IV SAB/Po 219/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Donata Starosta (spr.) Sędzia WSA Józef Maleszewski Asesor sądowy WSA Sebastian Michalski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi M. W. na bezczynność Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę w całości. Pismem z dnia [...] września 2021 roku M. W. (dalej również jako: "skarżąca") zastępowana przez pełnomocnika, radcę prawnego D. G. wniosła skargę na bezczynność Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej podając, że skarga jest wniesiona w związku z brakiem załatwienia wniosku o udzielenie informacji publicznej z dnia [...] sierpnia 2021 roku, który dotyczył decyzji wydanych na podstawie art. 61 ust. 1 i ust. 2 ustawy o pomocy społecznej w 2017 roku. W dniu [...] sierpnia 2021 r., godz. 19:01 z adresu E-mail J. na adres e-mail o. wysłana została wiadomość o następującej treści: "Proszę o przesłanie decyzji wydanych na podstawie art. 61 ust. 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej w 2017 roku. M. W.. W dniu [...] sierpnia 2021 r., 15:24 OPS O. z adresu e-mail: m. odpowiedział do adresata J. .com "Dzień dobry, za bardzo nie wiem o jakie decyzje Pani prosi i kogo dotyczą. Chcę jeszcze dodać, że każda decyzja jest sporządzona w minimum dwóch egzemplarzach i osoba, której decyzja dotyczy zawsze otrzymuje swój egzemplarz. M. G.. OPS w O.". W dniu [...] sierpnia 2021 r., 15:36 z adresu e-mail j. nadesłano następująca odpowiedź: "Nie interesują mnie dane tych osób, więc nie wiem kogo mogą dotyczyć. Chodzi mi o wszystkie dane w tym okresie". Pismem z dnia [...] września 2021 roku pełnomocnik skarżącej D. G. skierował skargę na bezczynność Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej. W skardze pełnomocnik skarżącej wniósł o: - na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., o zobowiązanie Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej do udzielenia informacji w żądanym zakresie i formie w terminie 14 dni - na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. o stwierdzenie, że Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej dopuścił się bezczynności - na podstawie art. 119 § 1 pkt 4 p.p.s.a., o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym - na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a., o zasądzenie od Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącej radca prawny D. G. podał, że jak dotychczas, organ nie przesłał skarżącej żądanych decyzji z roku 2017. Organ odpowiedział jedynie, że "Za bardzo nie wiem o jakie decyzje Pani prosi i kogo dotyczą (...)." W odpowiedzi na maila, skarżąca w dniu [...] sierpnia 2021 roku dodała, że nie interesują ją dane osób i nie wie kogo one dotyczą. Zaznaczyła, że jej wniosek dotyczy wszystkich decyzji wydanych we wskazanym okresie tj. w roku 2017. Organ w dalszym ciągu wniosku nie zrealizował w żaden sposób. Jednocześnie bez wątpienia istnieje podstawa prawna, umożliwiająca przesłanie żądanych danych. Z przepisów art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret pierwsze ustawy o dostępie do informacji publicznej jednoznacznie wynika, że udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć. Decyzja administracyjna jako akt administracyjny jest zatem informacją publiczną i ww. przepis nie pozostawia wątpliwości w tym przedmiocie. W dalszej części uzasadnienia skargi podano, że Skarżąca w całości podziela przy tym stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w wyroku z dnia 21 maja 2020 roku, sygn. akt I OSK 1/20, w treści, którego Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że "Decyzja, która zawiera treść oświadczenia woli, utrwalona i podpisana przez funkcjonariusza publicznego, traci charakter indywidualny poprzez usunięcie z niej danych chronionych. Tak spreparowana kserokopia decyzji administracyjnej staje się ważną informacją o sposobie działania organu administracji oraz o treści i formie podejmowanych przez ten organ rozstrzygnięć". W ocenie pełnomocnika skarżącej nic nie stało zatem na przeszkodzie, aby organ pozwolił na kontrolę swojej działalności orzeczniczej i przesłał skarżącej żądane decyzje, wydane w roku 2017, po uprzednim usunięciu danych osobowych. W dniu [...] października 2021 r., czyli już po wniesieniu skargi za pośrednictwem Kierownik OPS w z do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu OPS w O. skierował pismo informujące do M. W. – do pełnomocnika radcy prawnego D. G., w nawiązaniu do otrzymanego maila dotyczącego decyzji wydanych na podstawie podstawie art. 61 ust. 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej w 2017 roku oraz skargi z dnia [...] września 2021 r. przekazanej za pośrednictwem skrzynki E-PUAP, że we wskazanym okresie wydana została jedna decyzja ustalająca odpłatność za pobyt mieszkańca w domu Pomocy Społecznej właściwego typu. Skan decyzji został przesłany w załączeniu. Ponadto, organ podkreślił, w jego rozumieniu fakt domagania się przez wnioskodawcę przedmiotowych informacji w oparciu o przepisy o dostępie do informacji publicznej wynika dopiero z treści skargi skierowanej do WSA. Następnie, pismem z dnia [...] października 2021 r. Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej wniósł odpowiedź na skargę, w której wnosił o jej oddalenie. W odpowiedzi na skargę Kierownik OPS w O. podał, że wbrew twierdzeniom zawartym w uzasadnieniu skargi skarżąca nie wskazywała, iż domaga się przedmiotowych informacji w oparciu o przepisy o dostępie do informacji publicznej. OPS potraktował więc e-maile jako zwykłe zapytania i nie udzielił na nie odpowiedzi ze względu na przepisy o ochronie danych osobowych biorąc pod uwagę również art. 100 ustawy o pomocy społecznej zgodnie z którym w postępowaniach z zakresu pomocy społecznej należy kierować się przede wszystkim dobrem osób korzystających z pomocy społecznej i ochroną dóbr osobistych. W szczególności nie należy podawać do publicznej wiadomości nazwisko osób korzystających z pomocy społecznej oraz zakresu przyznanego świadczenia. Kierownik OPS w O. podkreślił, że podziela stanowisko skarżącej, że decyzje administracyjne po ich zanonimizowaniu stanowią informację publiczną. W związku z powyższym organ podkreślił, że niezwłocznie po doręczeniu skargi na bezczynność, z której treści po raz pierwszy organ dowiedział się, że skarżąca domaga się przedmiotowych decyzji w oparciu o ustawę o dostępie do informacji publicznej żądana informacja została udzielona poprzez przesłanie w dniu [...] października 2021 r. w postaci skanu jednej decyzji wydanej w 2017 r., przez OPS w O. na podstawie art. 61 ust. 1 i ust. 2 ustawy o pomocy społecznej. W ocenie organu przesłanie odpowiedzi skarżącej powoduje, że Kierownik OPS w O. nie pozostaje w bezczynności co do rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej, który według organu został należycie sprecyzowany dopiero w treści skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlegała oddaleniu w całości. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi w art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) oraz art. 3 § 1 Prawa o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (tj. z dnia 22 listopada 2019 r. (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325, dalej również jako: "p.p.s.a.") sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Na wstępie należy wskazać, że sprawa została rozpoznana w trybie art. 119 pkt 4 p.p.s.a. Powołany przepis stanowi: "Sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania." Wniesiona skarga dotyczy bezczynności Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w przedmiocie dostępu do informacji publicznej. Z tego względu Przewodniczący Wydziału IV. tut. Sądu wyznaczył termin posiedzenia niejawnego na dzień 20 stycznia 2022 r. zaznaczając, że sprawa ma być skierowana do rozpoznania w trybie uproszczonym. O rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym wnosił również pełnomocnik skarżącej. Na podstawie art. 120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Przedmiotem skargi skarżąca M. W., reprezentowana przez radcę prawnego D. G., uczyniła bezczynność Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w sprawie nieudzielenia informacji publicznej dotyczącej decyzji wydanych na podstawie art. 61 ust. 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej w 2017 roku. Jak wynika z art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Tym niemniej w przypadku skargi na bezczynność organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej nie jest jednak konieczne uprzednie wniesienie ponaglenia do organu, o którym mowa w art. 53 § 2b p.p.s.a. (por. wyrok NSA z 28 stycznia 2020, I OSK 2433/18 CBOiS). Skarga była zatem dopuszczalna i podlegała merytorycznemu rozpoznaniu przez Sąd. Szczegółowe unormowania dotyczące dostępu do informacji publicznej regulują przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. 2001 Nr 112, poz. 1198, t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 2176, dalej jako: "u.d.i.p.") Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Przykładowy, otwarty katalog informacji publicznej został określony w art. 6 u.d.i.p. Prawo dostępu do informacji publicznej przysługuje każdemu, z zastrzeżeniem art. 5, a wykonanie tego prawa nie wymaga wykazania interesu prawnego lub faktycznego (art. 2 ust. 1-2 u.d.i.p.). Ponadto, jak wynika z art. 5 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych (ust. 1), jak również ze względu na prywatność osoby fizycznej lub przedsiębiorcy, przy czym ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji oraz w przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa (ust. 2). Zgodnie z art. 10 ust. 1 u.d.i.p. informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek. Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1-2 u.d.i.p.). Zgodnie z art. 14 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Stosownie do art. 16 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. Do decyzji, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że: 1) odwołanie od decyzji rozpoznaje się w terminie 14 dni; 2) uzasadnienie decyzji o odmowie udostępnienia informacji zawiera także imiona, nazwiska i funkcje osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji, oraz oznaczenie podmiotów, ze względu na których dobra, o których mowa w art. 5 ust. 2, wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji. Jak wynika z powyższego informacja publiczna jest, co do zasady udostępniania na wniosek. Dlatego też w pierwszej kolejności należy ocenić, czy wniosek o dostęp do informacji publicznej został w ogóle w stanie faktycznym sprawy sformułowany i to w odpowiedni sposób. W zakresie tego jak wniosek taki powinien być sformułowany orzecznictwo podkreśla, że "mimo, że wniosek składany w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej nie musi odpowiadać żadnym szczególnym wymogom formalnym, to jednak minimalne wymogi odnośnie takiego wniosku muszą obejmować jasne sformułowanie, pozwalające na określenie przedmiotu i zakresu żądania. Podmiot zobowiązany jest bowiem związany treścią wniosku i nie jest upoważniony do żądania od wnioskodawcy sprecyzowania lub uzupełnienia wniosku. W tym zakresie nie stosuje się art. 64 § 2 k.p.a. W związku z tym żądanie oczywiście niejasne, niezrozumiałe nie stanowi wniosku o udostępnienie informacji publicznej, a brak wyraźnej podstawy prawnej do uzupełniania wniosku powoduje, że podmiot powinien ograniczyć się do poinformowania, że wniosek nie jest wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej. W sytuacji gdy wniosek o udostępnienie informacji publicznej jest niejasny, zawiły lub wychodzi poza zakres uprawnień statuowanych przez ustawę o dostępie do informacji publicznej, uznać należy, że nie dotyczy on informacji publicznej (tak: Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 05 marca 2020 r., sygn. akt II SAB/Go 206/19, CBOiS, orzeczenie prawomocne). Ponadto, ja wskazał Naczelny Sąd Administracyjny nie ulega wątpliwości, iż wniosek o dostęp do informacji publicznej będąc odformalizowanym winien jednak precyzyjnie wskazywać jaka konkretna informacja publiczna ma zostać udostępniona i w jaki sposób (Wyrok NSA z dnia 26 września 2019 r., sygn. akt I OSK 848/18, CBOiS). Co prawda ustawa o dostępie do informacji publicznej nie wskazuje jakichkolwiek wymogów formalnych wniosku, co z jednej strony nakazuje podmiotowi, do którego kierowane jest żądanie, rozpoznanie wniosku zgodnie z jego treścią, z drugiej zaś zakazuje żądania jego doprecyzowywania. Wniosek musi spełniać jedynie minimalne wymogi pozwalające na określenie przedmiotu i zakresu żądania, umożliwiające jego prawidłowe załatwienie. Za niezbędne elementy, które powinien zawierać wniosek o udostępnienie informacji publicznej uznaje się: wskazanie zakresu żądanej informacji publicznej oraz określenie miejsca i sposobu udostępnienia jej wnioskodawcy (wyrok NSA z dnia 28 czerwca 2019 r., sygn. akt I OSK 468/17, CBOiS). Należy odnotować także orzeczenia, które aprobują, że w żaden sposób nie dyskwalifikuje kwalifikacji wniosku, jako wniosku o udostępnienie informacji publicznej, brak wskazania, że wniosek skierowany został w trybie i na zasadach przewidzianych w u.d.i.p. (np. Wyrok WSA w Krakowie z dnia 14 września 2021 r., sygn. akt II SAB/Kr 114/21, CBOiS) Tym niemniej Sąd podziela stanowisko, że wnioski inicjujące postępowanie winny być sformułowane możliwie jasno. Wola strony powinna być przedstawiona w sposób jednoznaczny i nie powodujący wątpliwości co do zakresu rzeczywistych intencji wnioskodawcy. Wniosek o udostępnienie informacji publicznej, z którego nie wynika, czego w istocie dotyczy żądanie, nie wywołuje skutku prawnego w postaci obowiązku organu zastosowania przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. W konsekwencji złożenie przez stronę wniosku niejednoznacznego w swym żądaniu sprawia, że nie będzie możliwym skuteczne przypisanie organowi bezczynności w jego rozpoznaniu (tak: wyrok WSA w Warszawie z dnia 10 marca 2020 r., sygn. akt II SAB/Wa 828/19, orzeczenie prawomocne, CBOiS). W realiach rozpoznawanej sprawy niezwykle istotne jest to, by zaprezentowane poglądy orzecznictwa umieść bezpośrednio w specyficznym stanie faktycznym dotyczącym rzekomego wniosku (jak i skarg na bezczynność) kierowanych przez skarżącą i jej pełnomocnika do różnych Wojewódzkich Sądów Administracyjnych. Sądowi z urzędu bowiem jest wiadome, co odnotował już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie (wyrok z dnia 02 grudnia 2021 r., sygn. akt II SAB/Sz 137/21, CBOiS, orzeczenie nieprawomocne), że skarżąca występuje w szeregu innych spraw na terenie całego kraju, w których inicjowała postępowania przed sądami administracyjnymi w bardzo zbliżonych stanach faktycznych i na podstawie podobnej treści skarg, będąc reprezentowaną przez tego samego pełnomocnika (por. wyroki: WSA w Olsztynie z 23 września 2021 r., II SAB/Ol 93/21; WSA w Krakowie z 26 sierpnia 2021 r., II SAB/Kr 123/21; WSA w Łodzi z 15 września 2021 r., II SAB/Łd 130/21; WSA w Łodzi z 12 października 2021 r., II SAB/Łd 160/21; WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 20 października 2021 r., II SAB/Go 156/21; WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 20 października 2021 r., II SAB/Go 144/21; WSA w Białymstoku z 14 października 2021 r., II SAB/Bk 108/21; W WSA w Szczecinie z 4 listopada 2021 r., II SAB/Sz 137/21; WSA w Łodzi z 16 listopada 2021 r., II SAB/Łd 147/21)" [a także późniejsze orzeczenia: Wyrok WSA w Poznaniu z dnia 15 grudnia 2021 r., sygn. akt IV SAB/Po 2018/21, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 01 grudnia 2021 r., IV SAB/Po 196/21]. WSA w Szczecinie wskazał ponadto w uzasadnieniu, że treści skargi i jej seryjności i również takie okoliczności jak niezwłoczne usunięcie stanu bezczynności przez organ, inicjowanie podobnych postępowań sądowych przez stronę – M. W. reprezentowaną przez radcę prawnego D. G., powodują istnienie wątpliwości co do rzeczywistych intencji strony skarżącej, tj. czy rzeczywistą intencją skargi jest doprowadzenie do usunięcia bezczynności organu. Ponadto, Sąd rozpoznając sprawę dokonał oceny treści kierowanych z adresu e-mail J. w O. (należy zauważyć, że J. to postać historyczna, nieżyjąca, będąca przywódcą [...], na co zwrócił już uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku, z dnia 26 sierpnia 2021 r., sygn. akt II SAB/Kr 123/21, który zapadł po wniesieniu skargi przez M. W.; CBOiS, orzeczenie nieprawomocne). Treści zawarte w dwóch e-mailach, na które powołuję się skarżącą jakoby miały one stanowić wnioski o dostęp do informacji publicznej są w ocenie Sądu wyjątkowo lapidarne, zamykają się bowiem w jednym zdaniu, że: "Proszę o przesłanie decyzji wydanych na podstawie art. 61 ust. 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej w 2017 roku. M. W.. W ocenie Sądu, choć co prawda, wskazane jest tu o jakie decyzje chodzi i o sposób ich przekazania, to jednak w połączeniu z treścią drugiej wiadomości wysłanej z adresu e-mail Jan de Lichte: "Nie interesują mnie dane tych osób, więc nie wiem kogo mogą dotyczyć. Chodzi mi o wszystkie dane w tym okresie", (bez podpisu) a także w obliczu ilość skarg na bezczynność organów składanych przez skarżącą w zasadzie identycznych stanach faktycznych (powtarzalna praktyka kierowania w e-mailu jednozdaniowego, lapidarnego i wysoce enigmatycznego sformułowania), które miałoby się jawić jako żądanie dostępu do informacji publicznej, jednak w ocenie Sądu, biorąc pod uwagę cały kontekst działalności skarżącej, nie może być za takie uznana. W ocenie Sądu jest bardzo wysoce wątpliwym, aby rzeczywistą intencją skarżącej było uzyskanie informacji o decyzjach wydanych w 2017 r., gdyby bowiem tak było, że skarżącej zależy na uzyskaniu informacji publicznej, a nie jedynie na wykreowaniu sytuacji umożliwiającej złożenie skargi na bezczynność organu do sądu, to biorąc pod uwagę doświadczenie skarżącej w składaniu wniosków i skarg na bezczynność organów w dostępie do informacji publicznej (przy reprezentowaniu przez profesjonalnego pełnomocnika) należało by zakładać, że w treści wiadomości e-mail dopisze (dosłownie) jedno i to nieskomplikowane zdanie, że wnosi o żądane informacje na zasadach dostępu do informacji publicznej. Z drugiej strony, Sąd dokonał również oceny tego w jakim czasie i w jaki sposób organ – Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej czy też pracowniczy organu zareagowali na enigmatyczne wiadomości e-mail. Należy tutaj zauważyć, że po pierwszym e-mailu wysłanym z adresu J. w dniu [...] sierpnia 2021 r. w godzinach wieczornych, już następnego, dnia tj. [...] sierpnia 2021 r. pracownik OPS zareagował: "Dzień dobry, za bardzo nie wiem o jakie decyzje Pani prosi i kogo dotyczą. Chcę jeszcze dodać, że każda decyzja jest sporządzona w minimum dwóch egzemplarzach i osoba, której decyzja dotyczy zawsze otrzymuje swój egzemplarz. M. G.. OPS w O.". Ponadto, po wniesieniu skargi przez pełnomocnika skarżącej w dniu [...] września 2021 r., z której jak podał w odpowiedzi na skargę organ po raz pierwszy dowiedziano się, że w poprzednich e-mailach chodziło o wniosek w trybie dostępu do informacji publicznej, OPS przekazał skarżącej (zanim jeszcze złożył odpowiedź na skargę do sądu) zanonimizowaną jedną decyzję wydaną w trybie art. 61 ust. 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej w 2017 roku. W ocenie Sądu te okoliczności świadczą o tym, że celem organu nie było niedopełnienie ustawowych obowiązków wynikających z ustawy o dostępie do informacji publicznej. Co więcej, w odpowiedzi na skargę organ przedstawił również swój dotychczasowy tok działania oparty na tym, że OPS potraktował e-maile jako zwykłe zapytania i nie udzielił na nie odpowiedzi ze względu na przepisy o ochronie danych osobowych biorąc pod uwagę również art. 100 ustawy o pomocy społecznej zgodnie z którym w postępowaniach z zakresu pomocy społecznej należy kierować się przede wszystkim dobrem osób korzystających z pomocy społecznej i ochroną dóbr osobistych. W szczególności nie należy podawać do publicznej wiadomości nazwisko osób korzystających z pomocy społecznej oraz zakresu przyznanego świadczenia. Jednocześnie jednak organ w odpowiedzi na skargę nie kwestionował, że decyzje administracyjne po ich zanonimizowaniu stają się informacją publiczną i dlatego też przekazał w postaci skanu jedną zanonimizowaną decyzję z 2017 r. skarżącej. Sąd nie dopatrzył się w takim zachowaniu organu, by ten nie zadziałał, czy też kwestionował swoje obowiązki wynikające z treści ustawy o dostępie do informacji publicznej. Uderzające jest również to, że pełnomocnik skarżącej dokładnie w miesiąc po ostatnim wysoce lapidarnym i enigmatycznym e-mailu wysłanym z adresu Jan de Liche do organu wzniósł skargę na bezczynność. Ta koincydencja czasowa, która jak wiadomo sądowi z urzędu, występowała również w innych sprawach wnoszonych na bezczynności organów w związku z żądanym dostępem do informacji publicznej w kierowanych do Wojewódzkich Sądów Administracyjnych przez skarżącą reprezentowaną przez tego samego pełnomocnika. Zdaniem Sądu organ więc po tym jak dowiedział się z treści skargi, że w enigmatycznych e-mailach do niego kierowanych chodziło o udostępnienie informacji publicznej, w krótkim i rozsądnym czasie, choć nieco wykraczającym poza ramy czasowe wynikające z u.d.i.p., informację publiczną udostępnił. Choć organ tego nie podniósł, to zapewne wyszukanie i wyselekcjonowanie wśród wielu decyzji z 2017 roku tych wydanych w oparciu o art. 61 ust. 1 i ust. 2 ustawy o pomocy społecznej, było również czynnością, na którą organ musiał poświecić czas. Z porównania więc czynności skarżącej przede wszystkim lapidarności i niezrozumiałości (w ocenie Sądu zamierzonej) e-maili kierowanych do organu, braku powoływania się w nich na żądanie informacji w trybie dostępu do informacji publicznej, a jednocześnie w świetle tego, że skarżąca generalnie ma niemałe doświadczenie w składaniu żądań o dostęp do informacji publicznej czy kierowaniu skarg na bezczynność do sądów administracyjnych w sprawach dotyczących dostępu do informacji publicznej i tego w jaki sposób zachował się organ, który decyzję udostępnił, nie sposób wywieść by skarga skierowana do Sądu zmierzała do rzeczywistej ochrony potencjalnie naruszonych praw skarżącej. Z powyższych względów na podstawie art. 151 p.p.s.a. skarga nie mogła ulec uwzględnieniu i została w całości oddalona przez Sąd.