I OSK 2330/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Olga Małgorzata Borowiec Sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak (spr.) Sędzia del. WSA Mariusz Kotulski po rozpoznaniu w dniu 14 lipca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. F. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 kwietnia 2019 r. sygn. akt II SA/Wa 1846/18 w sprawie ze skargi P. F. na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej z dnia [...] lipca 2018 r., nr [...] w przedmiocie zdolności do służby w Policji oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 2 kwietnia 2019 r., sygn. akt II SA/Wa 1846/18 oddalił skargę P. F. (dalej: "skarżący") na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej z [...] lipca 2018 r., nr [...] w przedmiocie zdolności do służby w Policji. Powyższy wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym sprawy. Orzeczeniem Opolskiej Rejonowej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych z [...] kwietnia 2018 r., nr [...] skarżący został uznany za niezdolnego do służby w Policji (kategoria "N"), ze względu na rozpoznanie zmian zwyrodnieniowych kręgosłupa w odcinku lędźwiowo krzyżowym [§ 55 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 19 grudnia 2014 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Biurze Ochrony Rządu (Dz. U. 2014, poz. 1898)] oraz obustronnego niedosłuchu dla częstotliwości wysokich (§ 20 pkt 2 ww. rozporządzenia). Pismem z 20 kwietnia 2018 r. skarżący złożył odwołanie od ww. orzeczenia. Centralna Komisja Lekarska orzeczeniem z [...] lipca 2018 r., nr [...], utrzymała w mocy powyższe orzeczenie. W uzasadnieniu organ wskazał, że na podstawie pełnej dokumentacji orzeczniczo-lekarskiej oraz przeprowadzonych badań, rozpoznano u skarżącego zmiany zwyrodnieniowe kręgosłupa lędźwiowo-krzyżowego oraz obustronny niedosłuch dla częstotliwości wysokich, które zgodnie z rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 19 grudnia 2014 r. powodują niezdolność do służby w Policji. Na powyższe orzeczenia skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w zaskarżonym wyroku stwierdził, że skarga jest niezasadna. W ocenie Sądu pierwszej instancji organy obu instancji prawidłowo zakwalifikowały rozpoznane u skarżącego schorzenia, jako wymienione w § 55 pkt 1 i § 20 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 19 grudnia 2014 r. Zgodnie z rozporządzeniem rozpoznanie każdego z powyższych schorzeń skutkuje zaliczeniem orzekanego do kategorii "N" - niezdolny do służby. Powyższe prowadzi do wniosku, że pojęcie zawarte w zaskarżonym orzeczeniu "niezdolny do służby w Policji" i poczynione rozpoznanie jest prawidłowe. Sąd pierwszej instancji podał, że w aktach sprawy znajdują się opisy przeprowadzonych badań, skarżący w toku rozprawy potwierdził ponadto, że zostały wykonane badania rentgenowskie, laryngologiczne i okulistyczne. Sąd podkreślił, że sądowa kontrola orzeczeń komisji lekarskich nie może dotyczyć kwestii medycznych. Subiektywne przekonanie skarżącego o stanie jego zdrowia nie może natomiast stanowić podstawy do podważenia prawidłowości ustaleń komisji lekarskich w zakresie stwierdzonych przez nie przeciwwskazań do pełnienia służby. Skarżący na powyższy wyrok złożył skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w której wniósł o jego uchylnie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. Jednocześnie zwrócił się o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania wg norm przepisanych, nadto wniósł o rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie: 1) prawa materialnego przez błędną jego wykładnię, które miało wpływ na wynik sprawy, wyrażającą się nie wynikającym z przepisów uznaniem, że początkowe zmiany zwyrodnieniowe kręgosłupa podpadają pod normę, o jakiej mowa w § 55 pkt 1 rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 19 grudnia 2014 r., tj. są chorobą, co równocześnie stanowi naruszenie przepisów postępowania w postaci błędu w ustaleniach faktycznych, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a co znajduje potwierdzenie w treści ustaleń dokonanych przez lekarza badającego skarżącego, który nie stwierdził u niego żadnej choroby kręgosłupa, w tym zwyrodnieniowej, choroby kręgosłupa nie stwierdziła też Centralna Komisja Lekarska, mimo że uznała kandydata za niezdolnego do służby w Policji, czyniąc to wbrew "Szczegółowym objaśnieniom i zaleceniom do czynności", tj. dokonując rozpoznania bez uzyskania w postępowaniu odwoławczym dokumentacji leczenia szpitalnego czy w poradni specjalistycznej, zaś chorobę taką wbrew uzyskanym dowodom stwierdził Sąd pierwszej instancji, a to stanowi naruszenie art. 145 §1 ust. 1 a i § 1 ust. c p.p.s.a., bowiem w takim przypadku Sąd winien był uwzględnić skargę i uchylić zaskarżoną decyzję; 2) przepisów postępowania, tj. 145 §1 ust. 1 c p.p.s.a., mające istotny wpływ na wynik sprawy, przez niedostrzeżenie tego, że Centralna Komisja Lekarska dopuściła się obrazy art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz. U. 2019, poz. 345, dalej jako ustawa o komisjach lekarskich) w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., co stanowiło w postępowaniu administracyjnym błąd w zakresie oceny dowodów, polegający na naruszeniu obowiązku wyczerpującego zebrania materiału dowodowego sprawy i rozpatrzeniu całości tego materiału, po przeprowadzeniu niezbędnych badań lekarskich, co skutkowało stwierdzeniem u skarżącego obustronnego niedosłuchu dla częstotliwości wysokich, gdy tymczasem z treści przeprowadzonego dowodu wynika co innego niż przyjął organ administracyjny, a za nim Sąd pierwszej instancji, gdyż lekarz wykonujący konsultację laryngologiczną skarżącego nie stwierdził u niego niedosłuchu tego typu, przy czym badanie to przeprowadzono z naruszeniem obowiązujących standardów medycznych, bo bez użycia kabiny dźwiękochłonnej oraz z naruszeniem metod, jakie obowiązują przy ustalaniu ubytku słuchu dla częstotliwości wysokich, tj. punktowego pomiaru przy częstotliwości 4000 Hz, a nie jak to miało miejsce w tym przypadku, tj. jako średnia arytmetyczna pomiaru z trzech progów częstotliwości, a to winno było prowadzić do uwzględnienia przez Sąd na zasadzie art. 145 § 1 c p.p.s.a. skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji; 3) przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, przez przyjęcie, że organ administracyjny prawidłowo skonstruował zaskarżone orzeczenie, tj. wskazał w nim fakty, które uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, gdy tymczasem orzeczenie to, będąc decyzją administracyjną, nie spełnia tych wymogów stanowiących okoliczności podane w art. 107 § 3 k.p.a. oraz wymogów podanych w art. 11 k.p.a., bowiem nie wyjaśnia zasadności przesłanek, którymi organ kierował się przy załatwieniu sprawy, nadto decyzja ta uchybia art. 39 ust. 1 ustawy o komisjach lekarskich, gdyż nie podaje odpowiednich pozycji, paragrafów i punktów lub innych jednostek klasyfikacyjnych z wykazów, o których mowa w art. 33 ust. 3 tej ustawy, co nie pozwala na ustalenie motywów, jakimi kierował się organ wydający decyzję i oceny, czy skarżący rzeczywiście nie jest zdolny do służby w Policji, a to winno na zasadzie art. 145 § 1 c p.p.s.a. było skutkować uwzględnieniem przez Sąd skargi i uchyleniem zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący przedstawił argumentacje mającą na celu wykazanie zasadności podniesionych w niej zarzutów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Wyrażona w tym przepisie zasada oznacza pełne związanie Sądu podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej. Konkretne, zawarte w skardze kasacyjnej, przyczyny zaskarżenia determinują zakres rozpoznania sprawy, czyli badania ewentualnej wadliwości zaskarżonego wyroku sądu pierwszej instancji. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) oraz naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy (pkt 2), przy czym skarga powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie (art. 176 p.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny nie rozpoznaje sprawy na nowo, w takim zakresie, jak czyni to sąd pierwszej instancji. Kierunek czynności kontrolnych, jakie Naczelny Sąd Administracyjny może podjąć w celu stwierdzenia ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia, wyznaczają podstawy sformułowane w skardze kasacyjnej. W niniejszej sprawie pełnomocnik strony skarżącej kasacyjnie – na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. – zrzekł się rozprawy, a strona przeciwna w ustawowym terminie nie zawnioskowała o przeprowadzenie rozprawy, dlatego też rozpoznanie skargi kasacyjnej, stosownie do art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a., nastąpiło na posiedzeniu niejawnym. W sytuacji, kiedy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania (por. wyroki NSA z: 27 czerwca 2012 r., II GSK 819/11; 26 marca 2010 r., II FSK 1842/08; 4 czerwca 2014 r., II GSK 402/13). Rozpoznając skargę kasacyjną w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że nie ma ona usprawiedliwionych podstaw. Ustawa z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych określa zasady działania komisji lekarskich oraz zasady i tryb orzekania przez te komisje (art. 1 ust. 1). Zgodnie z art. 4 ustawy w zakresie nieuregulowanym w ustawie, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. W orzecznictwie ugruntowane jest stanowisko, zgodnie z którym komisje lekarskie podległe ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, jako organy administracji publicznej, podejmują rozstrzygnięcia w indywidualnych sprawach, w drodze decyzji administracyjnych (nazywanych w przepisach orzeczeniami), które poddane są mocy obowiązującej przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Przepisy ww. ustawy jako lex specialis, regulują pewne kwestie odmiennie od rozwiązań przyjętych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Jednak w sprawach nieuregulowanych w ustawie, przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego znajdują zastosowanie w pełnym zakresie (por. wyrok NSA z 13 czerwca 2019 r., I OSK 2042/17). Rozstrzyganie o zdolności fizycznej i psychicznej kandydatów do służby m. in. w Policji, odbywa się zatem w postępowaniu administracyjnym z wszelkim gwarancjami przewidzianymi w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego. Istotne znaczenie ma przy tym kwestia zebrania odpowiednich danych dotyczących kwestii medycznych, gdyż właśnie pełna wiedza medyczna pozwala na rozstrzygnięcie o zdolności do służby w Policji oraz o zakwalifikowaniu do określonej kategorii tej służby. Podkreślenia jednak wymaga, że istotą orzeczenia komisji lekarskiej nie jest stwierdzenie stanu zdrowia osoby objętej badaniem tak jak w typowym badaniu lekarskim, ale stwierdzenie przydatności do służby w Policji i określenie rodzaju tej przydatności na podstawie wykazu chorób i ułomności, ujętego w rozporządzeniu wykonawczym do ustawy. Zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej wyrażoną w art. 7 k.p.a., organ ma obowiązek dokładnie zbadać sprawę, tak aby w sposób prawidłowy ustalić jej stan faktyczny. Wzmocnieniem tej reguły jest nałożony, na mocy art. 77 § 1 k.p.a., na organ obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całości materiału dowodowego. Dopiero dysponując całokształtem materiału dowodowego, organ może ocenić daną okoliczność i uznać ją za udowodnioną bądź nie (art. 80 k.p.a.). Niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, zwłaszcza, gdy powołuje się na nie strona, jest naruszeniem przepisów postępowania skutkującym uchyleniem decyzji (por. np. wyroki NSA z: 27 maja 1999 r., II SA/Łd 744/98 i 4 października 2005 r., I OSK 159/05). Nie ulega przy tym wątpliwości, że w świetle konstytucyjnego modelu sądowej kontroli działalności publicznej sąd administracyjny nie posiada co do zasady kompetencji do dokonywania ustaleń stanu faktycznego w będącej przedmiotem jego rozpoznania sprawie administracyjnej. Obowiązkiem sądu administracyjnego jest zatem zbadanie, czy organ administracji publicznej, dokonując ustalenia stanu faktycznego, nie naruszył przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz zajęcie stanowiska, jaki stan faktyczny został przez sąd przyjęty. Zwrócić należy uwagę, że kontrola orzeczeń komisji lekarskich w przedmiocie zdolności do służby, dokonywana przez sąd administracyjny, sprowadza się do sprawdzenia prawidłowości postępowania poprzedzającego ustalenie stanu zdrowia orzekanego, a w szczególności, czy badanie stanu zdrowia było wszechstronne, oparte na pełnych badaniach przedmiotowych oraz czy dokonana następnie kwalifikacja była zgodna z przepisami określającymi zasady orzekania o zdolności do służby oraz tryb postępowania komisji lekarskich w tych sprawach. Kontrola orzeczeń komisji lekarskich dokonywana przez sąd administracyjny nie może dotyczyć kwestii medycznych. Sąd nie jest także uprawniony do oceny fachowości przeprowadzonych u skarżącego badań, a tym samym weryfikacji orzeczeń komisji lekarskich z tego punktu widzenia. Stosownie do art. 33 ust. 1 ww. ustawy rejonowa komisja lekarska dokonuje oceny stanu zdrowia osoby badanej na podstawie badania lekarskiego, wyników zleconych badań dodatkowych, specjalistycznych i psychologicznych, wywiadu chorobowego, dokumentacji medycznej będącej wynikiem obserwacji w podmiocie leczniczym, leczenia ambulatoryjnego i sanatoryjnego oraz innych dokumentów medycznych istotnych dla dokonania tej oceny oraz protokołów powypadkowych mogących mieć znaczenie dla treści orzeczenia. Powyższa regulacja określa zakres materiału dowodowego jaki winien być uwzględniony w toku oceny stanu zdrowia osoby badanej, który winien być zebrany i rozpatrzony w toku postępowania przeprowadzonego z zachowaniem procedur określonych w przywołanych przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego. Przywołany przepis odnosi się do postępowania prowadzonego przed rejonową komisją lekarską, natomiast postępowanie odwoławcze przed Centralną Komisją Lekarską regulowane jest w przepisie art. 46 ustawy o komisjach lekarskich, na którego naruszenie w skardze kasacyjnej nie wskazano. Centrala Komisja Lekarska nie mogła zatem dopuścić się obrazy wskazanego w skardze kasacyjnej przepisu art. 33 ust. 1 ustawy, skoro nie znajdował on zastosowania w postępowaniu prowadzonym przed tym organem. W postępowaniu przed organem odwoławczym nie został także naruszony przepis art. 77 § 1 k.p.a. Organ drugiej instancji, a do tego organu odnosi się omawiany zarzut, dysponował materiałem dowodowym zgromadzonym w postępowaniu przed organem pierwszej instancji, w tym badaniami podstawowymi i specjalistycznymi, dodatkowo zlecił powtórne badanie laryngologiczne, w tym badanie słuchu. Badania takie zostały przeprowadzone i uwzględnione w procesie orzeczniczym. Skarżący w toku postępowania przed organami orzeczniczymi nie wskazywał na inne dowody, które były by istotne dla ustalenia jego stanu zdrowia oraz ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej do służby w Policji. Nie uprawniony jest zatem zarzut, że organ nie zebrał w sposób wyczerpujący i nie rozpatrzył całego materiału dowodowego, skoro skarżący nie podaje jakie okoliczności, czy też dowody zostały pominięte przez organ. Odrębną jest natomiast kwestia dokonanej przez organ oceny zgromadzonego materiału dowodowego, ale w tym zakresie autor skargi kasacyjnej nie wskazał na żadne przepisy, które miałyby zostać przez organ naruszone. Można zatem zwrócić jedynie uwagę, że sądowej ocenie, która nie obejmuje kwestii medycznych, nie podlega też metodologia przeprowadzonych badań medycznych, wobec czego Naczelny Sąd Administracyjny nie może odnieść się do naruszenia obowiązujących standardów medycznych, których przestrzegania nie jest władny kontrolować. Zaznaczyć także można, że Naczelny Sąd Administracyjny zauważa niespójność kwalifikacji dokonanej przez Specjalistę Laryngologa w badaniu z [...] czerwca 2018 r. z kwalifikacją niedosłuchu przyjętą w orzeczeniu Centralnej Komisji Lekarskiej, lecz niezależnie od tego, czy niedosłuch stwierdzony u skarżącego ma charakter obustronny czy jednostronny, to powoduje on niezdolność skarżącego do służby w Policji. Zgodnie bowiem z wyjaśnieniami do § 20 pkt 1 w przypadku kandydatów do służby w Policji ubytek słuchu przy częstotliwości 4000 Hz powyżej 25 dB należy kwalifikować jako powodujący niezdolność do służby w Policji. Taki rodzaj niedosłuchu stwierdzono u skarżącego, stąd Lekarz Laryngolog badający skarżącego w toku postępowania odwoławczego ocenił, że skarżący jest niezdolny do służby w Policji. Na uwzględnienie nie zasługiwał też kolejny zarzut uchybienia przepisom postępowania, tj. zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a., zgodnie z którym uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa oraz art. 11 k.p.a. stosownie do którego organ powinien wyjaśnić stronie zasadność przesłanek, którymi kierował się przy załatwianiu sprawy. Jak wskazano powyżej w myśl art. 4 ustawy o komisjach lekarskich w zakresie nieuregulowanym w ustawie stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Nie można jednak oczekiwać, jak chciałby tego skarżący kasacyjnie, że decyzja i orzeczenie lekarskie będą treściowo takie same. Ponadto należy zauważyć, że zaskarżone orzeczenie, do którego kierowany jest zarzut skargi kasacyjnej, zawiera ustalenia faktyczne z odwołaniem się do dowodów, które pozwoliły na ich poczynienie, jak i uzasadnienie prawne, tj. wskazanie aktów prawnych, stanowiących podstawę prawną dla wydanego w sprawie orzeczenia. W orzeczeniu znajdują się zatem wszystkie elementy istotne z punktu widzenia rodzaju wydanego w sprawie rozstrzygnięcia i wynika z niego w sposób jednoznaczny, jakie ustalenia odnoszące się do stanu zdrowia skarżącego przesądziły o zakwalifikowaniu go jako niezdolnego do służby w Policji. Sama zaś okoliczność, że skarżący nie zgadza się z rozpoznaniem nie oznacza, że zostały naruszone przepisy ustawy o Komisjach lekarskich oraz Kodeksu postępowania administracyjnego. Dodatkowo zaskarżona decyzja nie uchybia wymogom określonym w art. 39 ust. 1 ustawy o komisjach lekarskich, albowiem jest to przepis kierowany do orzeczenia wydanego przez rejonową komisję lekarską i nie można go bezpośrednio odnosić do orzeczenia Centralnej Komisji Lekarskiej. Na usprawiedliwionych podstawach nie został także oparty zarzut naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię § 55 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych w sprawie chorób i ułomności. Analiza omawianego zarzutu prowadzi do wniosku, iż w jego ramach skarżący w istocie podważa dokonane w sprawie ustalenia faktyczne. Zgodnie z ugruntowanymi poglądami prezentowanymi w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego niedopuszczalne jest zastępowanie zarzutu naruszenia przepisów postępowania, zarzutem naruszenia prawa materialnego i za jego pomocą kwestionowanie ustaleń faktycznych. Próba zwalczenia ustaleń faktycznych poczynionych przez Sąd pierwszej instancji nie może nastąpić przez zarzut naruszenia prawa materialnego (zob. wyroki NSA z: 29 stycznia 2013 r., I OSK 2747/12; 6 marca 2013 r., II GSK 2327/11). Ocena zarzutu prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie konkretnego stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (por. wyrok NSA z: 6 marca 2013 r., II GSK 2328/11, wyrok NSA z 14 lutego 2013 r., II GSK 2173/11). Nieskuteczność zarzutów naruszenia prawa procesowego oznacza, że przy ocenie zarzutów z zakresu prawa materialnego miarodajny jest stan faktyczny przyjęty przez Sąd pierwszej instancji. Próba zwalczania ustaleń faktycznych tkwiących u podstaw zaskarżonego wyroku może być bowiem skuteczna wyłącznie w ramach podstawy określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., a zatem przez sformułowanie zarzutu naruszenia konkretnych przepisów regulujących postępowanie sądowoadministracyjne. Skarżący kasacyjnie nie podważył skutecznie ustaleń faktycznych przyjętych przez Sąd pierwszej instancji a wskazujących na istnienie u skarżącego zmian chorobowych pod postacią zmian zwyrodnieniowych kręgosłupa w odcinku lędźwiowo krzyżowym. Schorzenie to zostało prawidłowo przyporządkowane do § 55 pkt 1 rozporządzenia w sprawie wykazu chorób i ułomności i próba podważenia dokonanej kwalifikacji w ramach zarzutu wykładni powyższego przepisu nie mogła odnieść zamierzonego skutku. Nie jest bowiem sporne, że zgodnie z § 55 pkt 1 ww. rozporządzenia, że choroba zwyrodnieniowa kręgosłupa czyni kandydata do służby w Policji niezdolnym do tej służby. Występowanie takiej choroby u skarżącego nie zostało skutecznie zakwestionowane. Mając powyższe względy na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na zasadzie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.