II SA/Gl 135/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący: Asesor WSA Aneta Majowska po rozpoznaniu w dniu 28 marca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.S., I. S. na uchwałę Rady Gminy G. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego p o s t a n a w i a I. odrzucić skargę, II. zwrócić skarżącym kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem uiszczonego wpisu od skargi. Pismem z dnia 22 grudnia 2021 r. (karta nr 2-9 akt sądowych) M. S. i I. S. (dalej: "Skarżący"), reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, w powołaniu na przepis art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst. jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 1372 z późn. zm.) wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na uchwałę nr [...] Rady Gminy G. z dnia [...] r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego obszar w granicach administracyjnych Gminy G., zaskarżając opisaną uchwałę w części dotyczącej postanowień zawartych § 13 ust. 1, oraz formułując zarzuty naruszenia: - art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2021, poz. 741 z późn. zm., dalej: "u.p.z.p.") poprzez sprzeczności wskazanych szczegółowo w uzasadnieniu skargi ustaleń planu, a zapisami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, - art. 9 ust. 1 i 4, art. 15 ust. 1 oraz art. 20 ust. 1 u.p.z.p. poprzez sporządzenie zaskarżonej uchwały w sprzeczności ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy oraz zaniechanie faktycznej i rzeczywistej oceny zgodności projektu planu ze Studium, a w miejsce tego dokonanie oceny pozornej, jak również niezachowanie zgodności ustaleń planu z ustaleniami Studium, o której mowa w art. 15 ust. 1 u.p.z.p. oraz zasady nienaruszania ustaleń Studium, o której mowa w art. 20 u.p.z.p. z ustaleniami planu, - art. 1 ust. 2 pkt 1, 7 i 9 w zw. z art. 1 ust. 3 u.p.z.p. w zw. z art. 140 ustawy z dnia 23 czerwca 1964 r. Kodeks cywilny (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., po. 1740 z późn.) oraz art. 31 ust. 3 i art. 64 i 22 Konstytucji RP polegającym na ograniczeniu prawa własności skarżącemu oraz ograniczenie wolności gospodarczej poprzez wyłączenie możliwości położenia na działce 1 małych obiektów produkcyjnych, w sytuacji, gdy brak było podstaw, co narusza zasady prawidłowego wyrażania interesu publicznego i prywatnego. Skarżący wnieśli o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w części dotyczącej nieruchomości stanowiącej działkę nr 1 w T. przy ul. [...] oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu w pierwszej kolejności wskazano, że Skarżący od 2009 r. na przedmiotowej nieruchomości stanowiącej działkę nr 1 prowadzą zakład [...], który powstał w oparciu o decyzję o pozwoleniu na budowę nr [...] z dnia [...] r. oraz zaświadczenie z dnia [...] r. o zgodności zmiany sposobu użytkowania budynku gospodarczego z ustaleniami planu miejscowego. Następnie Skarżący przywołali regulacje wówczas obowiązującego planu miejscowego dla w/w działki oraz wskazali, że również decyzją zamienną nr [...] wydaną w 2015 r. uznano inwestycję za zgodną z planem miejscowym. Skarżący M. S. prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą - [...], w którym to rzemiośle posiada tytuł mistrza. W [...] r. w oparciu o decyzję z dnia [...] r. dokonano rozbudowy zakładu [...] o pomieszczenie [...]. W Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy G. obszar, na którym położona jest nieruchomość oznaczony jest jako 3TUR – tereny zabudowy mieszkaniowo-usługowej, zabudowa i rzemiosło, tereny usług, tereny lasów i dolesień. Zgodnie ze słownikiem określeń użytych w ustaleniach dla obrębów i sektorów strukturalnych przez zabudowę "mieszkaniowo-usługową" należy rozumieć "lokalizowanie obiektów o funkcjach wyłącznie mieszkaniowych, mieszanych – mieszkaniowych i usługowych oraz wyłącznie usługowych (w tym: administracja, rzemiosło, handel, gastronomia, sport, rekreacja, turystyka, obsługa komunikacji, garaże, obsługa rolnictwa, małe obiekty produkcyjne, składy, magazyny, itd.) Wielkość kubatur nie może znacznie (o ponad 50%) przekraczać średniej wielkości kubatur w sektorze, odstępstwa od maksymalnej wielkości kubatur jest możliwe tylko dla inwestycji celu publicznego". Natomiast zgodnie z zaskarżoną uchwałą z dnia [...] r. nieruchomość położona jest na terenie I2MNI – tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej o symbolach od I1MNI do I94MNI (§ 13 uchwały), dla których przeznaczenie podstawowe to zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, a przeznaczenie uzupełniające: a) usługi z zakresu: handlu detalicznego, gastronomii, opieki zdrowotnej, społecznej, opieki przedszkolnej, hotelarskie, ogrodnictwa, agroturystyki, administracji, a także obiekty biurowe, b) rzemiosło, c) rozbudowę istniejących obiektów związanych z działalnością rolniczą za wyjątkiem obiektów chowu i hodowli zwierząt, d) sieci i rządzenia infrastruktury technicznej, e) drogi wewnętrzne, dojścia, parkingi, f) budynki gospodarcze, garaże, wiaty, g) obiekty małej architektury, h) urządzenia sportu i rekreacji, i) zieleń urządzona. Skarżący, w powołaniu na art. 28 ust. 1 u.p.z.p., podnieśli, że zapisy Studium dopuszczają na spornym terenie umiejscowienie małych obiektów produkcyjnych, natomiast zapisy planu miejscowego pomijają to przeznaczenie terenu, co czyni sprzeczne przeznaczenie danego terenu wskazane w studium oraz w planie miejscowym, zatem plan miejscowy w tej części jest nieważny. Wskazana niezgodność narusza zapisy Konstytucji w zakresie własności oraz wolności gospodarczej, ponieważ wskazanym aktem doprowadzono do nieusprawiedliwionego ograniczenia wyrażonej w art. 22 Konstytucji RP zasady wolności gospodarczej. Powyższa niezgodność w postaci usunięcia z planu miejscowego możliwości umiejscowienia małych obiektów produkcyjnych na terenie objętym planem doprowadziła do wszczęcia wobec Skarżących wielu postępowań administracyjnych zmierzających do usunięcia prowadzonego zakładu [...]. W tym zakresie Skarżący przywołali zapadłe rozstrzygnięcia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W odniesieniu do zarzutów skargi podkreślił, iż błędny pozostaje zarzut wywodzony w skardze, iż Studium dopuszcza na terenie działki Skarżących umiejscowienie małych obiektów produkcyjnych, podczas gdy plan miejscowy ma według Skarżących takie przeznaczenie pomijać, wskazując, iż zarzut opiera się na nieprawidłowym odczytywaniu przepisów planu miejscowego oraz nieuwzględnieniu charakteru uchwał w przedmiocie Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wskazał, iż przepisy planu miejscowego nie stanowią dosłownego powtórzenia uchwały studium, inny jest bowiem charakter uchwały w przedmiocie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy a inny planu miejscowego. Studium jest dokumentem określającym kierunki polityki przestrzennej gminy, ma charakter ogólny, a uszczegółowienie tych kierunków następuje w planie miejscowym. Dalej organ wyjaśnił, że nieruchomość Skarżących położona jest w ramach sektora strukturalnego oznaczonego w Studium symbolem 3TUR, teren ten w planie miejscowym oznaczony jest symbolem I2MNI. Zgodnie z § 13 planu miejscowego przyjętego zaskarżoną uchwałą dla terenów zabudowy mieszkaniowej o symbolach I1MNI do I94MNI określono przeznaczenie podstawowe: zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, a w ramach przeznaczenia uzupełniającego wskazano m.in. rzemiosło (lit. b). Następnie organ przywołał zawarte w słowniku określeń użytych w Studium pojęcia: "rzemiosła" przez które należy rozumieć "możliwość lokalizowania kubatur o funkcjach produkcyjnych, usługowych, magazynowych itp.", a także "zabudowy mieszkaniowo-usługowej". Organ podkreślił, iż ustalenia Studium wymieniają wyraźnie i jednoznacznie przykłady obiektów o funkcjach wyłącznie usługowych. W miejscowym planie, co wskazują również Skarżący, wymienione zostało rzemiosło. Nie zachodzi więc sprzeczność między ustaleniami Studium a przepisami planu miejscowego. Plan nie powtarza natomiast dosłownie każdego elementu studium. Wskazał, iż Gmina analizując zarzuty wcześniejszej skargi Skarżących, odrzuconej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w sprawie o sygn. II SA/Gl 889/21, wystąpiła o wydanie opinii urbanistycznej, w której potwierdzono, iż plan miejscowy stanowi kontynuację kierunków i sposobów zagospodarowania przestrzennego ustalonych dla sektora strukturalnego w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy G. – opinia urbanistyczna z dnia [...] r. W dalszej kolejności, w powołaniu na orzecznictwo sądów administracyjnych (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 czerwca 2020 r. II OSK 43/20 i z dnia 20 sierpnia 2020 r. II OSK 3590/20) podkreślił, że ustalenia Studium nie muszą być przeniesione wprost do postanowień planu zagospodarowania przestrzennego. Ustawodawca pozostawił uznaniu organu planistycznego przyjęcie kryteriów i zakresu wymaganej zgodności planu z ustaleniami studium. Zwrócił również uwagę, iż zarzut sprzeczności między ustaleniami studium a planem miejscowym wymaga jasnego wykazania elementów świadczących o sprzeczności, których Rada nie mogła w ramach procedury uchwalania planu przyjąć za zgodne ze studium. Skarżący winni wykazać, które pojęcia uważają za sprzeczne, naruszające Studium, które nie mogą stanowić rozwinięcia kierunków Studium. Organ zauważył, że Skarżący przyznali, iż w planie miejscowym, dla w/w terenu w ramach przeznaczenia uzupełniającego dla terenów zabudowy mieszkaniowej o symbolach od I1MNI do I94MNI dopuszczono rzemiosło, co oznacza możliwość realizacji w obrębie rzemiosła także funkcji produkcyjnej (definicja rzemiosła z art. 2 ust. 1 ustawy o rzemiośle). W rezultacie plan miejscowy nie narusza ustaleń Studium. Nadto w pełni zachowano także podstawowe przeznaczenia wskazanych terenów jako terenów zabudowy jednorodzinnej. Nie podzielił zarzutu naruszenia wskazanych w skardze przepisów Konstytucji wskazując na ugruntowane stanowisko doktryny i orzecznictwa, iż prawo własności, pomimo, że jest najsilniejszym prawem rzeczowym, to nie jest prawem absolutnym, natomiast w skardze prezentowane jest abstrakcyjne ujęcie praw podmiotowych, tj. prawa własności oraz wolności działalności gospodarczej (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 czerwca 2008 r. II OSK 1413/07). W ocenie organu, Skarżący nie wykazali jakoby zaskarżona uchwała miała naruszać jakiekolwiek przepisy. Nie wykazali również naruszenia interesu prawnego, który nie jest kategorią abstrakcyjną, lecz wymaga wskazania wyraźnego, realnego i skonkretyzowanego związku między daną uchwałą a sferą uprawnienia podmiotu skarżącego. W odniesieniu natomiast do przywołanych przez stronę skarżącą postępowań administracyjnych, wskazał, iż czym innym jest przeznaczenie nieruchomości w planie miejscowym, a czym innym uzyskanie pozwolenia na budowę bądź pozwolenia na użytkowanie, gdzie badanie zgodności zamierzenia inwestycyjnego z planem miejscowym jest jednym z elementów analizy, ale nie jedynym. W postępowaniu w przedmiocie pozwolenia na budowę badany i zatwierdzany jest konkretny projekt budowlany i konkretny sposób zagospodarowania działki. W tym kontekście organ zwrócił uwagę na uzasadnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 lipca 2021 r. VII SA/Wa 2168/20 (powołanego także przez stronę skarżącą) w sprawie ze skargi skarżących I. S. i M. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji. Organ podniósł również, że ewentualne stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę udzielonego Skarżącym nie świadczy o tym, że plan miejscowy w części dotyczącej nieruchomości Skarżących również jest dotknięty nieważnością. Zaskarżona uchwała dokonuje wyważenia interesu publicznego i interesów prywatnych, wskazując w obszarze o symbolach od I1MNI do I94MNI jako podstawową, główną funkcję - tereny mieszkaniowe oraz określając przeznaczenie uzupełniające. Zdaniem organu, skoro Skarżący dla projektowanych zamierzeń inwestycyjnych, rozbudowy obiektu wyszli poza przeznaczenie uzupełniające (ich inwestycja została uznana za zakłady przetwórstwa, produkcyjne, przekraczające pojęcie rzemiosła) to nie sposób zarzucać z tego tytułu nieważności planu miejscowego. Jest to bowiem kwestia dostosowania własnej działalności do obowiązujących przepisów. W kontekście interesu prawnego Skarżących organ wskazał również, na niekonsekwencję w stanowisku Skarżących, polegające na realizowaniu w oparciu o plan miejscowy podziału swojej nieruchomości oraz, względem którego to planu Skarżący nie formułowali wcześniej uwag czy zastrzeżeń. W odpowiedzi na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału Skarżący wskazali, że pismem z dnia 1 września 2021 r. wezwali organ do usunięcia naruszenia prawa, natomiast pismem z dnia 20 września 2021 r. organ uznał plan za zgodny z prawem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zakres sądowej kontroli działalności administracji publicznej obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej oraz akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej - art. 3 § 1 w zw. z § 2 pkt 5 i 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329, dalej: "p.p.s.a."). Należy zwrócić uwagę, iż merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia, a stwierdzenie braku przesłanki dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do odrzucenia skargi (zob. T. Woś Tadeusz, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. VI, Lex el. 2016). W pierwszej kolejności Sąd bada spełnienie wymogów formalnych do wniesienia skargi, a następnie dokonuje oceny istnienia interesu prawnego skarżącego umożliwiającego przyznanie legitymacji skargowej. Dopiero bowiem stwierdzenie, że zaskarżona uchwała, naruszając prawo, jednocześnie negatywnie wpływa na sytuację prawną skarżącego, pozwala na merytoryczne rozpoznanie skargi. Uwzględniając, iż przedmiotem skargi pozostaje akt podjęty przed wejściem w życie ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 935, art. 2 w zw. z art. 17 ust. 2 ustawy zmieniającej), zatem w niniejszej sprawie zastosowanie znajdzie przepis art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, w brzmieniu obowiązującym sprzed nowelizacji, tj. przed dniem 1 czerwca 2017 r., stosownie do którego każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Stąd też uzasadnione pozostawało ustalenie czy strona skarżąca wypełniła wymóg uprzedniego wezwania organu gminy do usunięcia naruszenia prawa (karta nr 18 akt sądowych), a także czy skarga została wniesiona w terminie określonym w art. 53 § 2 p.p.s.a. Z akt sprawy wynika, że Skarżący pismem z dnia 1 września 2021 r. w oparciu o art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym wystosowali, prawidłowo skierowane do Rady Gminy G., wezwanie do usunięcia naruszenia prawa - dokonane zakwestionowaną uchwałą Rady Gminy G. z dnia [...]r. nr [...] w części dotyczącej postanowień zawartych w § 13 ust. 1, jako sprzecznych z zapisami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy (w aktach sądowych, karta bez numeru). W odpowiedzi na wymienione wezwanie, pismem z dnia [...] r. nr [...], Sekretarz Gminy działając z upoważnienia Wójta, nie podzielił argumentacji Skarżących, podkreślając, iż w sprawie nie doszło do naruszenia prawa poprzez podjęcie zaskarżonej uchwały. Podał także, iż wezwanie zostało doręczone do urzędu w dniu 7 września 2021 r. Natomiast zgodnie z pieczęcią datownika w/w pismo z dnia 20 września 2021 r. zostało doręczone stronie skarżącej w dniu 23 września 2021 r. Z treści pisma wystosowanego z upoważnienia Wójta nie wynika jednak, aby pismo to stanowiło odpowiedź na wezwanie Skarżących do usunięcia naruszenia prawa, udzieloną przez organ właściwy do załatwienia tego rodzaju wezwania. Zwrócenia uwagi w tym miejscu wymaga ugruntowane stanowisko prezentowane w orzecznictwie sądów administracyjnych, zgodnie z którym, w przypadku wezwania do usunięcia naruszenia prawa, w związku z podjęciem uchwały w sprawie planu miejscowego, odpowiedź taka musi przybrać formę uchwały rady uwzględniającej lub odmawiającej uwzględnienia wezwania (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 stycznia 2014 r. I OSK 2954/13, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 października 2018 r. II OZ 982/18, postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 21 września 2017 r. II SA/Gl 747/17). Podkreśla się, że do udzielenia odpowiedzi upoważniona jest tylko rada gminy działająca jako organ kolegialny. Zatem w sprawie nieuwzględnienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa winna zapaść uchwała, której wykonanie może być dopiero powierzone wójtowi (burmistrzowi, prezydentowi), jako organowi wykonawczemu rady (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 lutego 2011 r. I OSK 1049/10, postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 4 marca 2021 r. II SA/Sz 43/21). Uznać należy zatem, że organ nie udzielił odpowiedzi w rozumieniu przywołanych regulacji. Stosownie natomiast do treści art. 53 § 2 p.p.s.a., w brzmieniu obowiązującym od dnia 9 listopada 2010 r. do dnia 31 maja 2017 r. (art. 9 pkt 3 przywołanej wyżej ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw): w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Zaakcentowania wymaga, iż Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale podjętej w składzie siedmiu sędziów w dniu 2 kwietnia 2007 r. II OPS 2/07 przyjął, że przepis art. 53 § 2 p.p.s.a. znajduje zastosowanie do skarg wnoszonych do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Nie pozostawia wątpliwości, że wezwanie do usunięcia naruszenia jest czynnością procesową powodującą w stanie prawnym przed 1 czerwca 2017 r. wszczęcie postępowania mającego na celu kontrolę uchwały rady gminy lub zarządzenia organu wykonawczego gminy pod względem ich zgodności z prawem (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 13 sierpnia 2015 r. II SA/Łd 577/15, postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 30 września 2008 r. II SA/Kr 659/08, postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 stycznia 2022 r. VII SA/Wa 2093/21, postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 26 listopada 2021 r. II SA/Go 989/21). Już z dniem jego wniesienia rozpoczyna bieg termin sześćdziesięciu dni na wniesienie skargi, mimo że sprawa udzielenia odpowiedzi na to wezwanie jest otwarta (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 lutego 2012 r. II OSK 166/12, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 lutego 2012 r. II OSK 359/12, podobnie: postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 grudnia 2021 r. II SA/Kr 1025/21). Innymi słowy, z datą wniesienia do organu wezwania do usunięcia naruszenia prawa otwiera się sześćdziesięciodniowy termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, ale jeżeli przed jego upływem organ udzieli odpowiedzi na wezwanie, to strona może również skorzystać z terminu 30 dni od udzielenia odpowiedzi (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 maja 2011 r. II GZ 283/11, postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 2 kwietnia 2021 r. II SA/Kr 278/21). Jeżeli natomiast organ nie doręczy odpowiedzi na wezwanie przed upływem sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania, to w tym terminie powinna zostać wniesiona skarga (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 710/13, podobnie: postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 18 grudnia 2020 r. II SA/Sz 925/20, postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 21 września 2021 r. IV SA/Po 675/21). Uwzględniając powyższe przyjąć należy, że w niniejszej sprawie ma zastosowanie sześćdziesięciodniowy termin do wniesienia skargi, liczony od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Otrzymane przez stronę skarżącą pismo należy bowiem traktować jako pismo jedynie o charakterze informacyjnym, nie jako stanowisko wyrażone przez uprawniony organ w odpowiedniej formie, którego doręczenie otwierałoby trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi. W rezultacie Skarżącym przysługiwał dłuższy, bo sześćdziesięciodniowy termin do wniesienia skargi, liczony od dnia doręczenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Termin do wniesienia skargi na wskazaną na wstępie uchwałę nr [...] Rady Gminy G. z dnia [...] r. rozpoczął swój bieg w dniu 7 września 2021 r., wskazanym jako data doręczenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, i upłynął w dniu 8 listopada 2021 r. Tymczasem skarga w niniejszej sprawie została wniesiona w dniu 22 grudnia 2021 r., a zatem po upływie wskazanego terminu, przy tym jednocześnie ze skargą strona skarżąca nie złożyła wniosku o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Na marginesie Sąd zauważa, że nawet gdyby odpowiedź z dnia 20 września 2021 r., doręczoną stronie skarżącej w dniu 23 września 2021 r. uznać za prawidłową - Skarżący tym bardziej uchybiliby terminowi do wniesienia skargi, który upływałby z dniem 25 października 2021 r. Mając na uwadze powyższe, skarga jako wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia podlegała odrzuceniu. Stosownie do regulacji zawartej w art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, orzekł jak w pkt I sentencji postanowienia. Natomiast o zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. (pkt II sentencji). Orzeczenia przywołane w treści niniejszego uzasadnienia dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych.