II OSK 1044/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Łuczaj Sędziowie Sędzia NSA Tomasz Zbrojewski Sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 2 września 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. S.A. z siedzibą w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 21 stycznia 2020 r. sygn. akt II SA/Wr 757/19 w sprawie ze skargi P. S.A. z siedzibą w K. na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] września 2019 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu wobec zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na posadowieniu konstrukcji stalowej 1. prostuje oczywistą omyłkę w sentencji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 21 stycznia 2020 r. sygn. akt II SA/Wr 757/19 w ten sposób, że w miejsce słów "P. z/s w K." wpisuje "P. S.A. z siedzibą w K.", 2. oddala skargę kasacyjną. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 21 stycznia 2020 r. sygn. akt II SA/Wr 757/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę P. S.A. z siedzibą w K. na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] września 2019 r. nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Wrocławia z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] wnoszącą sprzeciw wobec zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na posadowieniu konstrukcji stalowej służącej zamontowaniu baneru informacyjnego na okres 180 dni przy ul. [...] we Wrocławiu, na działce nr [...] obręb [...]. W motywach orzeczenia Sąd pierwszej instancji podniósł, że z opisu zamierzenia inwestycyjnego jednoznacznie wynika, iż inwestor planuje wykonać tablicę informacyjną/reklamową o wymiarach 1,25 m x 2,50 m, przytwierdzoną do konstrukcji wsporczej, stalowej za pomocą śrub. Prace budowlane będą polegać na posadowieniu na gruncie stalowych podpór zabezpieczonych prefabrykowanymi stopami betonowymi. Biorąc pod uwagę, że planowane urządzenie reklamowe wykonane będzie na nośnikach trwale związanych z gruntem, obiekt ten należy zakwalifikować jako budowlę, o której mowa w art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r. poz. 1186, z późn. zm.) wymagającą uzyskania pozwolenia na budowę. Z tych też względów za bezzasadne Sąd uznał zarzuty naruszenia art. 28, art. 29 i art. 30 Prawa budowlanego oraz art. 7, art. 7a, art. 15, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r. poz. 2096, z późn. zm.) zwanej dalej w skrócie K.p.a. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła spółka P. S.A. z siedzibą w K., zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: I) naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy: 1) art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.) zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. w związku z art. 174 pkt 2 P.p.s.a., w związku z art. 29 ust. 1 pkt 12 i w związku z art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego poprzez oddalenie w całości skargi, pomimo że zaskarżona decyzja Wojewody Dolnośląskiego narusza prawo materialne, tj. art. 29 ust. 1 pkt 12 w związku z art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego poprzez błędną wykładnię polegającą na bezpodstawnym przyjęciu, że tablica informacyjna objęta zgłoszeniem nie jest tymczasowym obiektem budowlanym, niepołączonym trwale z gruntem w rozumieniu tych przepisów, a w konsekwencji bezpodstawne uznanie, że w sprawie tej nie ma zastosowania art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego zgodnie z którym pozwolenia na budowę nie wymaga budowa tymczasowych obiektów budowlanych, niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 30 ust. 1, ale nie później niż przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu; 2) art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 174 pkt 2 P.p.s.a., w związku z art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego poprzez oddalenie w całości skargi, pomimo że zaskarżona decyzja Wojewody Dolnośląskiego narusza prawo materialne, tj. art. 28 ust. 1 ww. ustawy poprzez jego niewłaściwe zastosowanie wskutek błędnego uznania, że roboty budowlane polegające na posadowieniu na gruncie tablicy informacyjnej objętej zgłoszeniem można rozpocząć dopiero po uzyskaniu decyzji o pozwoleniu na budowę, pomimo że w sprawie zachodzą okoliczności objęte dyspozycją art. 29 ust. 1 pkt 12 w związku z art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego ze względu na które nie jest wymagane uzyskanie pozwolenia na budowę, a jedynie zgłoszenie organowi administracji architektoniczno-budowlanej na podstawie art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego; 3) art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 174 pkt 2 P.p.s.a., w związku z art. 107 § 1 pkt 6, w związku z art. 107 § 3 K.p.a. poprzez oddalenie w całości skargi, pomimo że zaskarżona decyzja Wojewody Dolnośląskiego wydana została z naruszeniem przepisów postępowania mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 107 § 1 pkt 6 w związku z art. 107 § 3 K.p.a. poprzez brak uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji odpowiadającego wymaganiom określonym w tych przepisach, tj. brak wyraźnego wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej; 4) art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 174 pkt 2 P.p.s.a., w związku z art. 6, art. 7, art. 15, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. poprzez oddalenie w całości skargi, pomimo że zaskarżona decyzja Wojewody Dolnośląskiego wydana została z naruszeniem przepisów postępowania mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 6, art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. poprzez naruszenie zasady praworządności oraz zasady prawdy obiektywnej, wskutek zaniechania dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz nieuwzględnienia słusznego interesu strony, a także wskutek dokonania błędnych ustaleń faktycznych poprzez odwołanie się do wyroku zapadłego na kanwie istotnie odmiennego stanu faktycznego oraz poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów wskutek dokonania oceny, z pominięciem zebranych w sprawie dowodów, iż objęta zgłoszeniem tablica informacyjna jest urządzeniem trwale związanym z gruntem, a także, pomimo że zaskarżona decyzja Wojewody Dolnośląskiego wydana została z naruszeniem art. 15 K.p.a. poprzez brak rozstrzygnięcia całości sprawy w postępowaniu odwoławczym, w tym poprzez nierozpatrzenie wszystkich zarzutów odwołania; 5) art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 174 pkt 2 P.p.s.a., w związku z art. 7a § 1 K.p.a., w związku z art. 29 ust. 1 pkt 12, w związku z art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego poprzez oddalenie w całości skargi, pomimo że zaskarżona decyzja Wojewody Dolnośląskiego wydana została z naruszeniem przepisów postępowania mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 7a § 1 K.p.a. poprzez nieuwzględnienie na korzyść strony wątpliwości co do treści normy prawnej z art. 29 ust. 1 pkt 12 w związku z art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego w zakresie wykładni pojęcia trwałego połączenia z gruntem obiektu budowlanego, które to pojęcie, zdaniem skarżącej, nie powinno dotyczyć obiektów stosunkowo niewielkich i o małej wadze, których konstrukcja, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa nie wymagają trwałego związania z gruntem; 6) art. 3 § 1 i art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 174 pkt 2 P.p.s.a., w związku z art. 15 K.p.a. poprzez oddalenie w całości skargi, pomimo że zaskarżona decyzja Wojewody Dolnośląskiego wydana została z naruszeniem przepisów postępowania mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 15 K.p.a. poprzez brak rozpatrzenia wszystkich zarzutów odwołania, co stanowi kwalifikowaną wadę rozstrzygnięcia organu odwoławczego, równoznaczną z brakiem rozstrzygnięcia całości sprawy, a przez to naruszenie przez Sąd art. 3 § 1 P.p.s.a. poprzez dokonanie wadliwej kontroli legalności zaskarżonej decyzji Wojewody Dolnośląskiego, co było działaniem przedwczesnym oraz skoro organ odwoławczy nie rozpoznał wszystkich zarzutów odwołania, wypowiedzenie się w ich kwestii przez Sąd stanowiło merytoryczne rozstrzygnięcie w sprawie; 7) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w związku z art. 174 pkt 2 P.p.s.a. poprzez niezastosowanie przepisu nakazującego uwzględnić skargę i uchylić zaskarżoną decyzję w przypadku stwierdzenia, że decyzja narusza prawo materialne, które miało wpływ na wynik sprawy, pomimo że zaskarżona decyzja narusza art. 29 ust. 1 pkt 12 w związku z art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego poprzez błędną wykładnię oraz art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, w zakresie wskazanym w punkcie 2 poniżej; 8) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 174 pkt 2 P.p.s.a. poprzez niezastosowanie przepisu nakazującego uwzględnić skargę i uchylić zaskarżoną decyzję w przypadku stwierdzenia, że decyzja narusza przepisy postępowania, jeżeli naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, pomimo że zaskrzoną decyzję wydano z naruszeniem art. 107 § 1 pkt 6, w związku z art. 107 § 3 K.p.a., art. 6, art. 7, art. 15, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. oraz art. 7a § 1 K.p.a. w związku z art. 29 ust. 1 pkt 12, w związku z art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego w zakresie wskazanym w punktach 3- 6 powyżej; II. naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie: . 1) art. 29 ust. 1 pkt 12 w związku z art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego poprzez błędną wykładnię polegającą na bezpodstawnym przyjęciu, że tablica informacyjna objęta zgłoszeniem nie jest tymczasowym obiektem budowlanym, niepołączonym trwale z gruntem w rozumieniu tych przepisów, a w konsekwencji bezpodstawne uznanie, że w sprawie tej nie ma zastosowania art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego zgodnie z którym pozwolenia na budowę nie wymaga budowa tymczasowych obiektów budowlanych, niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 30 ust. 1, ale nie później niż przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu; 2) art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, wskutek bezpodstawnego uznania, że roboty budowlane polegające na posadowieniu na gruncie tablicy informacyjnej objętej zgłoszeniem można rozpocząć dopiero po uzyskaniu decyzji o pozwoleniu na budowę, pomimo że w sprawie zachodzą okoliczności objęte dyspozycją art. 29 ust. 1 pkt 12 w związku z art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego ze względu na które nie jest wymagane uzyskanie pozwolenia na budowę tej tablicy, a jedynie zgłoszenie organowi administracji architektoniczno-budowlanej na podstawie art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. W oparciu o wskazane zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu oraz zasądzenie na rzecz skarżącej od Wojewody Dolnośląskiego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym wynagrodzenia pełnomocnika będącego radcą prawnym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W tej sprawie Sąd nie stwierdza wystąpienia jakiejkolwiek przesłanki nieważności postępowania, a tym samym rozpoznając sprawę Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskami. Naczelny Sąd Administracyjny bada przy tym wszystkie podniesione przez stronę skarżąca kasacyjnie zarzuty naruszenia prawa (tak NSA w uchwale pełnego składu z dnia 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09, opub. w ONSAiWSA 2010 z. 1 poz. 1). Zgodnie z art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 176 P.p.s.a. strona skarżąca kasacyjnie ma obowiązek przytoczyć podstawy skargi kasacyjnej wnoszonej od wyroku Sądu pierwszej instancji i szczegółowo je uzasadnić wskazując, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jaki miało wpływ na wynik sprawy. Rola Naczelnego Sądu Administracyjnego w postępowaniu kasacyjnym ogranicza się do skontrolowania i zweryfikowania zarzutów wnoszącego skargę kasacyjną. Sprawa ta podlega rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, ponieważ strona wnosząca skargę kasacyjną zrzekła się rozprawy, a strona przeciwna po doręczeniu skargi kasacyjnej nie zażądała, stosownie do art. 182 § 2 P.p.s.a., przeprowadzenia rozprawy. Skarga kasacyjna nie jest usprawiedliwiona. Istotą sporu w tej sprawie jest kwestia prawidłowego zakwalifikowania konstrukcji stalowej stanowiącej tablicę informacyjną lub reklamową o wymiarach 1,25 m x 2,50 m, przytwierdzoną do konstrukcji wsporczej stalowej za pomocą śrub i posadowionej na gruncie poprzez jej zabezpieczenie prefabrykowanymi stopami betonowymi. W ocenie Sądu pierwszej instancji taka konstrukcja stanowi wolno stojące urządzenie reklamowe trwale związane z gruntem. Zdaniem zaś strony skarżącej kasacyjnie przedmiotowe urządzenie nie jest trwale związane z gruntem i tym samym jego wykonanie nie wymagało uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę. To, czy ww. urządzenie jest trwale związane z gruntem stanowi podstawę większości zarzutów zawartych w skardze kasacyjnej. Trafnie Sąd pierwszej instancji uznał, że na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie i ocenionego przez organy administracyjne, to urządzenie stanowi trwale związaną z gruntem budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r. poz. 1186, z późn. zm.). Nie można zgodzić się z zarzutem naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów prawa materialnego obejmujących art. 29 ust. 1 pkt 12 w związku z art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego poprzez ich błędną wykładnię polegającą na bezpodstawnym przyjęciu, że tablica informacyjna objęta zgłoszeniem jest obiektem budowlanym połączonym trwale z gruntem w rozumieniu tych przepisów, a w związku z tym także niewłaściwym zastosowaniu art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego wskutek bezpodstawnego uznania, że roboty budowlane polegające na posadowieniu na gruncie tablicy informacyjnej objętej zgłoszeniem można rozpocząć dopiero po uzyskaniu decyzji o pozwoleniu na budowę. Jak trafnie wskazał Sąd pierwszej instancji, dotychczasowe orzecznictwo sądowe wypracowało pojęcie "trwałego związania z gruntem" urządzenia reklamowego. Trwałość związania obiektu budowlanego z gruntem nie zawsze oznacza stałość takiego związania rozumianego jako brak możliwości odłączenia obiektu od gruntu bez nieodwracalnego naruszenia jego technicznej i funkcjonalnej integralności (tak NSA w wyroku z 20 lutego 2020 r. II OSK 989/18, opub. w Lex nr 3022174). Dla przyjęcia trwałego związania z gruntem nie ma znaczenia okoliczność posiadania przez dany obiekt fundamentów, czy też wielkość zagłębienia w gruncie. Trwale związane z gruntem są także i te budowle posadowione w taki sposób na powierzchni gruntu, który uniemożliwia ich przemieszczanie (tak NSA w wyroku z 3 lutego 2017 r. sygn. akt II OSK 1261/15, opub. w Lex nr 2328914; wyrok NSA z dnia 11 maja 2012 r. sygn. akt II OSK 323/11, opub. w Lex nr 1223296; wyrok NSA z 25 maja 2007 r. sygn. akt II OSK 754/06, opub. w Lex nr 501291). Posadowienie obiektu na gruncie wtedy jest trwałe, gdy zapewnia mu stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym, mogącym spowodować przesunięcie, zniszczyć lub przemieścić w inne miejsce (tak NSA w wyroku z dnia 11 maja 2012 r. sygn. akt II OSK 323/11, opub. w Lex nr 1223296; NSA w wyroku z dnia 23 czerwca 2006 r. sygn. akt II OSK 923/05, opub. w LEX nr 266325). Tym samym cecha "trwałego związania z gruntem" sprowadza się do posadowienia obiektu na tyle trwale, by zapewnić mu stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym, mogącym go zniszczyć lub spowodować przesunięcie czy przemieszczenie w inne miejsce. Na podstawie materiału zebranego w sprawie trafnie Sąd pierwszej instancji ustalił, że urządzenie reklamowe objęte zgłoszeniem strony skarżącej kasacyjnie z dnia 9 kwietnia 2019 r. ma charakter budowli trwale związanej z gruntem. Z dołączonego do tego zgłoszenia rysunku jednoznacznie wynika, że powierzchnia samego nośnika reklamy lub informacji o wymiarach 1,25 m x 2,5 m ma być stabilnie podtrzymywana na jednej nodze stalowej umieszczonej niesymetrycznie względem środka osi tej tablicy, a tym samym przenoszącej większe obciążenia zagrażające stabilności samego urządzenia niż noga stalowa umieszczona symetrycznie względem osi. Zapewnienie stabilności takiej konstrukcji wymaga stosownych obliczeń tak co do wytrzymałości samej konstrukcji, jak i ciężaru prefabrykowanych stóp betonowych pozwalających na stabilne utrzymanie nośnika reklamowego. Tym samym w tej sprawie to nie wymiary samego nośnika reklamowego są najistotniejszą cechą pozwalającą na jego zakwalifikowanie do kategorii obiektów trwale związanych z gruntem lub nietrwale związanych z gruntem, ale sama konstrukcja takiego nośnika która ma zapewniać jego stabilność i bezpieczeństwo użytkowania. Tym samym z uwagi na prawidłową kwalifikację ww. obiektu przez Sąd pierwszej instancji jako wymagającego stabilizacji na gruncie przy pomocy stóp betonowych, nie jest zasadnym zarzut błędnej wykładni art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego w związku z art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego oraz art. 28 ust. 1 tejże ustawy. Art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego obejmuje zwolnienie z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę tylko tymczasowe obiekty budowlane niepołączone trwale z gruntem, a takim nie jest objęte tą sprawą urządzenie reklamowe. Wskazywane przez stronę skarżącą kasacyjnie na podobieństwo przedmiotowego urządzenia reklamowego do przenośnego wolno stojącego masztu antenowego niepołączonego trwale z gruntem jest o tyle niezasadne, że przepis ten w tym brzmieniu zaczął obowiązywać dopiero od 25 października 2019 r., a więc już po wydaniu w tej sprawie decyzji przez oba organy administracyjne. Ta nowelizująca miała na celu usunięcie istniejących barier administracyjnoprawnych, stanowiących przeszkodę w budowie sieci telekomunikacyjnych i nie może być odnoszona do spraw rozstrzygniętych przed tą datą. Nie są zasadne także zarzuty naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Już sam sposób zredagowania tych zarzutów budzi wątpliwości, ponieważ strona skarżąca kasacyjnie pod pojęciem naruszenia przepisów postępowania rozumie błędne oddalenie skargi przez Sąd pierwszej instancji na skutek naruszenia prawa materialnego. Istotą zarzutu naruszenia przepisów postępowania powinno być wykazanie na takie uchybienia procesowe Sądu pierwszej instancji, które mogły mieć istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia sprawy lub też istniejące naruszenia przepisów postępowania w danej sprawie przez organy administracyjne, które nie zostały prawidłowo skontrolowane przez Sąd pierwszej instancji, a które mogły uzasadniać nieprawidłowe ustalenia stanu faktycznego lub dokonanie nieprawidłowej interpretacji zgromadzonych w sprawie dowodów. Tym samym zarzuty naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 174 pkt 2 P.p.s.a. w związku z art. 29 ust. 1 pkt 12 i w związku z art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego w związku z naruszeniem przez organ odwoławczy prawa materialnego, tj. art. 29 ust. 1 pkt 12 w związku z art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego i art. 28 ust. 1 w związku z art. 30 ust. 1 pkt 1 nie są zarzutami naruszenia przepisów postępowania, ale zarzutami naruszenia prawa materialnego, które zostały już w tej sprawie ocenione przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie jest zasadnym zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy poprzez oddalenie na podstawie art. 151 P.p.s.a. zaskarżonej decyzji przez Sąd pierwszej instancji i braku dostrzeżenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny naruszenia przez Wojewodę Dolnośląskiego art. 107 § 1 pkt 6 K.p.a. w związku z art. 107 § 3 K.p.a. w zakresie braku uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji odpowiadającego wymaganiom określonym w tych przepisach, tj. brak wyraźnego wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Zgodnie z art. 107 § 1 pkt 6 K.p.a. decyzja administracyjna powinna zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne i trafnie Sąd pierwszej instancji nie stwierdził, aby zaskarżona skargą decyzja Wojewody Dolnośląskiego z [...] września 2019 r. nr [...] nie zawierała zarówno uzasadnienia faktycznego jak i prawnego. Wbrew stanowisku strony skarżącej kasacyjnie, decyzja organu odwoławczego nie narusza również art. 107 § 3 K.p.a., ponieważ organ ten wyjaśnił, dlaczego urządzenie reklamowe objęte zgłoszeniem należy potraktować jako trwale związane z gruntem i dlaczego stanowisko strony skarżącej zawarte w odwołaniu nie jest zasadne. W tej sprawie organ odwoławczy nie prowadził postępowania dowodowego, ponieważ trafnie uznał, że zebrany przez organ pierwszej instancji materiał dowodowy jest wystarczający do rozstrzygnięcia sprawy a strona wnosząca odwołanie nie zgłosiła nowych środków dowodowych. Nie było więc podstaw do orzekania przez organ administracyjny o odmowie uznania za wiarygodne innym dowodom w sprawie. Nie można uznać za uzasadniony zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a polegający na naruszeniu art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 174 pkt 2 P.p.s.a. poprzez oddalenie skargi, pomimo że zaskarżona decyzja Wojewody Dolnośląskiego wydana została z naruszeniem art. 6, art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. obejmującym naruszenie zasady praworządności i zasady prawdy obiektywnej wskutek zaniechania dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz nieuwzględnienia słusznego interesu strony, a także dokonania błędnych ustaleń faktycznych poprzez odwołanie się do wyroku zapadłego na kanwie istotnie odmiennego stanu faktycznego oraz poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów wskutek dokonania oceny z pominięciem zebranych w sprawie dowodów wskazujących, że objęta zgłoszeniem tablica informacyjna jest urządzeniem trwale związanym z gruntem. Kontrolując zaskarżony wyrok w zakresie wyżej wymienionego zarzutu należy stwierdzić, w tej sprawie organy administracyjne nie naruszyły ani zasady praworządności (objętej art. 6 K.p.a.), ani też zasady prawdy obiektowej (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a.). Organy nie mogły uwzględnić słusznego interesu strony skarżącej, ponieważ interes ten nie miał oparcia w obowiązujących przepisach. Strona skarżąca domagała się uznania, że objęta jej zgłoszeniem budowla nie jest trwale połączona z gruntem, podczas gdy prawidłowo tak organy administracyjne, jak i Sąd pierwszej instancji uznały, że przedmiotowe urządzenie reklamowe jest trwale związane z gruntem. Na uzasadnienie swojej argumentacji Wojewoda Dolnośląski w zaskarżonej do Sądu pierwszej instancji decyzji powołał się na trzy wyroki sądów administracyjnych, w tym również na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 3 grudnia 2013 r. sygn. akt II SA/Ol 910/13. Wbrew stanowisku strony skarżącej kasacyjnie, takie powołanie się nie stanowiło w tej sprawie naruszenia przepisów postępowania, ponieważ organ uznał za adekwatne w tej sprawie stanowisko tego Sądu dotyczące interpretacji pojęcia związania danej budowli z gruntem. Stanowisko to jest trafne i podziela je także Naczelny Sąd Administracyjny. Nie jest zasadnym zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 174 pkt 2 P.p.s.a. w związku z art. 7a § 1 K.p.a. poprzez nieuwzględnienie na korzyść strony wątpliwości co do treści normy prawnej zawartej w art. 29 ust. 1 pkt 12 w związku z art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego w zakresie wykładni pojęcia trwałego połączenia z gruntem obiektu budowlanego, które nie powinno dotyczyć obiektów stosunkowo niewielkich i o małej wadze, których konstrukcja, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa nie wymagają trwałego związania z gruntem. Warunkiem zastosowania art. 7 § 1 K.p.a. są wątpliwości co do treści normy prawnej, a w tej sprawie takich wątpliwości nie było. Art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego wyraźnie wskazuje, że zgłoszenie może być dokonane, miedzy innymi co do obiektów budowlanych niepołączonych trwale z gruntem, a w tej sprawie budowla objęta zgłoszeniem miała być połączona trwale z gruntem. W przypadku wolno stojących urządzeń reklamowych takich jak objęte zgłoszeniem w tej sprawie takie okoliczności jak powierzchnia lub waga mogą mieć znaczenie co do sposobu ich związania z gruntem, ale istotną okolicznością jest to, że takie urządzenie miało stabilnie przez znaczny okres czasu pozostawać w jednym miejscu, a to wymagało trwałego związania z gruntem. Nie jest także zasadnym zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 174 pkt 2 P.p.s.a. i w związku z art. 15 K.p.a. poprzez brak rozpatrzenia wszystkich zarzutów odwołania, co miałoby być równoznaczne z brakiem rozstrzygnięcia całości sprawy. Zgodnie z art. 15 K.p.a. postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. W tej sprawie postępowanie było dwuinstancyjne, a naruszenie art. 15 K.p.a. byłoby uzasadnione, gdyby mimo wniesienia odwołania organ odwoławczy zaniechał jego rozpoznania. W tej sprawie Wojewoda Dolnośląski rozpoznał sprawę na skutek wniesionego przez stronę odwołania. Nie jest także zasadnym zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 3 § 1 P.p.s.a. poprzez dokonanie wadliwej kontroli legalności zaskarżonej decyzji Wojewody Dolnośląskiego, co było działaniem przedwczesnym oraz skoro organ odwoławczy nie rozpoznał wszystkich zarzutów odwołania, wypowiedzenie się w ich kwestii przez Sąd stanowiło merytoryczne rozstrzygnięcie w sprawie. Wskazany art. 3 § 1 P.p.s.a. jest przepisem ogólnym o charakterze kompetencyjnym stanowiącym, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Norma ta określa zakres właściwości rzeczowej sądu administracyjnego, tj. zakres i kryterium kontroli działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne. Art. 3 P.p.s.a. określa cele działania sądów administracyjnych oraz zakres ich kognicji i żadna z jednostek redakcyjnych wskazanego przepisu nie odnosi się, przynajmniej wprost, do obowiązku sądu administracyjnego w zakresie sposobu procedowania przed tym sądem (por. wyrok NSA z dnia 4 września 2008 r. sygn. akt I OSK 266/08, opub. w Lex nr 490087). Naruszenie art. 3 § 1 P.p.s.a. ma miejsce w sytuacji, gdy sąd rozpoznający skargę uchyla się od obowiązku wykonania kontroli, o której mowa w tym przepisie, a okoliczność, że autor skargi kasacyjnej nie zgadza się z wynikiem kontroli sądowej, jak to ma miejsce w realiach niniejszej sprawy, nie oznacza naruszenia tego przepisu (por. wyrok NSA z 8 grudnia 2017 r. sygn. akt II OSK 635/16, opub. w Lex nr 2450637; wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2012 r. sygn. akt I OSK 1636/11, opub. w Lex nr 1145065). Mając powyższe należy stwierdzić, że nie są zasadne także zarzuty naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 174 pkt 2 P.p.s.a. poprzez brak uchylenia zaskarżonej decyzji wynikającej ze stwierdzenia naruszenia zarówno przepisów prawa materialnego mających wpływ na wynik sprawy jak i przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wszystkie podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty tak naruszenia przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania są niezasadne, a tym samym trafnie Sąd pierwszej instancji na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że zaskarżony wyrok jest zgodny z prawem, a skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Tym samym Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił w punkcie drugim skargę kasacyjną. W punkcie pierwszym wyroku Naczelny Sąd Administracyjny sprostował, na podstawie art. 156 § 1 i § 3 P.p.s.a., oczywistą omyłkę pisarską w sentencji zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu w zakresie oznaczenia strony skarżącej. Strona ta została nazwana "P. z/s w K.", a prawidłowo powinna zostać nazwana "P. S.A. z siedzibą w K.". Nie budzi jednak najmniejszych wątpliwości, że podmiotem wnoszącym zarówno skargę jak i skargę kasacyjną w tej sprawie są P. S.A. z siedzibą w K.