VII SAB/Wa 14/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędziowie: sędzia WSA Joanna Gierak – Podsiadły, asesor WSA Paweł Konicki (spr.), , po rozpoznaniu w dniu 13 czerwca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi L. W. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] w sprawie znak ITZe.7004.5.2021 I. stwierdza, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] dopuścił się bezczynności w prowadzonej sprawie, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; II. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] do wydania aktu; III. zasądza od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] na rzecz skarżącego L. W. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z 8 stycznia 2024 r. Ł. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W., wskazując na brak działań a także brak przesłania ponagleń do organu wyższego stopnia dotyczących stanu budynku, który może zagrażać bezpieczeństwu osób postronnych a znajdujących się w aktach organu – znak [...], [...], [...] w zakresie budynku z działki [...] z obrębu [...] w Z. Skarżący zarzucił organowi: - naruszenie art. 37 § 1 K.p.a. poprzez wielomiesięczne zaniechanie rozpatrzenia wniosków skarżącego w zakresie stanu budynku, odrywania się blach elewacji, które to blachy spadają na nieruchomości sąsiednie, czym realnie zagrażają życiu lub zdrowiu osobom postronnym, - naruszenie art. 37 § 4 K.p.a. poprzez brak przekazania wniosków o ponaglenie do organu wyższego stopnia. Wskazując na powyższe, skarżący wniósł o zobowiązanie organu do realizacji działań prawem przepisanych, zobowiązanie właściciela budynku do eliminacji stanu zagrażającego i weryfikacji wskazanego zobowiązania, o stwierdzenie że organ dopuścił się bezczynności postępowania oraz o zasądzenie od organu na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału VII z 31 stycznia 2024 r. powyższa skarga na bezczynność została rozdzielona na trzy sprawy (VII SAB/Wa 14/24, VII SAB/Wa 15/24, VII SAB/Wa 16/24). Niniejsza skarga dotyczy bezczynności organu w sprawie znak [...]. Odpowiedź na skargę złożył Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W., wnosząc na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. o oddalenie skargi i umorzenie postępowania. Jak wynika z akt sprawy, pismem z 1 września 2021 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. zawiadomił strony postępowania o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego (znak [...]) w sprawie prac remontowych budynku usługowego zlokalizowanego na działce nr ew. [...] obręb [...] przy ul. P. w Z. 29 października 2021 r. organ przeprowadził kontrolę remontu ww. budynku, zaś pismem z 21 marca 2022 r. zawiadomił strony postępowania o rozdzieleniu spraw na postępowanie w sprawie prowadzonych prac remontowych budynku zlokalizowanego na dz. nr [...] (znak [...]) oraz w sprawie budynku zlokalizowanego na dz. nr [...], przy ul. P. w Z. 25 marca 2022 r. wpłynęło do organu pismo z Urzędu Miasta Z. informujące, że budynek został wybudowany we wsi K., która została włączona administracyjnie do Miasta Z. od 1993 r. oraz że w zasobach archiwalnych brak jest zgłoszenia budowy oraz decyzji na budowę przedmiotowego budynku. Pismem z 31 maja 2022 r. Burmistrz Miasta W. poinformował, że dokumentacja o pozwoleniu na budowę lub zgłoszenie budowy budynku zlokalizowanego na działce [...] obręb [...] przy ul. P. w Z. nie stanowi zasobów archiwum Urzędu Miejskiego w W. Postanowieniem z 1 września 2022 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. nałożył na S. i I. B. obowiązek przedłożenia w terminie 6 miesięcy dokumentów, o których mowa w art. 49g ustawy Prawo budowlane. Wyrokiem z 7 lutego 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (sygn. akt VII SAB/Wa 151/22): I. stwierdził, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. dopuścił się bezczynności w postępowaniu prowadzonym pod znakiem [...]; II. stwierdził, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, III. umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania organu do wydania aktu; IV. oddalił skargę w pozostałym zakresie; V. zasądził od organu na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania sądowego. Jak wynika z akt sprawy, ww. prawomocny wyrok wraz z aktami sprawy zwrócono Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w W. [...] czerwca 2023 r. Postanowieniem z 27 czerwca 2023 r. Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił zaskarżone postanowienie organu I instancji z [...] września 2022 r. w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Pismem z 20 lipca 2023 r. zawiadomiono strony o planowanej kontroli. Pismem z 1 sierpnia 2023 r. skarżący złożył do organu nadzoru budowlanego wniosek dowodowy o dokonanie oględzin budynku także w części od ulicy W. w Z. Pismem z 16 sierpnia 2023 r. skarżący złożył do organu nadzoru budowlanego wniosek dowodowy – załącznik graficzny do decyzji z 1987 r. Pismem z 17 sierpnia 2023 r. organ zwrócił się do Urzędu Miasta w W. o przesłanie poświadczonej za zgodność z oryginałem kserokopii decyzji z [...] lutego 1987 r. 5 września 2023 r. organ dokonał kolejnej kontroli przedmiotowego budynku usługowego. Pismem z 6 września 2023 r. skarżący przesłał do organu fotografię lotniczą z okresu 2010-2015, która w jego ocenie jednoznacznie obrazowała odmienną bryłę budynku niż w roku 2023 r. oraz złożył wniosek dowodowy o przeprowadzenie oględzin z dostępnych na platformie "geoportal.pl" zdjęć lotniczych. Przy piśmie z 12 września 2023 r. Urząd Miejski w W. przekazał poświadczoną za zgodność z oryginałem decyzji Naczelnika Urzędu Gminy W. z [...] lutego 1987 r. wraz z projektem budowlanym. Zawiadomieniem z 26 września 2023 r. organ poinformował strony postępowania, o rozdzieleniu sprawy – pod sygnaturą [...] prowadzone jest postępowanie w sprawie prowadzonych prac remontowych w budynku zlokalizowanym na dz. ew. nr [...] obręb [...] przy ul. P. w Z., pod sygnaturą [...] prowadzone jest postępowanie w sprawie legalności obiektu budowlanego zlokalizowanego na dz. ew. nr [...] obręb [...] przy ul. P. w Z. 18 października 2023 r. organ nadzoru budowlanego wystąpił do Głównego Urzędu Geodezji i Kartografii w Warszawie o fotogrametryczne zdjęcia lotnicze, co organ uzyskał przy piśmie z 8 listopada 2023 r. Pismem z 22 listopada organ udzielił odpowiedzi na pismo skarżącego z 16 stycznia 2023 r. 20 listopada 2023 r. do organu I instancji wpłynęło pismo skarżącego z 16 listopada 2023 r. zatytułowane "Ponaglenie na niezałatwienie sprawy, budynek zlokalizowany dz. [...] i [...] [...] Z. ul. P.", na które organ odpowiedział pismem z 21 grudnia 2023 r. Adnotacją urzędową z 28 grudnia 2023 r. w aktach sprawy umieszczono wydruki zdjęć satelitarnych obejmujących ortofotomapę historyczną budynku zlokalizowanego na dz. ew. nr [...] obręb [...] przy ul. P. w Z., zaś adnotacją urzędową z 3 stycznia 2024 r. w aktach sprawy umieszczono zdjęcia z portalu internetowego "Mapy Google" dotyczące usługi "Street View". Pismem z 3 stycznia 2024 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego poinformował strony postępowania o możliwości zapoznania się ze zgromadzoną dokumentacją oraz możliwością wypowiedzenia się w sprawie przed jej ostatecznym rozstrzygnięciem. 4 stycznia 2024 r. wpłynęło pismo skarżącego zawierające wniosek o treści "Ponaglenie dotyczące budynku z działki [...] i[...] w Z.", które organ I instancji przekazał organowi wyższego stopnia pismem z 9 stycznia 2024 r. w raz z relacją z podjętych działań. Pismem z 8 stycznia 2024 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność w przedmiotowej sprawie. Decyzją z [...] stycznia 2024 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. umorzył w całości postępowanie administracyjne wszczęte z urzędu w sprawie prowadzonych prac remontowych budynku zlokalizowanego na dz. ew. nr [...] obręb [...] przy ul. P. w Z. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 259 – zwanej dalej P.p.s.a.): "[k]ontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a". Z kolei zgodnie z art. 53 § 2b P.p.s.a.: "[s]kargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu". Wymogiem skutecznego wniesienia do sądu administracyjnego skargi na bezczynność jest to, aby została poprzedzona skierowaniem do właściwego organu ponaglenia, o którym mowa w art. 37 § 1 K.p.a. Jak wynika z akt sprawy taki środek został wniesiony przez skarżącego do organu – ponaglenie z 16 i 30 listopada 2023 r. i ponowiony 1 stycznia 2024 r. Zwrócić należy uwagę, że jak podkreśla się w orzecznictwie, skarga na bezczynność lub na przewlekłe prowadzenie postępowania "skierowana jest przeciwko wadliwemu procesowo stanowi postępowania, w wyniku którego konkretna sprawa indywidualna nie postępuje. Skarga na bezczynność jest skargą na naruszający prawo stan postępowania administracyjnego, w którym mimo upływu określonego prawem terminu właściwego dla załatwienia indywidualnej sprawy, rozstrzygnięcie nie zostało wydane, co skutkowało złożeniem ponaglenia. Z kolei skarga na przewlekłość jest skargą na stan postępowania, w którym opieszałość organu powoduje niezałatwienie sprawy niezwłocznie lub szybciej, niż to wynika z art. 35 § 1 – § 3a k.p.a. lub z przepisów szczególnych" (uzasadnienie uchwały 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 czerwca 2020 r. sygn. akt II OPS 5/19 – orzeczenia przywołane w uzasadnieniu są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl). Przedmiotem skargi na przewlekłość lub bezczynność organu w postępowaniu administracyjnym jest zatem ocena jego zachowania (zarówno działania jak i zaniechania czynności), dokonywana z perspektywy przepisów regulujących bieg postępowania oraz okoliczności faktycznych i prawnych rzutujących na aktywność organu. Każdy, kto inicjuje postępowanie administracyjne ma prawo oczekiwać podejmowania przez organ działań odpowiadających zasadzie szybkości zawartej w art. 12 § 1 K.p.a., oczekiwać od organu sumiennej analizy treści wniosku i działań zmierzających do rozwiania wątpliwości odnośnie jego treści, jeżeli takowe się pojawią, a także oczekiwać rozpatrzenia sprawy w rozsądnym terminie (wyrok NSA z 18 maja 2020 r. sygn. akt I OSK 1426/19). W aspekcie wniesionej w sprawie skargi na bezczynność zwrócić należy uwagę, że bezczynność jest to stan, w którym zgodnie z art. 37 § 1 pkt 1 K.p.a. nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 K.p.a. lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 K.p.a. W każdym zatem przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 K.p.a., jeżeli organ nie dopełnił czynności określonych w art. 36 K.p.a. lub nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji, mamy do czynienia z bezczynnością organu administracji publicznej (por. wyrok NSA z 22 września 2016 r. sygn. akt: I OSK 550/16; 5 lipca 2018 r. sygn. akt I OSK 2936/16; 14 czerwca 2019 r. sygn. akt II OSK 3837/18; 21 czerwca 2022 r. sygn. akt II OSK 2713/21). Bezczynność, jest stanem obiektywnie sprawdzalnym, związanym tylko z upływem terminu określonego w ustawie albo terminu wyznaczonego przez organ na podstawie art. 36 § 1 K.p.a. Przy tym, dla oceny zasadności skargi na bezczynność nie mają znaczenia powody, dla których wymagane prawem czynności lub akt nie zostały podjęte. Wniesienie skargi na bezczynność organu uzasadnia zatem samo niedotrzymanie terminu załatwienia sprawy. Co również istotne dla oceny niniejszej skargi zarzucana organowi bezczynność w sprawie była już przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w prawomocnym wyroku z 7 lutego 2023 r. (sygn. akt VII SAB/Wa 151/22), w którym stwierdzono, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dopuścił się bezczynności w postępowaniu prowadzonym w sprawie, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W ww. wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonał oceny stanu (bezczynności) prowadzonego przez organ postępowania od dnia złożenia wniosku przez skarżącego o kontrolę i wszczęcie postępowania (pismo z 14 czerwca 2021 r.) do dnia rozpoznania skargi. Ocena ta pozostawała wiążąca dla Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę ponownie (art. 170 P.p.s.a.). Oznacza to, że złożenie ponownej skargi na bezczynność ograniczyło zakres badania terminowości prowadzonego postępowania od dnia zwrotu akt Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w W. przez Sąd, co nastąpiło – jak w wynika z akt sprawy – 12 czerwca 2023 r. Równolegle ze zwrotem akt o ich wypożyczenie zwrócił się do organu I instancji organ odwoławczy (pismo z 7 czerwca 2023 r., data wpływu do organu powiatowego: 19 czerwca 2023 r.), aczkolwiek nie można uznać, aby fakt ich wypożyczenia był okolicznością niezależną od organu, którą nie wlicza się do terminów załatwienia sprawy (art. 35 § 5 K.p.a.). Nie jest to bowiem obiektywna przeszkoda uniemożliwiająca procedowanie sprawy, której źródłem są zdarzenia zewnętrzne od organu, a nie stanowiące podstawy do zawieszenia postępowania. Pierwszą natomiast czynnością organu I instancji po zwrocie akt przez Sąd było zawiadomienie o przeprowadzeniu kontroli przedmiotowego budynku usługowego pismem z 20 lipca 2023 r. a następnie zwrócenie się do Urzędu Miasta W. pismem z 17 sierpnia 2023 r. o przesłanie poświadczonej za zgodność z oryginałem kserokopii decyzji z [...] lutego 1987 r. Podkreślić również należy, że na dzień orzekania przez Sąd postępowanie zostało zakończone wydaniem przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. decyzji z [...] stycznia 2024 r., a jej wydanie nastąpiło po wniesieniu przez skarżącego kolejnej (rozpoznawanej w niniejszej sprawie) skargi. Powyższy stan faktyczny oznacza, że po zwrocie akt sprawy organ I instancji rozpoznawał sprawę przez okres ponad siedmiu miesięcy. Tymczasem zgodnie z art. 35 § 1 K.p.a.: "[o]rgany administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki". Natomiast zgodnie z art. 35 § 3 K.p.a. "[z]ałatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania". Mając powyższe na uwadze, oczywistym jest fakt, że organ nie załatwił sprawy w terminie określonym w art. 35 § 3 K.p.a., dopuszczając się jego przekroczenia. Co istotne, w toku prowadzonego postępowania organ nie stosował się również do obowiązku określonego w art. 36 § 1 K.p.a. i nie zawiadamiał strony o zaistnieniu przypadku niezałatwienia sprawy w terminie, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia. Tym samym w rozpoznawanej sprawie, po wydaniu wyroku z 7 lutego 2023 r. zaistniał stan, w którym nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 K.p.a. lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 K.p.a., zdefiniowany w art. 37 § 1 pkt 1 K.p.a. jako bezczynność. Zauważyć również trzeba, że zgodnie z art. 149 § 1a P.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, jednocześnie stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Analizując tę kwestię, zauważyć należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, że stwierdzenie przez sąd rażącego naruszenia prawa przy bezczynności lub przewlekłym prowadzeniu postępowania przez organ wymaga zaistnienia szczególnych okoliczności, które należy rozpatrywać indywidualnie, w kontekście stanu faktycznego danej sprawy. Charakter rażący ma bezczynność o znamionach "wyjątkowej", która może świadczyć o zlekceważeniu wnioskodawcy i jego żądania (por. wyrok NSA z 26 lutego 2016 r., sygn. akt I OSK 2451/14 oraz z 6 września 2016 r. sygn. akt I OSK 296/15 – orzeczenia przywołane w uzasadnieniu są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem internetowym: orzeczenia.nsa.gov.pl). Natomiast sam fakt przekroczenia ustawowych terminów załatwiania spraw sam w sobie, co do zasady, nie jest taką szczególną okolicznością. W konsekwencji stan bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, chociaż niewątpliwie stanowi naruszenie prawa, nie przesądza jeszcze o rażącym charakterze tego naruszenia (por. wyroki NSA z 21 czerwca 2012 r. sygn. I OSK 675/12, z 21 kwietnia 2017 r. sygn. I OSK 2331/16). Sformułowanie "rażące" oznacza działanie bezspornie ponad miarę, niewątpliwe, wyraźne oraz oczywiste. Ocena, czy mamy do czynienia z naruszeniem rażącym, powinna być dokonywana w powiązaniu z okolicznościami danej sprawy, rozpatrywanej indywidualnie, wyznaczonej przez wiele elementów zmiennych. Nie jest bowiem możliwe przesądzenie z góry o tym, że dana kategoria naruszeń przybiera postać kwalifikowaną (por. wyroki NSA z 30 stycznia 2014 r. sygn. I OSK 2563/13, z 17 listopada 2015 r. sygn. II OSK 652/15). Kryterium pozwalającym na zakwalifikowanie bezczynności do naruszającej prawo w stopniu rażącym, jest więc oczywistość, drastyczność naruszenia prawa, przy jednoczesnym braku racjonalnego uzasadnienia tego stanu rzeczy (por. wyrok NSA z 10 marca 2021 r. sygn. akt II OSK 1610/20). Taka też sytuacja nie wystąpiła w okolicznościach rozpoznawanej sprawy. Stwierdzić bowiem należy, że przekroczenie terminów ustawowych załatwiania niniejszej sprawy, nastąpiło przed wszystkim na skutek aktywności strony w postępowaniu i konieczności przeprowadzenia dodatkowych, wnioskowanych dowodów. To z kolei czyniło koniecznym zwrócenie się do właściwych organów o nadesłania materiałów źródłowych, które stały się przedmiotem postępowania dowodowego. W tym zakresie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. zwracał się do Urzędu Miasta w W. oraz Głównego Urzędu Geodezji i Kartografii oraz na wniosek skarżącego uzupełniał akta sprawy o wydruki zdjęć satelitarnych – ortofotomapę historyczną budynku oraz zdjęcia z serwisu "Street View". Przeprowadzone dodatkowe czynności, wnioskowane przez stronę skarżącą wydłużyły czas zakończenia postępowania, jednakże nie sposób organowi zarzucić przy tym celowego jego przedłużania lub brak stosownej aktywności lub ignorowania strony. Nie można zatem organowi zarzucić rażącego naruszenia prawa, zaś sam fakt jego przekroczenia nie jest żadną szczególną okolicznością. W konsekwencji stwierdzony stan bezczynności, chociaż niewątpliwie stanowi naruszenie prawa, nie przesądza jeszcze o rażącym charakterze tego naruszenia (por. wyroki NSA z 21 czerwca 2012 r. sygn. akt I OSK 675/21, z 21 kwietnia 2017 r. sygn. akt I OSK 2331/16), który w okolicznościach niniejszej sprawy posiadał swoje racjonalne uzasadnienie. Z kolei zgodnie z art. 149 § 2 P.p.s.a.: "Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6". Skarżący nie złożył w skardze wniosku o wymierzenie organowi grzywny lub przyznanie na jego rzecz od organu sumy pieniężnej, zaś Sąd nie dostrzegł przesłanek do zastosowania z urzędu tychże środków. Z tych też przyczyn, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w punkcie I wyroku na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a P.p.s.a. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie stan bezczynności w dacie wyrokowania ustał na skutek wydania przez organ decyzji z 31 stycznia 2024 r., bezprzedmiotowym stało się orzekanie przez Sąd o zobowiązaniu organu na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a. do wydania aktu lub podjęcia czynności. Z tych też przyczyn, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. orzekł jak w punkcie II sentencji wyroku, umarzając postępowanie w zakresie zobowiązania organu do wydania aktu. O kosztach postępowania w pkt III sentencji wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 P.p.s.a., przyjmując, że składał się na nie uiszczony wpis od skargi w kwocie 100 zł. Skarga została rozpoznana w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 4 P.p.s.a., zgodnie z którym: "[s]prawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania".