II GSK 2028/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Kręcisz Sędzia NSA Anna Stec Sędzia del. WSA Tomasz Smoleń (spr.) po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej (....) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 15 grudnia 2020 r. sygn. akt I SA/Bd 517/20 w sprawie ze skargi (...) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy z dnia (...) nr (...) w przedmiocie kary pieniężnej za niewykonanie obowiązków określonych w przepisach ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od (...) na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy 1350 (jeden tysiąc trzysta pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 15 grudnia 2020 r. sygn. akt I SA/Bd 517/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę Firmy (...) w Toruniu na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie kary pieniężnej. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy: W dniu (...) r. funkcjonariusze Służby Celno-Skarbowej Kujawsko-Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Toruniu w miejscowości (...), przeprowadzili kontrolę pojazdu marki SCANIA nr rej. (...) przewożącego olej napędowy w ilości 17 000 litrów. Podmiotem wysyłającym była Firma (...) , (dalej także: Skarżąca, Spółka) przewoźnikiem i podmiotem odbierającym był podmiot (...), ul. (...), (...). W wyniku kontroli zgłoszenia i dokumentów towarzyszących ww. transportowi stwierdzono wskazanie przez podmiot wysyłający w zgłoszeniu SENT(...) danych niezgodnych ze stanem faktycznym innych niż dotyczących towaru, o których mowa w art. 5 ust. 2 pkt 3 lit. b ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów (Dz.U. z 2018 r. poz. 2332 ze zm., dalej "ustawa o SENT"), wskazano adres podmiotu odbierającego: ul.(...), (...) zamiast prawidłowego ul. (...), (...). Po ponownym rozpoznaniu sprawy zleconym decyzją Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy z dnia (...) r., realizując wytyczne organu drugiej instancji Naczelnik Kujawsko-Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Toruniu decyzją z dnia (...) r. nałożył na Skarżąca, karę pieniężną w wysokości 10.000 zł z tytułu naruszenia przez przewoźnika art. 24 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 5 ust. 2 ustawy o SENT. Na powyższą decyzję Strona złożyła odwołanie. Decyzją z dnia (...) r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Dyrektor zauważył, że podmiotem odpowiedzialnym za wprowadzenie i aktualizacje danych podmiotu (...) do usługi e-Klient jest podmiot (...). Jednak niedokonanie przez niego aktualizacji nie zwalnia podmiotu wysyłającego od podania w zgłoszeniu SENT danych zgodnych ze stanem faktycznym, np. z dokumentów, faktur, KRS itp. Strona w piśmie z dnia (...) r. poinformowała, że o zmianie adresu siedziby podmiot odbierający nie powiadomił firmy (...). Zdaniem Strony, zachowała ona należytą staranność przy dokumentowaniu transakcji z dnia (...) r. i w żaden sposób nie uchybiła z własnej winy przepisom ustawy o SENT. Strona wniosła skargę do WSA w Bydgoszczy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko prezentowane w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę i stwierdził, że nie narusza ona prawa. Sąd I instancji wskazał, że ustalenia faktyczne dokonane przez organy są prawidłowe i znajdują potwierdzenie z zgromadzonym materiale dowodowym. Organy przeanalizowały treść zgłoszenia SENT oraz odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego spółki (....). Odniosły się także do korespondencji mailowej Skarżącej z tą spółką. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że spółka (...) była zarówno przewoźnikiem, jak również podmiotem odbierającym, przy czym w zgłoszeniu SENT widnieją inne dane adresowe tej spółki i rozbieżność ta nie została skorygowana. Wprawdzie Skarżąca, wystąpiła pocztą elektroniczną o sprawdzenie danych zawartych w zarejestrowanym już wcześniej zgłoszeniu, niemniej jednak mimo braku reakcji spółki (...), biorąc pod uwagę, że zmiana adresu siedziby miała miejsce wcześniej, możliwe było dokonanie weryfikacji w oparciu o zapisy w KRS. Wbrew temu, co utrzymuje Skarżąca informacja o zmianie adresu siedziby spółki (...) była ujawniona w KRS w dniu 25 stycznia 2019 r., a nie dopiero 18 kwietnia 2019 r. W ocenie Sądu dowodzi tego treść odpisu obejmującego dane według stanu na 25 stycznia 2019 r. (por. k. 11 akt admin.). Jeśli adres przy ul. (...) figuruje w rejestrze na dzień 25 stycznia 2019 r., to zmiana ta nie mogła być ujawniona w dacie wskazanej przez Skarżącą, czyli 18 kwietnia 2019 r. Wobec powyższego nie było także podstaw do przesłuchiwania wspólników spółki (...) co do okoliczności spóźnionego zgłoszenia zmiany adresu siedziby spółki do KRS. W ocenie WSA organy obu instancji w uzasadnieniach decyzji rozważyły też przesłanki zastosowania art. 24 ust. 3 ustawy o SENT. Organy obu instancji wzięły pod uwagę stanowisko Spółki wyrażone w piśmie z dnia 29 kwietnia 2019 r., zgodnie z którym nie znajdowała ona żadnych argumentów świadczących o istnieniu własnego ważnego interesu lub tym bardziej ważnego interesu publicznego poza przekonaniem, że działała zgodnie z prawem. Okoliczności takich nie wskazano także na dalszym etapie postępowania. Organ I instancji uzyskał dodatkowo informacje od Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w Toruniu oraz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Gorzowie Wlkp., że Skarżąca nie zalega z opłacaniem należności z tytułu zobowiązań podatkowych stanowiących dochód budżetu państwa oraz z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne. Wobec powyższego organ odwoławczy przyjął, że obciążenie Spółki karą nie spowoduje pogorszenia jej sytuacji finansowej. W konsekwencji uznał, że nie występuje w niniejszej sprawie ważny interes wysyłającego uzasadniający odstąpienie od nałożenia kary. Ponadto, jak wskazał Sąd I instancji, organy trafnie zinterpretowały przesłankę "interesu publicznego" jako dyrektywę postępowania nakazującą mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak np.: sprawiedliwość, bezpieczeństwo lub porządek publiczny, zaufanie do organów władzy. Zasadnie też uznały, że w rozpoznawanej sprawie nie doszło do naruszenia tych wartości. Natomiast za chybione uznał Sąd I instancji także zarzuty naruszenia przepisów postępowania w odniesieniu do niedokonania przez organ czynności w zakresie okoliczności decydujących o wystąpieniu przesłanek odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej. W ocenie Sądu I instancji w sprawie nie doszło również do naruszenia przepisów postępowania. Organ w prawidłowy sposób przeprowadził w niniejszej sprawie postępowanie i dokonał wyczerpującej analizy materiału dowodowego prezentując spójne i logiczne wnioski. Odniósł się do podnoszonych przez Skarżącą twierdzeń, zaś okoliczność, że nie przychylił się do żądania strony, nie przesądza o uchybieniach organu. Organy obu instancji zapewniły także stronie czynny udział na każdym etapie postępowania. Od przedmiotowego wyroku Spółka złożyła skargę kasacyjną, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Skargę kasacyjną oparto na podstawie kasacyjnej przewidzianej w art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: p.p.s.a.), zarzucając naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, które miało wpływ na wynik sprawy, w tym w szczególności: - nałożenie kary pieniężnej na podstawie przepisów ustawy o SENT w sytuacji, gdy nie zaszła żadna okoliczność, która mogłaby skutkować naruszeniem dóbr chronionych tą ustawą szczegółowo opisanych w uzasadnieniu projektu do tej ustawy, - naruszenie prawa materialnego przez zarzucenie naruszenia przepisu art. 5 ust. 2 pkt 3 lit. b) ustawy o SENT podczas gdy skarżący określił adres siedziby spółki w oparciu o dane generowane przez system elektroniczny dla numeru IDSISC PL (...) nadanego odbiorcy przez PUESC, - naruszenie art. 21 ust. 3 ustawy o SENT przez błąd w jej wykładni prawnej i nie przyjęcie "ważnego interesu przewoźnika" jako przesłanki umorzenia postępowania, - naruszenie art. 10 i art. 11 ust 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców przez brak rozstrzygnięcia na korzyść przedsiębiorcy wątpliwości interpretacyjnych ustawy o SENT oraz prowadzenie kontroli i późniejszego postępowania z pominięciem zaufania do przedsiębiorcy, założenia, że działa on zgodnie z prawem, uczciwie oraz z poszanowaniem dobrych obyczajów, - naruszenie - mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy – przepisów postępowania, które w konsekwencji doprowadziły do błędu w ustaleniach faktycznych polegającego na stwierdzeniu, że skarżąca przy dokonywaniu zgłoszenia nie zastosowała rozsądnych i szczególnie dbałych procedur, umożliwiających dokonanie zgłoszenia zgodnie z wymogami prawa, - dodatkowo, naruszenie art. 8 i art. 31 § 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i uregulowanej w tychże przepisach zasady proporcjonalności, przez dogmatyczną i formalistyczną interpretację przepisów ustawy o SENT, z pominięciem dyrektyw wykładni celowościowej i funkcjonalnej. Argumenty na poparcie powyższych zarzutów zostały przedstawione w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik organu wniósł o jej oddalenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania wg norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sposób sporządzenia skargi kasacyjnej powoduje konieczność przytoczenia uwag związanych z wymogami dla skargi kasacyjnej przewidzianymi w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Godzi się bowiem przypomnieć, że rozpoznając skargę kasacyjną - po myśli art. 183 p.p.s.a. - Naczelny Sąd Administracyjny czyni to w granicach zakreślonych przez ramy tego środka odwoławczego, gdyż jest nimi związany, biorąc pod rozwagę z urzędu tylko nieważność postępowania. Przy braku przesłanek nieważnościowych w sprawie podlegały rozpoznaniu wyłącznie zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej na uzasadnienie przytoczonych podstaw kasacyjnych. W myśl art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Związanie NSA podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym - zdaniem skarżącego - uchybił sąd, określenia, jaką postać miało to naruszenie, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia przepisów postępowania - wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zarzut naruszenia prawa materialnego, może przejawiać się w dwóch postaciach: jako błędna wykładnia albo jako niewłaściwe zastosowanie określonego przepisu prawa. Podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, że sąd stosując przepis popełnił błąd subsumcji, czyli że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie nie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia. Jednocześnie należy podkreślić, że ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (por. wyrok NSA z 13 sierpnia 2013 r., sygn. akt II GSK 717/12, LEX nr 1408530; wyrok NSA z 4 lipca 2013 r., sygn. akt I GSK 934/12, LEX nr 1372091, pub. orzeczenia.nsa.gov.pl). Przytoczenie podstawy kasacyjnej musi być precyzyjne. Jeżeli przepis prawa składa się z kilku jednostek redakcyjnych wówczas zarzucane naruszenie należy powiązać z jego konkretną jednostką redakcyjną. W odniesieniu do przepisu, który nie stanowi jednej zamkniętej całości, a składa się z paragrafów, punktów i innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez sąd pierwszej instancji, z podaniem numeru artykułu, ustępu, punktu i ewentualnie innej jednostki redakcyjnej przepisu. Warunek przytoczenia podstawy kasacyjnej i jej uzasadnienia nie jest spełniony, gdy skarga kasacyjna zawiera wywody zmuszające sąd kasacyjny do domyślania się, który przepis prawa autor kasacji miał na uwadze, podnosząc zarzut naruszenia przepisów prawa. Kasacja nieodpowiadająca tym wymaganiom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Ze względu na wymagania stawiane skardze kasacyjnej, usprawiedliwione zasadą związania Naczelnego Sądu Administracyjnego jej podstawami, sporządzenie skargi kasacyjnej jest obwarowane przymusem adwokacko - radcowskim (art. 175 § 1-3 p.p.s.a.). Opiera się on na założeniu, że powierzenie czynności sporządzenia skargi kasacyjnej wykwalifikowanym prawnikom zapewni jej odpowiedni poziom merytoryczny i formalny, umożliwiający sądowi kasacyjnemu dokonanie kontroli zaskarżonego orzeczenia. Wniesiona przez Spółkę skarga kasacyjna nie wszystkie wskazane wymogi spełnia. Przede wszystkim zauważyć należy, że zarzucając naruszenie prawa materialnego, podniesiony w tiret pierwsze skargi kasacyjnej, nie wskazano żadnych konkretnych przepisów, którym w ocenie kasatora Sąd I instancji uchybił. Podobnie w zarzucie podniesionym w tiret piąte skargi kasacyjnej nie określono dokładnie jakie przepisy postępowania zostały przez WSA naruszone. Zarzut ten ograniczono do ogólnego stwierdzenia, że nastąpiło "...naruszenie - mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy – przepisów postępowania, które w konsekwencji doprowadziły do błędu w ustaleniach faktycznych polegającego na stwierdzeniu, że skarżąca przy dokonywaniu zgłoszenia nie zastosowała rozsądnych i szczególnie dbałych procedur, umożliwiających dokonanie zgłoszenia zgodnie z wymogami prawa". Ponadto skarga kasacyjna nie zawiera uzasadnienia omawianego zarzutu, a jak już wyżej podano zarzut naruszenia przepisów postępowania wymaga poza jego uzasadnieniem wykazania, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wniesiona skarga kasacyjna nie posiada także uzasadnienia zarzutu sformułowanego w tiret szóste skargi kasacyjnej, co uniemożliwia ocenę jego zasadności. W przypadku zaś zarzutu z tiret drugie skargi kasacyjnej zarzucono w nim "...nałożenie kary pieniężnej na podstawie przepisów ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów w sytuacji, gdy nie zaszła żadna okoliczność, która mogłaby skutkować naruszeniem dóbr chronionych tą ustawą szczegółowo opisanych w uzasadnieniu projektu do tej ustawy,". Tak sformułowany zarzut naruszenia prawa materialnego zmierza do podważenia ustaleń faktycznych poczynionych w sprawie. Dlatego też przypomnieć trzeba, że jak wielokrotnie podkreślał Naczelny Sąd Administracyjny, niedopuszczalne jest zastępowanie zarzutu naruszenia przepisów postępowania zarzutem naruszenia prawa materialnego i za jego pomocą kwestionowanie ustaleń faktycznych. Nie można skutecznie powoływać się na zarzut niewłaściwego zastosowania lub niezastosowania prawa materialnego w odniesieniu do stanu faktycznego kwestionowanego w ramach tych zarzutów, o ile równocześnie nie zostaną także skutecznie zakwestionowane, to jest w ramach drugiej podstawy kasacyjnej, ustalenia faktyczne, na których oparto skarżone rozstrzygnięcie (zob. wyrok NSA z dnia 31 stycznia 2013 r., sygn. akt I OSK 1171/12 ). Próba zwalczenia ustaleń faktycznych poczynionych przez Sąd pierwszej instancji nie może nastąpić przez zarzut naruszenia prawa materialnego (zob. wyroki NSA: z dnia 29 stycznia 2013 r., sygn. akt I OSK 2747/12, z dnia 6 marca 2013 r., sygn. akt II GSK 2327/11). Ocena zarzutu prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie konkretnego stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (wyroki NSA: z dnia 6 marca 2013 r., sygn. akt II GSK 2328/11, z dnia 14 lutego 2013 r., sygn. akt II GSK 2173/11). Zarzut naruszenia prawa materialnego nie może opierać się na wadliwym (kwestionowanym przez stronę) ustaleniu faktów (wyrok NSA z dnia 13 marca 2013 r., sygn. akt II GSK 2391/11), w przypadku, gdy ustalenia w tym zakresie nie zostały skutecznie zakwestionowane w ramach zarzutów naruszenia przepisów postępowania. Błędne zastosowanie (bądź niezastosowanie) przepisów materialnoprawnych zasadniczo każdorazowo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy i może być wykazane pod warunkiem wcześniejszego obalenia tych ustaleń czy też szerzej - dowiedzenia ich wadliwości. Gdy skarżący nie podważa skutecznie okoliczności faktycznych sprawy zarzuty niewłaściwego zastosowania prawa materialnego są co do zasady zarzutami bezpodstawnymi (por. wyroki NSA: z dnia 4 lipca 2013 r., sygn. akt I FSK 1092/12, z dnia 1 grudnia 2010 r., sygn. akt II FSK 1506/09, z dnia 11 października 2012 r., sygn. akt I FSK 1972/11, z dnia 3 listopada 2011 r., sygn. akt I FSK 2071/09). Przedstawione uchybienia skargi kasacyjnej powodują, że wskazane wyżej zarzuty uznać należy za nieskuteczne. Zupełnie chybiony jest zarzut podniesiony w tiret trzecie skargi kasacyjnej, albowiem Sąd I instancji nie dokonywał wykładni art. 21 ust. 3 ustawy o SENT. Podkreślić należy, że karę pieniężną w wysokości 10.000 zł nałożono na Spółkę z tytułu naruszenia art. 24 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 5 ust. 2 ustawy o SENT, zatem do ewentualnego odstąpienia przez organ od nałożenia kary pieniężnej zastosowanie będzie miał przepis art. 24 ust. 3 ustawy o SENT. W ocenie WSA organy obu instancji w sposób prawidłowy rozważyły zasadność zastosowania art. 24 ust. 3 ustawy o SENT. Natomiast skarga kasacyjna nie zakwestionowała trafności tego stanowiska, nie zarzuciła naruszenia art. 24 ust. 3 ustawy o SENT. Nie jest również usprawiedliwiony zarzut naruszenia art. 10 i art. 11 ust. 1 Prawa przedsiębiorców. W art. 11 ust. 1 Prawa przedsiębiorców sformułowano, według uzasadnienia projektu ustawy, zasadę in dubio pro libertate, która w rzeczywistości jest zasadą przyjaznej interpretacji przepisów, bowiem zgodnie z 11 ust. 1 ustawy, w przypadku, gdy przedmiotem postępowania przed organem jest nałożenie na przedsiębiorcę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie uprawnienia, a w sprawie pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść przedsiębiorcy. Zasada ta nie oznacza, że ilekroć pojawiają się różne rozumienia normy prawnej, niezależnie od poprawności argumentacji, to zawsze należy stosować taką wykładnię prawa jaka okazuje się być na korzyść przedsiębiorcy. Zasada ta będzie mieć zastosowanie, dopiero wówczas, jeśli mimo dokonania poprawnej metodologicznie i logicznie wykładni przepisu pozostaje kilka wyników wykładni, które mogą być uznane za prawidłowe. Zasada wyrażona w art. 11 ust. 1 Prawa przedsiębiorców powinna być stosowana dopiero na ostatnim etapie wykładni, pełniąc funkcję dyrektywy kierunku interpretacji, a nie funkcję metody wykładni prawa, wyprzedzającej inne metody. W rozpoznawanej sprawie potrzeba posłużenia się dyrektywą wyrażoną w art. 11 ust. 1 Prawa przedsiębiorców nie wystąpiła. Mając na uwadze powyższe wywody, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, dlatego na mocy art. 184 p.p.s.a. w związku z art.182 § 2 p.p.s.a. ją oddalił. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tj. Dz. U. z 2018 r. poz. 265 z późn. zm.). Zasądzoną na rzecz organu kwotę 1350 zł stanowi wynagrodzenie radcy prawnego, który reprezentował go jedynie w postępowaniu kasacyjnym, za sporządzenie i wniesienie odpowiedzi na skargę kasacyjną (por. uchwała składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 listopada 2012 r., sygn. akt II FPS 4/12, ONSAiWSA z 2013 r. Nr 3, poz. 38).