwoju Przedsiębiorczości (dalej także jako: PARP, organ) poinformowała N. spółkę z o.o. w T. (dalej jako: strona skarżąca), iż odstępuje od zawarcia umowy o dofinansowanie projektu opisanego we wniosku o dofinansowanie nr [...] z uwagi na: 1) Brak złożenia przez stronę i przedsiębiorstwa powiązane sprawozdania finansowego za 2017 r. sporządzonego zgodnie z art. 45 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (dz. U. z 2018 r. poz. 395 z późn. zm.) 2) Brak złożenia zaktualizowanego oświadczenia o spełnieniu kryteriów MŚP uwzględniającego lata 2015-2017 W treści powyższego pisma zawarto wskazanie, iż nie stanowi ono informacji o negatywnej ocenie projektu w rozumieniu art. 53 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020. Podniesiono jednocześnie, że odstąpienie od zawarcia umowy o dofinansowanie projektu na podstawie § 13 ust. 3 Regulaminu Konkursu nie skutkuje możliwością wniesienia protestu. Mimo powyższej informacji strona wniosła protest podnosząc, iż jej zdaniem odstąpienie od zawarcia umowy o dofinansowanie projektu należy traktować na równi z dokonaniem jego negatywnej oceny. W odpowiedzi na złożony protest nazwany przez PARP pismem PARP podtrzymał swoje oświadczenie o odstąpieniu od zawarcia umowy o dofinansowanie na realizację projektu (odpowiedź z dnia [...] września 2018 r. znak: [...]. W uzasadnieniu powyższej odpowiedzi wyjaśniono, że pismo PARP z [...] lipca 2018 r., znak [...], nie stanowi informacji o negatywnej ocenie projektu, o której mowa w art. 53 ust. 2 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności "finansowanych w perspektywie finansowej 2014- 2020 (Dz. U. z 2017 r. poz.1460 z późn. zm.) w związku z czym nie przysługuje od niego protest. W piśmie PARP z 24 lipca 2018 r. nie wskazano bowiem informacji wskazujących, że projekt nie spełnia kryteriów wyboru projektów, ani informacji o nie uzyskaniu wymaganej liczby punktów, ani, że kwota przeznaczona na dofinansowanie projektów w konkursie nie wystarcza na wybranie projektu do dofinansowania. Odstąpienia od zawarcia umowy o dofinansowanie projektu dokonano na podstawie § 13 ust. 3 Regulaminu konkursu, w związku z brakiem dostarczenia dokumentów niezbędnych do zawarcia umowy. Okoliczności wskazane w piśmie PARP nie dotyczą więc oceny projektu i kryteriów wyboru projektów do dofinansowania. Powołanie się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 czerwca 2018 r. sygn. akt: V SA/Wa 478/18, nie może zostać przyjęte przez PARP za uzasadnione. Wyrok po pierwsze dotyczy innego stanu faktycznego, o po drugie jest nieprawomocny. W konsekwencji informacja o odstąpieniu od zawarcia umowy o dofinansowanie nie podlega zaskarżeniu w drodze protestu. Protest jako środek odwoławczy przysługuje bowiem w przypadku negatywnej oceny projektu co wynika z art 53 ust. 1 oraz art. 57 ustawy wdrożeniowej. PARP zwraca uwagę nadto, że pismo z [...] sierpnia 2018 r. nie zawiera wskazania kryteriów wyboru projektów, z których oceną wnioskodawca się nie zgadza, nie wypełniając tym samym ustawowych wymogów określonych dla protestu (art. 54 ust. 2 pkt 4 ustawy wdrożeniowej). Tym samym nawet jeżeliby hipotetycznie uznać pismo z [...] sierpnia 2018 r. za protest, z czym PARP się nie zgadza, to zgodnie z art. 59 ust. 1 pkt 3 ustawy wdrożeniowej protest ten powinien zostać pozostawiony bez rozpatrzenia. W odniesieniu do podnoszonych przez stronę merytorycznych kwestii, PARP podnosi, że zgodnie z § 13 pkt 3 Regulaminu konkursu, Wnioskodawca zobowiązany jest dostarczyć dokumenty niezbędne do zawarcia umowy o dofinansowanie projektu w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania w tym zakresie. W piśmie z [...] stycznia 2018 r. znak [...] PARP wezwała spółkę do dostarczenia sprawozdań finansowych spółki i podmiotów powiązanych za 2017 rok oraz zaktualizowanego Oświadczenia o spełnianiu kryteriów MŚP jako dokumentów niezbędnych do zawarcia umowy o dofinansowanie. Jako termin dostarczenia brakujących dokumentów Agencja wskazała termin "niezwłocznie". W odpowiedzi na wezwanie poinformowano, iż sprawozdania finansowe wraz z Oświadczeniem zostaną przekazane niezwłocznie po ich sporządzeniu, jednocześnie nie informując o możliwych problemach dotyczących skompletowania brakujących dokumentów. PARP podkreśla, że spółka nie przekazała brakujących dokumentów pomimo upływu ponad 6 miesięcznego okresu od dnia wezwania. Oznacza to wielokrotne przekroczenie 14 dniowego terminu, wskazanego w § 13 ust. 3 Regulaminu konkursu, jak również niedochowanie terminu określonego w piśmie z [...] stycznia 2018 r.. tj. niezwłocznie po sporządzeniu sprawozdań finansowych. Sprawozdania finansowe Spółki powinny zostać bowiem sporządzone do [...] marca 2018 r. a do [...] czerwca 2018 r. zatwierdzone. PARP przypomina, że postanowienia Regulaminu konkursu nie wskazują na obowiązek ponawiania wezwania do dostarczenia dokumentów. Wyjaśnia nadto, że opisany stan faktyczny wskazuje na brak dostarczenia dokumentów niezbędnych do zawarcia umowy, co zgodnie z § 13 ust. 3 stanowi podstawę dla odstąpienia PARP od podpisania umowy o dofinansowanie projektu. Końcowo organ poinformował spółkę, że zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, skarga do sądu administracyjnego przysługuje wnioskodawcy w przypadku nieuwzględnienia protestu, negatywnej ponownej oceny projektu lub pozostawienia protestu bez rozpoznania. Tym samym nie przysługuje ona na pismo z dnia [...] września 2018 r. Skargę na informację zawartą w piśmie z dnia [...] września 2018 r. złożyła N. spółka sp. z o.o. w T. zarzucając PARP działanie: 1) z uchybieniem obowiązującym normatywnym zasadom trybu prowadzenia wyboru projektów do dofinansowania, nakazującym czynić to w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny, co wynika z art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 11 lipca 2014 roku o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020, a to wskutek naruszenia przez PARP § 13 ust. 3 Regulaminu konkursu nr 1 w 2015 r. dla poddziałania 3.2.1 POIR Badania na rynek przez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na odstąpieniu przez PARP od zawarcia umowy o dofinansowanie w powodu nie dostarczenia przez skarżącą dokumentów niezbędnych do zawarcia umowy w sytuacji, kiedy skarżąca z przyczyn niezawinionych nie miała faktycznej możliwości dostarczenia takich dokumentów w terminie wymaganym przez PARP, który na dodatek został określony w sposób nieprecyzyjny i niezgodny z treścią § 13 ust. 3 w/w Regulaminu, gdy tymczasem w świetle obowiązywania wspomnianej zasady rzetelności wyboru wymagania stawiane uczestnikom konkursu winny być jasne, precyzyjne jednoznaczne, określając w sposób przejrzysty konsekwencje prawne określonego działania lub zaniechania takich uczestników, a w konsekwencji 2) z naruszeniem przepisu art. 52 ust. 2 ustawy z dnia 11 lipca 2014 roku o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 przez jego niewłaściwe zastosowanie wskutek błędnego przyjęcia, iż skarżąca nie wywiązała się w terminie z obowiązku dostarczenia do PARP dokumentów niezbędnych do zawarcia umowy o dofinansowanie projektu. a także z uchybieniem obowiązującym zasadom procedury odwoławczej przez: 3) naruszenie przepisu art. 58 ust. 4 pkt 2) ustawy z dnia 11 lipca 2014 roku o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 poprzez brak pouczenia o przysługującym skarżącej spółce środku odwoławczym. Podnosząc powyższe skarżąca wniosła o: 1) przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Instytucję Pośredniczącą oraz zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych, a nadto o przeprowadzenie dowodu z dokumentów załączonych do skargi. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U.2016.1066) Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem. Na podstawie art. 3 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. 2016.718 ze zm.), określanej dalej jako "ustawa p.p.s.a.", sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Takimi przepisami szczególnymi są także przepisy ustawy wdrożeniowej, które określają m.in. sposób wyboru projektów do dofinansowania oraz procedurę odwoławczą w sprawach dotyczących oceny projektów finansowanych ze środków regionalnego programu operacyjnego. Jedynie w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy ustawy p.p.s.a., z wyłączeniami, o których mowa w art. 64 ustawy wdrożeniowej. Zgodnie z art. 61 ust.1 ustawy wdrożeniowej w przypadku nieuwzględnienia protestu, negatywnej ponownej oceny projektu lub pozostawienia protestu bez rozpatrzenia, w tym w przypadku o którym mowa w art. 66 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, wnioskodawca może wnieść skargę do sądu administracyjnego zgodnie z art. 3 § 3 ustawy p.p.s.a. W wyniku rozpatrzenia skargi, sąd może: uwzględnić skargę stwierdzając, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję zarządzającą lub pośredniczącą (pkt 1a); orzec, że pozostawienie protestu bez rozpatrzenia było nieuzasadnione, przekazując sprawę do rozpatrzenia przez właściwą instytucję zarządzającą lub pośredniczącą (pkt 1b); oddalić skargę w przypadku jej nieuwzględnienia (pkt 2); umorzyć postępowanie w sprawie, jeżeli jest ono bezprzedmiotowe (pkt 3). Nie ulega dla Sądu żadnej wątpliwości, że skargę spółki należy rozpatrywać w wyżej opisanym trybie uregulowanym ustawą wdrożeniową. Już na gruncie poprzednio obowiązującej ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju zarysował się w orzecznictwie pogląd, iż odmowę zawarcia umowy o dofinansowanie, w sytuacji, w której instytucja uprawniona do zawarcia z beneficjentem umowy o dofinansowanie dopatrzyła się braku spełnienia pewnych wymogów formalnych czy merytorycznych, należy uznać za "negatywną ocenę projektu", skutkującą w istocie odmową dokonania czynności cywilnoprawnej – zawarcia umowy. Uprawniona instytucja ma prawo, także na etapie podpisywania umowy weryfikowania tego, czy wszelkie przesłanki przyznania pomocy zostały spełnione, jednakże jeśli tego rodzaju (ponowna) weryfikacja jest dla wnioskodawcy negatywna i skutkuje odmową dofinansowania – winna być uznana za "ocenę negatywną", o której mowa w art. 61 ust, 1 ustawy wdrożeniowej. Inaczej ujmując, z racji celu unormowania tej ustawy nie ma znaczenia, na jakim etapie postępowania doszło do wyrażenia de facto negatywnej oceny projektu, czy następuje to w fazie wstępnej, czy też dopiero tuż przed zawarciem umowy. Przyjęcie przeciwnej wykładni art. 61 ust. 1 ustawy wdrożeniowej pozbawiałoby wnioskodawcę możliwości kwestionowania prawidłowości dokonanych ocen. Prawo do sądu przysługujące beneficjentowi, którego projekt został oceniony negatywnie, zostało bowiem zagwarantowane w ustawie wdrożeniowej. Przepis art. 61 ust. 1 uprawnia do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, zgodnie z art. 3 § 3 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy, skarga do sądu administracyjnego na odmowę zawarcia umowy o dofinansowanie będącą w istocie negatywną oceną projektu jest dopuszczalna (por. postanowienie NSA z 24.03.2010 r. sygn. akt II GSK 248/10, wyrok WSA w Warszawie z 20.03.2015 r. sygn. akt V SA/Wa 899/15, wyrok NSA z 17.06.2015 r. sygn. akt II GSK 1097/15). Innymi słowy, ocena pozytywna projektu jest przeciwieństwem negatywnej oceny, czyli takiej, której wyniki nie pozwalają na skierowanie go do dalszego etapu oceny bądź przyznanie dofinansowania (por. postanowienie NSA z dnia 13 stycznia 2011 r. sprawie II GSK 1495/10, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Sądy oraz orzecznictwo konsekwentnie stoją na stanowisku, że niedopuszczalne jest ograniczanie możliwości złożenia i rozpoznania środka odwoławczego poprzez zawężanie pojęcia "negatywnej oceny" (por. R. Poździk Komentarz do art. 53 ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 Wyd. Sejmowe 2016). Odmowa podpisania umowy o dofinansowanie oznacza, że projekt nie uzyskał pozytywnej oceny, wobec czego wnioskodawcy powinno przysługiwać prawo wniesienia środka odwoławczego (zob. wyroki: WSA w Szczecinie z dnia 9 lutego 2011 r. w sprawie I SA/Sz 58/11; NSA z dnia 20 lipca 2011 r. w sprawie II GSK 1380/11 oraz postanowienie NSA z dnia 21 czerwca 2011 r. w sprawie II GSK 1058/11, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Zatem pozytywna lub negatywna ocena projektu następuje także poprzez ocenę możliwości zawarcia umowy o dofinansowanie (postanowienie NSA z dnia 21 czerwca 2011 r. w sprawie II GSK 1058/11, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). We wszystkich wyżej wskazanych sytuacjach wnioskodawcy powinno przysługiwać prawo do złożenia środka odwoławczego i jego merytorycznego rozpatrzenia (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 18 stycznia 2012 r. w sprawie III SA/Kr 754/11, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W myśl art. 78 Konstytucji RP każdy wnioskodawca ma prawo do zaskarżenia orzeczeń i decyzji wydanych w pierwszej instancji przez właściwą instytucję. Tym samym realizacja tego prawa powinna odbywać się poprzez przyznanie wnioskodawcom prawa do skutecznego zaskarżenia każdego podjętego w ich sprawie rozstrzygnięcia, w tym decyzji o odmowie podpisania umowy o dofinansowanie. PARP wnosząc o odrzucenie skargi, nie wskazał jednak w jakim trybie i przed jakim organem czy sądem winna być skontrolowana odmowa zawarcia umowy o dofinansowanie. Zdaniem sądu może to mieć miejsce przed sądem administracyjnym, jednak definitywne przyznanie dofinansowania następuje w drodze zawarcia umowy o dofinansowanie lub wydania decyzji o dofinansowaniu projektu, jednak (zatwierdzonej) liście projektów wybranych do dofinansowania - innymi słowy wyborowi projektów - można jednak nadać jedynie walor deklaratoryjny, podobnie jak i samej informacji o pozytywnej ocenie projektu (por. R. Poździk w: M. Dołolwiec, D.E. Harasimiuk, M. Metlerska - Drabik, J. Ostałowski, R. Goździk, A. Wołyniec - Ostrowska, Komentarz do ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014 - 2020, (red. R. Poździk), Warszawa 2016, s. 296). Powyższe znajduje swoje uzasadnienie w argumencie z art. 52 ust. 2 ustawy wdrożeniowej, który stanowi, że umowa o dofinansowanie projektu może zostać zawarta, a decyzja o dofinansowaniu projektu może zostać podjęta, jeżeli projekt spełnia wszystkie kryteria wyboru projektów, na podstawie których został wybrany do dofinansowania, oraz zostały dokonane czynności i zostały złożone dokumenty wskazane w regulaminie konkursu albo w wezwaniu, o których mowa odpowiednio w art. 41 ust. 2 pkt 6a albo w art. 48 ust. 4a pkt 3. Tym samym, na etapie poprzedzającym zawarcie umowy lub wydanie decyzji, właściwa instytucja musi ponownie sprawdzić spełnianie wszystkich kryteriów (warunków) konkursowych, na podstawie których wydano pozytywną ocenę i dokonano wyboru danego projektu do dofinansowania, notyfikując (wcześniej) fakt jego wyboru w sposób określony w art. 46 ust. 3 przywołanej ustawy - nie dość bowiem, że stan rzeczy z daty oceny projektu w relacji do stanu rzeczy z daty zawierania umowy może ulec zmianie, to również może się okazać, że stan rzeczy z daty zawierania umowy nigdy nie korespondował - bo nie mógł - ze stanem rzeczy z daty oceny projektu oraz kryteriami wyboru, co może stanowić również rezultat błędnej oceny odnośnie do spełniania kryteriów wyboru. Z powyższego wynika, że lista projektów wybranych do dofinansowania nie stanowi wiążącego przyrzeczenia, ani też zobowiązania zawarcia umowy, czy wydania decyzji o dofinansowaniu projektu (por. wyroki NSA z dnia 5 grudnia 2017 r., sygn. akt II GSK 3577/17, z dnia 18 października 2017 r., sygn. akt II GSK 3172/17 oraz z dnia 13 marca 2018 r., sygn. akt II GSK 267/18). Oznacza to, że do dnia zawarcia umowy stosunki prawne pomiędzy instytucją organizującą konkurs a podmiotem starającym się o dofinansowanie nie mają charakteru cywilnoprawnego. Taka sytuacja ma miejsce w sprawie niniejszej. Zgodnie z art. 58 ust. 1 ustawy wdrożeniowej właściwa instytucja, o której mowa w art. 55, informuje wnioskodawcę na piśmie o wyniku rozpatrzenia jego protestu. Informacja ta zawiera w szczególności treść rozstrzygnięcia polegającego na uwzględnieniu albo nieuwzględnieniu protestu, wraz z uzasadnieniem. W świetle stanowiska zaprezentowanego powyżej, odnoszącego się do dopuszczalności skargi, należy stwierdzić, że pismo z [...] września 2018 r. jest pismem, o jakim mowa w art. 58 ust. 1 ustawy wdrożeniowej. Sąd zauważa, że uzasadnienie aktów z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, jakim niewątpliwie jest zaskarżone pismo PARP z dnia [...] września 2018 r. powinno być poprawne nie tylko co do treści ale i co do wymogów formalnych. W związku z tym należy wskazać, że mająca zastosowanie przy rozstrzyganiu protestu procedura odwoławcza uregulowana została w rozdziale 15 ustawy wdrożeniowej. Co oczywiste każda Instytucja ma obowiązek przestrzegania tych unormowań. Zgodnie z art. 67 ustawy wdrożeniowej do procedury odwoławczej nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, z wyjątkiem przepisów dotyczących wyłączenia pracowników organu, doręczeń i sposobu obliczania terminów. Zgodnie z art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w sprawie, w której brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji. W realiach rozpoznawanej sprawy pracownicy PARP działają przy tym w ramach powierzonemu temu podmiotowi władztwa administracyjnego jak pracownicy organu administracji publicznej, zaś ich rozstrzygnięcia podlegają z punktu widzenia art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a kontroli analogicznej do kontroli decyzji administracyjnej. Stosowanie w postępowaniu odwoławczym art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a ma zapewnić bezstronność i obiektywizm rozpoznania środka zaskarżenia (tutaj: protestu). Podpisanie rozstrzygnięcia kontrolowanego i rozstrzygnięcia kontrolującego to pierwsze jest przy tym oczywiście tożsame z braniem udziału w wydaniu obu tych aktów. W rozpoznawanej sprawie zarówno pismo z [...] lipca 2018 r. o odstąpieniu od zawarcia umowy o dofinansowanie projektu, jak i rozstrzygnięcie z dnia [...] września 2018 r. będące następstwem wniesienia protestu w którym podtrzymano oświadczenie o odstąpieniu od zawarcia umowy o dofinansowanie projektu zostało podpisane przez tą samą osobę, a mianowicie I. W. Opisane wadliwe działanie jest sprzeczne z wynikającym z art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej wymogiem przeprowadzenia konkursu w sposób rzetelny i bezstronny. Wskazane uchybienie nie może więc nie mieć wpływu na wynik oceny wniosku o dofinansowanie. Po wtóre w postępowaniu administracyjnym stanowi podstawę wznowienia postępowania wskazaną w art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a. Ustawa wdrożeniowa nie odsyła wprawdzie do tego ostatniego przepisu wprost, ale nie sposób przyjąć, by zignorowanie normy art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. nie wiązało się z koniecznością stwierdzenia wadliwości aktu obarczonego takim uchybieniem. Art. 67 ustawy wdrożeniowej odsyła przecież do przepisów dotyczących wyłączenia pracownika, a więc i do następstw będących konsekwencją ich zignorowania, zarówno do normy sankcjonowanej, jak i normy sankcjonującej. Pogląd przeciwny sprowadzałby odesłanie zawarte w ustawie wdrożeniowej do normy o charakterze lex imperfecta, co byłoby sprzeczne z domniemaniem racjonalnego działania ustawodawcy. Przy ponownym rozpoznaniu protestu Polska Agencja Rozwoju Przedsiębiorczości ponownie rozważy czy zachodzą przesłanki do odmowy podpisania umowy o dofinansowanie wskazane w piśmie z [...] września 2018 r., biorąc pod uwagę stanowisko Sądu wyrażone w niniejszym orzeczeniu, a następnie stanowisko swoje należycie uzasadni ze wskazaniem konkretnych przepisów i okoliczności, które stanowią podstawę do zastosowania tych przepisów. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a ustawy wdrożeniowej stwierdził, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny i przekazał sprawę PARP do ponownego rozpatrzenia. Orzeczenie o kosztach zapadło na podstawie art. 200 p.p.s.a