I SA/Bd 25/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kleczkowski Sędziowie Sędzia WSA Urszula Wiśniewska (spr.) Sędzia WSA Tomasz Wójcik po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym dniu 7 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi M. R. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2016 r. oddala skargę I SA/Bd 25/21 UZASADNIENIE W roku 2016 M. R. ("Skarżąca", "Strona") prowadziła pozarolniczą działalność gospodarczą pod nazwą Firma Handlowo Usługowa M. R. z/s w G., świadcząc usługi w zakresie transportu i spedycji. Prowadzoną działalność Strona rozliczała na zasadach ogólnych, określonych w art. 27 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 2032 ze zm. dalej jako: "u.p.d.o.f."). W złożonym w dniu [...] lutego 2017 r. w Urzędzie Skarbowym w G. zeznaniu o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w 2016 r. (PIT-36), Skarżąca wykazała przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej w kwocie [...]zł, koszty uzyskania przychodów w wysokości [...] zł oraz dochód w kwocie [...]zł. Ponadto w zeznaniu tym wykazała przychód z innych źródeł w kwocie [...]zł oraz dochód z innych źródeł w kwocie [...]zł. Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. przeprowadził kontrolę podatkową w zakresie sprawdzenia wywiązywania się przez Stronę z obowiązków wynikających z przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych za okres od [...] stycznia do [...] grudnia 2016 r. Po zakończeniu kontroli Skarżąca nie złożyła korekty zeznania o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku 2016, w której zawarłaby ustalenia kontroli podatkowej, wobec czego Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. wszczął postępowanie w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2016 r. W wyniku przeprowadzonego postępowania organ pierwszej instancji uznał, iż wystąpiły nieprawidłowości w ustaleniu zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za ten okres. Wynikały one z zawyżenia kosztów uzyskania przychodów o łączną kwotę [...]zł, na którą złożyły się: 1) kwota netto [...] zł z tytułu zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków na zakupu usług wynikających z 8 faktur VAT dokumentujących czynności, które w rzeczywistości nie zostały dokonane, na których jako wystawcę wskazano [...], co stanowiło naruszenie art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f., 2) kwota netto [...] zł z tytułu zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków na zakupu zabudowy do samochodu ciężarowego i windy załadunkowej wynikających z 2 faktur VAT dokumentujących transakcje, które w rzeczywistości nie miały miejsca, na których jako wystawcę wskazano [...] K. G., czym naruszono przepis art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. Ponadto stwierdzono naruszenie przepisu art. 27b ust. 1 pkt 1 lit. a) w związku z art. 27b ust. 2 i ust. 3 u.p.d.o.f. polegające na zawyżeniu kwoty podlegającej odliczeniu od podatku za 2016 r. z tytułu zapłaconych składek na własne ubezpieczenie zdrowotne o kwotę [...]zł. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2020 r., Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. określił Skarżącej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2016 r. w kwocie [...]zł. W postępowaniu odwoławczym Dyrektor Izby Administracji Skarbowej decyzją z dnia [...] listopada 2020 r. utrzymał w mocy powołaną decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. z dnia [...] sierpnia 2020 r. Odnosząc się do kwestii zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów 2016 r. wydatków udokumentowanych fakturami VAT z tytułu usług transportowych w których jako wystawca widnieje "[...]" Spółka z o.o., organ wskazał, iż jedyny udziałowiec i przedstawiciel tej firmy J. B. zmarł [...] kwietnia 2015 r., nie mógł zatem działać w imieniu firmy po tej dacie, natomiast M. R. prowadzący działalność w imieniu Skarżącej nie znał żadnych szczegółów transakcji ani nie przedstawił dowodów, że zostały one zrealizowane, w związku z tym należało uznać, że były one nierzetelne. Organ wskazał, że istota sporu w rozpatrywanej sprawie dotyczy kwestii zasadności wyłączenia przez organ podatkowy z kosztów uzyskania przychodów firmy Skarżącej kwoty [...]zł. W ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej czynności udokumentowane wymienionymi fakturami w rzeczywistości nie zostały dokonane a organ podatkowy pierwszej instancji udowodnił, iż Skarżąca niesłusznie zaliczyła do kosztów uzyskania przychodów 2016 r. wydatki udokumentowane spornymi fakturami VAT na których jako wystawca figuruje [...] K. G.. Organ podał, iż z treści złożonych przez Skarżącą wyjaśnień zawartych w piśmie z dnia [...] marca 2019 r. wynika, że nie współpracowała z firmą K. G.. Był to tylko jednorazowy zakup zabudowy kompletnej do samochodu ciężarowego i windy załadunkowej do samochodu ciężarowego używanej, która została zdemontowana, a nabyte części zostały zamontowane w znajdującej się w firmie Skarżącej windzie z uwagi na konieczność jej naprawy. Zdaniem Skarżącej rozebrana na części winda nie wymagała "przejścia dozoru technicznego". Zakupiona winda musiała odpowiadać parametrom istniejącej już windy. Skarżąca wskazała, iż odnośnie nabycia przedmiotowej windy od Firmy Handlowo Usługowej [...] K. G., kontaktował się jej mąż, który posiadał upoważnienie do reprezentowania Skarżącej jako przedsiębiorcy w sprawach związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą i dokonał "nabycia" na jej rzecz windy. Organ wskazał, iż w dniu [...] kwietnia 2019 r., w toku kontroli prowadzonej wobec Skarżącej w zakresie rozliczenia podatku od towarów i usług za IV kwartał 2016 r., przesłuchany został w charakterze świadka M. R.. Świadek zeznał, że w 2016r. szukał windy załadowczej do swojego samochodu. Od kolegi otrzymał informację, że firma [...] K. G. dysponuje taką windą. M. R. zeznał również, że zakupiona winda to winda francuskiej firmy [...]. Taką windę posiadał zamontowaną na samochodzie [...], winda ta została połamana w 2016 r. Z zakupionej windy świadek przełożył praktycznie wszystkie części łącznie z elektroniką, poza belką główną, na której znajdują się numery seryjne windy. Remontu windy dokonał osobiście. Świadek zeznał, iż wydaje mu się, że ani wcześniej, ani później firma Strony nie współpracowała z firmą K. G.. W 2016 r. M. R. w imieniu Skarżącej nie zawierał innych transakcji zakupu tak charakterystycznych części, aby ich sobie nie przypominał. W toku przesłuchania w dniu [...] września 2019 r. stwierdził natomiast, iż to Skarżąca prowadzi firmę, a on tylko pomaga i w związku z tym pytanie w jaki sposób wyszukują kontrahentów to pytanie do Skarżącej – podczas gdy wcześniej zarówno M. R. jak i Skarżąca zgodnie stwierdzili, że to M. R. posiada upoważnienie do reprezentowania firmy i zajmuje się wszystkimi sprawami związanymi z jej prowadzeniem. Zmiana stanowiska nie współgra także z dalszymi zeznaniami mówiącymi, że tylko M. R. kontaktował się z K. G.. Zdaniem organu z przedłożonych przez świadka podczas przesłuchania w dniu [...] kwietnia 2019 r. kart z księgi rewizyjnej podestu ruchomego typ [...], wynika, iż w dniu [...] czerwca 2016r. Urząd [...] przeprowadził badanie odbiorcze, natomiast w dniu [...] sierpnia 2018 r. kontrolne badanie doraźne tego urządzenia. W związku z powyższym, organ pierwszej instancji pismem z dnia [...] kwietnia 2019 r. wystąpił do Urzędu [...] z prośbą o przesłanie informacji dotyczących badania technicznego przedmiotowego podestu ruchomego. Z treści pisma Urzędu [...] Oddział w B. z dnia [...] kwietnia 2019 r., wynika, iż ww. urząd nie został przez Skarżącą powiadomiony o fakcie przeprowadzenia remontu przedmiotowego podestu ruchomego. Remont ten nie został również odnotowany przez uprawnionego konserwatora w przedstawionym podczas badania dzienniku konserwacji. Ponadto podczas wykonywanego w dniu [...] sierpnia 2018r. badania kontrolnego inspektor weryfikował tabliczkę znamionową podestu jako całości urządzenia i nie stwierdził wymiany części w tym także panelu sterowania – elektroniki. Organ podkreślił, iż z treści pisma Urzędu [...] Oddział w B. z dnia [...] kwietnia 2019 r. wynika, iż remont windy nie został odnotowany przez uprawnionego konserwatora i nie stwierdził on wymiany części, w tym także panelu sterowania – elektroniki. Następnie po upływie pół roku od przeprowadzonego badania, po powzięciu od Strony informacji o rzekomej wymianie części windy załadunkowej, Urząd [...] stwierdził, iż dokonano wymiany uszkodzonej platformy załadunkowej oraz pulpitu sterowania z części "identycznych z oryginalnie zamontowanymi". Organ ten zaznaczył, iż przedstawiono odpowiednią dokumentację uzupełniającą. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wyjaśnił, iż faktura mająca jako jedyny dokument stwierdzić rzekomy zakup części została oceniona jako nierzetelna – w kontekście wszystkich dowodów zgromadzonych w sprawie. Ponadto podkreślił, iż z powołanego przez Skarżącą dokumentu nie wynika, aby części rzekomo wykorzystane do wymiany zostały nabyte od K. G.. Ponadto powołany dokument jest jednym z dowodów w sprawie i został oceniony w odniesieniu do całego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego – stosownie do przepisów Ordynacji podatkowej. W świetle powyższego za bezzasadny organ uznał zarzut dotyczący dokonania niewłaściwej oceny materiału dowodowego zebranego w sprawie przez nieuwzględnienie okoliczności potwierdzenia przez Urząd [...] remontu windy załadunkowej co ma wynikać z dokumentów przedłożonych przez Skarżącą w zastrzeżeniach złożonych do protokołu kontroli w dniu [...] czerwca 2019 r. (w zakresie rozliczenia podatku od towarów i usług za IV kwartał 2016 r.), które w ocenie Skarżącej stwierdzają wymianę uszkodzonej platformy załadowczej oraz pulpitu sterowania. Zdaniem organu odwoławczego podnoszony zarzut pominięcia przeprowadzenia dowodu z oględzin pozostałości po zdemontowanej zabudowie i windzie uznać należało za bezzasadny. Organ odwoławczy podziela stanowisko organu pierwszej instancji odnośnie braku uzasadnienia do przeprowadzenia wizji lokalnej z uwagi na fakt niemożności dokonania identyfikacji zamontowanych części np. poprzez numery fabryczne lub inne istotne znamiona świadczące o możliwości identyfikacji przedmiotowego urządzenia. Mając na uwadze całokształt zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej uznał, iż w sposób jednoznaczny potwierdza on, iż wykazane w zakwestionowanych fakturach VAT transakcje pomiędzy Stroną, a firmą [...] K. G. nie miały w rzeczywistości miejsca. W świetle powyższego, za bezzasadne uznano zarzuty dotyczące naruszenia przez organ podatkowy pierwszej instancji przepisów art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. Fakt, iż zakwestionowane faktury VAT nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych potwierdzają wykazane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji rozbieżności w zakresie wyjaśnień Skarżącej i zeznań M. R. oraz zeznań K. G. dotyczących współpracy z firmą [...] K. G.. Zdaniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej podnoszona przez Skarżącą argumentacja, że przedstawiła wyciąg z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej z której wynika, że K. G. prowadził w 2016 r. działalność gospodarczą zgodnie z PKD, która obejmowała sprzedaż części i akcesoriów samochodowych, nie może wpłynąć na zmianę stanowiska organu podatkowego i przyznanie prawa do zaliczenia w koszty uzyskania przychodów 2016 r. wydatków udokumentowanych zakwestionowanymi fakturami. Organ podkreślił, że w kontrolowanym okresie rozliczeniowym K. G. nie był zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług. W dniu [...] października 2015 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. stosownie do treści art. 96 ust. 9 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2020r. poz. 106 ze zm. ,dalej jako: u.p.t.u."), wykreślił bowiem K. G. z rejestru jako podatnika podatku od towarów i usług. Sam fakt "figurowania" K. G. w CEiDG nie przesądza ani o tym, że faktycznie prowadził on handel używanymi częściami samochodowymi, ani – tym bardziej – że te konkretne sporne transakcje miały miejsce. Organ podkreślił, iż Skarżącą nie domagała się od K. G. przedłożenia dokumentu potwierdzającego okoliczność, że jest on czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. Sprawdzenie K. G. na okoliczność jego rejestracji w podatku od towarów i usług pozwoliłoby powziąć przez Skarżącą wątpliwości co do legalności zakwestionowanych transakcji. Za chybiony zatem należy uznać także zarzut, że Skarżąca nie mogła mieć wiedzy dotyczącej rzetelności prowadzonej księgowości przez K. G.. Dokonując oceny całego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, organ drugiej instancji nie dopatrzył się w zaskarżonej decyzji jego błędnej oceny, jak też nie stwierdził przekroczenia przez organ pierwszej instancji granic swobodnej oceny dowodów. W opinii Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, zaskarżona decyzja nie jest dotknięta wadami postępowania dowodowego, ani wynikiem jednostronnej oceny materiału dowodowego, a sposób prowadzenia postępowania nie naruszył zasady zaufania do organów podatkowych. Skarżąca złożyła skargę do tut. Sądu wnosząc o uchylenie decyzji w całości i umorzenie postępowania w sprawie, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zarzuciła: 1) naruszenie art. 121 § 1, art. 122, art. 123 § 1, art. 124, art. 127, art. 180-181, art. 187 § 1 i § 3 art. 188, art. 190 § 1-2, art. 191-192, art. 193 § 1-3 oraz art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020r. poz. 1325 ze zm., dalej jako: "O.p.") przez błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy, przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, rozstrzygnięcie istniejących wątpliwości co do stanu faktycznego na niekorzyść Skarżącej, nieodniesienie się w sposób wystarczający do stanowiska prezentowanego przez Skarżącą oraz niewyjaśnienia w zaskarżonej decyzji w sposób pełny motywów, którymi kierował się organ przy wydaniu rozstrzygnięcia w szczególności przez nieuwzględnienie: - potwierdzenia przez Urząd [...] faktu remontu windy załadunkowej, co wynika z przedstawionych dokumentów stwierdzających wymianę uszkodzonej platformy załadowczej oraz pulpitu sterowania, istnienia starej plandeki, - prowadzenia przez sprzedawcę K. G. działalności gospodarczej, co wynika z wpisu do CEIDG, 2) brak przeprowadzenia wizji lokalnej, 3) dowolną interpretację zeznań stron na niekorzyść Skarżącej, 4) uznanie, że zakwestionowane przez organ faktury VAT nr [...] i nr [...], na których jako wystawcę wskazano [...] K. G., nie stanowią podstawy do zaliczenia wydatków z nich wynikających w koszty uzyskania przychodów, gdyż stwierdzają zdarzenia faktyczne, które nie zostały dokonane. Ponadto Skarżąca wniosła o: - przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z fotografii wskazujących na istnienie podestu zdemontowanego oraz zamontowanego zakupionego oraz plandeki (organ odstąpił od wizji lokalnej, strona dysponuje fotografiami), - zwrócenie się do [...] o informację, czy zamontowany podest jest podestem nowo zamontowanym, czy w tego typu urządzeniach wskazany jest montaż części tego samego producenta oraz - przesłuchanie świadka K. G. oraz M. R.. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowa argumentację w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnić należy, iż sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 poz. 374 ze zm.). Zgodne z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Stosownie do treści rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 października 2020r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz.U. z 2020r. poz.1829) począwszy od 17 października 2020r. miasto na prawach powiatu Bydgoszcz, będące siedzibą tut. Sądu, zostało objęte strefą czerwoną. Powyższe oznacza, że odpowiednie zastosowanie ma również zarządzenie nr 39 Prezesa NSA z dnia 16 października 2020r. w sprawie odwołania rozpraw oraz wdrożenia w NSA działań profilaktycznych służących przeciwdziałaniu potencjalnemu zagrożeniu zakażenia wirusem SARS-CoV-2 w związku z objęciem Miasta Stołecznego Warszawy obszarem czerwonym ( § 1 w zw. § 3 tego rozporządzenia). W związku z tym zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału skierowano sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniach z 22 października 2020 r. sygn. akt II FSK 1389/18 i II FSK 1600/18, w takiej sytuacji skierowanie sprawy celem rozpoznana na posiedzeniu niejawnym nie jest uzależnione od zgody lub sprzeciwu strony. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( tj. Dz. U. z 2021r., poz. 137), sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych, między innymi decyzji ostatecznych, przy uwzględnieniu kryterium ich zgodności z prawem. Decyzja podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tj. Dz. U. z 2019r. poz. 2325 dalej jako "p.p.s.a." ) lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a ). W myśl natomiast art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że nie narusza ona prawa w stopniu nakazującym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. W tym miejscu należałoby wskazać , że tut. Sąd wyrokiem z dnia 09 lutego 2021r. sygn. akt I SA/Bd 760/20 oddalił skargę Strony na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w przedmiocie podatku od towarów i usług za IV kwartał 2016r. Ustalenia faktyczne wskazanej sprawy dotyczyły tych samych zdarzeń gospodarczych, które zostały zakwestionowane w sprawie poddanej obecnie kontroli Sądu. Spór w rozpoznawanej sprawie dotyczy zasadności wyłączenia przez organy z kosztów uzyskania przychodów działalności prowadzonej przez Skarżącą kwoty [...]zł z powołaniem się na art. 22 ust. 1u.p.d.o.f. Organy podatkowe na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego ustaliły, iż Skarżąca rozliczyła i zaewidencjonowała, nie dokumentujące rzeczywistego zdarzenia gospodarczego, faktury VAT z dnia [...] września 2016 r. Nr [...] i z dnia [...] grudnia 2016 r. Nr [...], wystawione przez Firmę Handlowo Usługową [...] K. G., na których wykazano dostawę części samochodowych używanych - zabudowa kompletna do samochodu ciężarowego, skrzyniowa ze stelażem i plandeką oraz windę załadunkową kompletną, a tym samym Skarżąca dokonała bezpodstawnego zaliczenia w koszty uzyskania przychodów 2016 r. wydatków wynikających z w/w faktur. Przeciwne stanowisko prezentuje Skarżąca, twierdząc w skardze, że wskazana faktura dokumentuje rzeczywistą transakcję gospodarczą z firmą [...]. Organ poddał szczegółowej analizie działalność kontrahenta Skarżącej. Z zaskarżonej decyzji wynika, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. przeprowadził kontrolę podatkową wobec K. G. w zakresie podatku od towarów i usług za wrzesień i grudzień 2016 r. K. G. nie przedłożył do kontroli żadnych ksiąg podatkowych, dowodów księgowych. Na dzień wszczęcia kontroli podatkowej K. G. nie złożył stosownych deklaracji podatkowych dla podatku od towarów i usług za kontrolowane okresy rozliczeniowe. Z informacji posiadanych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. wynika, że K. G. ostatnią deklarację dla podatku od towarów i usług VAT-7 złożył w Urzędzie Skarbowym w G. za październik 2013 r. Z uwagi na fakt nieskładania za okres kolejnych 6 miesięcy deklaracji podatkowych, Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. w dniu [...] października 2015 r. - stosownie do treści art. 96 ust. 9 u.p.t.u. - wykreślił K. G. z rejestru podatników VAT. Wskazać należy, iż zarówno w miejscu zamieszkania K. G., jak również w miejscu wskazania prowadzenia działalności gospodarczej, nie stwierdzono żadnych znamion jej prowadzenia. W trakcie prowadzonej kontroli K. G. złożył deklaracje dla podatku od towarów i usług VAT-7 za poszczególne miesiące 2016 r. W deklaracjach wykazane zostały jedynie wartości sprzedaży i kwoty podatku należnego. Wyżej wymieniony nie przedłożył jednak żadnego dokumentu potwierdzającego sprzedaż, jak i nie wskazał danych nabywców. Z treści zeznań złożonych w dniu [...] września 2019 r. K. G. wynika, że dane do tych deklaracji odtworzył na podstawie zapisków w kalendarzu, ponieważ nie posiada dokumentacji księgowej. Część dokumentów miała być skradziona z samochodu, a część zaginęła. Nie pamiętał jednak, kiedy miała miejsce kradzież. Fakt ten nie został też zgłoszony przez K. G. na policję. Wyżej wymieniony zeznał, że kupował towary od firm zajmujących się sprzedażą części. Nazwy tych firm nie pamiętał. Świadek zeznał również, że "wynajdował" części pod konkretne zamówienie. Następnie jechał po te części wynajętym samochodem lub sprzedający je dostarczał bezpośrednio do jego odbiorców. Towary nie były składowane. Odnośnie transakcji dokonanych ze Skarżącą K. G. zeznał, iż była sprzedawana winda samochodowa i zabudowa samochodu. Nie pamiętał szczegółów dotyczących sprzedaży windy: z czego składała się zabudowa samochodu, w jakim stanie była winda, czy transport towaru został dokonany przez wynajętego kierowcę z samochodem, czy osobiście uczestniczył przy rozładunku windy. Stwierdził, że winda mogła ważyć kilkaset kilogramów. Zeznał również, że w przypadku dostarczania takich towarów wynajmował najczęściej samochód z zamontowanym dźwigiem. Za dostarczony towar przyjmował gotówkę. W przypadku gdy faktura była płatna gotówką, to faktura była także potwierdzeniem dokonania zapłaty za towar. Także podczas przesłuchania w dniu [...] lipca 2019 r. K. G. zeznał, że potwierdzeniem zapłaty za dostarczony towar była tylko faktura. Nie pamiętał w jaki sposób i kiedy nawiązał współpracę z M. R.. Nie pamiętał także źródła pochodzenia sprzedanego Skarżącej towaru. Zeznał, że części przechowywał w O. na placu, z którego korzystał nieodpłatnie do końca 2016r. Z kolei Skarżąca w złożonych wyjaśnieniach zawartych w piśmie z dnia [...] marca 2019 r. stwierdziła, że zakup windy był tylko jednorazowy. Nie współpracowała na co dzień z firmą K. G.. Winda została zdemontowana, a nabyte części zostały zamontowane w znajdującej się w firmie skarżącej windzie, z uwagi na konieczność jej naprawy. Zdaniem strony rozebrana na części winda nie wymagała "przejścia dozoru technicznego". Skarżąca wyjaśniła, że odnośnie nabycia przedmiotowej windy z firmą [...] kontaktował się jej mąż – M. R., który posiadał upoważnienie do reprezentowania jej jako przedsiębiorcy w sprawach związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. Przesłuchany w dniu [...] kwietnia 2019 r. M. R. zeznał, że w 2016r. szukał windy załadowczej do swojego samochodu. Od kolegi otrzymał informację, że firma [...] dysponuje taką windą. Stwierdził, że zakupiona winda to winda francuskiej firmy [...]. Taką windę posiadał zamontowaną na samochodzie, winda ta została połamana w 2016 r. Z zakupionej windy przełożył praktycznie wszystkie części łącznie z elektroniką, poza belką główną, na której znajdują się numery seryjne windy. Remontu windy dokonał osobiście. Nie było innych osób przy finalizacji transakcji i przy odbiorze windy. Świadek zeznał, iż wydaje mu się, że ani wcześniej ani później firma żony nie współpracowała z K. G.. Stwierdził też, że numery seryjne zakupionej windy znajdowały się na belce głównej, którą to belkę oddał złomiarzom. Zeznania podobnej treści M. R. złożył podczas przesłuchania w dniu [...] września 2019 r. Stwierdził też, że rozładunek windy był dokonywany ręcznie. Z przedłożonych przez M. R. do kontroli kart z księgi rewizyjnej podestu ruchomego, wynika, iż w dniu [...] czerwca 2016 r. Urząd [...] przeprowadził badanie odbiorcze, natomiast w dniu [...] sierpnia 2018 r. kontrolne badanie doraźne tego urządzenia. W związku z powyższym, organ pierwszej instancji wystąpił do Urzędu [...] z prośbą o przesłanie informacji dotyczących badania technicznego przedmiotowego podestu ruchomego. Z pisma Urzędu [...] Oddział w B. z dnia [...] kwietnia 2019 r. wynika, iż ww. urząd nie został przez Skarżącą powiadomiony o fakcie przeprowadzenia remontu przedmiotowego podestu ruchomego. Remont ten nie został również odnotowany przez uprawnionego konserwatora w przedstawionym podczas badania dzienniku konserwacji. Ponadto podczas wykonywanego w dniu [...] sierpnia 2018 r. badania kontrolnego inspektor weryfikował tabliczkę znamionową podestu jako całości urządzenia i nie stwierdził wymiany części, w tym także panelu sterowania - elektroniki. Z ustaleń dokonanych w toku postępowania dowodowego wynika, że nie było żadnych świadków przywiezienia zakupionej windy do firmy Skarżącej, jak również przekazywania gotówki. Nikt poza M. R. nie widział się i nie kontaktował z K. G.. Kontakt z firmą [...] nawiązany został za pośrednictwem kolegi M. R., którego nazwiska mąż Skarżącej nie pamięta. Nie można było dokonać oględzin zakupionej windy, ponieważ została wykorzystana jako części zamienne. Numery seryjne zakupionej windy znajdowały się na belce głównej, którą oddano na złom. Remont windy nie został odnotowany przez uprawnionego konserwatora, nie stwierdził on wymiany części, w tym także panelu sterowania - elektroniki. K. G. nie znał źródła pochodzenia windy stanowiącej przedmiot transakcji, jak również nie wiedział jakim transportem przewoził to urządzenie do firmy Skarżącej. Nie ma dowodów potwierdzających transport tego urządzenia. Zapłata za sprzedaż windy nastąpiła gotówką. Jedynym dokumentem potwierdzającym transakcję między Skarżącą a firmą [...] jest faktura. K. G. nie posiadał żadnych dowodów potwierdzających zakup windy. Nie zgłosił do organów ścigania faktu kradzieży zarówno dokumentów księgowych, jaki i komputera, w którym przechowywał dokumentację firmy. K. G. nie próbował również wystąpić do swoich kontrahentów o wystawienie duplikatów faktur VAT potwierdzających nabycia towarów. W świetle powyższych okoliczności należy zgodzić się z organem podatkowym, że zakwestionowana faktury nie odzwierciedlały rzeczywistego zdarzenia gospodarczego. O przyjęciu przez Skarżąca nierzetelnych faktur VAT świadczą także sprzeczności w zeznaniach M. R. oraz K. G.. M. R. zeznał, że rozładunku zakupionej zabudowy i windy dokonywał ręcznie z K. G.. Natomiast K. G. stwierdził, że do dostawy ciężkich przedmiotów wynajmował samochody z dźwigiem. Nie jest możliwe, w świetle logiki i zasad doświadczenia życiowego, aby K. G. nie pamiętał dostawy i ręcznego rozładunku przedmiotu ważącego kilkaset kilogramów. Nadto M. R. zeznał, że dowiedział się od kolegi, iż K. G. dysponuje poszukiwaną przez niego windą załadunkową. Natomiast K. G. stwierdził, że najczęściej kupował części pod konkretne zamówienia. Dlatego M. R. nie mógł otrzymać od kolegi informacji, że K. G. posiada konkretny model poszukiwanej przez niego windy. W sytuacji zatem, gdy wystawione przez firmę [...] faktury nie odzwierciedlały rzeczywistego przebiegu zdarzeń gospodarczych, samo dysponowanie przez Skarżącą takimi fakturami nie stanowiło jeszcze podstawy do zaliczenia wartości z nich wynikających do kosztów uzyskania przychodów. Zgodnie z art. 22 ust. 1 i 24 ust. 1 u.p.d.o.f. kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Zatem, aby określony wydatek można było uznać za koszt uzyskania przychodów, to między tym wydatkiem a osiągnięciem przychodu musi zachodzić związek przyczynowo - skutkowy polegający na tym, że poniesienie wydatku ma lub może mieć wpływ na powstanie, czy też zwiększenie przychodu (zabezpieczenie jego źródła), ponadto wydatek musi zostać faktycznie poniesiony i udokumentowany w sposób nie budzący wątpliwości. Należy również wykazać, że towary, na zakup których poniesiony został określny wydatek, zostały rzeczywiście nabyte i że zbył je podmiot, na rzecz którego poniesiono wydatek. Koszty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej ustala się bowiem, u podatników opodatkowanych za zasadach ogólnych, na podstawie zapisów podatkowej księgi przychodów i rozchodów. Zgodnie z zapisami zawartymi w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów (tj. Dz.U 2014 poz.1037ze zm.) podstawą zapisów w księdze są dowody księgowe, które stwierdzają fakt dokonania operacji gospodarczych zgodnie z jej rzeczywistym przebiegiem. Bezsprzecznie takim dowodem jest faktura. Sam jednak fakt posiadania faktur nie przesądza o możliwości zaliczenia wynikających z nich kwot do kosztów uzyskania przychodów, gdy nie spełniają one warunku rzetelności. Rzetelność dowodów oznacza zaś, że powinny być zgodne z rzeczywistym przebiegiem operacji gospodarczych, którą dokumentują, w tym powinny także zawierać dane dotyczące podmiotów faktycznie uczestniczących w zdarzeniu gospodarczym. W wyroku z dnia 09 czerwca 1999 r. (sygn. akt SA/Sz 1499/99) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż nie mogą stanowić podstawy zapisów w księdze rachunkowej takie dowody księgowe, które nie są zgodne z rzeczywistym przebiegiem operacji gospodarczej jaką dokumentują, a więc są nierzetelne przez to na przykład, że wskazują na udział w tej operacji gospodarczej strony, która w niej nie brała udziału lub operację tę opisują w sposób niezgodny z rzeczywistością, wskazując na sprzedaż towaru lub usługi innych niż w rzeczywistości miały miejsce. Z kolei w uzasadnieniu wyroku z dnia 04 czerwca 2009 r., sygn. akt II FSK 218/08 NSA podniósł, że przepisy dotyczące rzetelności ksiąg podatkowych, jako warunek uznania księgi podatkowej za rzetelną statuują zgodność jej zapisów z rzeczywistym stanem rzeczy. Nie ma zatem znaczenia to, czy podatnik w sposób zawiniony (np. na skutek braku dbałości o własne interesy gospodarcze, bądź w sposób zamierzony), czy też niezawiniony, dokonywał rozliczenia kosztów uzyskania przychodów na podstawie tzw. "pustych faktur". Istotny jest jedynie fakt, że faktury te nie odzwierciedlają faktycznych transakcji (ich wystawca nie był dostawcą towarów w nich wymienionych). Nieważne są przyczyny tego stanu rzeczy. Jeśli z zebranego w danej sprawie materiału dowodowego wynika, że faktury lub inne dowody księgowe, dokumentujące nabycie towaru lub świadczenie usług nie odzwierciedlają rzeczywistych wydarzeń, wydatki wynikające z takich dowodów nie mogą stanowić kosztów uzyskania przychodu. Innymi słowy, nawet prawidłowo wystawione dokumenty nie dają podstawy do uznania wydatku za koszt uzyskania przychodów, jeśli transakcje nimi udokumentowane nie miały w rzeczywistości miejsca. Co do zasady przyznać należy, że wadliwość dokumentu nie przesądza jeszcze, że stwierdzony nim wydatek nie został poniesiony i nie stanowi kosztu uzyskania przychodu. Wskazać jednak wyraźnie należy, że dla uznania tego wydatku za koszt konieczne jest, by z pozostałych okoliczności sprawy można było jasno wywieść przebieg zdarzenia gospodarczego - tak, by możliwe było ustalenie faktu poniesienia wydatku, jego związku z przychodem, a także tego, na czyją rzecz wydatek został poniesiony. Innymi słowy, faktycznie poniesiony wydatek może zostać uznany za koszt podatkowy, choćby poniesiono go na rzecz innego podmiotu niż figurujący na fakturze, jednakże w takiej sytuacji, to na podatniku spoczywa ciężar udowodnienia, że wydatek w określonej wysokości został poniesiony właśnie na rzecz tego innego podmiotu. Wskazać przy tym należy na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lutego 2013 r., sygn. akt II FSK 1390/11, w którym NSA zwrócił uwagę na to, że przy ustalaniu kosztów uzyskania przychodu nie można pomijać zasad dotyczących rozliczeń podatkowych, w szczególności zaś prawidłowego prowadzenia księgi podatkowej przychodów i rozchodów. Stwierdzono w związku z tym, że gdy strona nie zastosowała się do obowiązujących zasad prowadzenia księgi przychodów i rozchodów, ponieważ za podstawę wpisów przyjęto faktury, które nie przedstawiały rzeczywistych transakcji gospodarczych, to z treści art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. wyprowadzić należy wniosek, że podatnik powinien wykazać nie tylko, że koszt został poniesiony, ale również, że został poniesiony w celu uzyskania przychodów. Zarazem, jeżeli podatnik prowadzący działalność gospodarczą dokonuje określonych płatności, to powinny być one ekwiwalentem za dostarczone mu towary lub usługi od konkretnego dostawcy, te bowiem bezpośrednio odsprzedane lub wykorzystane do wytworzenia innych towarów lub usług przynoszą mu następnie przychód. Tylko w takim ujęciu można rozważać istnienie związku pomiędzy kosztem a przychodem, czyli poniesieniem kosztów w celu uzyskania przychodów. Jeżeli zatem podatnik dysponuje na potwierdzenie dokonania, np. transakcji zakupu towarów lub usług, określonym dokumentem, z którego wynika, że towary i usługi były świadczone od wskazanego w tym dokumencie podmiotu, a postępowanie dowodowe wykaże, iż podmiot taki nie dostarczył w rzeczywistości tych towarów lub usług, to w takim przypadku, nie można traktować kwoty uwidocznionej na takim nieodpowiadającym rzeczywistości dokumencie, w kategoriach kosztów uzyskania przychodów. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowany jest pogląd, że do uznania wydatku za koszt uzyskania przychodów niezbędne jest nie tylko zaistnienie konkretnego zdarzenia gospodarczego, polegającego na zakupie towaru lub usługi u konkretnego sprzedawcy, za konkretną cenę, ale i odpowiednie udokumentowanie tej operacji. Nie wystarczy wykazanie, że podatnik mógł gdziekolwiek nabyć towar lub usługę i wykorzystać je w działalności gospodarczej, aby wydatek ten móc zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów (wyroki NSA: z dnia 18 sierpnia 2004 r. sygn. akt FSK 958/04, z dnia 19 grudnia 2007 r. sygn. akt II FSK 1438/06, z dnia 14 marca 2008 r. sygn. akt II FSK 1755/06, z dnia 30 stycznia 2009 r. sygn. akt II FSK 1405/07, z dnia 20 lipca 2010 r. sygn. akt II FSK 418/09, z dnia 7 czerwca 2011 r. sygn. akt II FSK 462/11). Wobec skutecznego zakwestionowania przez organy podatkowe rzetelności dowodów księgowych (faktur), które dla podatnika stanowiły podstawę zaliczenia wskazanych w nich kwot do kosztów uzyskania przychodów, to na podatnika, a nie na organy podatkowe, przechodzi ciężar wskazania środków dowodowych pozwalających na ustalenie, na rzecz jakich podmiotów ponosił wydatki i w jakiej wysokości. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że organy podatkowe wykazały w oparciu o obszerny materiał dowodowy, że transakcje wykazane na zakwestionowanych fakturach nie miały miejsca pomiędzy stronami opisanymi w tych fakturach a Skarżąca ustaleń tych ani na etapie postępowania podatkowego ani w skardze skutecznie nie podważyła. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi w ocenie Sądu, są one również nieuzasadnione. Strona podnosi, że organ rozpatrując sprawę nie uznał protokołu Urzędu [...] potwierdzającego wymianę uszkodzonej platformy załadowczej oraz pulpitu sterowania. Wskazać należy Urząd [...] w dniu [...] maja 2019r. przeprowadził badanie doraźne-eksploatacyjne podestu ruchomego. Z protokołu z wykonania czynności dozoru technicznego wynika, że badanie przeprowadzono na pisemny wniosek eksploatującego, po przeprowadzonej naprawie podestu. Dokonano wymiany uszkodzonej platformy załadowczej oraz pulpitu sterowania (części identyczne z oryginalnie zamontowanymi). Stwierdzono, iż przedstawiono odpowiednią dokumentację uzupełniającą. W zaskarżonej decyzji organ odniósł się do tego protokołu i uznał, że dokument ten nie potwierdza, iż wystawiona faktura jest rzetelna (str. 7). Sąd ten pogląd podziela. Należy zauważyć, że z pisma Urzędu [...] z dnia [...] kwietnia 2019 r. wynika, że podczas badania kontrolnego w dniu [...] sierpnia 2018 r. inspektor nie stwierdził wymiany części podestu, w tym panelu sterowania (elektroniki). To, że w trakcie badania w dniu [...] maja 2019 r. odnotowano wymianę platformy załadowczej i pulpitu sterowania, nie oznacza, że do takiej wymiany doszło wcześniej. O nierzetelności wystawionej faktury świadczy także okoliczność, że sprzedawcą windy nie mógł być K. G.. Nie znał on źródła pochodzenia tej windy, jak i nie posiadał żadnego dowodu jej zakupu. Zebrany w sprawie materiał dowodowy nie potwierdza, że windę tę w ogóle nabył. Nie jest możliwe dokonanie dostawy towaru, który wcześniej nie został nabyty (por. wyrok NSA z dnia 11 stycznia 2019 r., sygn. akt I FSK 76/17). Nawet gdy założyć - tak jak twierdzi strona – że faktycznie dokonano w firmie Skarżącej naprawy uszkodzonej windy, to nie można przyjąć, że sporna faktura dokumentuje rzeczywistą transakcję gospodarczą. W takim przypadku należałoby bowiem uznać, że Skarżąca świadomie realizowała transakcję z jednym podmiotem (nieznanym), a dokumentowała ją u innego podmiotu (w firmie [...]), co tak samo wykluczałoby możliwość zaliczenia tego wydatku do kosztów uzyskania przychodów. Tylko nabycie w okolicznościach podmiotowo i przedmiotowo tożsamych z danymi wynikającymi z faktury determinuje prawo podatnika do zaliczenia wydatku do kosztów uzyskania przychodów. Skarżąca podnosi także, że przedstawiła wyciąg z CEIDG wskazujący, że K. G. prowadził w 2016 r. działalność gospodarczą, oraz że działalność ta obejmowała sprzedaż części i akcesoriów samochodowych. Podkreślenia jednak wymaga, że Skarżąca w ogóle jednak nie sprawdziła, czy wyżej wymieniony jest zarejestrowany w urzędzie skarbowym jako czynny podatnik VAT. Zgodnie z art. 96 ust. 13 u.p.t.u. na wniosek zainteresowanego naczelnik urzędu skarbowego jest obowiązany potwierdzić, czy podatnik jest zarejestrowany jako podatnik VAT czynny lub zwolniony. Zauważyć należy, że w dniu [...] października 2015 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. wykreślił K. G. z rejestru jako podatnika podatku od towarów i usług. Nie zasługuje także na uwzględnienie twierdzenie Strony, że interpretacja przez organ zeznań jest dowolna, dokonana na niekorzyść Skarżącej. Organ zasadnie nie dał wiary zeznaniom K. G. i M. R., że zakup windy przez stronę nastąpił od tego pierwszego. Wskazać należy, że wiarygodność dowodu z zeznań świadka powinna być oceniana w kontekście innych dowodów. Dopiero, gdy analizowany dowód znajduje potwierdzenie w innych dowodach lub istniejące informacje wynikają logicznie z przebiegu zdarzeń, mogą być uznane za te, które powinny stanowić podstawę do ustaleń faktycznych w danej sprawie (por. A. Hanusz, Podstawa faktyczna rozstrzygnięcia podatkowego, Zakamycze 2004, s. 103). Podkreślenia wymaga, że zeznania wyżej wymienionych świadków nie znajdują potwierdzenia w innych dowodach. Jeszcze raz należy wskazać, że K. G. w ogóle nie znał źródła pochodzenia sprzedanego skarżącej towaru i nie miał dowodu jego zakupu. Poza nim i M. R. nie było innych osób mogących potwierdzić zakup windy przez Skarżącą. Jedynym dokumentem potwierdzającym transakcję z firmą [...] jest faktura. Zapłata za sprzedaż windy nastąpiła gotówką. Nie ma też dowodów potwierdzających transport windy. Wiarygodność zeznań K. G. i M. R. we wskazanym zakresie podważają także wymienione wcześniej sprzeczności w ich zeznaniach. Okoliczność, że ocena zeznań wskazanych osób jest dla strony niekorzystna, nie oznacza, że zaskarżona decyzja narusza prawo. Zdaniem Sądu organ zasadnie także odmówił przeprowadzenia dowodu z oględzin (wizji lokalnej). Wskazać należy, że brak jest w ogóle możliwości dokonania identyfikacji przedmiotowego urządzenia. Z treści pisma Urzędu [...] z dnia [...] kwietnia 2019 r. wynika, iż poszczególne elementy podestu ruchomego, nie są oznaczone numerami umożliwiającymi ich weryfikację. M. R. zeznał, iż numery seryjne windy znajdowały się na belce głównej zakupionej windy, jednak belkę tę oddał złomiarzom. Stąd wizja lokalna nie pozwoliłaby udzielić odpowiedzi na pytanie, jakie część zamontowano w windzie. W konsekwencji organ nie naruszył też wskazanych w skardze przepisów Ordynacji podatkowej. Organ za pomocą logicznej, wspartej okolicznościami sprawy argumentacji, wykazał w decyzji bezpodstawność twierdzeń strony. Podniesiony zarzut przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów byłby uzasadniony, gdyby organ rzeczywiście pominął istotne dowody dla rozstrzygnięcia sprawy, włączył do podstawy ustaleń dowody nieujawnione, naruszył reguły prawidłowego logicznego rozumowania, uchybił wskazaniom wiedzy lub życiowego doświadczenia. Zdaniem Sądu, żadnym regułom czy wskazaniom w tym względzie organ nie uchybił. Dokonana w zaskarżonej decyzji ocena dowodów nie wykracza poza granice swobodnej oceny dowodów. Organ wskazał przy tym na przyczynę odmiennej od strony oceny zgromadzonych dowodów, a oceny tej dokonał w powiązaniu z dowodami znajdującymi się w aktach sprawy. Fakt, że ocena ta jest niezgodna z oczekiwania strony, nie oznacza, że została naruszona zasada prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Nadto, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w uzasadnieniu decyzji przytoczył zarówno zastosowane przepisy prawne, jak i wskazując na ich treść odwołał się do konkretnych elementów stanu faktycznego sprawy. Sąd oddalił też wniosek strony o przeprowadzenie dowodów załączonych do skargi: (niepoświadczonych) kserokopii zdjęć podestu zdemontowanego oraz zamontowanego, jak i o zwrócenie się do dozoru technicznego o udzielenie informacji, czy zamontowany podest jest nowo zamontowany i czy w tego typu urządzeniach wskazany jest montaż części tego samego producenta. Należy zauważyć, że w myśl art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. W świetle tego uregulowania przeprowadzenie dowodu przez sąd administracyjny ma charakter wyjątkowy i następuje gdy jest ono konieczne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości, a także nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w danej sprawie. Celem tego postępowania nie jest ponowne ustalenie stanu faktycznego sprawy podatkowej. Istotny jest stan faktyczny na moment wydania zaskarżonej decyzji (art. 133 § 1 p.p.s.a.). Zdaniem Sądu organ zgromadził wystarczający materiał dowodowy do podjęcia rozstrzygnięcia. Załączone do skargi (niepoświadczone) kserokopie zdjęć nie wyjaśniają istotnych wątpliwości, a zwrócenie się przez Sąd do urzędu dozoru technicznego o udzielenie stosownych informacji wykracza poza regulację zawartą w art. 106 § 3 p.p.s.a. Sąd dokonał kontroli zaskarżonej decyzji w całości tj. także w zakresie ustaleń nie kwestionowanych przez Skarżącą, uznając , że jest ona prawidłowa. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę.