II GSK 2371/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska Sędzia NSA Gabriela Jyż Sędzia del. WSA Krzysztof Dziedzic (spr.) po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M.D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 19 maja 2021 r. sygn. akt II SA/Gl 1510/20 w sprawie ze skargi M.D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z dnia [...] września 2020 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie obowiązku zarejestrowania pojazdu 1. uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie na rzecz M.D. 460 (czterysta sześćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 19 maja 2021 r. sygn. akt II SA/Gl 1510/20, oddalił skargę M. D. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą A(...)z siedzibą w O. w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu naruszenia obowiązku zarejestrowania pojazdu. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją z dnia (...) lipca 2020 r., nr (...)Starosta Z., działając na podstawie art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2020r. poz. 256, dalej: k.p.a.), oraz art. 71 ust. 7, art. 140mb pkt 1 i 140n ust. 1-4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 110, dalej: p.r.d.), nałożył na M. D. karę pieniężną w wysokości 456 zł z tytułu naruszenia obowiązku zarejestrowania na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej pojazdu w terminie 30 dni od daty jego sprowadzenia. Rozpoznając odwołanie wniesione przez M. D. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Częstochowie decyzją z dnia (...) września 2020 r., nr (...), utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji z dnia (...) lipca 2020 r. W uzasadnieniu SKO powołało się na treść art. 71 ust. 7 p.r.d. i wskazało, że pierwszym właścicielem przedmiotowego pojazdu w kraju był skarżący, który sprowadził go z terytorium państwa członkowskiego UE w dniu 18 stycznia 2020 r. i nie zarejestrował do dnia 17 lutego 2020 r. Data sprowadzenia pojazdu jest ustalana na podstawie deklaracji. Jeśli osoba bądź firma, która sprowadziła pojazd z terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej, nie rejestruje go na siebie tylko sprzedaje w kraju kolejnemu nabywcy, to od dnia 1 stycznia 2020 r. ma obowiązek wpisania do dokumentu sprzedaży datę sprowadzenia tego pojazdu z zagranicy. Jeśli takiej informacji nie ma na dokumencie przenoszącym własność pojazdu, sprowadzający powinien przekazać nabywcy odrębne oświadczenie o dacie sprowadzenia. Data sprowadzenia pojazdu jest wpisywana do wniosku o rejestrację, a każdy kto był właścicielem pojazdu i nie zarejestrował go w ciągu 30 dni od daty sprowadzenia, podlega karze. Obowiązek rejestracji pojazdów sprowadzonych z terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej w ciągu 30 dni dotyczy również przedsiębiorców prowadzących handel pojazdami używanymi. Dokonana przez organ drugiej instancji analiza akt administracyjnych wykazała, że skarżący złożył podpisane przez siebie oświadczenie z dnia 30 stycznia 2020 r. o sprowadzeniu pojazdu do Polski w dniu 18 stycznia 2020 r. Odprawa fiskalna (celna) pojazdu została przeprowadzona w Niemczech w dniu 2 stycznia 2020 r. i dlatego uznać należy, że skarżący sprowadził samochód z terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej. Sąd pierwszej instancji oddalając skargę na powyższą decyzję powołanym na wstępie wyrokiem, wskazał, że materialnoprawną podstawę podjętego przez SKO rozstrzygnięcia stanowiły przepisy art. 71 ust. 7 p.r.d. zgodnie z którym, właściciel pojazdu, niebędącego nowym pojazdem, sprowadzonego z terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej jest obowiązany zarejestrować pojazd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie 30 dni od dnia jego sprowadzenia oraz art. 140mb p.r.d. dodany przez art. 4 pkt 2 ustawy z dnia 19 lipca 2019 r. (Dz. U. z 2019 r. poz.1579) zmieniającej ustawę Prawo o ruchu drogowym z dniem 1 stycznia 2020 r. zawierający sankcję o charakterze pieniężnym dla właściciela pojazdu, który nie wypełnia obowiązku ciążącego na nim na mocy art. 71 ust. 7 p.r.d. W ocenie Sądu pierwszej instancji biorąc pod uwagę, że w aktach sprawy znajduje się pisemne oświadczenie podpisane przez skarżącego w dniu 30 stycznia 2020 r., że przedmiotowy pojazd sprowadził do Polski w dniu 18 stycznia 2020 r., a jego odprawa fiskalna (celna) została przeprowadzona w Niemczech w dniu 2 stycznia 2020 r., pojazd został sprowadzony z terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej i należało uznać, że skarżący miał obowiązek zarejestrowania pojazdu, czego nie uczynił, a wobec tego podlegał karze, o której mowa w art. 140mb p.r.d.. Zdaniem Sądu pierwszej instancji ani przepisy p.r.d., ani też przepisy działu III Ordynacji podatkowej nie zawierają uregulowań dotyczących odstąpienia od wymierzenia kar. Przepis art. 140n ust. 4 p.r.d. reguluje przesłanki wymiaru kary administracyjnej, przy jednoczesnym braku uregulowań w zakresie np. odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej. Okoliczność ta, przy uwzględnieniu treści reguły kolizyjnej z art. 189a § 2 k.p.a. in fine daje podstawy do wyrażenia poglądu co do powinności stosowania normy z art. 189f k.p.a. na tle spraw związanych z nakładaniem kar pieniężnych w trybie przepisów p.r.d. Sąd ocenił, iż w rozpoznawanej sprawie mamy do czynienia z jednorazowym naruszeniem prawa. Jednak skarżący prowadzi działalność gospodarczą m.in. w zakresie hurtowego i detalicznego handlu pojazdami samochodowymi, zatem jako podmiot profesjonalnie zajmujący się obrotem tymi pojazdami powinien wiedzieć o obowiązkach spoczywających na ich nabywcy i zbywcy, jak i o konsekwencjach niedopełnienia w przewidzianym terminie ustawowego obowiązku istniejącego od dnia 1 stycznia 2020 r. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, organy obu instancji w ramach uznania administracyjnego prawidłowo uzasadniły wysokość nałożonej kary administracyjnej, która została ustalona w tzw. "widełkach" od 200 zł do 1 000 zł, orzeczono o karze w wysokości 456 zł, czyli w dolnej jej granicy (200 zł) uwzględniając również korzyść finansową w wysokości 256 zł. W skardze kasacyjnej wniesionej w imieniu M. D. na podstawie art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej: p.p.s.a.) zarzucono: 1. na podstawie art. 174 § 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego, a mianowicie: a) przepisów art. 140mb pkt 1 i 71 ust. 7 p.r.d. poprzez błędne ich zastosowanie, gdyż te dotyczą stricte właściciela pojazdu, a tym po upływie 30 dni od dnia 18 stycznia 2020 r. z pewnością nie był skarżący, a w konsekwencji nieprawidłowe zastosowanie przywołanych przepisów ustawy wobec M. D.; b) art. 5 ust. 1 pkt. 4 i art. 9 ust. 1 ustawy o VAT poprzez błędną ich wykładnię i zastosowanie w przedmiotowej sprawie, polegające na błędnym ustaleniu, że nabycie pojazdu przez skarżącego nastąpiło w państwie członkowskim Unii Europejskiej, podczas gdy pojazd został sprowadzony z Kanady, a w konsekwencji nieprawidłowe zastosowanie przywołanych przepisów ustawy wobec M. D.; 2. na podstawie art. 174 § 2 p.p.s.a. naruszenie prawa postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: a) art. 1 § 1 i 2 p.p.s.a. oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. poprzez nienależyte wykonanie obowiązku kontroli w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez wadliwe uzasadnienie zaskarżonego wyroku nieodpowiadające wymogom art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na całkowitym braku rozpoznania i dokonania oceny prawnej podniesionego przez skarżącego w skardze zarzutu naruszenia przepisów postępowania, a to art. art. 189e k.p.a. poprzez brak umorzenia postępowania, z uwagi na tzw. siłę wyższą co winno nastąpić z uwagi na brak realnej możliwości zarejestrowania pojazdu i poruszania się nim, co naruszyło interes skarżącego i spowodowało utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji Starosty Z., a także nieustosunkowanie się do tego zarzutu; b) art. 1 § 1 i 2 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a., w zw. z art. 7, 8, 9 oraz art. 77 § 1 k.p.a. i 107 k.p.a. polegające na oddaleniu zamiast uwzględnienia skargi, a w konsekwencji nieuchylenie decyzji organów, pomimo że nie zebrano i nie rozważono całego materiału dowodowego, w tym nie wyjaśniono okoliczności faktycznych tj. tego, że w dniu 30 stycznia 2020 t. pojazd marki B.sprowadzony przez skarżącego został zbyty przezeń, a nowym właścicielem stała się Pani G. R., co miało wpływ na błędne ustalenie obowiązku rejestracji pojazdu przez M. D., podczas gdy tego obowiązku winna dopełnić Pani G. R.; c) art. 1 § 1 i 2 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, 8, 9 oraz art. 77 § 1 k.p.a. oraz 107 k.p.a. polegające na oddaleniu zamiast uwzględnienia skargi, a w konsekwencji nieuchylenie decyzji organów, pomimo że nie zebrano i nie rozważono całego materiału dowodowego, w tym nie wyjaśniono okoliczności faktycznych, tj. tego, że pojazd marki B(...)pochodzi z importu, co wynikało z dokumentów i doprowadziło do naruszenia interesu fiskalnego skarżącego poprzez utrzymanie w mocy decyzji SKO w Częstochowie nr (...)z dnia(...)września 2020. utrzymującej w mocy decyzję Starosty Z. nr (...). z dnia (...) lipca 2020 r. w przedmiocie nałożenia kary z tytułu naruszenia obowiązku zarejestrowania pojazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie 30 dni od dnia jego sprowadzenia; d) art. 1 § 1 i 2 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 li c p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7,8,9 oraz 77 § 77 § 1 k.p.a. oraz 107 k.p.a. polegające na oddaleniu zamiast uwzględnienia skargi, a w konsekwencji nieuchylenie decyzji organów, pomimo że nie zebrano i nie rozważono całego materiału dowodowego, w tym nie wyjaśniono okoliczności faktycznych tj. braku sprawności pojazdu i wykonania badania technicznego z wynikiem pozytywnym będącego warunkiem rejestracji skutkującego niemożliwością zarejestrowania pojazdu, co naruszyło interes fiskalny skarżącego poprzez utrzymanie w mocy decyzji SKO; e) art. 1 § 1 i 2 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 li c p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7,8,9 oraz 77 § 77 § 1 k.p.a. oraz 107 k.p.a. oraz art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. polegające na oddaleniu zamiast uwzględnienia skargi, a w konsekwencji nieuchylenie decyzji organów, pomimo że nie zebrano i nie rozważono całego materiału dowodowego, w tym nie wyjaśniono okoliczności faktycznych tj. braku realnej możliwości zarejestrowania pojazdu i poruszania się nim, co naruszyło interes fiskalny skarżącego poprzez brak zastosowania i odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, a to z uwagi znikomą wagę naruszenia. W skardze kasacyjnej na podstawie art. 176 w zw. z art. 189 p.p.s.a. wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku, rozpoznanie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji. Ponadto na podstawie art. 182 § 2 p.p.s.a. o rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym i na podstawie art. 203 p.p.s.a. o zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny, zważył co następuje: Skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie. Uzasadniony bowiem w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego jest zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W pierwszej kolejności wskazać należy, że ustawodawca w art. 141 § 4 p.p.s.a. określił niezbędne elementy uzasadnienia wyroku sądu administracyjnego, wprowadzając wymóg zawarcia w uzasadnieniu zwięzłego przedstawienia stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienia. Uzasadnienie wyroku powinno być tak sporządzone, aby wynikało z niego, dlaczego sąd uznał zaskarżone działanie (zaniechanie) organu administracji za zgodne albo niezgodne z prawem, a zarzut uchybienia temu wymogowi jest uzasadniony w sytuacji, gdy wojewódzki sąd administracyjny nie wyjaśni w sposób adekwatny do celu wynikającego z art. 141 § 4 p.p.s.a., dlaczego w rozpatrywanej sprawie stwierdził lub nie stwierdził naruszenia przez organ administracji przepisów prawa materialnego, ani przepisów procedury w stopniu, który mógłby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia (por. np. wyroki NSA z dnia 21 listopada 2012 r., sygn. II FSK 1067/11, z dnia 8 października 2020 r., sygn. akt II GSK 3499/17 i przywołane tam orzecznictwo). W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że dokonując kontroli legalności, sąd administracyjny nie może bezkrytycznie przyjmować ustaleń poczynionych w postępowaniu administracyjnym przez organ oraz zajętego przez organ stanowiska prawnego, zwłaszcza jeżeli są one kwestionowane przez stronę postępowania. Stanowisko sądu co do zgodności z prawem zaskarżonej decyzji w przypadku sporu w tym zakresie pomiędzy stronami postępowania sądowoadministracyjnego powinno zawierać odniesienie do argumentów prezentowanych zarówno przez organ administracji, jak i przez skarżącego oraz wyjaśniać, dlaczego argumenty jednej ze stron uznaje za prawidłowe, a inne nie (por. m.in. wyrok NSA z 13 stycznia 2009 r., sygn. akt I FSK 1904/07). Jakkolwiek brak odniesienia się przez wojewódzki sąd administracyjny do niektórych zarzutów lub twierdzeń zawartych w skardze nie stanowi sam w sobie uchybienia skutkującego koniecznością uchylenia zaskarżonego wyroku, to jednak pominięcie zarzutów i argumentów istotnych oraz wykazanie w skardze kasacyjnej takiego właśnie ich charakteru, a mianowicie, że należycie je oceniając oraz prawidłowo identyfikując z ich punktu widzenia istotę spornego w sprawie zagadnienia sąd ten mógłby inaczej orzec w sprawie, stanowi uzasadnioną podstawę do uchylenia wyroku sądu administracyjnego I instancji (por. np. wyroki NSA z dnia: 17 lutego 2011 r. sygn. akt I OSK 1824/10; 28 lipca 2015 r., sygn. akt II OSK 851/15; 21 listopada 2014 r. sygn. akt II OSK 1084/13; 28 czerwca 2016 r., sygn. akt II GSK 358/15; 5 kwietnia 2017 r., sygn. akt II GSK 641/17). Przedstawienie powyższych uwag odnoszących się do wymogów stawianych uzasadnieniu wyroku sądu administracyjnego było celowe, gdyż odniesienie ich do kontrolowanego wyroku Sądu pierwszej instancji prowadzi zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego do wniosku o zaistnieniu stanu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonego wyroku. W rozpatrywanej sprawie przedmiotem kontroli Sądu pierwszej instancji była decyzja wydana na podstawie art. 140mb p.r.d., zgodnie z którym "Kto: 1) będąc właścicielem pojazdu sprowadzonego z terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej wbrew przepisowi art. 71 ust. 7 nie rejestruje pojazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, ... podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 do 1000 zł." Art. 71 ust. 7 p.r.d. stanowi, iż właściciel pojazdu, niebędącego nowym pojazdem, sprowadzonego z terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej jest obowiązany zarejestrować pojazd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie 30 dni od dnia jego sprowadzenia. Nie budzi wątpliwości, że przytoczony przepis ma charakter przepisu ustanawiającego sankcję administracyjną. W związku z tym podkreślić trzeba, że wykonywaniu kompetencji polegającej na nakładaniu dolegliwości w postaci sankcji prawnej nie może towarzyszyć żadna dowolność, czy też arbitralność, albowiem w postępowaniu w sprawie jej nałożenia organ administracji publicznej jest zobowiązany jednoznacznie ustalić oraz w przekonujący sposób wykazać zaktualizowanie się wszystkich przesłanek jej nałożenia, tak faktycznych, jak i prawnych, co stanowi warunek konieczny uznania tego działania za zgodne z prawem. Natomiast sąd administracyjny ma obowiązek przeprowadzenia rzetelnej kontroli spełnienia przez organ tego warunku badając zgodność z prawem decyzji nakładającej sankcję administracyjną w przypadku zainicjowania takiej kontroli skutecznie wniesioną skargą. Jak wynika z przytoczonego art. 71 ust. 7 p.r.d., kara na podstawie art. 140mb p.r.d. może być nałożona na właściciela pojazdu sprowadzonego z terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej w sytuacji niezarejestrowania tego pojazdu w terminie 30 dni od dnia jego sprowadzenia. W rozpoznawanej sprawie skarżący w toku postępowania przed organami oraz w skardze podnosił , że pojazd został sprowadzony z Kanady, a nie z państwa członkowskiego Unii Europejskiej, a ponadto skarżący nie był właścicielem pojazdu do końca 30-dniowego terminu od sprowadzenia pojazdu, gdyż zbył go na rzecz nowego właściciela przed upływem tego terminu. Do tych dwóch kwestii Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu skarżącego wyroku nie ustosunkował się. Odnośnie do kwestii z jakiego kraju został sprowadzony pojazd, Sąd ograniczył się do powtórzenia za organem, że skoro odprawa fiskalna (celna) została przeprowadzona w Niemczech to pojazd został sprowadzony z terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, nie odnosząc się w żaden sposób do twierdzeń skarżącego popartych dowodami, że pojazd został nabyty na terytorium Kanady. Odnośnie do kwestii znaczenia zbycia przez skarżącego pojazdu przed upływem 30-dniowego terminu od jego sprowadzenia, Sąd nie wypowiedział się w żaden sposób. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika aby w powyższym zakresie, a więc co do faktu nabycia przez skarżącego pojazdu w Kanadzie i jego zbycia przed upływem 30-dniowego terminu od sprowadzenia, przeprowadzona została jakakolwiek kontrola prawidłowości ustaleń faktycznych stanowiących podstawę wydania zaskarżonej decyzji. Należy w tym miejscu podkreślić, że przedmiot postępowania (przedmiot sprawy) wyznaczają i determinują normy prawa materialnego, w relacji do których normy procesowe pełnią funkcję instrumentalną. W związku z tym zakres postępowania wyjaśniającego w sprawie i koniecznych do przeprowadzenia w nim ustaleń oraz dowodów wyznaczają właśnie normy prawa materialnego, albowiem to one stanowiły w okolicznościach rozpoznawanej sprawy podstawę nałożenia na skarżącego kary administracyjnej, wyznaczając jednocześnie zbiór koniecznych do ustalenia relewantnych faktów. Skoro, jak wskazano wyżej mający zastosowanie w sprawie przepis prawa materialnego wskazywał, jako przesłanki nałożenia kary administracyjnej - sprowadzenie przez właściciela pojazdu z terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej i niezarejestrowanie tego pojazdu przez właściciela w terminie 30 dni od dnia jego sprowadzenia, to konieczne było ustosunkowanie się przez Sąd do ustaleń faktycznych odnośnie do tego z jakiego kraju skarżący sprowadził pojazd i kiedy pojazd ten zbył oraz znaczenia tych ustaleń dla możliwości nałożenia kary. Zasadnie autor skargi kasacyjnej wskazuje również, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku całkowicie pomięto podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 189e k.p.a., który skarżący opierał na okoliczności związanej z brakiem możliwości zarejestrowania pojazdu wobec jego niesprawności. Wbrew zatem wynikającym z art. 141 § 4 p.p.s.a. wymogom, o których mowa była powyżej, a mianowicie wymogom odnoszącym się do sposobu oceny stawianych w skardze zarzutów zwłaszcza, gdy są one motywowane stosowną argumentacją oraz wnioskami formułowanym na podstawie przyjętej wykładni prawa, Sąd pierwszej instancji faktycznie pominął znaczącą część zarzutów podniesionych w skardze. Należy podkreślić, że uzasadnienie wyroku Sądu pierwszej instancji powinno być sporządzone w sposób umożliwiający instancyjną kontrolę (zaskarżonego) wyroku. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się bowiem i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to więc po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia wówczas, gdy strona postępowania zażąda jego kontroli, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej. Ta zaś nie jest możliwa lub zostaje istotnie ograniczona, gdy uzasadnienie nie zawiera określonych w art. 141 § 4 p.p.s.a. elementów, na przykład przedstawienia stanu sprawy, czy też, gdy brak wskazania podstawy prawnej rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienia (por. wyrok NSA z dnia 12 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1620/10), co odnosi się również do orzeczenia, którego uzasadnienie zawierając wymienione elementy, sformułowane jest jednak w sposób lakoniczny, niejasny, a tym samym uniemożliwiający jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego i prawnego sprawy stanowiącego podstawę kontrolowanego orzeczenia sądu (por. wyrok NSA z dnia 30 maja 2012 r., sygn. akt II GSK 620/11). Opisane wyżej wady uzasadnienia kontrolowanego wyroku są na tyle jasne i wyraźne, że w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skutkują naruszeniem art. 141 § 4 p.p.s.a. w stopniu uzasadniającym uchylenie skarżonego wyroku, albowiem miały istotny wpływ na wynik sprawy. Nie jest przy tym możliwe dokonanie i przedstawienie oceny w odniesieniu do powyższych kwestii przez Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznający skargę kasacyjną, gdyż takie zastąpienie oceny Sądu pierwszej instancji oznaczałoby naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania sądowoadministracyjnego. Konsekwencją powyższego jest również to, że przedwczesna byłaby ocena przez Naczelny Sąd Administracyjny pozostałych zarzutów kasacyjnych. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., uchylił zaskarżony wyrok. Ponownie rozpoznając sprawę, Sąd pierwszej instancji, uwzględniając powyższe uwagi dokona ponownej analizy zarzutów stawianych przez skarżącego w skardze, jednoznacznie oceniając jakie znaczenie dla zastosowania art. 71 ust. 7 p.r.d. mają podnoszone przez skarżącego okoliczności, że pojazd został sprowadzony z Kanady oraz, że skarżący nie był właścicielem pojazdu przez cały 30-dniowy okres od sprowadzenia pojazdu. Od wyniku tej analizy zależeć będzie ocena, czy istniały podstawy do nałożenia na skarżącego kary na podstawie art. 140mb p.r.d., a jeżeli tak to czy zachodzą w okolicznościach sprawy ewentualne przesłanki do zastosowania art. 189e k.p.a., na które powołuje się skarżący. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. i art. 203 pkt 1 oraz art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b i § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 265) zasądzając od organu na rzecz skarżącego 457 zł, przy czym na koszty te składają się: równowartość opłaty kancelaryjnej za sporządzenie uzasadnienia wyroku (100 zł), równowartość wpisu sądowego od skargi kasacyjnej (100 zł), wynagrodzenie pełnomocnika za sporządzenie skargi kasacyjnej (240 zł), równowartość opłaty skarbowej uiszczonych z tytułu udzielenia pełnomocnictwa (17 zł).