VIII SA/Wa 1063/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kobylski, Sędziowie Sędzia WSA Justyna Mazur (sprawozdawca), Sędzia WSA Iwona Szymanowicz - Nowak, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 7 lipca 2022 r. sprawy ze skargi [...]Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z [...]października 2021 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania oddala skargę. Postanowieniem z 7 października 2021 r., Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej: "Dyrektor IAS", "DIAS" lub "organ odwoławczy"), na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 i § 2 w związku z art. 223 § 2 pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r., poz. 1540 ze zm.; dalej: "Op", "Ordynacja podatkowa") stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia odwołania M. Sp. z o.o. z/s w R. (dalej: "skarżąca", "strona" lub "Spółka") od decyzji Naczelnika D. Urzędu Skarbowego w R. (dalej: "Naczelnik US", "NUS" lub "organ I instancji") z 22 grudnia 2020r. w przedmiocie określenia skarżącej wysokości nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za I kwartał 2015 r. oraz wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za II, III i IV kwartał 2015r. Postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym: Naczelnik US, powołaną na wstępie decyzją z 22 grudnia 2020 r., określił Spółce wysokość nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za I kwartał 2015 r. oraz wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za II, III i IV kwartał 2015r. Przedmiotowa decyzja została wysłana na adres Spółki: ul. . [...],[...] R. i doręczona adresatowi 28 grudnia 2020 r. Organ odwoławczy wskazał, iż jak wynika z adnotacji zamieszczonej przez doręczyciela na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, ww. decyzję odebrała osoba upoważniona do odbioru korespondencji – B.M.. Pismem z 2 września 2021 r. (data nadania 3 września 2021 r.) strona wystąpiła z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od tej decyzji. Dołączyła odwołanie wraz z załącznikami. DIAS, wskazując na treść przepisów art. 220, art. 223 § 1 i § 2 pkt 1, art. 228 § 1 pkt 2 i art. 228 § 2 Op stwierdził, że warunkiem skuteczności czynności procesowej (wniesienie odwołania) jest zachowanie ustawowego terminu do jej dokonania, a każde nawet nieznaczne przekroczenie terminu zobowiązuje organ odwoławczy do wydania postanowienia stwierdzającego jego uchybienie. Zaznaczył, że stwierdzenie uchybienia terminowi do złożenia odwołania nie zależy od uznania organu drugiej instancji, gdyż obowiązek taki wynika bezpośrednio z powołanego wyżej art. 228 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Uchybienie ustawowemu terminowi powoduje bezskuteczność odwołania, czego następstwem jest ostateczność decyzji organu pierwszej instancji (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 12 czerwca 2014 r. sygn. akt III Kr 340/14, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 czerwca 2012 r. sygn. akt I OSK 71/12, wyrok WSA w Warszawie z 20 listopada 2012r., sygn. akt VII SA/Wa 1357/12, wyrok WSA w Warszawie z 24 stycznia 2018 r. sygn. akt VIII SA/Wa 934/17). Odnosząc treść tych rozważań do stanu niniejszej sprawy organ odwoławczy wskazał, że decyzja Naczelnika US z 22 grudnia 2020 r. została wysłana na adres Spółki: ul. R., [...] R. i doręczona adresatowi 28 grudnia 2020 r. Jak wynika z adnotacji zamieszczonej przez doręczyciela na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, ww. decyzję odebrała osoba upoważniona do odbioru korespondencji – B.M.. Zauważył, że kierowana w toku postępowania podatkowego korespondencja (od 4 października 2019 r.) do Spółki na adres siedziby firmy była odbierana przez B.M.. Według adnotacji zamieszczanej przez doręczyciela, na potwierdzeniu odbioru, była to osoba upoważniona do odbioru korespondencji. Dodatkowo, w toku prowadzonych postępowań podatkowych nie wpłynęło do organu I instancji żadne pismo informujące, że ww. nie jest osobą upoważnioną do odbioru korespondencji. Jednocześnie ustalono w sprawie, że 14 stycznia 2020 r. do US zgłosił się C.J. D. (według jego oświadczenia prokurent Spółki), w związku z wezwaniem skierowanym do D.A.. Ze złożonych w tym dniu dokumentów wynika, że D.A. zrezygnowała z funkcji członka Zarządu Spółki od 15 września 2019 r. Natomiast C.J.D. złożył oświadczenie o następującej treści: "W związku z postępowaniem prowadzonym przez US wobec M. Sp. z o.o. o numerach:[...][...] proszę o kierowanie wezwań do mnie jako prokurenta na adres spółki tj. [...] R. ul. T.." Organ odwoławczy zwrócił w tym miejscu uwagę, że z Krajowego Rejestru Sądowego Spółki wg stanu na 14 stycznia 2020 r. wynika, że Spółka nie miała prokurentów, a C.J.D. został wykreślony z KRS jako prokurent Spółki, data dokonania wpisu 28 lutego 2011 r. Nadto, 15 stycznia 2020 r. Spółka złożyła pismo podpisane przez B.M., do którego dołączono dokumenty do złożenia których zobowiązał się C.D.. Powołując następnie treść art. 151 § 1 Ordynacji podatkowej oraz biorąc pod uwagę zapisy KRS ze wskazaną siedzibą Spółki pod adresem: [...] R., ul. T., DIAS stwierdził, że Naczelnik US prawidłowo skierował decyzję z 22 grudnia 2020 r. na ww. adres siedziby strony oraz, że została ona prawidłowo doręczona adresatowi 28 grudnia 2020 r. Oznacza to, że w świetle treści przepisów art. 12 § 1 oraz art. 12 § 6 pkt 1 i pkt 2 Ordynacji podatkowej termin do wniesienia odwołania od ww. decyzji w realiach niniejszej sprawy upłynął z dniem 11 stycznia 2021 r. Tymczasem, jak wynika z akt sprawy, odwołanie strony z 2 września 2021 r. od tej decyzji wpłynęło do D. Urzędu Skarbowego w R. 7 września 2021 r. (data stempla nadania na kopercie - 3 września 2020 r.), a więc zdaniem organu odwoławczego niewątpliwie po upływie czternastodniowego terminu do jego wniesienia. Tym samym strona uchybiła terminowi wyznaczonemu na podstawie art. 223 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Istotne przy tym jest, że decyzja organu I instancji zawierała prawidłowe pouczenie o sposobie, terminie i trybie wniesienia odwołania, a wniosek strony z 2 września 2021 r. o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od tej został rozpatrzony odmownie stosownym postanowieniem. W związku z powyższym Dyrektor IAS wskazał, iż jest zobligowany do wydania rozstrzygnięcia na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 Op, co w konsekwencji powoduje, że nie jest możliwe ustosunkowanie się do podniesionych w odwołaniu zarzutów. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienia DIAS: - z 7 października 2021 r. ([...]), odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika US z 22 grudnia 2020 r. o numerze [...], doręczone skarżącej 13 października 2021 r.; - z 7 października 2021 r. ([...]), w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika US z 22 grudnia 2020 r. o numerze [...], doręczone skarżącej 13 października 2021 r. - - pełnomocnik skarżącej zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 162 § 1 Ordynacja podatkowa, poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na uznaniu, że doręczenie decyzji osobie nieumocowanej do występowania w imieniu Spółki w postępowaniach podatkowych oraz obowiązujący na terenie Rzeczypospolitej Polskiej stan epidemii oraz związane z nim ograniczenia w przemieszczeniu się i kontaktach społecznych, skutkujące brakiem możliwości przekazania decyzji osobom reprezentującym M. Sp. z o.o., nie stanowią przesłanek uprawdopodobniających, że uchybienie terminu na wniesienie odwołania od decyzji nastąpiło bez winy skarżącej, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem w skutek błędnej wykładni art. 162 § 1 Ordynacji podatkowej, organ nie zastosował wskazanego wyżej przepisu i w konsekwencji odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika US z 22 grudnia 2020 r., a następnie stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania, w sytuacji gdy skarżąca uchybiła terminowi na wniesienie odwołania bez swojej winy. W związku z powyższym, wystąpiła o uchylenie zaskarżonych postanowień oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi, pełnomocnik wyjaśniła, że niezawinione przez skarżącą niedotrzymanie terminu na złożenie odwołania od decyzji było spowodowane zmianą składu zarządu Spółki. Z początkiem 2020r. (wpis nr 10 z 19 lutego 2020 r. do rejestru przedsiębiorców) odwołano dotychczasowego jedynego Członka Zarządu D. A., zaś do pełnienia funkcji Prezesa Zarządu powołano C.D.. D.A., pełniąc funkcję Prezesa Zarządu upoważniła B. M. do odbioru korespondencji Spółki, który 28 grudnia 2020 r. odebrał decyzję Naczelnika US z 22 grudnia 2020 r. W tym okresie D.A. nie pełniła już w Spółce żadnej funkcji, a Zarząd Spółki składał się jedynie z C.D., pełniącego funkcję Prezesa Zarządu. C. D., po objęciu funkcji Prezesa Zarządu Spółki odwołał wszelkie pełnomocnictwa udzielone Bogumiłowi Mańkowskiemu w sprawach podatkowych. B. M., mimo braku właściwego pełnomocnictwa, odebrał korespondencję od Naczelnika US, jednakże nie przekazał C.D. jako jedynej osobie uprawnionej do reprezentacji Spółki decyzji z 22 grudnia 2020 r. Wobec powyższego, jedyny członek zarządu Spółki nie miał wiedzy o wydaniu przez Naczelnika US decyzji z 22 grudnia 2020 r. O przedmiotowej decyzji C. D. dowiedział się dopiero w dniu 27 sierpnia 2021 r. podczas spotkania w kancelarii adwokackiej na skutek informacji przekazanej przez D.A., która z kolei dowiedziała się o decyzji od swojego adwokata, po zapoznaniu się obrońcy z aktami sprawy karnej. Stąd sporządzenie odwołania od decyzji stało się możliwe dopiero 27 sierpnia 2021 r., kiedy to obecny Prezes Zarządu Spółki C.D. dowiedział się o istnieniu decyzji i zapoznał się z jej treścią. W dniu 2 września 2021 r. skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od decyzji, powołując się na opisane powyżej okoliczności, wraz z odwołaniem od wyżej wskazanej decyzji Naczelnika D. Urzędu Skarbowego w R.. Tym samym wniosek o przywrócenie terminu na złożenie odwołania został złożony w 7-dniowym terminie od dnia ustania przyczyny, tj. zachowany został termin określony w art. 162 § 2 Ordynacji podatkowej. Okres od dnia odebrania przez B.M. decyzji Naczelnika US, tj. od dnia 28 grudnia 2020 r. do dnia 11 stycznia 2021 r. jest zaliczany do okresu tzw. "trzeciej fali" epidemii. Dla przykładu, w dniu 28 grudnia 2020 r. dzienna średnia nowych przypadków COVID- 19 w Polsce z ostatnich 7 dni wyniosła 7.668, zaś dzienna średnia zgonów z powodu COVID-19 w Polsce z okresu ostatnich 7 dni wyniosła 239 zgonów. W dniu 11 stycznia 2021 r. te liczby wyniosły odpowiednio 9.634 nowych przypadków i 300 zgonów dziennie. Wskazane dane wskazują na zwiększanie się liczby nowych przypadków COVID-19 oraz zgonów z powodu tej choroby w okresie od dnia 28 grudnia 2020 r. do dnia 11 stycznia 2021 r. Biorąc pod uwagę wyżej opisane okoliczności pełnomocnik stwierdziła, że przekazanie C.D. przez B.M. odebranej, pomimo braku odpowiedniego umocowania, decyzji Naczelnika US nie było możliwe w okresie od dnia 28 grudnia 2022 r. do dnia 11 stycznia 2021 r. ze względu na epidemię i maksymalne ograniczenie kontaktów i przemieszczania się, zarówno przez B. M., jak i C. D.. Abstrahując od faktu, że przedmiotowa decyzja została doręczona osobie nieposiadającej właściwego umocowania, która nie zawiadomiła Prezesa Zarządu Spółki o doręczonej decyzji, skarżąca nie może ponosić negatywnych konsekwencji przestrzegania przez jej Prezesa Zarządu ograniczeń, nakazów i zakazów, wprowadzonych przez Radę Ministrów, a także zaleceń ekspertów z zakresu epidemiologii. Powołała, że w orzecznictwie przyjęte zostało, że do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu przez stronę zalicza się okoliczności, które mogą zostać porównane do siły wyższej funkcjonującej w prawie cywilnym, tj. przyczyny sprawcze zdarzenia o charakterze przypadkowym lub naturalnym (żywiołowym), nie do uniknięcia, nad którymi człowiek nie panuje (por. wyroki NSA z 1 marca 1999 r., sygn. akt II SA 45/99; z 30 grudnia 1998 r., sygn. akt III SA 1259/98). Tymczasem w niniejszej sprawie organ nie wskazał na czym miało polegać niedbalstwo skarżącej. C. D. po objęciu funkcji Prezesa Zarządu Spółki wypowiedział udzielone B.M. pełnomocnictwa w sprawach podatkowych, a także jak wskazał organ w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, C.D. w dniu 14 stycznia 2020 r. poinformował D. Urząd Skarbowy w R., że D. A. została odwołana z funkcji Członka Zarządu Spółki, oraz poprosił, by wszelka korespondencja w sprawie o numerze [...] kierowana była do niego. Zdaniem pełnomocnika ciężko w takiej sytuacji uznać, by doszło do jakiegokolwiek niedbalstwa ze strony skarżącej. Obecny Prezes Zarządu Spółki poinformował organ o zmianie składu zarządu oraz wskazał właściwą osobę, uprawnioną do odbioru korespondencji w sprawie. Mimo dotrzymania należytej staranności przez C.D., Naczelnik US uznał, że decyzja z 22 grudnia 2020 r. została skutecznie doręczona w dniu, w którym korespondencję w tej sprawie odebrał B. M., tj. osoba nie pełniąca żadnej funkcji w Spółce, nie mająca także właściwego pełnomocnictwa do działania w imieniu Spółki w sprawach podatkowych. C.D. wskazał wprost organowi osobę upoważnioną do odbioru korespondencji, trudno wskazać w jaki sposób miał zachować się by zachować większą staranność by upewnić się, że korespondencja w sprawie [...] zostanie mu doręczona. W związku z powyższym, Prezes Zarządu, będący jedyną osobą uprawnioną do reprezentacji podmiotu nie mógł posiąść wiedzy na temat wydanej decyzji, bowiem została ona doręczona osobie nieuprawnionej, zaś jej dalsze przekazanie było znacząco utrudnione przez okoliczności wynikające z epidemii COVID-19. Nadto, skarżąca nie powinna ponosić negatywnych konsekwencji ewentualnych zaniechań B. M., który, jak podkreśliła, nie pełnił żadnej funkcji w Spółce, zaś jego pełnomocnictwa do występowania w imieniu skarżącej w sprawach podatkowych zostały cofnięte. Reasumując, Dyrektor IAS w jej ocenie dokonał błędnej wykładni art. 162 § 1 Ordynacji podatkowej, bowiem uznał, że doręczenie decyzji osobie nieumocowanej do występowania w imieniu Spółki w postępowaniach podatkowych oraz obowiązujący na terenie Rzeczypospolitej Polskiej stan epidemii oraz związanie z nim ograniczenia w przemieszczeniu się i kontaktach społecznych, skutkujące brakiem możliwości przekazania decyzji C. D., nie stanowią przesłanek uprawdopodobniających, że uchybienie terminu na wniesienie odwołania od decyzji nastąpiło bez winy skarżącej, mimo że są to przesłanki wskazujące na brak winy skarżącej w uchybieniu terminu na wniesienie odwołania od decyzji. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że epidemia COVID-19 może stanowić przesłankę uzasadniającą przywrócenie terminu w postępowaniu administracyjnym, w tym podatkowym (wyrok WSA w Gdańsku z 20 kwietnia 2021 r., sygn. akt II SA/Gd 850/2020; wyrok WSA w Bydgoszczy z 5 maja 2021 r., sygn. akt I SA/Bd 833/20). Błędna wykładnia dokonana przez Dyrektora IAS w sprawie miała istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem organ nie zastosował przepisu art. 162 § 1 Op i w konsekwencji odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, a następnie stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia odwołania w sytuacji, gdy skarżąca uchybiła terminowi na wniesienie odwołania bez swojej winy. Odpowiadając na skargę, Dyrektor IAS podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Skarga na postanowienie w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania została zrejestrowana pod sygnaturą VIII SA/Wa 1063/21 tut. Sądu (sprawa niniejsza), zaś na postanowienie w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania – pod sygnaturą VIII SA/Wa 1066/21 tut. Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.; dalej: "ppsa"), stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 137), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) ppsa). Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 2 ppsa sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Dokonując oceny legalności zaskarżonego postanowienia w świetle wskazanych kryteriów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie przypomnienia wymaga, że przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie Dyrektora IAS wydane na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 Op, stwierdzające uchybienie terminowi do wniesienia odwołania skarżącej od decyzji Naczelnika US z 22 grudnia 2020r. określającej skarżącej wysokość nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za I kwartał 2015 r. oraz wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za II, III i IV kwartał 2015r. Decyzja ta została uznana za doręczoną zdaniem organu podatkowego osobie upoważnionej do odbioru korespondencji, tj. B.M. w dniu 28 grudnia 2020r., zgodnie z art. 151 § 1 Op na ujawniony w KRS adres Spółki ([...] R., ul. T.). Tym samym, DIAS przyjął, że termin do wniesienia odwołania od ww. decyzji upłynął w sprawie z dniem 11 stycznia 2021r., zaś wniesione 3 września 2021r. (data nadania) odwołanie zostało dokonane z przekroczeniem terminu do dokonania tej czynności. Zasadne zatem stało się wydanie zaskarżonego postanowienia. Skarżąca, nie kwestionując upływu terminu do wniesienia odwołania (11 stycznia 2021r.) utrzymuje jednocześnie, że nie został on zachowany z przyczyn od niej niezawinionych. Jednocześnie twierdzi, że w związku z ujawnionymi w KRS zmianami w zarządzie Spółki B.M. nie był upoważniony do odbioru przedmiotowej w sprawie korespondencji zawierającej decyzję organu I instancji. Zdaniem Spółki, jego upoważnienie do reprezentowania Spółki wygasło bowiem w związku z odwołaniem ówczesnego Prezesa Zarządu, tj. D.A.. Nowy Prezes Zarządu (C.D.) po objęciu funkcji odwołał wszelkie pełnomocnictwa udzielone ww. w sprawach podatkowych. B. M., mimo braku właściwego pełnomocnictwa odebrał jednak korespondencję od NUS i nie przekazał aktualnemu Prezesowi Zarządu Spółki, tj. jedynej osobie uprawnionej do reprezentacji Spółki. Przechodząc do oceny tak zakreślonego przedmiotu sporu, w pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z ugruntowanym w orzecznictwie sądów administracyjnych (wyrażonym w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 czerwca 2018 r., w sprawie sygn. akt II FSK 5/18 – LEX Nr 2529971 oraz wyrokach NSA przywołanych jego uzasadnieniu) poglądem, użycie przez ustawodawcę w art. 228 § 1 pkt 2 Op wyrażenia "stwierdza" oznacza, że w każdym przypadku wniesienia odwołania po ustawowym terminie organ odwoławczy obowiązany jest wydać postanowienie, o którym mowa w tym przepisie. Zgodnie z brzmieniem ww. przepisu, na etapie wstępnego badania odwołania organ obowiązany jest ustalić datę doręczenia decyzji oraz datę wniesienia odwołania. Badaniu podlega również prawidłowość doręczenia decyzji. Jeżeli z porównania tych dwóch dat wynika, że odwołanie zostało wniesione później niż w 14 dniu od dnia zgodnego z prawem doręczenia decyzji, zachodzi podstawa do stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania. W tym miejscu dostrzec należy, że skargą objęte są dwa postanowienia organu odwoławczego wydane wobec Spółki tego samego dnia, tj. postanowienie stwierdzające w świetle art. 228 § 1 pkt 2 Op uchybienie terminowi do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika US z 22 grudnia 2020r. oraz postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do dokonania tej czynności, wydane na podstawie art. 162 § 1 i 2 Op. Przedmiotem niniejszego postępowania jest postanowienie wydane w trybie art. 228 § 1 pkt 2 Op. Odnosząc się do argumentacji skargi, łączącej zasadność przywrócenia terminu do wniesienia odwołania i wadliwość doręczenia, stwierdzić wypada w jej świetle, że skarżąca wydaje się być niekonsekwentna w ustaleniu i ocenie podstaw faktycznych formułowanych zarzutów. Otóż składając wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania skarżąca przyznaje, że temu terminowi uchybiła. Jednocześnie jednak podważa okoliczność, że decyzja organu I instancji została jej skutecznie doręczona. Tymczasem jeżeli nie doszłoby do skutecznego doręczenia decyzji organu I instancji, to wniosek o przywrócenie terminu należałoby uznać za bezprzedmiotowy, albowiem w takiej sytuacji termin do wniesienia odwołania nie rozpocząłby swojego biegu, a tym samym strona nie mogłaby mu uchybić. Wobec powyższego, w ocenie Sądu należy w pierwszej kolejności rozważyć kwestię doręczenia decyzji organu I instancji. Ustalenie bowiem, że decyzja nie została doręczona uniemożliwia wydanie postanowienia na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 Op. Stąd w następstwie powoduje konieczność dokonania prawidłowego doręczenia decyzji przez organ I instancji (por wyrok NSA z 30 listopada 2021 r., sygn. akt III FSK 644/21). Wskazać zatem należy, że w świetle art. 151 § 1 Op osobom prawnym oraz jednostkom organizacyjnym niemającym osobowości prawnej pisma doręcza się w lokalu ich siedziby lub w miejscu prowadzenia działalności - osobie upoważnionej do odbioru korespondencji lub prokurentowi. Przepisy art. 146, art. 148 § 2 pkt 1 oraz art. 150 i art. 150a stosuje się odpowiednio. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podkreśla, że na gruncie przytoczonego przepisu art. 151 § 1 Op, powszechną akceptację w orzecznictwie zyskał pogląd, że jeżeli pod adresem spółki została odebrana skierowana do niej korespondencja, to na spółce ciąży obowiązek wykazania, że powyższy dowód doręczenia nie potwierdza tego faktu oraz że obowiązkiem osoby prawnej jest takie zorganizowanie odbioru korespondencji, by w jej siedzibie dokonywała tego osoba upoważniona (zob.m.in. wyrok NSA z 25 kwietnia 2017 r. sygn. akt I FSK 1665/15, wyrok WSA w Białymstoku z 19 września 2017 r. sygn. akt I SA/Bk 437/17, wyrok WSA w Opolu z 31 stycznia 2018 r. sygn. akt I SA/Op 472/17; opubl. CBOSA). W judykaturze podkreśla się przy tym, że listonosz nie ma obowiązku legitymowania osoby, której doręcza pismo przeznaczone dla osoby prawnej albo jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej w lokalu ich siedziby lub w miejscu prowadzenia działalności. Wystarczy, że na uprawnienie danej osoby do odbioru korespondencji wskazują okoliczności towarzyszące doręczeniu, w tym m.in. dysponowanie odpowiednią pieczęcią i podpisanie dowodu doręczenia (por. postanowienia NSA z 17 maja 2006 r. sygn. akt I FSK 1208/05 i z 11 września 2012 r. sygn. akt I FSK 789/12; opubl. CBOSA). Jednocześnie, twierdzenia Spółki, że w miejscu jej siedziby nie było osoby upoważnionej do odbioru korespondencji są nieistotne. Słusznie organ zauważył, że jak wynika z Krajowego Rejestru Sądowego (wg stanu na 21 grudnia 2020 r. - dopisek Sądu) Spółka nie posiadała prokurentów. Zapewnienie prawidłowej organizacji pracy i organizacji Spółki w zakresie jej reprezentacji jest rzeczą właściwych organów spółki, a ewentualne uchybienia w tym zakresie mogą obciążać tylko tą spółkę (por. wyrok NSA z 19 listopada 2015r., sygn. akt II FSK 2512/13). Tym samym, zdaniem Sądu w realiach rozpoznawanej sprawy organ odwoławczy, powołując się na treść art. 151 § 1 Ordynacji podatkowej słusznie przyjął, że Naczelnik US prawidłowo skierował decyzję z 22 grudnia 2020 r. na ujawniony w KRS adres siedziby strony oraz, że decyzja ta została prawidłowo doręczona adresatowi 28 grudnia 2020 r. Tym samym, w świetle treści przepisów art. 223 § 2 pkt 1 Op w zw. art. 12 § 1 oraz art. 12 § 6 pkt 2 Ordynacji podatkowej termin do wniesienia odwołania od ww. decyzji w realiach niniejszej sprawy upłynął z dniem 11 stycznia 2021 r. i nie został przez stronę zachowany. Odwołanie strony z 2 września 2021 r. od tej decyzji wpłynęło do D. Urzędu Skarbowego w R. 7 września 2021 r. (data stempla nadania na kopercie - 3 września 2020 r.). Tym samym zdaniem Sądu zasadnym jest stwierdzenie, że Spółka uchybiła terminowi wyznaczonemu na podstawie art. 223 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Taki stan rzeczy skutkuje w konsekwencji uznaniem, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu i zostało wydane w zgodzie z treścią art. 228 § 1 pkt 2 Op, który to przepis nie pozostawia organowi podatkowemu żadnej swobody w tym zakresie. Z tych wszystkich przyczyn, zarzuty skargi Sąd uznał za nieuzasadnione, tym bardziej, że jak wskazuje lektura skargi Spółka nie kwestionuje faktu, że termin do wniesienia odwołania upłynął w sprawie z dniem 11 stycznia 2021r. Zauważyć jednocześnie wypada, że nie ma prawnych przeszkód, aby stwierdzić uchybienie terminowi także przed rozpoznaniem wniosku o przywrócenie terminu, nawet jeżeli wniosek ten zostanie złożony jednocześnie z odwołaniem. Przeciwnie, względy logiki i ekonomii wskazują na to, że postanowienie stwierdzające uchybienie terminowi powinno być wydane przed lub jednocześnie z rozpoznaniem wniosku o przywrócenie terminu. Kwestię przyczyn uchybienia terminowi organ odwoławczy obowiązany jest badać wyłącznie w postępowaniu wszczętym na wniosek strony i dotyczącym przywrócenia terminu. Dopiero w tym postępowaniu organ ma badać, czy strona wnosząca o przywrócenie terminu uprawdopodobniła, że do uchybienia terminowi doszło bez jej winy (por. wyrok NSA z 28 czerwca 2018r., sygn. akt II FSK 5/18 - LEX Nr 2529971). W realiach niniejszej sprawy przedmiotem oceny była wyłącznie kwestia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania. W tym stanie rzeczy, Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Organ podatkowy wobec stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania był bowiem zobligowany do wydania postanowienia na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 Op. Biorąc to wszystko pod uwagę, po rozpoznaniu sprawy zgodnie z art. 119 pkt 3 ppsa na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym Sąd, na podstawie art. 151 ppsa Sąd oddalił skargę orzekając, jak w sentencji wyroku.