III SA/Łd 949/18

Dnia 8 marca 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Krzyżaniak Sędziowie Sędzia WSA Ewa Alberciak Sędzia NSA Irena Krzemieniewska (spr.) Protokolant Sekretarz sądowy Aneta Lubasińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 marca 2019 roku sprawy ze skargi W. H. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego 1. oddala skargę. 2. przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi radcy prawnemu M. W. prowadzącemu Kancelarię Radcy Prawnego w Ł. przy ul. A 8/1 kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych obejmującą podatek od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu. III SA/Łd 949/18 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...], nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm.)- dalej: k.p.a.; art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (tekst jedn.: Dz.U. z 2018 r. poz. 1382)- dalej: u.e.l. Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Wójta Gminy S. z dnia [...], nr [...] orzekającą o wymeldowaniu W. H. z pobytu stałego w nieruchomości oznaczonej nr [...], położonej w W., gm. S.. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny: Wnioskiem z dnia 9 lutego 2017 r. E. B. (właściciel przedmiotowej nieruchomości) wystąpiła o wymeldowanie z pobytu stałego z w/w adresu, swojego brata W. H., który opuścił miejsce stałego zameldowania około 4 lata wcześniej, niedopełniając obowiązku wymeldowania się. Według wiedzy strony W. H. prawdopodobnie przebywa w B.. Wójt Gminy S. decyzją z dnia [...] orzekł o wymeldowaniu W. H. z pobytu stałego w nieruchomości oznaczonej nr [...], położonej w Woli J., gm. S. W wyniku rozpatrzenia odwołania wniesionego przez W. H. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] uchylił rozstrzygnięcie organu I instancji, z uwagi na stwierdzone uchybienia procesowe. W następstwie ponownie przeprowadzonego postępowania Wójt Gminy S. decyzją z dnia [...] orzekł o wymeldowaniu W. H. z pobytu stałego w nieruchomości oznaczonej nr [...], położonej w W., gm. S. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ I instancji wskazał, iż dokonane ustalenia faktyczne, w szczególności wyjaśnienia skarżącego, który aktualnie przebywa w ZK w Z., jak również złożone do protokołu przesłuchania świadków wyjaśnienia E. B. oraz W. D. świadczą o dobrowolnym opuszczeniu miejsca stałego zameldowania skarżącego, co nastąpiło około 6 lat przed datą wydania przedmiotowego rozstrzygnięcia. Dalej organ wskazał, iż pomimo deklarowanego przez skarżącego zamiaru powrotu do lokalu w miejscu stałego zameldowania, nie wykazał on, iż przed rozpoczęciem kary pozbawienia wolności podejmował jakiekolwiek środki prawne mające na celu realizację tego zamiaru, czy też zgłaszał właściwym organom ścigania fakt utrudniania mu zamieszkiwania w miejscu stałego zameldowania. Tym samym spełnione zostały przesłanki, o których mowa w art. 35 u.e.l. uzasadniające wymeldowanie skarżącego z dotychczasowego miejsca stałego zameldowania. Odwołując się od powyższej decyzji W. H. zakwestionował prawidłowość dokonanych ustaleń wskazując, iż opuszczenie miejsca stałego zameldowania wynikało z faktu podjęcia pracy w innej miejscowości. Wskazał, iż przyjeżdżał do domu co trzy miesiące, przekazując wtedy swojej siostrze środki finansowe na utrzymanie domu. Ponadto utrzymywał z siostrą kontakt telefoniczny. Aktualnie jako osoba pozbawiona wolności nie pracuje, a tym samym nie ma możliwości partycypowania w utrzymaniu nieruchomości. Wskazał również, iż działania związane z jego wymeldowaniem podjęte zostały przez jego siostrę w momencie otrzymania przez nią praw do domu. W ocenie skarżącego działanie takie jest niesprawiedliwe, gdyż należy mu się połowa tego domu oraz prawo do stałego w nim pobytu. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając organ odwoławczy wskazał, iż ustalony w sprawie stan faktyczny w sposób bezsporny potwierdza okoliczność, iż W. H., aktualnie odbywający karę pozbawienia wolności w ZK w Z., w sposób trwały opuścił miejsce stałego zameldowania, co uzasadnia stwierdzenie, iż w sprawie wystąpiły przesłanki, o których mowa w art. 35 u.e.l., skutkujące wymeldowaniem skarżącego z pobytu stałego w nieruchomości oznaczonej nr [...], położonej w W., gm. S. Organ wskazał ponadto, iż fakt odbywania przez skarżącego kary pozbawienia wolności skarżącego, której termin, jak wynika z informacji udzielonej przez Dyrektora ZK w Z., upływa z dniem 17 lutego 2020 r., wypełnia niejako znamiona "dobrowolności" i "trwałości" opuszczenia miejsca stałego zameldowania, co wynika z wypracowanego orzecznictwa sądów administracyjnych. W takiej sytuacji, na gruncie niniejszej sprawy nie jest istotne badanie woli skarżącego, co do woli opuszczenia miejsca stałego zameldowania, skoro nie ma on uprawnień do przebywania pod tym adresem, z uwagi na odbywaną karę pozbawienia wolności. Natomiast, co do argumentacji skarżącego odnośnie przysługującego mu prawa udziału we własności przedmiotowej nieruchomości organ odwoławczy wskazał, iż kwestie te są odrębne od kwestii będących przedmiotem postępowania administracyjnego prowadzonego w sprawie wymeldowania. Instytucja zameldowania służy bowiem jedynie potwierdzenia faktu pobytu danej osoby w określonym miejscu i ma jedynie charakter ewidencyjny. Nie rozstrzyga natomiast w żaden sposób jakichkolwiek praw własności, co do nieruchomości, gdyż kwestie te pozostają w gestii sądów powszechnych. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi W. H. zarzucił wadliwe dokonanie ustaleń faktycznych skutkujących uznaniem, iż opuszczenie miejsca stałego zameldowania miało charakter dobrowolny i trwały. Wskazał, iż opuszczenie przedmiotowej nieruchomości związane było jedynie i na czas odbycia orzeczonej wobec niego kary pozbawienia wolności. Skarżący wyraził swój zamiar powrotu do lokalu w miejscu stałego zameldowania, w którym pozostawił swoje rzeczy i z którym wiąże swoje centrum życiowe. Ponadto zdaniem skarżącego orzeczenie o jego wymeldowaniu rodzi wobec jego osoby wiele negatywnych konsekwencji, w tym uniemożliwia starania o przedterminowe zwolnienie, czy też znalezienie pracy po opuszczeniu zakładu karnego. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wnosił o jej oddalenie argumentując, jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Pismem procesowym z dnia 18 lutego 2019 r., ustanowiony na wniosek skarżącego pełnomocnik z urzędu oświadczył, iż popiera skargę i wnosi o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu, które to koszty nie zostały opłacone w całości ani w części. Dalej pełnomocnik skarżącego wskazał, iż co prawda zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych, fakt odbywania kary pozbawienia wolności, niejako zastępuje wolę opuszczenia miejsca stałego zameldowania, jednakże w jego ocenie organy procedujące w sprawie nie odniosły się w ogóle do kwestii, za jaki czyn skarżący został skazany na odbywaną karę i czy popełnione przez niego przestępstwo było umyślne, czy też nie. Dopiero wyjaśnienie powyższych kwestii umożliwi prawidłową ocenę spełnienia przesłanki dobrowolności opuszczenia miejsca stałego zameldowania. Ponadto zdaniem skarżącego organy administracji nie odniosły się w żaden sposób do ewentualnego powrotu skarżącego do przedmiotowego lokalu po zakończeniu odbywania kary pozbawienia wolności, co skarżący deklaruje. Powyższe zaniechania w ustaleniach faktycznych sprawy stanowią podstawę uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna i jako taka podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz.U. z 2017 r. poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 tej ustawy). Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2018 r. poz. 1302) – dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. W niniejszej sprawie kontroli sądu administracyjnego poddana została decyzja Wojewody [...] z dnia [...] utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy S. z dnia [...], nr [...] orzekającą o wymeldowaniu W. H. z pobytu stałego w nieruchomości oznaczonej nr [...], położonej w W., gm. S.. Podstawą prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (tekst jedn.: Dz.U. z 2018 r. poz.1382) – dalej: u.e.l. Zgodnie z treścią art. 35 u.e.l. organ gminy, o którym mowa w art. 28 ust. 1, wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotu wskazanych w art. 28 ust. 2, decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. Z brzmienia wskazanej normy prawnej wynika, iż jedyną przesłanką decydującą o pozytywnym rozpatrzeniu przez organ wniosku o wymeldowanie osoby z pobytu stałego jest fakt opuszczenia przez tę osobę miejsca pobytu stałego bez dopełnienia obowiązku wymeldowania się, niezależnie od tego, czy utraciła uprawnienie do przebywania w tym lokalu. Wymaganą prawem przesłankę wymeldowania stanowi zatem ustanie pobytu w lokalu, oznaczające faktyczne nieprzebywanie w lokalu. W orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtował się pogląd, zgodnie z którym prawidłowe stosowanie art. 35 u.e.l. wymaga, by, przed podjęciem decyzji o wymeldowaniu danej osoby z pobytu stałego w określonym lokalu zostało ustalone w prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym, iż osoba ta przedmiotowy lokal opuściła dobrowolnie w sposób trwały, bądź też opuszczenie lokalu wynika z czynności właściwego organu mających oparcie w przepisach obowiązującego prawa. Opuszczenie miejsca stałego pobytu, jako niezbędna przesłanka wymeldowania na podstawie powołanego art. 35 u.e.l., winna być rozumiana jako zaniechanie posiadania lokalu będącego dotychczasowym miejscem pobytu stałego i dobrowolne wyprowadzenie się do innego mieszkania. Przy czym rezygnacja z prawa do przebywania w lokalu winna nastąpić w sposób wyraźny, poprzez złożenie stosownego oświadczenia, lub też, poprzez odpowiednie zachowanie, które w sposób niebudzący wątpliwości wyrażą wolę danej osoby, polegające na między innymi na zerwaniu wszelkich więzi z dotychczasowym lokalem i koncentracja swojego centrum życiowego w innym miejscu, sposób opuszczenia lokalu, czy też obiektywna możliwość realizacji woli przebywania w danym miejscu.(por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 26 stycznia 2017 r., III SA/Kr 1095/16; wyrok WSA w Kielcach z dnia 21 grudnia 2016 r., II SA/Ke 801/16; wyrok WSA w Białymstoku z dnia 24 listopada 2016 r., II SA/Bk 233/16, wyrok WSA w Krakowie z dnia 4 listopada 2016 r., III SA/Kr 348/16; wyrok WSA w Gdańsku z dnia 27 października 2016 r., III SA/Gd 610/16; wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 31 maja 2016 r., II SA/Wr 20/16 – www.cbois.nsa.gov.pl). Podkreślenia również wymaga, że tożsamy pogląd wyrażany był w orzecznictwie sądów administracyjnych zapadłym na gruncie art. 15 ust. 2 poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tj. Dz.U. z 2006 r. Nr 139 poz. 993 ze zm.), z której to ustawy zaczerpnięta została, aktualnie obowiązująca konstrukcja wymeldowania w formie decyzji administracyjnej, zawarta w art. 35 ustawy o ewidencji ludności (por. wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2001 r., sygn. akt V SA 3169/00; wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2005 r., sygn. akt II OSK 302/05; wyrok WSA z dnia 18 grudnia 2001 r. sygn. akt II SA/Ka 613/00, www.cbois.nsa.gov.pl).Trzeba również wskazać, że miejsce stałego pobytu danej osoby, w rozumieniu art. 25 ust. 1 u.e.l., to miejsce, w którym osoba ta stale realizuje swoje podstawowe funkcje życiowe, tj. w szczególności mieszka, nocuje, spożywa posiłki, wypoczywa, przechowuje rzeczy niezbędne do codziennego funkcjonowania (odzież, żywność, meble), przyjmuje wizyty członków rodziny lub znajomych, utrzymuje chociażby okazjonalne kontakty z sąsiadami, przyjmuje i nadaje korespondencję (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 22 maja 2005 r. sygn. akt IV SA/Wa 600/05, Lex nr 192912). Ponadto, co istotne z wyżej wskazanej definicji pobytu stałego wynika, iż aby uznać pobyt danej osoby za pobyt stały, konieczny jest fizyczne zamieszkiwanie pod oznaczonym adresem oraz wola stałego przebywania w ty miejscu, przy czym, oba te elementy muszą występować łącznie (por. wyrok WSA w Poznaniu z 11 września 2015 r., II SA/Po 563/15 – www.cbois.nsa.gov.pl). Jednocześnie należy wskazać, iż w niektórych sprawach, z uwagi na okoliczności nietypowe, cecha dobrowolności przy opuszczeniu lokalu zastępowana jest przez stwierdzenie przymusowego opuszczenia lokalu, gdy przymus ten oparty jest na prawie, a jednocześnie wyłączone są legalne możliwości powrotu do lokalu np. wykonanie wyroku eksmisyjnego czy pobyt w zakładzie karnym (co ma miejsce w niniejszej sprawie). Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 kwietnia 2013 r., sygn. akt II OSK 2407/11 stwierdził, że choć w orzecznictwie sądów administracyjnych wykształcił się pogląd, że przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego dla podjęcia decyzji o wymeldowaniu jest co do zasady spełniona wtedy, gdy opuszczenie ma charakter trwały i dobrowolny, niemniej jednak z brzmienia cytowanego przepisu nie wynika wprost, by w każdym przypadku ustalenie dobrowolności opuszczenia miejsca pobytu stałego było konieczne. Sąd uznał, że odbywanie kary pozbawienia wolności, co wiąże się z opuszczeniem miejsca stałego pobytu, potwierdza zaistnienie przesłanki z art. 15 ust. 2 ustawy z 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (pub. www.cbois.nsa.gov.pl). Natomiast w wyroku z 31 stycznia 2018 r., II OSK 1593/17 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że opuszczenie miejsca stałego pobytu, o którym w art. 35 u.e.l, to także opuszczenie pod przymusem realizowanym przez upoważnione do tego organy Państwa. Zdaniem NSA żadne racje nie przemawiają za tym, aby przyjąć odmienną wykładnię, w tym polegająca na przyjęciu, że w razie opuszczenia miejsca stałego pobytu w wyniku przymusu państwowego można uznać, iż opuszczenie nastąpiło dopiero wtedy, gdy osoba zainteresowana z tym się zgodzi. Taka wykładnia doprowadziłaby bowiem do utrzymywania się rozbieżności pomiędzy rzeczywistym stanem rzeczy a stanem zapisanym w ewidencji. Istota przymusu państwowego polega na tym, że jest on stosowany w przypadku oporu, a więc w przypadku gdy brak jest zgody na opuszczenie miejsca pobytu. W sytuacji więc zawinionego wywołania zdarzenia skutkującego opuszczeniem lokalu - a za taki niewątpliwie należy uznać skazanie na karę pozbawienia wolności - brak dobrowolności opuszczenia miejsca pobytu stałego nie oznacza przeszkody do wymeldowania (publ. www.cbouis.nsa.gov.pl). Sąd rozpoznający niniejszą skargę w pełni podziela pogląd reprezentowany w powołanych wyżej orzeczeniach. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy Sąd stwierdza, iż z zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym z złożonych w toku postępowania administracyjnego wyjaśnień skarżącego (k. 131, k. 74 akt sądowych), zeznania świadków: W. D. (k. 108 akt administracyjnych) i E. B. (k. 109 akt administracyjnych), jak również z faktu odbywania przez skarżącego kary pozbawienia wolności w ZK w Z., której koniec przypada na dzień 17 luty 2020 r. (zaświadczenie Dyrektora ZK w Z. z dnia 29 listopada 2017 r. – k. 75 akt administracyjnych), w sposób bezsporny wynika, że skarżący trwale opuścił miejsce stałego zameldowania. Ponadto, co w realiach niniejszej sprawy istotne, okoliczność odbywania przez stronę skarżąca kary pozbawienia wolności, w świetle powyżej przywołanych orzeczeń sądów administracyjnych, "zwalniała" niejako organy administracji publicznej z obowiązku ustalenia, czy opuszczenie przez W. H. miejsca stałego zameldowania miało charakter dobrowolny. Powyższe w ocenie Sądu rozpoznającego przedmiotową skargę pozwala na stwierdzenie, że nieruchomość oznaczona nr [...], położona w W., gm. S. nie stanowi centrum życiowego skarżącego, a co za tym idzie procedujące w niniejszej sprawie organy administracji obu instancji zasadnie uznały, iż w sprawie wystąpiły, określone w art. 35 u.e.l. przesłanki uzasadniające orzeczenie o jego wymeldowaniu spod w/w adresu. Na zasadność powyższego stwierdzenia bez wpływu pozostają podnoszone zarówno przez skarżącego, jak i jego pełnomocnika argumenty, co do zamiaru powrotu do przedmiotowego lokalu, czy też charakteru popełnionego przez skarżącego przestępstwa. Odnośnie akcentowanego przez stronę skarżąca zamiaru powrotu do miejsca stałego zameldowania stwierdzić należy, iż ze znajdujących się w aktach sprawy pism skarżącego, to jest: pisma z 27 listopada 2017 r. (k. 74 akt administracyjnych), odwołania od decyzji I instancji (k. 153 akt administracyjnych) wynika, że strona wywodząc swoje uprawnienia do udziału we własności przedmiotowej nieruchomości, byłaby skłonna do ugodowego załatwienia sprawy wymeldowania, pod warunkiem wypłaty na jej rzecz, kwoty stanowiącej równowartość ¼ wartości nieruchomości, przekazanej E. B.. Ponadto mając na uwadze fakt, iż od opuszczenia przez skarżącego miejsca stałego zameldowania upłynął ponad 7 letni okres, a nadto nastąpiło to przed datą rozpoczęcia odbywania przez niego kary pozbawienia wolności, to jest 15 kwietnia 2017 r., co wynika z powołanego wcześniej zaświadczenia Dyrektora ZK w Z. z 27 listopada 2017 r., jak również to, że skarżący nie korzystał z przewidzianych prawem środków mających na celu ewentualne przywrócenie naruszonego posiadania, a wręcz przeciwnie skoncentrował swoje centrum życiowe w innym miejscu, świadczy w ocenie Sądu, iż podnoszony przez W. H. zamiar powrotu, po zakończeniu odbywania kary, stanowi jedynie zabieg mający na celu uniemożliwienie jego wymeldowania z przedmiotowego lokalu. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, iż postępowanie administracyjne w sprawie o wymeldowanie/zameldowanie ma charakter jedynie ewidencyjno-rejestrowe i służy wyłącznie rejestracji stanu faktycznego, a nie prawnego i nie ma wobec tego żadnego związku z ustalaniem prawa do lokalu, ani tym bardziej nie dotyczy uprawnień w zakresie ich przyznawania czy pozbawiania. Postępowanie w sprawie o wymeldowanie nie wkracza w sferę stosunków cywilnoprawnych, a jego celem, z uwagi na swój ewidencyjny charakter, jest odzwierciedlenie rzeczywistego stanu - faktycznego miejsca pobytu oznaczonej osoby. Ma wyłącznie charakter porządkowy i nie jest formą kontroli nad legalnością zamieszkania i pobytu (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 26 stycznia 2017 r., III SA/Kr 1095/16; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 30 marca 2017 r., IV SA/Po 1033/16; wyrok WSA w Kielcach z dnia 12 kwietnia 2017 r., II SA/Ke 69/17 ; www.cbois.nsa.gov.pl). Jeżeli zatem skarżący, po zakończeniu odbywania kary pozbawienia wolności, podejmie rzeczywiste działania mające na celu realizację deklarowanej chęci powrotu do miejsca dotychczasowego stałego zameldowania, to będzie zobowiązany do zadośćuczynienia ciążącemu na nim obowiązkowi meldunkowemu, przeprowadzonemu zgodnie z obowiązującymi przepisami u.e.l. Z powyższych względów na uwzględnienie nie zasługują także argumenty skargi, co do związku z orzeczeniem o wymeldowaniu skarżącego z brakiem możliwości skorzystania przez niego z przedterminowego zwolnienia, czy też znalezieniem zatrudnienia. Jakkolwiek brak dopełnienia obowiązkowi meldunkowemu skutkuje ograniczeniem swobodnego funkcjonowania w życiu społecznym, czy też gospodarczym, niemniej jednak wskazać bowiem należy, iż przepisy ustawy z 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny regulujące instytucję przedterminowego zwolnienia z odbywanej kary pozbawienia wolności, nie uzależniają zastosowania tej instytucji od faktu posiadania miejsca stałego zameldowania. Również posiadanie meldunku nie jest warunkiem sine qua non podjęcia zatrudnienia. Obowiązek meldunkowy wynika natomiast wprost z przepisów u.e.l. i ma na celu ewidencję rzeczywistego miejsca pobytu danej osoby (stałego czy czasowego). Bez wpływu na wynik sprawy pozostaje także podnoszona przez pełnomocnika skarżącego kwestia nieustalenia przez organy administracji charakteru popełnionego przez skarżącego przestępstwa, co do jego umyślnego czy nieumyślnego działania, gdyż okoliczność ta nie stanowi przesłanki branej pod uwagę w toku postępowania administracyjnego prowadzonego w przedmiocie wymeldowania. . Reasumując Sąd uznał, że w rozpoznawanej sprawie Wojewoda [...], jak i procedujący w I instancji Wójt Gminy S.nie naruszyli przepisów prawa materialnego, jak również procesowego w stopniu, który miałby istotny wpływ na wynik sprawy. Prowadząc przedmiotowe postępowanie organy w sposób prawidłowy zebrały i oceniły materiał dowodowy, zapewniając skarżącemu czynny udział w postępowaniu. Mając na uwadze fakt długotrwałego nieprzebywania skarżącego w przedmiotowym lokalu organy administracji publicznej zasadnie uznały, że wystąpiły przesłanki określone w art. 35 u.e.l., uzasadniające wymeldowanie W. H. z pobytu stałego z nieruchomości oznaczonej nr [...], położonej w W., gm. S. Natomiast odmowa wymeldowania i dalsze utrzymywanie fikcji meldunkowej, w sytuacji, gdy skarżący przebywający aktualnie w ZK w Z., od ponad 7 lat faktycznie nie mieszka w miejscu stałego zameldowania i nie koncentruje w nim swoich spraw życiowych, naruszałaby sens i wiarygodność ewidencji ludności. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a skargę oddalił. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu Sąd orzekł na podstawie art. 250 w zw. z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (tekst jedn.: Dz.U. z 2018 r. poz. 68). a.l.