II SAB/Lu 67/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec Sędzia WSA Jerzy Parchomiuk po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 30 lipca 2021 r. sprawy ze skargi J. M. na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Wójta Gminy do załatwienia wniosku J. M. z dnia [...] kwietnia 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; II. stwierdza, że bezczynność Wójta Gminy w sprawie wniosku wskazanego w punkcie I nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. oddala wniosek o wymierzenie Wójtowi Gminy grzywny; IV. zasądza od Wójta Gminy na rzecz J. M. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu [...] r. J. M. (dalej także jako "skarżący") wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na bezczynność Wójta Gminy (dalej także jako "organ") w sprawie wniosku z dnia [...] r. o udostepnienie informacji publicznej. Z akt sprawy przekazanych Sądowi przez organ wraz ze skargą wynika, że w dniu [...] r. skarżący przesłał na elektroniczną skrzynkę podawczą Urzędu Gminy N. D. wniosek o udostępnienie, za pośrednictwem platformy ePUAP, projektu organizacji ruchu w wersji elektronicznej dla ulic P. , K. i K. w miejscowości N. D. (k. 1 akt adm.). W odpowiedzi na powyższy wniosek organ pismem z dnia [...] r. (przesłanym w tym samym dniu za pośrednictwem ePUAP) zwrócił się do wnioskodawcy z prośbą o sprecyzowanie, do jakich celów maja posłużyć projekty organizacji ruchu dla wymienionych we wniosku ulic. W tych okolicznościach J. M. wniósł przywołaną na wstępie skargę z dnia [...] r. na bezczynność Burmistrza J. L. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej w postaci elektronicznej wersji projektu organizacji ruchu dla ulic: P., K. i K., w miejscowości N. D., żądanej we wniosku z dnia [...] r. W treści skargi skarżący zarzucił, że wskutek zaistniałej bezczynności organ dopuścił się naruszenia: 1) art. 61 ust. 1 Konstytucji RP w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek, 2) art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o tym, że informacja, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek, poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o zobowiązanie organu do załatwienia przedmiotowego wniosku z dnia [...] r., ustalenie, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, a w razie takiego stwierdzenia nałożenie na organ grzywny w odpowiednim wymiarze, oraz zasądzenie od organu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżący przywołał zaistniały w sprawie stan faktyczny, a następnie stwierdził, że żądanie wskazania celu uzyskania wnioskowanych materiałów lub sposobu ich wykorzystania, wyrażone przez organ w piśmie doręczonym skarżącemu w dniu [...] r., jest bezpodstawne i nie stanowi rozpatrzenia wniosku, bowiem nie spełnia wymogów wynikających z ustawy o dostępie do informacji publicznej. W związku z tym, zdaniem skarżącego, bezsporne jest, że na dzień sporządzenia skargi organ pozostaje w bezczynności w załatwieniu przedmiotowego wniosku. W świetle bowiem art. 13 ust. 1 ww. ustawy, termin do udostępnienia objętej tym wnioskiem informacji upływał w dniu [...] r. Skarżący podkreślił, że nie ulega wątpliwości, iż Wójta Gminy jest organem zobowiązanym do pełnienia funkcji zarządu dróg gminnych, a także, że wniosek dotyczy informacji publicznej, jaką jest projekt organizacji ruchu. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy wniósł o jej oddalenie w całości. Organ wyjaśnił, że z uwagi na to, iż skarżący nie wskazał, w jakim trybie żąda udostępnienia projektów organizacji ruchu oraz, dla jakich celów miałyby być one wykorzystane, Wójt Gminy, pragnąc w jak najszerszym stopniu uczynić radość żądaniom skarżącego, wezwał go pismem z dnia [...] r. do sprecyzowania wniosku w zakresie celów, do jakich mają posłużyć projekty organizacji ruchu dla wymienionych we wniosku ulic. Skarżący nie wskazał bowiem, że żąda udostępnienia projektów w trybie dostępu do informacji publicznej, przez co organ - uznając, że nie ma do czynienia z wnioskiem o udzielenie informacji publicznej – przyjął, że w tym przypadku nie będzie miał zastosowania art. 2 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, a tym samym, że jest uprawniony do wezwania do sprecyzowania wniosku z uwagi na ww. przesłanki. Skarżący w dniu [...] r. wniósł jednak skargę na bezczynność organu. W ocenie Wójta Gminy, nie pozostawał on bezczynny na żadnym etapie postępowania w niniejszej sprawie. Z uwagi bowiem na fakt, że pisma skarżącego nie można było traktować jako wniosku o udostępnienie informacji publicznej, był uprawniony do wezwania skarżącego do sprecyzowania żądania. Wójt Gminy powołując się na orzecznictwo sądowe podkreślił, że wszczęcie postępowania na wniosek nie oznacza dowolności organu administracji w zakresie przedmiotu prowadzonego postępowania. Zasadniczym obowiązkiem organu administracji jest właściwe, precyzyjne ustalenie treści wniosku (podania) strony zwracającej się do niego o wydanie rozstrzygnięcia, jeżeli wniosek o wszczęcie postępowania budzi wątpliwości albo został sformułowany w sposób niejasny i nieprecyzyjny. Konieczność ustalenia tego wynika z zasady, że to jednostka rozporządza swoim prawem. W ocenie organu, prawidłowość przyjętego sposobu postępowania znajduje potwierdzenie również w fakcie, iż nie każde żądanie udostępnienia informacji posiadanych przez organ administracji publicznej następuje w trybie u.d.i.p. Z taką sytuacją mamy do czynienia na przykład w sytuacji w przypadku żądania udostępnienia akt postępowania przez stronę w trybie art. 73 i nast. k.p.a. Korzystając z uprawnienia przewidzianego w art. 119 pkt 4 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), Sąd rozpoznał sprawę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna, albowiem Wójt Gminy pozostaje bezczynny w zarzucanym mu zakresie. Pojęcie bezczynności wiąże się z sytuacją, gdy organ, będąc właściwym i zobowiązanym do załatwienia sprawy, nie czyni tego w terminie określonym przepisami prawa, w sposób przewidziany prawem. Rozpoznawana skarga zarzuca Wójtowi Gminy bezczynność w sprawie wniosku skarżącego J. M. z dnia [...] r. o udostepnienie informacji publicznej w postaci projektu organizacji ruchu dla ulic P., K. i K. w miejscowości N. D.. Zasady i tryb udostępniania informacji publicznej reguluje ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 2176, dalej jako "u.d.i.p."), będąca rozwinięciem konstytucyjnego prawa do informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, wyrażonego w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP. Ustawa ta w pierwszym rzędzie określa jednak zakres podmiotowy i przedmiotowy jej stosowania. W przypadku zaś złożenia skargi na bezczynność w sprawie udostępnienia informacji publicznej, zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p., jest zasadniczym obowiązkiem sądu. Dopiero bowiem stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się wnioskodawca, był zobowiązany do udzielenia informacji publicznej, oraz że żądana informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność w zakresie realizacji wniosku o udostępnienie informacji publicznej (por. P. Szustakiewicz, Postępowanie w sprawie bezczynności w zakresie udzielenia informacji publicznej w orzecznictwie sądów administracyjnych, Przegląd Prawa Publicznego 2012, nr 6, s. 75 i n.). W myśl art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności (m.in.) organy władzy publicznej. Burmistrz J. L. – jako organ władzy publicznej – jest zatem objęty zakresem podmiotowym ww. ustawy i jako taki jest obowiązany do jej stosowania w odniesieniu do informacji publicznych, będących w jego posiadaniu (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.) W niniejszej sprawie nie ulega również wątpliwości, że żądana informacja w postaci projektu organizacji ruchu dla wskazanych ulic w miejscowości N. D., ma charakter informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. i tym samym mieści się w zakresie przedmiotowym tej ustawy. Przypomnieć należy, że przepis ten pojęcie informacji publicznej definiuje jako każdą informację o sprawach publicznych. Tę ogólną definicję doprecyzowuje art. 6 ust. 1 u.d.i.p., który wymienia rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze informacji publicznych, przy czym czyni to również w sposób otwarty, o czym świadczy użyty w tym unormowaniu zwrot "w szczególności". Na tle tych przepisów przyjmuje się, że informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. W świetle powyższych rozważań informacje o organizacji ruchu na drogach publicznych, choćby z uwagi na powszechny zakres oddziaływania tej tematyki, niewątpliwie stanowią przykład informacji publicznej. Jak bowiem słusznie zauważył Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w wyroku z dnia 21 kwietnia 2021 r. sygn. akt II SAB/Rz 34/21, informacje te są inherentnym elementem życia publicznego, elementem rzutującym na życie każdego obywatela. Dodać należy, że o publicznym charakterze informacji w postaci zatwierdzonych projektów organizacji ruchu dla dróg publicznych, wielokrotnie już wypowiadały się sądy administracyjne (por. także: wyroki WSA w Poznaniu: z dnia 22 czerwca 2016 r., sygn. akt IV SAB/Po 34/16 i z dnia 4 marca 2021 r. sygn. akt IV SAB/Po 5/21; wyroki WSA w Rzeszowie: z dnia 17 sierpnia 2011 r., sygn. akt II SAB/Rz 27/11 i z dnia 9 marca 2021 r. sygn. akt II SAB/Rz 7/21; wyrok WSA w Gdańsku z dnia 27 października 2011 r., sygn. akt II SAB/Gd 42/11; wyroki WSA w Lublinie: z dnia 25 litego 2021 r., sygn. akt II SAB/Lu 1/21 i z dnia 27 maja 2021 r., sygn. akt II SAB/Lu 11/21 – dostępne w CBOSA). Publiczny charakter żądanej przez skarżącego informacji oraz fakt, że jego wniosek został skierowany do organu władzy publicznej, determinowały konieczność załatwienia przedmiotowego żądania w trybie przewidzianym przepisami u.d.i.p., pod warunkiem, że przedmiotowy wniosek został do organu złożony skutecznie, tj. z zachowaniem prawidłowej formy, co w niniejszej sprawie jest istotą sporu. Organ odpiera bowiem zarzut skarżącego, jakoby w sprawie przedmiotowego wniosku dopuścił się bezczynności, powołując się na nieprecyzyjność tego wniosku wynikającą z niezawarcia w jego treści informacji, iż wnioskodawca żąda udostepnienia wskazanych dokumentów w trybie u.d.i.p. Ów brak przywołania we wniosku jego podstawy prawnej, w ocenie organu, uzasadniał wezwanie wnioskodawcy do wskazania celu, w jakim żąda udostępnienia wskazanych dokumentów, a w konsekwencji – wobec braku odpowiedzi na to wezwanie – usprawiedliwia niezałatwienie przedmiotowego wniosku w trybie u.d.i.p. Ze stanowiskiem organu nie można się zgodzić. W świetle art. 10 ust. 1 i 2 oraz art. 14 ust. 1 u.d.i.p. nie budzi wątpliwości, że warunkiem powstania po stronie organu władzy publicznej obowiązku udostępnienia określonej informacji publicznej, jest skuteczne złożenie wniosku w tym przedmiocie. Nie dotyczy to jedynie informacji, które z mocy prawa podlegają publikacji w Biuletynie informacji Publicznej lub centralnym repozytorium. Dopiero więc skuteczne złożenie wniosku o udostępnienie informacji publicznej inicjuje postępowanie, w ramach którego organ zobowiązany jest - w pierwszej kolejności – ocenić charakter żądanej informacji pod kątem uznania jej za informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., a następnie – w zależności od wyników tej oceny – w razie uznania żądanej informacji za publiczną, informację tę udostępnić bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem (art. 13 ust. 1 w zw. z art. 14 ust. 1 u.d.i.p. - z zastrzeżeniem art. 13 ust. 2, art. 14 ust. 2 i art. 15 ust. 2 u.d.i.p.), lub w tym terminie wydać na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. decyzję o odmowie jej udostępnienia, bądź też – w razie uznania, że żądana informacja nie spełnia kryteriów informacji publicznej, lub, że jest ona dostępna w innym trybie (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.), powiadomić wnioskodawcą, że w przypadku jego żądania przepisy u.d.i.p. nie znajdują zastosowania. Skuteczność zgłoszenia żądania udostępnienia informacji publicznej nie może być jednak oceniana według reguł obowiązujących w klasycznym postępowaniu administracyjnym. Należy bowiem zauważyć, że do stosowania k.p.a. ustawa o dostępie do informacji publicznej odsyła jedynie w odniesieniu do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej oraz o umorzeniu postępowania o udostepnienie informacji (art. 16 u.d.i.p.). We wcześniejszym etapie postępowanie w przedmiocie udzielenia informacji publicznej jest natomiast postępowaniem odformalizowanym, a przepisy u.d.i.p. nie wskazują jakichkolwiek wymagań formalnych wniosku - poza utrwaleniem go w formie pisemnej. Wniosek o udzielenie informacji publicznej może więc przybrać każdą formę, o ile wynika z niego w sposób jasny, co jest przedmiotem wniosku. Za wniosek pisemny uznawać należy również przesłanie zapytania pocztą elektroniczną. Nie jest przy tym nawet konieczne pełne zidentyfikowanie wnioskodawcy, albowiem żądając informacji nie musi się on wykazać jakimkolwiek interesem prawnym lub faktycznym (por. wyroki NSA: z dnia 16 marca 2009 r., sygn. akt I OSK 1277/08, publ. ONSAiWSA 2010, nr 5, poz. 91; z dnia 1 marca 2019 r., sygn. akt I OSK 708/17, LEX nr 2689879; z dnia 16 października 2018 r., sygn. akt I OSK 2621/16, LEX nr 2604182). Wobec braku jakichkolwiek wymagań formalnych wniosku o udostępnienie informacji publicznej, o istocie takiego wniosku rozstrzygać winna jego treść. W żaden sposób nie dyskwalifikuje natomiast kwalifikacji wniosku, jako wniosku o udostępnienie informacji publicznej, okoliczność niewskazania przez wnioskodawcę, że wniosek skierowany został w trybie i na zasadach przewidzianych w u.d.i.p. (por. wyrok NSA z dnia 4 listopada 2016 r., sygn. akt I OSK 1621/16, LEX nr 2169780). Mając na względzie powyższe aspekty postępowania o udostępnienie informacji publicznej, a także treść art. 1 ust. 1 u.d.i.p. i zawarte w nim określenie informacji publicznej w rozumieniu tej ustawy, stwierdzić należy, że niezależnie od braku wyraźnego wskazania w treści wniosku skarżącego z dnia [...] r., iż domaga się on udostępnienia wskazanych dokumentów w trybie dostępu do informacji publicznej, obowiązkiem organu było dokonanie kwalifikacji przedmiotowego wniosku właśnie w kontekście powyższej regulacji, a dopiero w przypadku wątpliwości co do zakresu żądania wnioskodawcy - wezwanie go do wyjaśnienia tych wątpliwości. Wniosek skarżącego wątpliwości takich jednak nie mógł nastręczać, albowiem jednoznacznie wskazywał dokument będący przedmiotem żądania, a także precyzyjnie określał intencję wnioskodawcy co do sposobu i formy udostępnienia żądanej informacji (dokumentu). Mając na względzie że przedmiotem tego wniosku jest typowa informacja o sprawach publicznych (czego zresztą organ nie kwestionuje), uznać należy, że już na tej podstawie organ zobowiązany był przedmiotowy wniosek załatwić w trybie i na zasadach określonych przepisami u.d.i.p., czego jednak nie uczynił w sposób prawidłowy. Przede wszystkim należy zauważyć, że pismo w odpowiedzi na przedmiotowy wniosek organ wystosował dopiero w dniu [...] r., zatem po upływie 14-dniowego terminu określonego w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., co już samoistnie świadczy o tym, że organ dopuścił się w niniejszej sprawie bezczynności. Nie sposób przy tym uznać, że bezczynność ta ustała wraz z podjęciem przez organ powyższej czynności. W świetle bowiem art. 2 ust. 2 u.d.i.p. całkowicie bezpodstawne było wezwanie skarżącego w ww. piśmie z dnia [...] r. do wskazania celu, w jakim żąda udostępnienia wskazanego dokumentu, a następnie uzależnienia udostępnienia żądanego dokumentu od wykonania tego wezwania. Przypomnieć należy, że zgodnie z powołanym przepisem, od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego. Na tle tego unormowanie w orzecznictwie przyjmuje się, że motywy, jakimi kieruje się wnioskodawca, nie mają znaczenia w sytuacji żądania informacji publicznej. Wyjątek od tej zasady dotyczy wyłącznie żądania udostępnienia informacji przetworzonej, kiedy to stosownie do art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., udostępnienie jej musi być szczególnie istotne dla interesu publicznego. Jedynie wówczas organ uprawniony jest do zbadania, czy żądanie jest motywowane względami prywatnymi, czy publicznymi (por. wyroki NSA: z dnia 14 lipca 2020 r., sygn. akt I OSK 2820/19, LEX nr 3042689; z dnia 16 kwietnia 2021 r., sygn. akt III OSK 548/21, LEX nr 3190489). W niniejszej sprawie brak jest jednak podstaw by przyjąć, ze wezwanie z dnia [...] r. motywowane było zakwalifikowaniem przez organ żądanej informacji jako informacji publicznej przetworzonej i w istocie miało na celu weryfikację przesłanki szczególnego interesu publicznego. Podkreślić nadto należy, że wystosowane do skarżącego wezwanie z dnia [...] r. nie mogło być motywowane również obowiązkiem dokonania przez organ oceny charakteru żądanej informacji pod kątem możliwości przypisania jej charakteru informacji publicznej. O zaliczeniu określonej informacji do kategorii informacji publicznej decyduje bowiem wyłącznie spełnienie przesłanek przewidzianych w przepisach u.d.i.p. (tj. art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6), nie zaś ewentualny możliwy sposób wykorzystania pozyskanych przez wnioskodawcę informacji. Nadto ocena, czy określona informacja stanowi informację publiczną w rozumieniu u.d.i.p., nie może być odmienna w zależności od tego, kto ubiega się o jej udostępnienie (por. wyrok NSA z dnia 24 września 2015 r., sygn. akt I OSK 1709/14, LEX nr 2091085). Konkludując stwierdzić należy, że brak reakcji organu na wniosek w terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., a następnie bezpodstawne uzależnianie udzielenia żądanej przez skarżącego informacji publicznej, od wskazania celu jej żądania i sposobu jej planowanego wykorzystania przez wnioskodawcę, świadczą o bezczynności organu w przedmiotowej sprawie. Mając na względzie, że organ w toku postępowania sądowego nie wykazał, że wyeliminował zaistniałą bezczynność na skutek otrzymanej skargi, zasadne pozostaje zobowiązanie organu, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., do załatwienia przedmiotowego wniosku, o czym orzeczono w pkt I. sentencji wyroku. Jednocześnie Sąd, na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a., stwierdził, że bezczynność organu w niniejszej sprawie nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt II. sentencji wyroku). Wyjaśnić należy, że rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12, dostępny w CBOSA). Rażące naruszenie prawa to zatem naruszenie wyraźne oraz bezsporne. W niniejszej sprawie bezczynność organu nie miała takiego charakteru, albowiem nie wynikła z zaniechania jakichkolwiek działań w sprawie przedmiotowego wniosku strony skarżącej, lecz stanowiła konsekwencję błędnej interpretacji podstawy prawnej wniosku. Mając na uwadze brak rażącego charakteru naruszenia prawa w niniejszej sprawie Sąd ponadto, na zasadzie art. 149 § 2 p.p.s.a., oddalił wniosek skarżącego o wymierzenie organowi grzywny (pkt III. sentencji wyroku). W ocenie Sądu stopień zawinienia organu w nieterminowym załatwieniu sprawy nie dawał podstaw do uwzględnienia tego żądania. Jednocześnie okoliczności sprawy nie dają podstaw by zakładać, że już samo orzeczenie zobowiązujące organ do załatwienia sprawy w wyznaczonym terminie nie doprowadzi do wyeliminowania stanu bezczynności w niniejszej sprawie. Podkreślić należy, że wymierzenie grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. jest dodatkowym środkiem o charakterze dyscyplinująco-represyjnym, który powinien być stosowany w jedynie szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki organu w załatwieniu sprawy, a więc w tego rodzaju sytuacjach, gdzie oceniając całokształt działań organu można dojść do przekonania, że noszą one znamiona celowego unikania podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie, a przy tym istnieje uzasadniona obawa, że bez dodatkowych sankcji organ nadal nie będzie respektować obowiązków wynikających z przepisów prawa (por. wyrok NSA z dnia 12 maja 2021 r., sygn. akt III OSK 927/21, LEX nr 3178158). Taka sytuacja nie zachodzi w niniejszej sprawie. O zwrocie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, które w niniejszej sprawie ograniczają się do uiszczonego wpisu od skargi w kwocie 100 złotych, Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. (pkt IV. sentencji wyroku).