III OSK 2555/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz Sędziowie: Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz (spr.) Sędzia del. WSA Maciej Kobak po rozpoznaniu w dniu 11 lipca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Zarządu Województwa Ł. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 9 marca 2023 r., sygn. akt II SAB/Łd 209/22 w sprawie ze skargi M. B. na bezczynność Zarządu Województwa Ł. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, w punkcie 1 wyroku z dnia 9 marca 2023 r., sygn. akt II SAB/Łd 209/22 zobowiązał Zarząd Województwa Ł. (dalej także jako: organ) do załatwienia wniosku M. B. (dalej także jako: skarżący) o udostępnienie informacji publicznej z dnia 26 lipca 2022 r., w terminie 14 dni od dnia zwrotu organowi akt wraz z prawomocnym orzeczeniem, w punkcie 2 stwierdził, ze bezczynność organu miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa, a w punkcie 3 zasądził od Zarządu Województwa Ł. na rzecz skarżącego kwotę 100 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wyrok ten zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. We wniosku z dnia 26 lipca 2022 r. (data wpływu do organu: 2 sierpnia 2022 r.) M. B. żądał udzielenia odpowiedzi na 25 pytań związanych z naborem wniosków o przyznanie pomocy 11 nowoutworzonym lokalnym grupom działania, powoływanym dalej jako: "LGD", uczestniczącym w II naborze wniosków o przyznanie pomocy w ramach poddziałania "Wsparcie przygotowawcze" objętego PROW na lata 2014-2020 (działanie: 19 "Wsparcie dla rozwoju lokalnego w ramach inicjatywy [...]", poddziałanie 19.1 "Wsparcie przygotowawcze". Pytania dotyczyły Stowarzyszenia LGD "[...]", Stowarzyszenia [...], Stowarzyszenia LGD [...], Stowarzyszenia LGD "[...]", Stowarzyszenia LGD "[...]", Stowarzyszenia LGD "[...]", Stowarzyszenia LGD "[...]", Stowarzyszenia LGD "[...]", Stowarzyszenia LGD "[...]", Stowarzyszenia LGD "[...]" oraz Stowarzyszenia LGD [...] i brzmiały: 1. Proszę o podanie daty zebrania założycielskiego LGD; 2. Proszę o podanie daty pierwszej rejestracji LGD w KRS; 3. Proszę o podanie daty/dat zmian dokonywanych w KRS po rejestracji LGD; 4. Proszę o podanie daty złożenia wniosku w UMWŁ w ramach II naboru wniosków o przyznanie pomocy w ramach poddziałania "Wsparcie przygotowawcze"; 5. Proszę o podanie statusu prawnego LGD w momencie składania wniosku w ramach naboru - (zarejestrowane / w trakcie rejestracji - dok. złożone w KRS / inny); 6. Czy wniosek złożony w UMWŁ był kompletny?; 7. Czy wnioskodawca został wezwany do uzupełnień?; 8. Kiedy (data nadania pisma) wnioskodawca został wezwany do uzupełnień?; 9. Czy uzupełnienia dotyczyły braku wskazania przedstawicieli poszczególnych sektorów?; 10. Jeśli tak z 9 pytania, jakich sektorów brakowało i w jakiej Gminie?; 11. Czy uzupełnienia dotyczyły dokumentów rejestracyjnych LGD?; 12. Jeśli tak w pyt 11, jakich dokumentów brakowało we wniosku?; 13. Kiedy wnioskodawca złożył uzupełnienia?; 14. Czy wnioskodawca złożył wymagane (kompletne) uzupełnienia?; 15. Czy złożone uzupełnienia dotyczyły wskazania brakujących przedstawicieli sektorów?; 16. Czy wnioskodawca załączył odpowiednie dokumenty na potwierdzenie przedstawicielstwa poszczególnych sektorów?; 17. Proszę wymienić z nazwy załączone dokumenty potwierdzające przedstawicielstwo poszczególnych sektorów oraz wskazać datę ich przyjęcia/uchwalenia.; 18. Czy UMWŁ zaakceptował złożone przez LGD uzupełnienia?; 19. Czy LGD podpisała umowę o Przyznaniu Pomocy?; 20. Jeśli tak z pyt. 19 - kiedy LGD podpisało umowę o Przyznaniu Pomocy?; 21. Czy LGD wskazało w ostatniej - kompletnej wersji poprawionego wniosku terminy i miejsca spotkań z mieszkańcami?; 22. Czy wypełnione zestawienie (harmonogram) terminów i miejsc spotkań z mieszkańcami jest załącznikiem do umowy o Przyznanie Pomocy?; 23. Jeśli tak z pyt. 19. proszę o podanie terminów i miejsc poszczególnych spotkań z mieszańcami w każdej gminie; 24. Czy LGD wskazało we wniosku o przyznanie pomocy adres strony internetowej, na której będzie publikowany harmonogram spotkań z mieszkańcami?; 25. Jeśli tak z pyt 19. proszę o wskazanie w/w adresu strony internetowej LGD. Pismem z dnia 16 sierpnia 2022 r. organ administracji z uwagi na obszerny zakres przygotowanego materiału, wyznaczył dzień 30 września 2022 r. jako nowy termin na załatwienie wniosku o udostępnienie informacji publicznej. W odpowiedzi z dnia 30 września 2022 r. organ administracji wskazał, że informacje z punktów 2 i 3 powyżej dostępne są na stronie internetowej KRS. Natomiast informacje z punktów 1 i od 4 do 25 dotyczą indywidualnego postępowania administracyjnego. Żądanie wskazania dat oraz zakresu wykonania określonych czynności w toku obsługi wniosku o przyznanie pomocy nie stanowi zatem informacji publicznej. M. B. w piśmie z dnia 3 listopada 2022 r. wywiódł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Zarządu Województwa Ł. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej, zarzucając organowi naruszenie art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zw. z art. 1 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a i d-f ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że informacją publiczną jest informacja o działalności organów władzy publicznej, tj. informacja o sprawach publicznych, w tym zwłaszcza informacje o sposobach przyjmowania i załatwiania spraw, stanie przyjmowanych spraw, kolejności ich załatwiania lub rozstrzygania, prowadzonych rejestrach, ewidencjach i archiwach, a także o dysponowaniu mieniem publicznym, poprzez błędne zastosowanie, polegające na przyjęciu, że żądane informacje dotyczą indywidualnego postępowania administracyjnego i jako takie nie stanowią informacji publicznej, podczas gdy żądane informacje dotyczyły w istocie spraw związanych z gospodarowaniem mieniem publicznym, a ich uzyskanie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Skarżący wniósł o zobowiązanie Zarządu Województwa Ł. do rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej skarżącego z dnia 2 sierpnia 2022 r. w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się wyroku, stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz zasądzenie na rzecz skarżącego od Zarządu Województwa Ł. kosztów postępowania, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi, nie zgadzając się z wykładnią przyjętą przez organ administracji skarżący stwierdził, że Zarząd Województwa Ł. jest podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej będącej w jego posiadaniu oraz wskazał na publiczny charakter LGD, do których skierowane było wsparcie i które złożyły swoje wnioski w naborze. Pomoc przyznawano bowiem na operacje w ramach poddziałania "Wsparcie przygotowawcze", których przedmiotem było wsparcie dla rozwoju lokalnego w ramach inicjatywy [...]. W założeniu członkami danej LGD są jednostki samorządu terytorialnego, w tym gminy i powiaty. Dodatkowo, LGD są finansowane ze składek członkowskich, a zatem również z budżetu gmin i powiatów będących członkami danej LGD. LGD realizują LSR ze środków europejskich, a zatem środków publicznych pochodzących z funduszy strukturalnych i środków na realizację wspólnej polityki rolnej. Oznacza to, że LGD realizując swoje zadania, określone zresztą ustawowo, działają w przeważającej części w oparciu o środki publiczne, dysponując zatem majątkiem publicznym. W tym kontekście LGD nie mogą zostać poczytane za podmioty prywatne, które składają wniosek o dofinansowanie określonego projektu, lecz jako podmioty uczestniczące w systemie wydatkowania środków europejskich, realizujących przy tym ściśle określone cele polityki rolnej, w związku z realizowanymi strategiami. W tym przypadku, LGD wdrażają operacje w ramach strategii rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność. Następnie skarżący wskazał, że udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej w tym o trybie działania władz publicznych i ich jednostek organizacyjnych, sposobie przyjmowania i załatwiania spraw, stanie przyjmowanych spraw, kolejności ich załatwiania lub rozstrzygania, prowadzonych rejestrach, ewidencjach i archiwach oraz o sposobach i zasadach udostępniania danych w nich zawartych. Wobec tego, w ocenie skarżącego należy przyjąć, że informację publiczną podlegającą udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej stanowią daty zmian dokonanych w KRS po rejestracji LGD, daty złożenia wniosków w UMWŁ w ramach II naboru, status prawny LGD w momencie składania wniosku, kompletność wniosku, wezwań do uzupełnień wniosków, nadania pisma przez organ administracji w przedmiocie wezwania do uzupełnień, przedmiotu wezwań do uzupełnienia, czy uzupełnienia dotyczył braku wskazania przedstawicieli poszczególnych sektorów (w szczególności jeżeli dotyczyło to przedstawicieli sektorów publicznych), czy uzupełnienia dotyczyły dokumentów rejestracyjnych LGD, jakich dokumentów, kiedy złożono uzupełnienia, czy były kompletne, czy wskazano brakujących przedstawicieli sektorów, czy załączono odpowiednie dokumenty w odniesieniu do przedstawicieli sektorów, nazwy tych dokumentów i daty przyjęcia, decyzję organu co do akceptacji uzupełnienia, podpisania przez organ umów o udzieleniu wsparcia i datę podpisania tej umowy, wskazanych przez LGD dat i miejsc oraz harmonogramu spotkań z mieszkańcami danej gminy, adres stron internetowych, na których będzie publikowany harmonogram spotkań z mieszkańcami. Skarżący podkreślił, że realizacja prawa do uzyskania informacji publicznej w niniejszej sprawie we wskazanym zakresie jest również szczególnie istotna dla interesu publicznego. W ramach naboru udzielono bowiem wsparcia przygotowawczego na rzecz LGD na przygotowanie LSR. Jest to pierwszy etap aplikowania o środki europejskie w związku z rozwojem lokalnym kierowanym przez społeczność. W drugim etapie, LGD przystąpią do konkursu, który zostanie ogłoszony przez Zarząd Województwa Ł., a którego przedmiotem będzie wybór LSR. Jednocześnie RLKS formułuje warunki, jakie muszą spełniać LSR, aby zostały wybrane do finansowania. W tym kontekście szczególnie istotne są wymagania odnośnie do składu LGD, które uprawnione są do ubiegania się o finansowanie w ramach rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność, w szczególności zaś warunku, aby wśród członków LGD znajdowali się przynajmniej po jednym przedstawicielu publicznych i prywatnych lokalnych interesów społeczno-gospodarczych. Żądane informacje pozwolą na ustalenie, czy objęte wnioskiem LGD spełniały ten warunek. Skarżący wskazał, że wszystkie te stowarzyszenia zostały zarejestrowane w rejestrze przedsiębiorców w okresie marzec-lipiec 2022 r., a zatem już w okresie trwania naboru i po jego zakończeniu. W ogłoszeniu wskazano, że zgodnie z opracowaną przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa i zatwierdzoną przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsie instrukcją wypełniania wniosku, możliwe jest, aby na etapie składania wniosków o przyznanie pomocy, wnioskodawcą było także stowarzyszenie, którego proces rejestracji z różnych powodów niezależnych od tego podmiotu nie zakończył się. Proces ten musi być zakończony przed przyznaniem pomocy. Innymi słowy, dopuszczono do udziału w naborze podmioty, które z prawnego punktu widzenia nie istniały. W ocenie skarżącego po zapoznaniu się z aktami rejestrowymi wskazanych stowarzyszeń, istnieją podstawy do twierdzenia, że LGD które są objęte wnioskiem o udzielenie informacji publicznej nie spełniały warunków uzyskania wsparcia. Zdaniem skarżącego powyższe naruszenia doprowadziły do nierównego traktowania wnioskodawców uczestniczących w naborze przez Zarząd Województwa Ł. poprzez stworzenie korzystniejszych warunków do ubiegania się o wsparcie przygotowawcze dla nowoutworzonych LGD. W ocenie skarżącego działania te zmierzają do wyeliminowania w kolejnym naborze LSR pozostałych LGD działających w województwie ł. w okresie programowania 2007-2013 i 2014-2020. Wynika to m.in. z warunków ubiegania się o wsparcie na LSR, wśród których istnieje zasada, że gmina może należeć do jednego LGD, co przy faworyzowaniu nowoutworzonych LGD spowoduje konieczność przystąpienia gminy do nowoutworzonej LGD i wykluczenie z możliwości uzyskania finansowania przez dotychczas działające LGD. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości oraz zasądzenie od skarżącego na rzecz strony przeciwnej kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu organ stwierdził, że informacje żądane przez skarżącego nie dotyczyły działań organu, a sytuacji podmiotów w naborze i treści składanych przez nich wniosków i załączników do tych wniosków, czyli zawartości akt sprawy. Przedmiotowe postępowania toczyły się na podstawie ustawy z dnia 20 lutego 2015 o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020. Powołując się na przepis art. 34 ust. 2 ww. ustawy, organ wskazał, że do postępowania zastosowanie miały przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego w zakresie udostępniania akt. Dostęp do akt sprawy ma strona, a wnioskodawca nie był stroną przedmiotowych postępowań w indywidualnych sprawach. Informacje dotyczące treści akt sprawy nie mogły zostać mu udostępnione. Jeżeli dana LGD jest finansowana ze środków publicznych, to wtedy staje się podmiotem dysponującym majątkiem publicznym i na zasadzie art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej, byłaby obowiązana do udzielenia informacji. Pismem z dnia 21 lutego 2023 r. skarżący podtrzymał w całości dotychczasowe stanowisko i wskazał, że organ administracji nie odniósł się do zarzutów podnoszonych przez skarżącego, zaś przedstawione w odpowiedzi na skargę argumenty poczytać należy za całkowicie chybione. W pierwszej kolejności wskazał, że nowoutworzone lokalne grupy działania podpisały już umowy o przyznaniu pomocy na działanie "Wsparcie dla rozwoju lokalnego w ramach inicjatywy [...]" (w okresie lipiec-sierpień 2022 r.), są to zatem podmioty finansowane ze środków publicznych i dysponujące majątkiem publicznym, a więc na zasadzie art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej, zobowiązane do udzielenia takiej informacji. Podmiotem zobowiązanym do udzielenia takiej informacji jest również Zarząd Województwa Ł. jako organ władzy będący w posiadaniu informacji publicznej, do którego wystąpiono ze stosownym wnioskiem. Wbrew twierdzeniom organu administracji żądane informacje dotyczyły spraw publicznych, a nie tylko indywidualnych postępowań administracyjnych, co uzasadnia publiczny charakter LGD i wymagania prawne odnośnie do ich składu, które winny być spełnione już na etapie składania wniosków o wsparcie przygotowawcze. W ocenie skarżącego LGD nie nabiera publicznego charakteru przez przyznanie jej dofinansowania, lecz posiada status publiczny już z chwilą jej zawiązania, co wynika z regulacji prawnych dotyczących funkcjonowania LGD, w szczególności co do składu i samego mechanizmu wsparcia w ramach inicjatywy [...]. Nadto, pytania skarżącego dotyczyły właśnie działań podjętych (lub zaniechanych) przez organ administracji w toku naboru, które organ miał obowiązek podjąć stojąc na straży praworządności, wyczerpująco rozpatrując wniosek i załączone do niego dokumenty oraz dowody przedstawione przez LGD w toku postępowania w sprawie oceny spełnienia warunków dostępu (w szczególności odnośnie do składu i reprezentatywności sektora publicznego), czym zapewnić miał równe traktowanie wszystkich LGD, a czego zaniechał. Żądane przez skarżącego informacje dotyczyły właśnie informacji o działaniach organu władzy publicznej w ramach prowadzonego naboru i dokumentów zawierających informacje o działaniach przedstawicieli sektora publicznego - członka danej LGD. W ocenie skarżącego, organ błędnie przyjął, że udostępnieniu w tym trybie podlegają jedynie dokumenty urzędowe, bowiem udostępnieniu podlegają wszelkie dokumenty, jeżeli tylko zawierają dane stanowiące informację publiczną, w tym prywatne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, w punkcie 1 wyroku z dnia 9 marca 2023 r., sygn. akt II SAB/Łd 209/22 zobowiązał Zarząd Województwa Ł. do załatwienia wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej z dnia 26 lipca 2022 r., w terminie 14 dni od dnia zwrotu organowi akt wraz z prawomocnym orzeczeniem, w punkcie 2 stwierdził, ze bezczynność organu miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa, a w punkcie 3 zasądził od Zarządu Województwa Ł. na rzecz skarżącego kwotę 100 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że bezspornym pozostaje, iż Zarząd Województwa Ł. jest podmiotem obowiązanym do udostępniania informacji publicznej, bowiem stosownie do treści art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej do udostępniania informacji publicznej zobowiązane są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej. Zaś w myśl art. 15 pkt 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz.U. z 2022 r., poz. 2094), zarząd województwa jest organem samorządu województwa. Wobec tego Zarząd Województwa Ł. jest niewątpliwie podmiotem obowiązanym do udostępniania informacji publicznej. Działając w tak zakreślonych normach prawnych i dokonując analizy całokształtu podjętych przez organ działań związanych z wnioskiem skarżącego z dnia 26 lipca 2022 r., Sąd I instancji uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie albowiem zarzut bezczynności organu znajduje potwierdzenie w aktach sprawy, a w szczególności w dokumentach odzwierciedlających sposób i treść przekazanych skarżącemu informacji. Zdaniem Sądu I instancji, powyższej oceny nie zmienia fakt poinformowania skarżącego pismem z dnia 30 września 2022 r., że informacje, o których mowa w punktach 2 i 3 wniosku są dostępne w Krajowym Rejestrze Sądowym pod adresem strony internetowej https://ekrs.ms.gov.pl/web/wyszukiwarka-krs/strona-glowna/, a pozostałe informacje, o których mowa w punktach 1 oraz od 4 do 25 wniosku dotyczą indywidualnego postępowania administracyjnego, a żądanie wskazania dat oraz zakresu wykonania określonych czynności w toku obsługi wniosku o przyznanie pomocy nie stanowi informacji publicznej. W sytuacji uznania, że wniosek dotyczy informacji niemających waloru publicznej, należałoby uznać taki sposób załatwienia wniosku przez organ za prawidłowy, jednakże w ocenie Sądu I instancji stanowisko organu w tym zakresie nie poddaje się kontroli sądowej, albowiem opiera się na arbitralnym stwierdzeniu organu, że żądane informacje w punktach 1 oraz 4-25 dotyczą indywidualnego postępowania administracyjnego i jednocześnie nie stanowią informacji publicznej. Sąd I instancji uznał, że odpowiedź organu na wniosek skarżącego o udostępnienie informacji publicznej w tak przyjętej formie, a przede wszystkim treści, nie uwalnia go od zarzutu bezczynności w rozpoznawanej sprawie, bowiem pismo Zarządu Województwa Ł. zawiera wybrakowane, niepełne i lakoniczne informacje, a co za tym idzie, nie spełnia zarówno celu, jak i oczekiwań skarżącego co do przesłanej treści owej informacji. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, odpowiedź przesłana w takiej formie jest nieadekwatna do treści wniosku. Jednocześnie Sąd I instancji podkreślił, że nie przesądza o walorze żądanych informacji, stwierdzając, iż odpowiedź organu była niewystarczająca, albowiem trudno zapoznać się i zweryfikować motywy i stanowisko organu zajęte w przywoływanym piśmie. Odnosząc się zaś do uznania organu powyższych wiadomości objętych wnioskiem z dnia 26 lipca 2022 r. za nieposiadające waloru informacji publicznej, zaznaczono, że o ile można byłoby uznać je za dokumenty prywatne przed rozstrzygnięciem danego konkursu, o tyle wniosek o dofinansowanie z funduszy europejskich staje się informacją publiczną po podpisaniu z wnioskodawcą umowy o dofinansowanie (por. wyrok NSA z dnia 16 października 2015 r., sygn. akt I OSK 2022/14, CBOSA). Od momentu zawarcia z beneficjentami umów o dofinansowanie, dokumentacja związana z konkursem lub jego określoną turą, nie korzysta już z ochrony przepisanej przepisami prawa, co oznacza, że treść dokumentacji związanej z danym konkursem może po zawarciu umowy o dofinansowanie lub zakończenia danej tury konkursu w przypadku konkursu otwartego, stanowić przedmiot informacji publicznej, a jej udostępnienie powinno następować zgodnie z regułami u.d.i.p. (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 10 maja 2017 r., sygn. akt II SAB/Wa 710/16, CBOSA). Wobec powyższego Sąd I instancji uznał, że organ prawidłowo i w sposób wystarczający wskazał skarżącemu, że informacje, o których mowa w punktach 2 i 3 wniosku są dostępne w Krajowym Rejestrze Sądowym. Wskazano, że ustawa z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz.U. z 2022 r. poz. 1683 ze zm.) w sposób kompleksowy reguluje dostęp do danych zgromadzonych w tym Rejestrze i stanowi lex specialis w stosunku do przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. W związku z tym uprawnienia dostępu do danych zgromadzonych w Krajowym Rejestrze Sądowym nie można dochodzić powołując się na ustawę o dostępie do informacji publicznej, gdyż jej zastosowanie jest w takim wypadku wyłączone (por. wyroki NSA z dnia 9 sierpnia 2011 r., sygn. akt I OSK 877/11, z dnia 6 marca 2013 r., sygn. akt I OSK 2984/12 oraz z dnia 26 września 2014 r., sygn. akt I OSK 31/14). Jednakże, w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, organ zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej odnosząc się do pozostałych pytań wniosku w sposób nieprawidłowy arbitralnie i bez dokładnego rozważenia kontekstu sprawy uznał, że żądane informacje dotyczą indywidualnego postępowania administracyjnego i nie stanowią informacji publicznej. Organ błędnie przypisał każdemu z pytań wskazanych w punkcie 1 oraz punktach 4-25 kategoryczny status pytania dotyczącego indywidualnego postępowania administracyjnego i braku charakteru informacji publicznej, nie odnosząc się indywidualnie i kompleksowo do przytoczonych pytań, co nie stanowi wypełnienia przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. W szczególności organ powinien nawiązać do każdego elementu wniosku, rozważyć czy stanowi informację publiczną czy też nie, ewentualnie czy wnioskowaną informację publiczną można uznać za informację prostą lub przetworzoną. Sąd I instancji uznał, że arbitralne stanowisko organu co do charakteru żądanych informacji przez skarżącego nie poddaje się żadnej kontroli sądu administracyjnego. W szczególności podkreślono, że w istocie wniosek skarżącego nie obejmował 25 pytań, a 275 wobec tego, że każde z 25 pytań odnosiło się do odrębnego Stowarzyszenia LGD. Biorąc zatem pod uwagę fakt, że organ przyjął, że żądana informacja w zakresie pkt 1 oraz pkt 4-25 dotyczy indywidualnego postępowania administracyjnego i nie stanowi informacji publicznej, bez szczegółowego uzasadnienia takiego stanowiska, Sąd I instancji uznał, że organ dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego z dnia 26 lipca 2022 r. co powodowało konieczność zobowiązania tego organu do rozpoznania wniosku, w zakreślonym terminie. Zdaniem WSA, o braku bezczynności w załatwieniu sprawy nie może przesądzać jakakolwiek odpowiedź zredagowana przez adresata wniosku. Jednocześnie Sąd I instancji stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym wyraźnie, ewidentnie, bezdyskusyjnie i drastycznie naruszono treść obowiązku wynikającego z przepisu prawa. Podkreśla się także, że dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, w okolicznościach rozpoznawanej sprawy bezczynność organu, choć ewidentna, związana była jedynie z błędną, bądź odmienną wykładnią przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, co nie sposób uznać za rażące naruszenie prawa. W sprawie nie zachodzi przypadek oczywistego braku podejmowania przez organ jakichkolwiek czynności, czy też lekceważenia wniosku skarżącego i braku woli załatwienia sprawy, które można byłoby rozpatrywać w kategoriach rażącego naruszenia prawa, oznaczającego wadliwość kwalifikowaną, o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym. Sąd I instancji wskazał również, że organ, wyznaczając nowy termin załatwienia sprawy, naruszył art. 13 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej stosując regulację w sposób instrumentalny. Podkreślono, że organ z formalnego punktu widzenia podjął przewidziane prawem czynności zmierzające do przedłużenia postępowania – pismem z dnia 16 sierpnia 2022 r. zawiadomił wnioskodawcę o tym fakcie, wskazał powody opóźnienia oraz nowy termin załatwienia sprawy, jednakże zdaniem WSA, powinien umotywować zarówno powody dla których żądania nie mógł zrealizować w podstawowym 14-dniowym terminie, jak również przyczyny ustalenia nowego terminu w zakreślonym przez siebie wymiarze. W kontekście powyższych ustaleń stwierdzono, że ustalenia organu i odpowiedź z dnia 30 września 2022 r. nie uzasadniały tak odległego wydłużenia czasu rozpoznania wniosku. Zasada szybkości postępowania obliguje organ do sprawnego działania i załatwiania sprawy bez zbędnej zwłoki. Z tej przyczyny organ powinien był dokonać miarkowania okresu na jaki przedłużał postępowanie, jednocześnie w sposób jasny i konkretny wskazując dlaczego wydłużenie terminu jest niezbędne. W ocenie Sądu I instancji okoliczności wskazane w piśmie z 16 sierpnia 2022 r. cechują się zbyt dużym stopniem ogólnikowości i nie uzasadniały przedłużenia terminu do załatwienia wniosku w kontekście wnioskowanych informacji aż do 30 września 2022 r. Powyższa okoliczność nie miała jednak zdaniem Sądu przesądzającego znaczenia w kontekście możliwości uznania, że bezczynność miała charakter rażący. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł organ, zaskarżając wyrok w całości i wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi, jeśli Naczelny Sąd Administracyjny uzna, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania z uwzględnieniem kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Jednocześnie organ zrzekł się rozpoznania sprawy na rozprawie. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: 1) na podstawie art 174 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi naruszenie prawa materialnego, tj. naruszenie art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie pojęcia "informacji publicznej" i uznanie, że definicję tą spełniają niektóre informacje żądane przez wnioskodawcę; 2) na podstawie art. 174 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art 141 § 4 w zw. z art 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez sporządzenie uzasadnienia zaskarżonego wyroku w sposób niezawierający stanowiska Sądu co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia oraz w sposób uniemożliwiający przeprowadzenie kontroli instancyjnej w szczególności w zakresie wyjaśnienia stanowiska Sądu, które w świetle przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej informacje żądane przez wnioskodawcę stanowią informację publiczną. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że w ocenie organu, żądana przez wnioskodawcę informacja nie jest informacją publiczną, tymczasem organ jest zobowiązany do udzielenia informacji, ale tylko takiej, która informacją publiczną jest. Jeżeli dana informacja nie podlega definicji, to organ nie ma obowiązku wydawania decyzji administracyjnej o odmowie udzielenia informacji, lecz jedynie zawiadamia wnioskodawcę, iż żądane dane nie mieszczą się w pojęciu informacji objętych ustawą. Jeśli żądana informacja nie jest informacja publiczną, wówczas nie stosuje się ustawy o dostępie do informacji publicznej. Podkreślono, że wnioskodawca w istocie żądał informacji, które w ocenie organu nie stanowią informacji publicznej, a w tej sytuacji na organie ciążył jedynie obowiązek zawiadomienia skarżącego, iż żądane dane nie mieszczą się w pojęciu objętym ustawą. Powyższy obowiązek został zrealizowany udzieleniem odpowiedzi, organ nie był zobowiązany ani do udzielenia informacji ani do wydania decyzji o odmowie jej udzielenia. Jednocześnie, w ocenie organu, odpowiadając na wniosek skarżącego, wskazano dokładnie z jakich powodów organ nie uznaje informacji za informację publiczną, to jest z tego powodu, że informacje żądane przez skarżącego nie dotyczyły działań organu, a sytuacji podmiotu w naborze i treści składanych przez nich wniosków i załączników do wniosków. Powołując wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 grudnia 2005 r., sygn. akt II SAB/Wa 154/05 organ zauważył, że o skuteczności skargi na bezczynność organu można mówić jedynie wówczas, gdy właściwy organ nie wykonuje w terminie nałożonego nań prawem obowiązku, bądź nie czyni tego w sposób przewidziany prawem. Organowi nie można więc postawić skutecznego zarzutu bezczynności, gdyż udzielił on informacji stanowiącej odpowiedź na wniosek we właściwym czasie i w odpowiedniej formie przewidzianej ustawą o dostępie do informacji publicznej, wskazując, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej. W ocenie organu, Sąd I instancji naruszył także art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 141 § 4 i w zw. z art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez sporządzenie uzasadnienia zaskarżonego wyroku w sposób niezawierający stanowiska Sądu, co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia oraz w sposób uniemożliwiający przeprowadzenie kontroli instancyjnej w szczególności w zakresie wyjaśnienia stanowiska Sądu, a nadto uniemożliwiający wykonanie orzeczenia. Zdaniem organu, stwierdzenie Sądu I instancji, że organ musi ocenić ponownie, co jest a co nie jest informacją publiczną i dopiero ją udostępnić, prowadzi de facto do sytuacji, w której strona może zawsze wskazać, że orzeczenie nie zostało wykonane. Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 182 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2024 r., poz. 935) - zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Z kolei według art. 182 § 3 p.p.s.a. na posiedzeniu niejawnym Naczelny Sąd Administracyjny orzeka w składzie jednego sędziego, a w przypadkach, o których mowa w § 2, w składzie trzech sędziów. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie strona skarżąca kasacyjnie złożyła stosowny wniosek, a strona przeciwna nie przedstawiła odmiennych wniosków procesowych, skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 p.p.s.a.). Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania. W sytuacji, gdy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania (por. wyrok NSA z dnia 27 czerwca 2012 r., II GSK 819/11, LEX nr 1217424; wyrok NSA z dnia 26 marca 2010 r., II FSK 1842/08, LEX nr 596025; wyrok NSA z dnia 4 czerwca 2014 r., II GSK 402/13, LEX nr 1488113; wyrok NSA z dnia 17 lutego 2023 r., II GSK 1458/19; wyrok NSA z dnia 1 marca 2023 r., I FSK 375/20). Dopiero, bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy, albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd pierwszej instancji przepis prawa materialnego. Dla uznania za usprawiedliwioną podstawę kasacyjną z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. nie wystarcza samo wskazanie naruszenia przepisów postępowania, ale nadto wymagane jest, aby skarżący wykazał, że następstwa stwierdzonych wadliwości postępowania były tego rodzaju lub skali, iż kształtowały one lub współkształtowały treść kwestionowanego w sprawie orzeczenia (por. wyrok NSA z dnia 5 maja 2004 r., FSK 6/04, LEX nr 129933; wyrok NSA z dnia 26 lutego 2014 r., II GSK 1868/12, LEX nr 1495116; wyrok NSA z dnia 29 listopada 2022 r., I OSK 931/22). W ramach drugiej podstawy kasacyjnej strona skarżąca kasacyjnie wskazuje na art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 151 p.p.s.a. upatrując naruszenia tych przepisów w sporządzeniu uzasadnienia zaskarżonego wyroku w sposób niezawierający stanowiska Sądu co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia oraz w sposób uniemożliwiający przeprowadzenie kontroli instancyjnej w szczególności w zakresie wyjaśnienia stanowiska Sądu, które - w świetle przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - żądane przez wnioskodawcę stanowią informację publiczną. W odniesieniu do powyższego zarzutu należy w pierwszej kolejności zwrócić uwagę, że Sąd I instancji rozpoznawał sprawę ze skargi na bezczynność Zarządu Województwa Ł., a zatem nie mógł stosować i nie stosował art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., który dotyczy kompetencji sądu administracyjnego I instancji w fazie orzekania w sprawach ze skarg na decyzje administracyjne. Sad nie mógł tym samym w żaden sposób naruszyć tego przepisu. Zaskarżony wyrok został wydany na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i § 1a p.p.s.a. w wyniku uwzględnienia skargi, a zatem Sąd nie stosował art. 151 p.p.s.a., a zwłaszcza nie mógł naruszyć tego przepisu poprzez wadliwe sporządzenie – w ocenie strony skarżącej kasacyjnie – uzasadnienia wyroku. Nieskuteczny okazał się również zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. W związku z treścią tego zarzutu należy podkreślić, że zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (por. uchwałę NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt: II FPS 8/09, LEX nr 552012, wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2009 r., sygn. akt: II FSK 568/08, LEX nr 513044). Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Za jego pomocą nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. jest przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska strony przeciwnej, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej, Sąd I instancji wskazał, jaki stan faktyczny przyjął jako podstawę orzekania odwołując się zwłaszcza do faktu złożenia i treści wniosku z dnia 2 sierpnia 2022 r. i pisma z dnia 30 września 2022 r. zawierającego odpowiedź na ten wniosek, oraz rozpoznał sprawę sądowoadministracyjną zgodnie z jego kontrolnymi kompetencjami. Z wywodów Sądu wynika, dlaczego w jego ocenie doszło do naruszenia prawa wskazanego w skardze i jakie przyjął znaczenie norm prawnych stosowanych w niniejszej sprawie, a także co stanowiło podstawę prawną rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym wyroku. Sąd ocenił stanowisko skarżącego nie mając przy tym bezwzględnego obowiązku odnoszenia się osobno do każdego z argumentów, mających w ocenie strony świadczyć o zasadności zarzutu (por. wyrok NSA z dnia 5 lipca 2013 r., II FSK 2204/11, LEX nr 1351331). Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, brak szczegółowego odniesienia się przez wojewódzki sąd administracyjny do wszystkich zarzutów zawartych w skardze i skoncentrowanie się tylko na istotnych kwestiach, nie jest wadliwe, o ile te kwestie mają znaczenie dla rozstrzygnięcia, a wątki pominięte mają jedynie charakter uboczny i nie rzutują na wynik sprawy (por. wyrok NSA z dnia 24 czerwca 2004 r., sygn. akt FSK 2633/04, LEX 173345; wyrok NSA z dnia 12 czerwca 2014 r., I OSK 2721/13). Przedstawiona przez Sąd argumentacja jest czytelna sprawiając, że wyrok – wbrew stanowisku strony skarżącej kasacyjnej - poddaje się kontroli instancyjnej, co czyni zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. bezskutecznym, co jednak nie jest jednoznaczne z podzieleniem stanowiska Sądu I instancji co do wykładni prawa oraz ocen i ustaleń w zakresie stanu faktycznego. Nieskuteczny okazał się również zarzut naruszenia prawa materialnego. W jego ramach strona skarżąca kasacyjnie wskazuje na art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r., poz. 902) – dalej: u.d.i.p., upatrując naruszenia tego przepisu w błędnej wykładni i niewłaściwym zastosowaniu pojęcia "informacji publicznej" i uznanie, że definicję tę spełniają niektóre informacje żądane przez wnioskodawcę. W odniesieniu do tego zarzutu należy przypomnieć, że naruszenie prawa materialnego może przejawiać się w dwóch postaciach: jako błędna wykładnia albo jako niewłaściwe zastosowanie określonego przepisu prawa. Podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, że sąd stosując przepis popełnił błąd subsumcji, czyli że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie nie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia. Jednocześnie należy podkreślić, że ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (por. wyrok NSA z dnia 13 sierpnia 2013 r., II GSK 717/12, LEX nr 1408530; wyrok NSA z dnia 4 lipca 2013 r., I GSK 934/12, LEX nr 1372091). Strona skarżąca kasacyjnie w treści zarzutu jednak w ogóle nie odnosi się do rozumienia pojęcia informacji publicznej przyjętego przez Sąd, nie prezentuje też własnego, odmiennego od stanowiska Sądu I instancji, rozumienia pojęcia informacji publicznej, o jakim mowa w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Również analiza uzasadnienia skargi kasacyjnej nie daje podstaw do ustalenia, w jakim zakresie wadliwe jest – w ocenie strony skarżącej kasacyjnie – rozumienie pojęcia informacji publicznej przyjęte przez Sąd I instancji. W konsekwencji zarzut błędnej wykładni art. 1 ust. 1 u.d.i.p. nie mógł odnieść skutku. Należy w związku z dotychczasowymi uwagami przyjąć, że strona skarżąca kasacyjnie nie podważyła ani prawidłowości wykładni prawa materialnego, ani ustaleń i ocen w zakresie stanu faktycznego. Tego rodzaju oceny i ustalenia można podważać podnosząc zarzuty naruszenia przez organ przepisów postępowania i zaakceptowanie tego naruszenia przez Sąd I instancji, a podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przepisów postępowania okazał się nieskuteczny Na tym tle należy rozpatrzeć zarzut niewłaściwego zastosowania art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Jak wyżej wskazano, niewłaściwe zastosowanie prawa materialnego oznacza błąd w zakresie subsumcji stanu faktycznego wobec treści stosowanej normy prawnej. Może być zatem konsekwencją wcześniejszych błędnych ustaleń w zakresie stanu faktycznego, jak i błędnej wykładni prawa materialnego, ale może mieć miejsce również wtedy, gdy prawidłowe są ustalenia i oceny w zakresie stanu faktycznego oraz wykładnia prawa materialnego, a wadliwość przejawia się wyłącznie w zestawieniu stanu faktycznego ze stanem prawnym sprawy. W rozpatrywanej skardze kasacyjnej nie zakwestionowano skutecznie ustaleń i ocen w zakresie stanu faktycznego. Nie podważono również wykładni prawa materialnego stosowanego w realiach niniejszej sprawy. Wobec powyższego, w realiach niniejszej sprawy omawiany zarzut mógłby odnieść skutek jedynie w przypadku wykazania, że Sąd I instancji w przyjętym przez ten Sąd stanie faktycznym i prawnym sprawy dokonał ich wadliwego zestawienia, prowadzącego do wniosku, że organ pozostawał w bezczynności w udzieleniu odpowiedzi na wniosek z dnia 2 sierpnia 2022 r. Błędu subsumcji strona skarżąca jednak nie wykazała, a skoro Sąd I instancji przyjął, na skutek wykładni art. 1 ust. 1 u.d.i.p., a także oceny treści wniosku z dnia 2 sierpnia 2022 r. i odpowiedzi na ten wniosek zawartej w piśmie organu z dnia 30 września 2022 r., że strona skarżąca kasacyjnie pozostawała w bezczynności w udostępnieniu informacji publicznej, to brak podstaw do stwierdzenia niewłaściwego zastosowania prawa materialnego poprzez zobowiązanie organu przez Sąd do załatwienia wniosku skarżącego, a tym samym do kwestionowania zasadności oparcia orzeczenia na podstawie art. 149 § 1 i § 1a p.p.s.a. Skoro więc podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty okazały się nieskuteczne, Naczelny Sąd Administracyjny nie miał podstaw do jej uwzględnienia, co z kolei skutkowało oddaleniem skargi kasacyjnej w oparciu o art. 184 p.p.s.a.