III SA/Wa 1708/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Waldemar Śledzik, Sędziowie sędzia WSA Matylda Arnold-Rogiewicz (sprawozdawca) sędzia WSA Beata Sobocha, Protokolant starszy referent Michał Strzałkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 maja 2019 r. sprawy ze skargi A. G. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 21 maja 2018 r. nr 0114-KDIP3-3.4011.184.2018.1.JK3 w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych 1) uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, 2) zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz A. G. kwotę 697 zł (słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu 12 kwietnia 2018 r. wpłynął wniosek A. G. (dalej "Skarżący", "Wnioskodawca") o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości zwolnienia z opodatkowania środków otrzymanych w ramach programu "Mobilność Plus". We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe: Wnioskodawca jest podatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych, podlegającym nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów osiąganych na terytorium RP. Na mocy decyzji Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego Uniwersytet Warszawski (dalej "Uniwersytet") otrzymał środki finansowe na finansowanie udziału Wnioskodawcy w programie "Mobilność Plus" - V edycja (dalej "Program") w latach 2018-2019. Wnioskodawca w ramach Programu został skierowany przez Uniwersytet do udziału w badaniach naukowych i/lub pracach rozwojowych w zagranicznym ośrodku S., [...] (dalej "Ośrodek"). Badania i/lub prace rozwojowe, które Wnioskodawca będzie prowadził w Ośrodku mają ścisły związek z obowiązkami wykonywanymi przez Wnioskodawcę na Uniwersytecie na podstawie umowy o pracę. "Mobilność Plus" jest programem ustanowionym na mocy Komunikatu Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 26 kwietnia 2012 r., zmienionym Komunikatem z dnia 20 grudnia 2016 r. o zmianie zasad finansowania programu pod nazwą "Mobilność Plus". Zgodnie z komunikatami, program ma na celu umożliwienie młodym naukowcom udziału w badaniach naukowych prowadzonych w renomowanych zagranicznych ośrodkach naukowych pod opieką wybitnych naukowców o międzynarodowym autorytecie w danej dziedzinie nauki. Program zapewnia finansowanie pobytu uczestnika programu w jednostce naukowej posiadającej siedzibę poza terytorium RP, prowadzącej w sposób ciągły badania naukowe lub prace rozwojowe oraz podróży pomiędzy miejscem zamieszkania uczestnika programu a miejscowością, w której znajduje się zagraniczny ośrodek. Uczestnikiem programu może być: a) młody naukowiec zatrudniony w jednostce naukowej na podstawie umowy o pracę lub mianowania, b) młody naukowiec zatrudniony w jednostce naukowej na podstawie umowy o pracę lub mianowania, będący pracownikiem badawczo-technicznym w rozumieniu ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o Polskiej Akademii Nauk, c) uczestnik studiów doktoranckich. Wnioskodawca spełnia pierwsze z powołanych kryteriów. Wnioskodawcy udzielono urlopu płatnego na czas pobytu w Ośrodku. W celu wypłaty środków finansowych w ramach programu zostały zawarte dwie umowy: a) Uniwersytet zawarł z Ministrem Nauki i Szkolnictwa Wyższego umowę o finansowanie uczestnictwa w programie "Mobilność Plus", b) Wnioskodawca zawarł z Uniwersytetem umowę określającą warunki finansowania i realizacji uczestnictwa w programie oraz rozliczania środków finansowych przyznanych na finansowanie zagranicznego pobytu Wnioskodawcy w Ośrodku w celu udziału w badaniach naukowych lub pracach rozwojowych w ramach określonego projektu. Z umowy zawartej pomiędzy Wnioskodawcą a Uniwersytetem wynika zakres obowiązków Wnioskodawcy (udział w badaniach naukowych lub pracach rozwojowych), jakie ma realizować Wnioskodawca w Ośrodku, określanych w umowie jako "zadanie". Umowa przewiduje, że środki finansowe, które zostaną przydzielone Wnioskodawcy, są przeznaczone na pokrycie kosztów utrzymania i bieżące wydatki związane z pobytem w zagranicznym ośrodku oraz kosztów podróży uczestnika programu. Umowa określa szczegółowo termin rozpoczęcia realizacji zadania i termin końcowy realizacji zadania. Wnioskodawca na podstawie ww. umów jest zobowiązany do przedkładania rocznych i końcowego sprawozdania z uczestnictwa w Programie. W ten sposób Uniwersytet (a także Ministerstwo) zapewnia sobie kontrolę nad wykonywaniem przez Wnioskodawcę obowiązków nałożonych ww. umowami. Środki finansowe przyznane Wnioskodawcy nie mogą zostać wydatkowane na inne cele, aniżeli określone w umowie. W przypadku wykorzystania środków w sposób niezgodny z umową Wnioskodawca będzie zobowiązany do ich zwrotu. Wnioskodawca realizuje badania zgodnie z misją i zadaniami Uniwersytetu. W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie: Czy środki finansowe, które Wnioskodawca otrzyma w ramach programu "Mobilność Plus" korzystają ze zwolnienia w podatku dochodowym od osób fizycznych? Zdaniem Skarżącego, środki finansowe, które Wnioskodawca otrzyma w ramach programu "Mobilność Plus" korzystają ze zwolnienia w podatku dochodowym od osób fizycznych, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2018 r. poz. 200 ze zm., dalej "u.p.d.o.f."), bowiem opisany powyżej wyjazd i pobyt Wnioskodawcy w zagranicznym Ośrodku w ramach programu Mobilność Plus należy zakwalifikować jako odbycie podróży służbowej przez pracownika w rozumieniu art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. a u.p.d.o.f. Tym samym środki finansowe przyznane Wnioskodawcy na pokrycie kosztów podróży i kosztów pobytu w zagranicznym Ośrodku powinny być na mocy powołanego wyżej przepisu zwolnione z podatku dochodowego do wysokości sumy diet i innych należności za czas podróży służbowej pracownika, a więc do wysokości sumy: - diet (stawka dzienna), - udokumentowanego kosztu przejazdów do i z ośrodka zagranicznego, - udokumentowanego kosztu noclegów obliczonego z zastosowaniem stawek określonych w rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 23 stycznia 2013 r. w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej. W wydanej interpretacji indywidualnej z dnia 21 maja 2018 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej uznał stanowisko Skarżącego za nieprawidłowe. W uzasadnieniu organ wskazał, że warunkiem niezbędnym do skorzystania ze zwolnienia określonego w art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. a) u.p.d.o.f. jest odbycie przez pracownika podróży służbowej. W ocenie organu pracownik naukowy, uczestnicząc w programie "Mobilność Plus" w zagranicznym ośrodku naukowym, nie odbywa podróży służbowej. Kwestie podróży służbowej regulują bowiem przepisy wykonawcze do ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym, natomiast ww. program został utworzony w oparciu o podstawę prawną wynikającą z ustawy o zasadach finansowania nauki. Poza sporem pozostaje, że art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. a) u.p.d.o.f. nie zawiera definicji podróży służbowej i dlatego należy odwołać się do pojęcia podróży służbowej zawartego w art. 775 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz. U. z 2018 r., poz. 917 ze zm., dalej "k.p."), w myśl którego pracownikowi wykonującemu na polecenie pracodawcy zadanie służbowe poza miejscowością, w której znajduje się siedziba pracodawcy, lub poza stałym miejscem pracy przysługują należności na pokrycie kosztów związanych z podróżą służbową. Podróż służbowa charakteryzuje się tym, że jest odbywana poza miejscowością, w której znajduje się siedziba pracodawcy lub poza stałym miejscem pracy, na polecenie pracodawcy, w celu wykonania określonego przez pracodawcę zadania (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 lutego 2008 r., sygn. akt: I PK 208/07, OSNP z 2009 r., Nr 11-12, poz. 134). Wszystkie cechy wystąpić muszą łącznie, a brak jednej z nich wyklucza zakwalifikowanie pracy świadczonej przez pracownika jako podróży służbowej. (...). Nie ulega też wątpliwości, że obowiązek odbycia podróży służbowej wynika z polecenia pracodawcy, nie jest natomiast uzależniony od zgody pracownika. Organ powołał się także na wyrok WSA w Warszawie z dnia 24 lutego 2016 r., sygn. akt III SA/Wa 1006/15. Sąd ten, powołując się na wyrok Sądu Najwyższego z dnia 17 lutego 2012 r., sygn. akt III UK 54/11 oraz uchwałę siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 19 listopada 2008 r., sygn. akt II PZP 11/08 (OSNP 2009, nr 13-14, poz. 166), stwierdził m.in., że "(...) elementem charakteryzującym podróż służbową jest okoliczność, iż pobyt w miejscu wykonywania zadania służbowego jest z założenia tymczasowy, podstawę formalną podróży służbowej stanowi polecenie wyjazdu, zaś sama podróż ma charakter incydentalny w stosunku do pracy wykonywanej zwykle przez pracownika w ramach jego obowiązków wynikających z zawartej umowy o pracę. (...). Skoro Skarżąca jako doktorantka, a nie jako pracownik uczelni, otrzymała grant na dofinansowanie udziału w projekcie badawczym prowadzonym w zagranicznym ośrodku naukowym, w związku z czym planowany był dwuletni wyjazd naukowy do Stanów Zjednoczonych na Uniwersytet Stanowy, to nie można było tym samym przyjąć, że planowany pobyt Skarżącej stanowiłby podróż służbową. Po pierwsze, wyjazd ten nie jest realizowany na polecenie pracodawcy. Po drugie, wyjazdu tego nie można było uznać za pobyt incydentalny, tymczasowy, o krótkotrwałym charakterze.(...)". Mając na uwadze powyższe, zdaniem organu, wyjazd za granicę uczestnika programu nie jest tożsamy z odbyciem podróży służbowej pracownika, a tym samym środki otrzymane przez Wnioskodawcę nie mogą korzystać ze zwolnienia z opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 16 u.p.d.o.f. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej interpretacji indywidualnej w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej interpretacji Skarżący zarzucił naruszenie: 1) art. 14e § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm., dalej "O.p.") i art. 14h w zw. z art. 121 O.p. poprzez pominięcie przy wykładni przepisów prawa podatkowego orzecznictwa sądów administracyjnych, z którego jednoznacznie wynika, że przychód osiągnięty w związku z otrzymaniem środków finansowych w ramach programu "Mobilność Plus" jest zwolniony z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych, na mocy art. 21 ust. 1 pkt 16 u.p.d.o.f., 2) art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. a) u.p.d.o.f poprzez niewłaściwą ocenę jego zastosowania polegającą na błędnym przyjęciu, że wyjazd i pobyt Skarżącego w zagranicznym ośrodku – S. nie posiada cech pozwalających zakwalifikować ten wyjazd jako podróż służbową, a zatem otrzymane przez Skarżącego w ramach programu "Mobilność Plus" środki finansowe nie stanowią diet i innych należności za czas podróży służbowej pracownika i nie korzystają ze zwolnienia przedmiotowego określonego w przepisie art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. a u.p.d.o.f., podczas gdy wszystkie przesłanki umożliwiające skorzystanie z tego zwolnienia zostały w niniejszej sprawie spełnione. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Takiej kontroli, stosownie do art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, z późn. zm., dalej "P.p.s.a."), podlegają m.in. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego w indywidualnych sprawach. Stosownie do art. 57a zdanie pierwsze P.p.s.a., skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. W tej kategorii spraw sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, o czym stanowi zdanie drugie art. 57a P.p.s.a. Dokonując oceny legalności zaskarżonej interpretacji według przywołanych wyżej zasad, Sąd uznał, że skarga wniesiona w niniejszej sprawie zasługiwała na uwzględnienie. Trafny okazał się bowiem zarzut skargi dotyczący niewłaściwej oceny zastosowania art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. a) u.p.d.o.f. Kwestią sporną w badanej sprawie jest to, czy w przedstawionym przez Skarżącego stanie faktycznym, wyjazd i uczestnictwo w programie "Mobilność Plus" można uznać za odbycie podróży służbowej oraz czy przyznane Skarżącemu środki finansowe w ramach tego programu powinny być traktowane i rozliczane jako diety i inne należności pracownika za czas podróży służbowej, do których zastosowanie znajdzie art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. a) u.p.d.o.f. Tak jak słusznie wskazał Skarżący, użyte w tym przepisie pojęcie "podróży służbowej" nie zostało zdefiniowane w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych. Jednak w tym zakresie - jako pojęcie związane z relacjami pomiędzy pracodawcą i pracownikiem - uzasadnione jest odwołanie się do art. 775 Kodeksu pracy, z którego wynika, że podróż służbowa to wykonywanie przez pracownika na polecenie pracodawcy zadań służbowych poza miejscowością, w której znajduje się siedziba pracodawcy, lub poza stałym miejscem pracy. W związku z tym opisane we wniosku zasady, na jakich Skarżący zamierza odbyć podróż do zagranicznego ośrodka naukowego w Danii pozwalają na uznanie, że wyjazd ten będzie miał charakter podróży służbowej pracownika. Zauważyć bowiem należy, że Skarżący został wyznaczony do udziału w programie "Mobilność Plus" przez swojego pracodawcę (ma brać udział w badaniach naukowych i/lub pracach rozwojowych) przez określony czas, poza miejscem stałego zatrudnienia i pozostawał związany stosunkiem pracy z tym pracodawcą. Skarżący będzie zobowiązany do przedłożenia końcowego sprawozdania z uczestnictwa w Programie. Jak słusznie zauważył Skarżący, o służbowym charakterze podróży odbytej przez niego świadczy ponadto fakt, że wykonywanie zadań polegających na uczestniczeniu i prowadzeniu badań naukowych wpisuje się w zakres działalności instytucji naukowych, w tym o charakterze uniwersyteckim, które to zadania realizowane są przez pracowników naukowych uczelni. W uzasadnieniu wyroku z dnia 23 października 2018 r., sygn. akt II FSK 3085/16 (opublikowanym w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl) Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę na specyfikę zatrudnienia pracownika naukowego na uczelni wyższej. Stwierdził, że pracownicy ci wykonują dwojakiego rodzaju działalność, to jest naukową i dydaktyczną, zatem tego rodzaju wyjazdy w celu realizacji zadań naukowych są jednocześnie wykonywaniem zadań należących do zakresu działań uczelni, a więc wykonywaniem "zadań służbowych" w rozumieniu art. 775 § 1 k.p. Stanowisko to jest w pełni aktualne w stanie faktycznym niniejszej sprawy i Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę przyjmuje je za własne. Z uwagi na powyższe spełnione zostały przesłanki zwolnienia od podatku określone w art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. a) u.p.d.o.f. Opisany bowiem we wniosku o interpretację wyjazd Skarżącego, jego zasady i warunki, potwierdzają jednoznacznie charakter podróży służbowej. Co istotne, przyznane Skarżącemu na ten wyjazd środki pieniężne są ściśle związane z czasem pobytu w zagranicznym ośrodku badawczym i mają charakter diety lub innych należności (chociażby koszty przejazdu i noclegu) za czas podróży służbowej. Według Słownika Języka Polskiego pod redakcją Mieczysława Szymczaka, PWN, Warszawa 1978, "dieta" to należność pieniężna przysługująca pracownikowi na pokrycie kosztów utrzymania w podróży służbowej. Z treści art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. a) u.p.d.o.f. nie wynika, aby ustawodawca użył tego terminu w innym znaczeniu. Środki finansowe zostały przyznane Wnioskodawcy i są wypłacane przez pracodawcę właśnie na pokrycie kosztów pobytu za granicą, gdzie Wnioskodawca będzie realizował zadania na rzecz swej uczelni, składając w tym zakresie stosowne sprawozdanie, co oznacza sposób kontroli przez pracodawcę wykonywania obowiązków przez pracownika. W szczególności w świetle art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. a) u.p.d.o.f. dla możliwości traktowania Wnioskodawcy jako pracownika wykonującego zadania na zlecenie pracodawcy nie ma znaczenia, że zadania polegające na uczestniczeniu w programie badawczym w zagranicznym ośrodku naukowym nie wynikają wprost z umowy o pracę, ale z odrębnej umowy. Podobnie bez znaczenia jest to, że środki przyznane i wypłacane wnioskodawczyni pochodzą z budżetu Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego, a przez pracodawcę (Uniwersytet) są mu przekazywane. Te odrębności wynikają właśnie ze specyfiki sytuacji. Skoro Państwo przeznacza środki finansowe na wspieranie młodych naukowców w zakresie prowadzenia przez nich badań w ośrodkach zagranicznych i chce mieć nad tym kontrolę, to nie przekazuje tych środków do swobodnej dyspozycji Uniwersytetowi, ale tworzy stosowne programy, jak program "Mobilność Plus" i przekazuje środki finansowe na wyjazdy konkretnych naukowców w konkretnym celu, co właśnie wymaga zawarcia umów określających zasady wyjazdu, wydatkowania środków finansowych i kontroli. Istotnym jest to, że Skarżący wyjeżdżając poza terytorium RP nie przestanie być pracownikiem Uniwersytetu. Wyjedzie właśnie dlatego, że jest pracownikiem tego Uniwersytetu, realizując obowiązki wynikającego ze stosunku pracy. Nie ma znaczenia, że Uniwersytet pozyskuje z Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego środki finansowe na pobyt za granicą wysłanego tam własnego naukowca. Istotne jest to, że środki te Wnioskodawca otrzymuje właśnie dlatego, że jest pracownikiem Uniwersytetu, a spełnienie wymogu pozostawania w stosunku pracy na czas pobytu za granicą w związku z realizacją programu badawczego jest koniecznym wymogiem otrzymywania środków finansowych. Na marginesie, odnosząc się od orzeczenia tutejszego Sądu (wyrok WSA w Warszawie z dnia 24 lutego 2016 r., sygn. akt III SA/Wa 1006/15), powołanego przez organ interpretacyjny, należy wskazać, że jest to pogląd odosobniony. Odnotować przy tym należy, że stanowisko zajęte przez Sąd w niniejszym wyroku jest zbieżne z poglądami, jakie w kwestii zwolnienia z opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. a) u.p.d.o.f. zajął m.in. Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 27 kwietnia 2016 r., sygn. akt II FSK 516/14; z dnia 12 października 2016 r., sygn. akt II FSK 2514/14 r.; z dnia 8 września 2016 r., sygn. akt II FSK 3073/14 oraz z dnia 12 października 2012 r., sygn. akt II FSK 309/11, a także Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyrokach z dnia 20 kwietnia 2018 r., sygn. akt III SA/Wa 1551/17 i z dnia 14 lutego 2019 r., sygn. akt III SA/Wa 1170/18. Natomiast odnosząc się do zawartego w uzasadnieniu skargi stwierdzenia, że "wadliwość skarżonej interpretacji, skutkująca koniecznością jej wyeliminowania z obrotu prawnego, wyraża się w błędnym przyjęciu, iż otrzymane przez Skarżącego w ramach programu "Mobilność Plus" środki finansowe nie będą stanowiły przychodu ze stosunku pracy, mimo że Skarżący otrzyma te środki będąc zatrudniony na Uniwersytecie na podstawie umowy o pracę i tylko stosunek pracy umożliwia Skarżącemu otrzymanie tych środków" Sąd wskazuje, że w zaskarżonej interpretacji organ się w powyższym zakresie nie wypowiedział. Również sam Skarżący we wniosku o interpretację nie pytał wprost do jakiego źródła przychodów należy zakwalifikować środki finansowe, które otrzyma od Uniwersytetu w ramach programu "Mobilność Plus". Przy czym oczywistym jest, że diety i inne należności za czas podróży służbowej pracownika są świadczeniami ze źródła przychodów, jakim jest stosunek pracy, czyli źródła wymienionego w art. 10 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.f. Nie jest natomiast zasadny poniesiony przez Skarżącego zarzut naruszenia przepisów postępowania. Orzeczenia sądów administracyjnych nie stanowią źródła prawa. Jednocześnie organ interpretacyjny, nie odnosząc się w wydanej interpretacji do powołanych przez Skarżącego orzeczeń, wystarczająco odniósł się do stanowiska Skarżącego, nie naruszając tym samym wskazywanych przez Skarżącego art. 14e § 1 i art. 14h w zw. z art. 121 O.p. W związku z tym, że wykładnia przepisu art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. a) u.p.d.o.f. dokonana przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej była błędna, przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ interpretacyjny zobowiązany będzie uwzględnić przedstawione powyżej stanowisko Sądu. Stwierdzone naruszenie prawa obligowało Sąd do uchylenia zaskarżonej interpretacji na podstawie art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a., o czym orzeczono w pkt 1 sentencji wyroku. Z kolei o zwrocie kosztów postępowania na rzecz Skarżącego z pkt 2 sentencji wyroku orzeczono stosownie do art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. Zasądzając na rzecz Skarżącego kwotę 697 zł Sąd uwzględnił uiszczony wpis sądowy w kwocie 200 zł, opłatę skarbową w kwocie 17 zł oraz koszty zastępstwa procesowego w kwocie 480 zł, zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265).