V SA/Wa 1048/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, Sędzia WSA - Krystyna Madalińska – Urbaniak, Sędzia WSA - Marek Krawczak (spr.), Protokolant st. specjalista - Anna Wiśniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi D. K. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oddala skargę. Przedmiotem skargi jest decyzja Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w [...] z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] odmawiającą uchylenia decyzji tego organu z dnia [...] października 2014 r. nr [...] o uchyleniu decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] i przyznaniu D. K. płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2013. Decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym: D. K. złożył w dniu [...] maja 2013 r w Biurze Powiatowym ARiMR w [...] wniosek o przyznanie płatności na rok 2013, w którym zadeklarował do płatności działki rolne położone m.in. na działkach nr [...] i nr [...] . W odpowiedzi na pismo Kierownika BP ARiMR w [...] z dnia [...] września 2013 r. zawierające informację o możliwości zgłaszania świadków na okoliczność prowadzonego postępowania wyjaśniającego w sprawie konfliktu kontroli krzyżowej działek ewidencyjnych o nr: [...] i [...], Skarżący zgłosił żądanie przesłuchania świadków: S. K. , M. H. , P. S. oraz załączył kopie dwóch notatek policyjnych. Jednocześnie Skarżący oświadczył, że jest dzierżawcą przedmiotowych gruntów, a do czasu naruszenia jego posiadania przez S. Ż., wszystkie czynności wykonywał zgodnie z zasadami prawidłowej gospodarki. Dodał też, że "umowa dzierżawy, która uprawnia mnie do władania gruntami obowiązuje do dnia dzisiejszego w związku z bezprawnym jej wypowiedzeniem przez właścicielkę - D. B. Obie te kwestie zostaną potwierdzone wyrokami sądowymi." Ponadto D. K. złożył wniosek o zawieszenie postępowania wskazując, jako powód toczące się przed Sądem Rejonowym w [...]. I Wydział Cywilny sprawy: o naruszenie posiadania przeciwko S. Ż. oraz ustalenia istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego umowy dzierżawy pomiędzy stronami, tj. D. B. a Skarżącym. Postanowieniem z dnia [...] września 2013 r. Kierownik BP ARiMR w [...] odmówił zawieszenia postępowania. W dniu [...] września 2013 r. do BP ARiMR w [...] wpłynął protokół przesłuchania J. Z. w BP ARiMR [...], który zeznał, że na dzień [...] maja 2013 r. posiadaczem gruntów rolnych zadeklarowanych na działkach ewidencyjnych o nr: [...] i [...] był S. Ż. i. Zabiegi agrotechniczne na tych działkach wykonywał osobiście J. Z. wraz ze S. Ż. , a zbioru plonu dokonał S. Ż. . Na okoliczność ustalenia faktycznego posiadacza na dzień [...] maja 2013 r. spornych działek ewidencyjnych, w dniu [...] października 2013 r., w BP ARiMR w [...] przesłuchano świadków: S. K. , M. H. , P. S. , A. M. i S. Ż. , a w dniu [...] października 2013 r. przesłuchano świadka M. M. S. K. zeznał, że w dniu [...] kwietnia 2013 r. na działce nr [...] została wysiana przez Skarżącego mieszanka zbożowa oraz żyto. W ostatnim dniu kwietnia zniszczono żyto, a 1 maja zniszczono mieszankę. Na pozostałej części działki - łące D. K. wysiał na wiosnę 2013 r. nawozy, natomiast na działce ewidencyjnej nr [...] D. K. wysiał mieszankę. W opinii S. K. , pomimo zniszczenia upraw, na dzień [...] maja 2013 r. sporne działki były w użytkowaniu Skarżącego. M. H. (policjant Komisariatu Policji w D. ) zeznał, że na przełomie kwietnia-maja 2013 r. wykonywał czynności służbowe w związku ze zgłoszeniem zniszczenia upraw. Razem z D. K. jako zgłaszającym dokonali oględzin jednej z działek ustalając, że uprawa zasiana przez D. K. została zniszczona kultywatorem. Pan M. H. nie był w stanie stwierdzić kto był w posiadaniu spornych działek na dzień [...] maja 2013 r. P. S. (dzielnicowy Komisariatu Policji w D.) zeznał, że w związku ze zgłoszeniem D. B. dokonał oględzin na przełomie kwietnia-maja działek ewidencyjnych o nr: [...] i [...]. Na części działki ewidencyjnej widział zasianą oziminę, natomiast nie był w stanie stwierdzić kto był w posiadaniu spornych działek na dzień [...] maja 2013 r. A. M. zeznał, że na spornych działkach w roku 2013 zabiegi agrarne wykonywali S. Ż. i J. Z. . S. Ż. zeznał natomiast, że na działce ewidencyjnej nr [...] z początkiem maja zasiał mieszankę jęczmienia z owsem o powierzchni około 4 ha, pozostała część działki była użytkowana jako łąka, na której wykonano dwa pokosy - pierwszy pod koniec maja, drugi w czerwcu 2013 r. W odniesieniu do działki nr [...] - około 10 maja działka została zasiana łubinem. Plon z powyższych działek został zebrany przez S. Ż. . Oświadczył ponadto, że pod koniec kwietnia J. Z. kultywatorował część działki nr [...] , na której prawdopodobnie rosła ozimina. M. M. zeznał, że użytkownikiem spornych działek ewidencyjnych był S. Ż. , który na działce ewidencyjnej nr [...] zasiał mieszankę owsa z jęczmieniem, a na działce ewidencyjnej nr [...] łubin. Plon został zebrany przez S. Ż. W dniu [...] lutego 2014 r. Kierownik BP ARiMR w [...] wydał decyzję nr [...] , na mocy której odmówił D. K. przyznania: jednolitej płatności obszarowej uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych i nałożył sankcję w wysokości 857,25 zł (kwota ta będzie potrącana z płatności realizowanych przez ARiMR z Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji lub Europejskiego Funduszu Rolniczego Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz krajowych środków publicznych przeznaczonych na współfinansowanie wydatków realizowanych z tych funduszy w ciągu trzech kolejnych lat kalendarzowych) - uzupełniającej płatności do powierzchni upraw roślin przeznaczonych na paszę, uprawianych na trwałych użytkach zielonych (płatności zwierzęcej). Decyzja ta została następnie uchylona decyzją Dyrektora [..] Oddziału Regionalnego ARiMR w [...]. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy, decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2014 r., Kierownik BP ARiMR w [...] odmówił Skarżącemu – tak jak we wcześniejszej decyzji – przyznania wnioskowanych płatności oraz nałożył sankcje w wysokości 857,25 zł. Powyższa decyzja została uchylona decyzją organu II instancji nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r. W dniu [...] sierpnia 2014 r. Kierownik BP ARiMR w [...] wydał decyzję nr [...] , w której przyznał D. K. płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego w łącznej wysokości 18.996,50 zł, w tym; jednolita płatność obszarowa w wysokości 15.231,68 zł, uzupełniająca płatność obszarowa do powierzchni grupy upraw podstawowych w wysokości 780,58 zł płatność zwierzęca w wysokości 2.984,24 zł. Od ww. decyzji D. K. złożył odwołanie do Dyrektora [....] Oddziału Regionalnego ARiMR w [...]. Organ ten ostateczną decyzją nr [...] z dnia [...] października 2014 r. uchylił zaskarżoną decyzję Kierownika BP ARiMR w [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r. i przyznał D. K. płatności na rok 2013 w wysokości 18.996,50 zł, w tym: jednolita płatność obszarowa w wysokości 15.231,68 zł uzupełniająca płatność obszarowa do powierzchni grupy upraw podstawowych w wysokości 780,50 zł uzupełniająca płatność obszarowa do powierzchni roślin przeznaczonych na paszę, uprawianych na trwałych użytkach zielonych w wysokości 2.984,24 zł. W dniu [...] czerwca 2017 r. do [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w [...] wpłynęło podanie Skarżącego o "wznowienie postępowania oznaczonego numerem [...] w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2013." Postanowieniem z dnia [...] lipca 2017 r. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w [...] wznowił - na podstawie art. 145 § 1 pkt 5, art. 147, art. 148 § 1, art. 149 § 1 i art. 150 § 1 k.p.a. - postępowanie zakończone ostateczną decyzją tego organu z dnia [...] października 2014 r. W dniu [...] września 2017 r., Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w [...] wydał - na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w związku z art. 145 § 1 k.p.a. - decyzję nr [...] o odmowie uchylenia ostatecznej decyzji tego organu z dnia [...] października 2014 r. Od przedmiotowej decyzji D. K. złożył odwołanie do Prezesa ARiMR, który decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2017 r. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i umorzył postępowanie pierwszej instancji w całości, z uwagi na brak podpisu osoby wnoszącej podanie, na podstawie którego wznowiono postępowanie w przedmiotowej sprawie. Po usunięciu przez Skarżącego braków wniosku Dyrektor [...] OR ARiMR postanowieniem nr [...] z dnia [...] grudnia 2017 r. wznowił postępowanie administracyjne zakończone ostateczną decyzją tego organu z dnia [...] października 2014 r. Następnie, w dniu [...] lutego 2018 r., Dyrektor [...] OR ARiMR wydał decyzję nr [...] o odmowie uchylenia ostatecznej decyzji tego organu z dnia [...] października 2014 r. o uchyleniu zaskarżonej decyzji Kierownika BP ARiMR w [...] nr [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r. i przyznaniu płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2013. Po rozpoznaniu odwołania wniesionego przez Skarżącego Prezes ARiMR decyzją z dnia [...] kwietnia 2018 r. utrzymał ww. decyzję w mocy. Uzasadniając to rozstrzygnięcie organ ten wskazał w pierwszej kolejności, że postępowanie w sprawie wznowienia postępowania obejmuje dwie fazy. W pierwszej fazie rozpatrywania wniosku o wznowienie postępowania organ administracji publicznej może jedynie badać - oprócz dopuszczalności wznowienia z przyczyn przedmiotowych lub podmiotowych - tylko kwestię zachowania jednomiesięcznego terminu wynikającego z art. 148 k.p.a. Organowi nie wolno natomiast oceniać, czy przyczyny wznowienia wskazane przez stronę faktycznie wystąpiły; tę kwestię organ administracji powinien rozważyć dopiero po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania. Drugą fazą postępowania o wznowienie postępowania jest tzw. faza rozpoznawcza, której celem zgodnie z art. 149 § 2 k.p.a. jest ustalenie istnienia podstaw wznowienia postępowania oraz w razie pozytywnego wyniku tych czynności, przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w celu rozstrzygnięcia istoty sprawy, będącej przedmiotem weryfikowanej decyzji ostatecznej. Z uwagi na okoliczności wskazanie przez D. K. we wniosku o wznowienie postępowania należało ustalić, czy podana przez Stronę podstawa wznowienia postępowania w postaci ujawnienia nowych okoliczności lub dowodów odpowiada wymogom zawartym w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych organ wskazał, że spełnienie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. otwierającej ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy zakończonej ostateczną decyzją wymaga wystąpienia łącznie trzech warunków. Pierwszy warunek przewiduje, że zgłoszone okoliczności faktyczne są nowe, a zatem nie były znane organowi rozpoznającemu sprawę w postępowaniu zwykłym. Drugi warunek wymaga aby nowe okoliczności faktyczne, miały istotne znaczenie dla sprawy. Występuje tu związek z regulacją materialnoprawną. Tylko na podstawie przepisu prawa materialnego możliwa jest ocena, czy nowa okoliczność faktyczna, czy nowy dowód dotyczy ustalenia stanu faktycznego wskazanego w tym przepisie. Trzeci warunek to istnienie okoliczności faktycznej, w dniu wydania decyzji objętej żądaniem wznowienia postępowania. Spełnienie łącznie tych trzech warunków daje podstawy do stwierdzenia, że postępowanie zakończone ostateczną decyzją zostało dotknięte istotnym naruszeniem przepisów prawa procesowego co do ustalenia stanu faktycznego, uzasadniając ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy (zob. wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2017 r. sygn. akt II OSK 2010/15). W ocenie Prezesa ARiMR w niniejszej sprawie nie doszło do kumulatywnego spełnienia powyższych warunków. Wyroki, na które powołuje się Skarżący we wniosku o wznowienie postępowania, tj. wyrok Sądu Rejonowego w [...] , I Wydział Cywilny z dnia 10 maja 2017 r. sygn. akt [...] oddalający powództwo D. B. o wydanie gospodarstwa rolnego, na którym położone są sporne działki ewidencyjne oraz wyrok Sądu Rejonowego w [...]. I Wydział Cywilny sygn. akt [...] z dnia 13 listopada 2013 r. o przywróceniu D. K. posiadania nieruchomości rolnych położonych we wsi [...] , gmina [...], oznaczonych w ewidencji gruntów jako działki o numerach [...] i [...] - przez wydanie tychże nieruchomości, zostały zgłoszone przez Stronę po raz pierwszy po wydaniu decyzji Dyrektora [...] OR ARiMR w [...] z dnia [...] października 2014 r. Niemniej jednak Prezes ARiMR uznał, że wprawdzie przywołany wyrok Sądu Rejonowego z dnia 10 maja 2017 r. nie istniał w dniu wydania ostatecznej decyzji z dnia [...] października 2014 r., to okoliczności wynikające z tego wyroku, jak i z wyroku z dnia 13 listopada 2013 r., nie wskazują, że D. K. użytkował jako posiadacz zadeklarowane we wniosku o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2013 grunty rolne, położone na działkach ewidencyjnych o nr: [...] i [...] . Organ podkreślił przy tym, że ustawowa przesłanka posiadania gospodarstwa, tj. wynikająca z ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2012 r. nr 1164, ze zm.) nie jest powiązana z tytułem prawnym wnioskodawcy do nieruchomości, ale ma związek z faktycznym władztwem nad gruntem rolnym, co polega na jego rolniczym użytkowaniu. Powołując się następnie na treść uzasadnień ww. wyroków organ zauważył, że w uzasadnieniu wyroku z dnia 13 listopada 2013 r. sygn. akt [...] stwierdzono, że "w dniu [...] kwietnia 2013 r. i w dniu [...] maja 2013 r. powód D. K. został wyzuty z posiadania działek oznaczonych w ewidencji gruntów pod numerami: [...] i [...] , położonych we wsi [...], gmina [...] - przez męża interwenientki ubocznej po stronie pozwanej J. Z. , na korzyść pozwanego S. Ż. . Taki stan rzeczy istniał również w dacie zamknięcia rozprawy. W dacie zamknięcia rozprawy to pozwany S. Ż. był w posiadaniu działek oznaczonych w ewidencji gruntów numerami: [...] i [...] , położonych we wsi [...] , gmina [...] . To on deklarował w roku 2013 we wniosku o dopłaty do gruntów rolnych, skierowanym do Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, posiadanie obu tych działek. Zdaniem Sądu powodowi przysługuje ochrona posesoryjna." Natomiast w uzasadnieniu wyroku z dnia 10 maja 2017 r. sygn. akt [...] wskazano, że "Bezsporne pomiędzy stronami pozostawało również, iż objęte przedmiotem niniejszego postępowania nieruchomości gruntowe oznaczone numerami: [...] i [...] znajdują się obecnie w faktycznym władaniu D. K. Posiadanie tychże nieruchomości przywrócone zostało pozwanemu - w trybie ochrony posesoryjnej - wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] z dnia 13 listopada 2013 r. wydanym w sprawie o sygnaturze akt [...] i co - nie było kwestionowane przez żadną ze stron postępowania - trwa do chwili obecnej. Przeprowadzone w sprawie postępowanie dowodowe nie potwierdziło natomiast, by D. K. władał pozostałymi nieruchomościami objętymi żądaniem pozwu." Powołując się na powyższe ustalenia Prezes ARiMR podkreślił, że przywrócenie posiadania w sensie cywilistycznym nie jest tożsame ze spełnieniem warunków przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2013. W świetle art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2012 r. nr 1164, ze zm.), w brzmieniu obowiązującym w kampanii roku 2013, zwanej dalej "ustawą o płatnościach", rolnikowi przysługuje jednolita płatność obszarowa do będącej w jego posiadaniu w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, powierzchni gruntów rolnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego, kwalifikujących się do objęcia tą płatnością zgodnie z art. 124 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 73/2009, jeżeli: posiada w tym dniu działki rolne o łącznej powierzchni nie mniejszej niż określona dla Rzeczypospolitej Polskiej w załączniku nr VII do rozporządzenia (WE) nr 1121/2009, z tym że w przypadku zagajników o krótkiej rotacji działka rolna powinna obejmować jednolitą gatunkowo uprawę o powierzchni co najmniej 0,1 ha; wszystkie grunty rolne są utrzymywane zgodnie z normami przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności; 2a) przestrzega wymogów przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności; został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Prezes ARiMR zwrócił przy tym uwagę, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że decyzje administracyjne dotyczące przyznania bądź odmowy przyznania płatności bezpośrednich mogą być podejmowane po uprzednim ustaleniu, czy producent rolny jest czy nie jest posiadaczem gruntów rolnych zgłoszonych we wniosku, nie ma zastosowania kodeksowa fikcja prawna, dotycząca ciągłości posiadania, przy ocenie stanu posiadania gruntów rolnych w chwili składania wniosku, gdzie poza posiadaniem ustawodawca wymaga utrzymywania gruntów rolnych w dobrej kulturze rolnej, co wyraźnie wskazuje na faktyczne, rzeczywiste posiadanie (władanie) gruntami rolnymi (m.in. wyrok NSA z dnia 14 czerwca 2007 r. sygn. akt II GSK 53/07). W konsekwencji powyższego, nie może być więc uznany za posiadacza gospodarstwa rolnego, w rozumieniu art. 7 ust. 1 przywołanej ustawy, ten kto utracił faktyczne władztwo nad gospodarstwem rolnym i związek z jego rolniczym użytkowaniem - chociażby został bezprawnie tego pozbawiony, a nowy posiadacz gruntów został uznany za posiadacza w złej wierze (wyrok NSA z dnia 4 czerwca 2009 r. sygn. akt II GSK 1012/08). W konsekwencji Prezes ARiMR stwierdził, że powołane przez Skarżącego wyroki Sądu Rejonowego w [...] oraz okoliczności, które wynikają z ich treści nie stanowią ani nowych dowodów, ani nowych okoliczności faktycznych, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., uzasadniających uchylenie ostatecznej decyzji Dyrektora [...] OR ARiMR z dnia [...] października 2014 r. Następnie odnosząc się do zarzutów odwołania organ stwierdził, że nie zasługują one na uwzględnienie. Zdaniem organu odwoławczego decyzją z dnia [...] lutego 2018 r. Dyrektor [...] OR ARiMR, działając jako organ pierwszej instancji, dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych i w prawidłowy sposób przeprowadził analizę zgromadzonego materiału z punktu widzenia przepisów dotyczących wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. ustalając, że w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw do uchylenia ostatecznej decyzji tego organu z dnia [...] października 2014 r. Prezes ARiMR stwierdził też, że nietrafna jest argumentacja Skarżącego o błędnym niezastosowaniu w niniejszej sprawie domniemania ciągłości posiadania, o którym mowa w art. 340 k.c. oraz fikcji prawnej dotyczącej ciągłości posiadania, o której mowa w art. 345 k.c. W skardze na powyższą decyzję Skarżący wniósł o jej uchylenie wraz z poprzedzającą ją decyzją z dnia [...] lutego 2018 r. Skarżący podniósł zarzut naruszenia art. 151 § 1 pkt 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez odmowę uchylenia ostatecznej decyzji w sytuacji gdy wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne i dowody istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. W uzasadnieniu skargi wskazano, że zgłoszone we wniosku o wznowienie postępowania okoliczności były nowe, istotne i istniały na dzień wydania decyzji. Grunty były użytkowane, prowadzona była na nich prawidłowa gospodarka rolna. Skarżący dokonał zasiewów, które zostały zniszczone. Żadna z tych okoliczności nie była podstawą rozstrzygnięcia. Organ pominął zeznania świadków wskazujące na zabiegi rolnicze dokonywane przez Skarżącego. Nowym zaś dowodem potwierdzającym stan gruntów i prawidłową na nim gospodarkę rolną (a nie kwestię posiadania, czy tytułu prawnego do gruntu, jak błędnie interpretuje organ) jest wyrok z 2017 r., a dokładnie uzasadnienie tego orzeczenia. W toku procesu biegły sądowy potwierdził w swojej opinii, że grunty te były prawidłowo użytkowane i dodał dodatkowo, że były w ten sposób użytkowane do dnia sporządzenia opinii. Ponadto jako nowy dowód do akt postępowania zostały złożone zdjęcia potwierdzające ten stan, jak również to, że Skarżący wykonywał zabiegi rolnicze na spornych gruntach odpowiednie do pory roku w 2013 r. przed pozbawieniem go posiadania. Grunty były utrzymywanie zgodnie z normami przez cały rok kalendarzowy- również przed złożeniem wniosku o przyznanie płatności i to właśnie przez Skarżącego, co zostało zupełnie pominięte w trakcie oceny stanu gruntów w pierwszej sprawie. Skarżący wskazał również, że zgłoszony nowy dowód w postaci wyroku wraz z uzasadnieniem odnosi się do kwestii stanowiących podstawę wydania ostatecznej decyzji, jest dokumentem nowym, jednak potwierdza stan istniejący w dniu wydania decyzji ostatecznej. Stan ten zaś wskazuje na utrzymywanie gruntów położonych na działkach nr [...] i [...] zgodnie z normami rolniczymi, prowadzenie na nich prawidłowej gospodarki rolnej. Ponadto ta sama okoliczność została również potwierdzona złożonymi do akt postępowania przez Skarżącego zdjęciami działek nr [...] i [...] z okresu podlegającego ocenie (11 zdjęć). Zdjęcia te zostały wykonane przez Policję w dniu [...] kwietnia 2013 r., tuż przed zniszczeniem zasiewów przez S. Ż. Dalej Skarżący wskazał, że przywrócenie posiadania w ujęciu cywilistycznym musi mieć skutek również w postępowaniu administracyjnym, inaczej bowiem ochrona udzielona przez ustawodawcę tą instytucją byłaby iluzoryczna i sprowadzała się do posiadania prawomocnego wyroku, który nie przekłada się na odzyskanie utraconych praw (w tym wypadku prawa do otrzymania dopłat). Ustawodawca unijny decydując się na uregulowanie warunków przyznania płatności nie miał na celu premiowania osób naruszających prawo, a pomoc rolnikom w prawidłowej gospodarce rolnej. Jednocześnie Skarżący podkreślił, że brak jest wymogu, by utrzymywanie gruntów w odpowiedniej gospodarce rolnej przez cały rok miało być czynione przez rolnika. Redakcja przepisu mówiąca o tym, że grunty mają być w odpowiedni sposób utrzymywane prowadzi do wniosku, iż przedmiotem ochrony jest w tym wypadku grunt i jego rolnicza przydatność. Nie ma w tym względzie znaczenia, kto te grunty w takim stanie utrzymuje. To zaś, w połączeniu z kwestią przywrócenia posiadania, prowadzi do wniosku o spełnieniu łącznym wszystkich wymogów stawianych dla przyznania płatności bezpośrednich. Odmienna interpretacja przepisów premiuje postawę osoby naruszającej posiadanie i może prowadzić do wielu umyślnych nadużyć w tym zakresie, jeśli organ orzekający o przyznaniu płatności bezpośredniej nie weźmie pod uwagę celu tego dofinansowania. W odpowiedzi na skargę Prezes ARiMR wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Po rozpoznaniu skargi Sąd stwierdził, że organy administracji publicznej nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, które miało wpływ na wynik sprawy jak również nie naruszyły przepisów postępowania w stopniu, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga zatem podlega oddaleniu jako bezzasadna. Przepisy regulujące procedurę wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 - art. 152 k.p.a.) w sposób wyraźny wyodrębniają kilka etapów tego postępowania. Na każdym z nich organ ustala i rozważa właściwe dla tego etapu okoliczności sprawy oraz (wydając rozstrzygnięcia) stosuje odpowiednie na tym etapie podstawy prawne. Przed zamknięciem danego etapu postępowania lub dokonaniem związanych z nim ocen i powstaniem jego skutków procesowych, organ nie rozważa okoliczności istotnych w kolejnej fazie postępowania. Etap wstępny omawianego postępowania jest etapem pozaprocesowym, który obejmuje jedynie badanie formalnoprawnej dopuszczalności wznowienia i kończy się wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania albo o odmowie wznowienia postępowania. Badanie to polega na ustaleniu, czy strona domaga się wzruszenia w trybie nadzwyczajnym decyzji ostatecznej istniejącej w obrocie prawnym, czy wniosek o wznowienie opiera się na którejś z ustawowych przesłanek z art. 145 lub 145a k.p.a., czy w świetle twierdzeń w nim zawartych został złożony przez podmiot uznający się za stronę postępowania oraz czy został wniesiony z zachowaniem terminów wymienionych w art. 148 k.p.a. W ocenie Sądu organ prawidłowo uznał, że Skarżący spełnił warunki formalnoprawnej dopuszczalności wznowienia, wskutek czego właściwie postanowieniem z dnia [...] grudnia 2017 r. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w [...] wznowił postępowanie zakończone decyzją z dnia [...] października 2014 r. Ustalenie natomiast, czy podana we wniosku przyczyna wznowienia rzeczywiście wystąpiła w sprawie i jakie z tego wynikają skutki dla rozstrzygnięcia sprawy następuje po wydaniu postanowienia z art. 149 § 1 k.p.a. i musi być zawarte w decyzji określonej w art. 151 k.p.a. W przypadku stwierdzenia nieistnienie podanej przesłanki wznowienia na podstawie art. 151 k.p.a. organ wydaje decyzję o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej, chociażby dostrzegł inne wady prawne tej. decyzji dotychczasowej. Oznacza to, że do merytorycznej oceny sprawy w trybie wznowienia organ może przystąpić wyłącznie po jednoznacznym ustaleniu, że wystąpiła podstawa wznowienia. Nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy organ wydaje dopiero po ustaleniu czy raczej stwierdzeniu istnienia przyczyny wznowienia, ocenie wpływu tej przyczyny na wydane wcześniej rozstrzygniecie i po uchyleniu decyzji dotychczasowej. Jako podstawę wznowienia postępowania Skarżący wskazał art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., czyli wyjście na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nie znanych organowi, który wydał decyzję. Spełnienie przesłanki z tego przepisu otwierającej ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy zakończonej ostateczną decyzją wymaga wystąpienia łącznie trzech wyliczonych w przywołanym przepisie warunków. Pierwszy warunek to zgłoszone okoliczności faktyczne lub dowody, są nowe, a zatem nie były znane organowi rozpoznającemu sprawę w postępowaniu zwykłym. Drugi warunek, nowe okoliczności faktyczne, nowe dowody mają istotne znaczenie dla sprawy. Występuje tu związek z regulacją materialną przepisami prawa sprawy rozstrzygniętej decyzją objętą żądaniem wznowienia postępowania. Tylko bowiem na podstawie przepisu prawa materialnego możliwa jest ocena, czy nowa okoliczność faktyczna, nowy dowód dotyczy ustalenia stanu faktycznego zapisanego w tym przepisie prawa. Trzeci warunek to istnienie okoliczności faktycznej, istnienie dowodu w dniu wydania decyzji objętej żądaniem wznowienia postępowania. Spełnienie łącznie tych trzech warunków daje podstawy do stwierdzenia, że postępowanie zakończone ostateczną decyzją zostało dotknięte istotnym naruszeniem przepisów prawa procesowego co do ustalenia stanu faktycznego, uzasadniając ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy (por. wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2017 r. sygn. akt II OSK 2010/15). Należy przy tym zauważyć, że pojęcie nowej okoliczności faktycznej nie jest tożsame z pojęciem nowego dowodu. Dowód musi istnieć w dacie wydania decyzji, aby mógł stanowić podstawę do wznowienia postępowania. Okolicznością faktyczną istotną dla sprawy jest taka okoliczność, która mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy, co oznacza, że w sprawie mogłaby zapaść decyzja co do swej istoty odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 9 marca 2006 r., sygn. akt V SA/Wa 2510/05). W ocenie Sądu, organy administracji prawidłowo ustaliły, że dowody i okoliczności podane przez Skarżącego we wniosku o wznowienie nie wypełniły żadnego w ww. warunków. Przede wszystkim należy zauważyć, iż w świetle przytoczonych powyżej regulacji dotyczących procedury wznowienia postępowania administracyjnego niezrozumiałe są zarzuty skargi dotyczące faktu, iż Skarżący złożył do akt sprawy postępowania wznowieniowego zdjęcia poświadczające fakt wykonania tych zasiewów i potwierdzające stan gruntów, bowiem z nieznanych Skarżącemu powodów, mimo zwrócenia się do Policji o przesłanie dokumentów związanych z interwencją na gruncie, w aktach tych zdjęć zabrakło, o czym Skarżący dowiedział się zapoznając się z aktami sprawy już po wznowieniu postępowania i niezwłocznie przekazał organowi te fotografie. Bezspornie bowiem w toku postępowania przed organem I instancji pełnomocnik Skarżącego wnioskiem dowodowym z dnia [...] marca 2014 r. poinformował organ o ww. zdjęciach i wnosił o włączenie ich do akt sprawy. Tym samym należy uznać, iż organ administracji wiedział o tych dowodach na dzień wydawania decyzji z dnia [...] października 2014 r., a zatem zdjęcia te - na co w istocie wskazał sam Skarżący w toku postępowania - nie są nowym dowodem nieznanym organowi. Jeżeli zdaniem Skarżącego był to istotny dowód, to mógł on w postępowaniu zwykłym zarzucić organom administracji brak zwrócenia się do Policji o przesłanie dokumentów związanych z interwencją na gruncie, a co za tym idzie brak analizy przedmiotowych zdjęć. Skarżący mógł złożyć również skargę do sądu na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w [...] podnosząc w niej np. zarzut niewłaściwie przeprowadzonego postępowania dowodowego. Z akt sprawy wynika, iż Skarżący tego nie uczynił. W sprawie nie doszło zatem do naruszenia prawa poprzez pominięcie wniosków dowodowych zgłoszonych przez Skarżącego w postępowaniu wznowieniowym. Wskazać należy, że ujawnienie nowych okoliczności faktycznych nie może oznaczać sytuacji, w której takie okoliczności są wyprowadzane z odmiennej oceny dowodów znanych organowi wydającemu decyzję pierwotną (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2004 r., sygn. akt FSK 170/04; z dnia 22 czerwca 2011 r., sygn. akt II FSK 254/10). W ocenie Sądu, art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. nie dotyczy sytuacji, gdy organ orzekający w postępowaniu, którego wznowienia strona żąda, posiadał wiedzę na temat potencjalnego dowodu, lecz zrezygnował z jego przeprowadzenia. Sąd podziela tym samym stanowisko wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 listopada 2009 r., sygn. akt II FSK 933/08, (LEX nr 579725), w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w z dnia 15 kwietnia 2010 r., sygn. akt I FSK 448/09, (LEX nr 593987) i z dnia 13 stycznia 2012 r., sygn. akt II FSK 1582/10 (LEX 1109725), w których także uznano, że podstawy do wznowienia nie może stanowić pominięcie dowodu wskazywanego przez stronę, zaś ocena właściwego przeprowadzenia postępowania dowodowego w postępowaniu zwykłym, nie stanowi przedmiotu postępowania wznowieniowego. Taka ocena może być przeprowadzona jedynie przez organ odwoławczy w postępowaniu zwykłym. Co więcej zgodnie z art. 148 § 1 k.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Skoro okoliczności związane z wykonaniem spornych zdjęć były znane stronie skarżącej już w 2014 r., tj. przed wydaniem decyzji ostatecznej dotyczącej płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na rok 2013, to trudno uznać, iż są to okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania w rozumieniu art. 148 § 1 k.p.a. W niniejszej sprawie Skarżący jako podstawę swojego wniosku o wznowienie postępowania, zakończonego ostateczną decyzją ostateczną powołał przepis art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Strona we wniosku o wznowienie postępowania wskazała na wyrok Sądu Rejonowego w [...] I Wydział Cywilny z dnia 10 maja 2017 r. sygn. akt [...] oddalający powództwo D. B. o wydanie gospodarstwa rolnego, na którym położone są sporne działki ewidencyjne oraz wyrok Sądu Rejonowego w [..] I Wydział Cywilny sygn. akt [...] z dnia 13 listopada 2013 r. o przywróceniu D. K. posiadania nieruchomości rolnych położonych we wsi [...] , gmina [...] , oznaczonych w ewidencji gruntów jako działki o numerach [...] i [...] - przez wydanie tychże nieruchomości. Sąd zauważa, iż art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. posługując się pojęciem "nowych okoliczności faktycznych" oraz "nowych dowodów", ustawodawca użył alternatywy zwykłej, a nie koniunkcji. W rezultacie wznowić postępowanie należy także wtedy, gdy wprawdzie nowe dowody powstaną po wydaniu decyzji, ale ujawnione równocześnie zostaną wynikające z nich nowe istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, o których organ w chwili wydawania decyzji nie wiedział (por. wyrok NSA z dnia 15 lutego 2017 r. sygn. akt I OSK 1961/15, LEX nr 2324339). Nowa okoliczność istotna dla sprawy to taka okoliczność, która mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygniecie sprawy (por. wyrok NSA z dnia 6 stycznia 1998 r., sygn. akt IV SA 1302/97, LEX nr 43148; wyrok NSA z dnia 31 marca 2009 r., sygn. akt II OSK 124/08). Przenosząc powyższe ogólne rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że w kontrolowanej sprawie nie zaistniała sytuacja odpowiadająca powyższej tezie. Oczywistym pozostaje dla Sądu iż sam wyrok Sądu Rejonowego w [...] z dnia 10 maja 2017 r. nie stanowi nowego dowodu istniejącego w dniu wydania decyzji z dnia [...] października 2014 r., zaś pismem z dnia [...] grudnia 2013 r. pełnomocnik Strony dołączył do akt sprawy urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa wraz z wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] listopada 2013r. sygn. akt [...]. Biorąc pod uwagę powyższe w dniu wydania decyzji z dnia [...] października 2014 r. organ administracji mógł zatem zapoznać się i odnieść się merytorycznie do wyroku z dnia 31 grudnia 2013 r. W sprawie nie wystąpiła także nowa okoliczność faktyczna, istotna dla sprawy istniejąca, ale nieznana organowi w dniu wydania ww. decyzji ostatecznej z dnia [...] października 2014 r. Nie stanowi jej w szczególności opinia dokonana przez biegłego sądowego dla potrzeb postępowania sądowego prowadzonego przez Sąd Rejonowy w [...] wspomniana w uzasadnieniu wyroku z dnia 10 maja 2017 r. oraz ustalenia sądu powszechnego zawarte w uzasadnieniu ww. wyroku. Zdaniem Sądu, samo wydanie opinii biegłego nie stanowi nigdy nowej okoliczności w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., ponieważ za okoliczność taką mogą uchodzić, co najwyżej, fakty z opinii wynikające (tak wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 października 1998 r., sygn. akt III SA 1165/97, LEX nr 36900 i z 14 kwietnia 2011 r. wydany w sprawie o sygn. akt I FSK 1925/09, orzeczenia.nsa.gov.pl). Opinia ujawnia zaś nowe fakty, gdy rolą eksperta jest zbadanie osoby, jakiegoś przedmiotu, dokumentu czy zjawiska, pozwalające mu na poczynienie niejako własnych ustaleń faktycznych, a nie w sytuacji, gdy jego zadanie ogranicza się do oceny faktów przedstawionych przez zlecającego opinię (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 27 maja 2010 r., sygn. akt I SA/Ol 169/10, LEX nr 673412). Odnosząc się do stanowiska Skarżącego, iż nowym dowodem potwierdzającym stan gruntów i prawidłową na nim gospodarkę rolną jest wyrok z 2017 r., a dokładnie uzasadnienie tego orzeczenia należy zauważyć, iż kwestie dotyczące stanu działek i prowadzonych na nich zabiegach rolniczych były analizowane w postępowaniu zwykłym. Ewentualna inna ocena faktów i zdarzeń związanych ze spornymi działkami zawarta w uzasadnieniu wyroku z dnia 10 maja 2017 r., niż w wydanych decyzjach dotyczących płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego nie może stanowić nowej okoliczności w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Inny był również przedmiot postępowania sądowego przed Sądem Rejonowym w [...] , a inny postępowania administracyjnego przed organami ARiMR. Sąd powszechny ani nie analizował, ani nie badał ustawowej przesłanki posiadania gospodarstwa wynikającej z ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2012 r. Nr 1164, ze zm.). Sąd zauważa, iż z uzasadnienia decyzji wydanych w 2014 r. wynika, iż organ dysponował obszernym materiałem dowodowym (w tym dokumentami i wyjaśnieniami strony), który był w zasadniczej części zbieżny z materiałem zebranym przez sąd cywilny. Skarżący podkreśla nieprawidłową wykładnię obowiązków rolnika oraz błędne przełożenie cywilistycznej kwestii posiadania i konsekwencji jego przywrócenia na wynik niniejszego postępowania. We wniosku o wznowienie postępowania Skarżący wskazuje, iż poprzednia decyzja wydana została na podstawie nieprawdziwych ustaleń istotnych dla sprawy, a mianowicie nieprawidłowym oznaczeniu posiadacza gruntów, jak również wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne, tj. odzyskanie posiadania, które uprawnia do uznania, że w spornym okresie to Skarżący był posiadaczem spornych działek oraz istnieją nowe dowody, istniejące w dniu wydania ostatecznej decyzji a nieznane organowi w postaci prawomocnego wyroku przywracającego posiadanie. Odnosząc się do powyższego należy zauważyć, iż kwestie te były przedmiotem rozważań organów w postępowaniu zwykłym, gdyż pismem z dnia [...] grudnia 2013 r., w związku z wyrokiem przywracającym Skarżącemu posiadanie nieruchomości rolnych położonych we wsi [...] , gmina [...] , oznaczonych w ewidencji gruntów jako działki o numerach [...] i [...] - poprzez wydanie tych nieruchomości, pełnomocnik Strony wskazał na brzmienie art. 345 k.c., zgodnie z którym posiadanie przywrócone poczytuje się za nieprzerwane. Organ administracji ustosunkował się merytorycznie w zapadłych rozstrzygnięciach do tych kwestii. Jak już wspomniano powyżej Strona nie skorzystała z przysługującego jej w tym względzie prawa złożenia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, w terminie 30 dni od dnia jej doręczenia decyzji Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w [...] Nr [...] z dnia [...] października 2014 r. Skutkowało to tym, iż Sąd nie mógł ocenić prawidłowości dokonanej wykładni przez ARiMR przepisów ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oraz art. 345 k.c. Należy w tym miejscu ponownie podkreślić, że postępowanie wznowieniowe jest nadzwyczajnym - szczególnym trybem postępowania podatkowego i dlatego też przy niespełnieniu wskazanej przez stronę przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. nie może być mowy o powtórnym merytorycznym rozpatrywaniu tej samej sprawy administracyjnej. Ustawowo określona przesłanka umożliwiająca wznowienie postępowania nie została spełniona. Celowe jest zwrócenie uwagi na to, że wydanie decyzji po uruchomieniu trybu nadzwyczajnego nie pozostaje bez wpływu na zakres kontroli dokonywanej przez sąd w wyniku wniesienia skargi. Na ten aspekt trafnie zwracał uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 grudnia 2010 r. wydanym w sprawie o sygn. akt I GSK 670/09 (LEX nr 744839) wskazując, że: "(...) charakterystyczną cechą sądowej kontroli decyzji wydanej w trybie nadzwyczajnym, np. po wznowieniu postępowania administracyjnego, jest to, że diametralnie ulega ograniczeniu zakres stanu faktycznego i prawnego ocenianego (badanego) przez sąd administracyjny pierwszej instancji w porównaniu do stanu faktycznego i prawnego będącego przedmiotem takiej analizy w sytuacji kontroli decyzji administracyjnej wydanej w trybie zwykłym. Okoliczności tej nie zmienia wynikająca z art. 134 § 1 p.p.s.a. zasada niezwiązania sądu granicami skargi (...). Powyższe spostrzeżenie wiąże się z tym, że postępowanie prowadzone po wznowieniu nie może być wykorzystywane do pełnej merytorycznej kontroli decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym. Granice sprawy zakreśla bowiem wniosek o wznowienie postępowania oraz postanowienie organu o wznowieniu postępowania. We wstępnej fazie tego postępowania (tj. bezpośrednio po wznowieniu) organ administracyjny ustala - wyłącznie - czy w ogóle wystąpiły przesłanki uzasadniające wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji ostatecznej. Pamiętać jednak należy, że przesłanki te mają charakter kwalifikowany, zaś ich katalog jest zamknięty. Stwierdzenie braku wystąpienia tych przesłanek, tak jak w przedmiotowej sprawie, wiąże się nieodzownie z koniecznością odmowy uchylenia ostatecznej decyzji". Sąd zaznacza, że z istoty instytucji wznowienia postępowania administracyjnego wynika, iż stwarza ona możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją ostateczną, wydaną w wyniku wadliwie przeprowadzonego postępowania. Wznowienie postępowania jest spowodowane wadą postępowania, tj. wadą procesową, a nie wadą jakąkolwiek. Wadliwość decyzji może wyniknąć dopiero jako logiczny wniosek z zestawienia decyzji rozstrzygającej sprawę z okolicznościami danej sprawy. Brak przesłanki wznowienia postępowania skutkuje niemożnością ponownego rozpoznania sprawy, a zarzuty błędnego ustalenia stanu faktycznego nie mogą być rozpatrzone w toku postępowania dotyczącego wznowienia postępowania. Postępowanie wznowieniowe nie może być bowiem poświęcone powtórnemu merytorycznemu rozstrzygnięciu sprawy. Temu celowi służy natomiast postępowanie instancyjne, odwoławcze. Postępowanie dotyczące wznowienia postępowania nie może prowadzić do czynności postępowania odwoławczego. Inne rozumienie celów tego postępowania stanowiłoby naruszenie zasady stałości decyzji administracyjnych (por. wyrok NSA z 20 maja 2005 r., w sprawie sygn. akt FSK 1752/2004, opubl. w systemie LEX nr 171488). Mając powyższe na uwadze Sąd uznając skargę za niezasadną oddalił ją na podstawie art. 151 p.p.s.a.