II SA/Gl 1404/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska, Sędziowie Asesor WSA Agnieszka Kręcisz-Sarna, Sędzia WSA Krzysztof Nowak (spr.), Protokolant specjalista Beata Bieroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lipca 2024 r. sprawy ze skargi D. W. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia 7 czerwca 2023 r. nr SOVI.621.12.2023 w przedmiocie wymeldowania oddala skargę. Pismem z dnia 10 lipca 2023 r. D. W. (dalej jako: "strona", "skarżąca") złożyła skargę na decyzję Wojewody Śląskiego (dalej jako: "organ odwoławczy" lub "Kolegium"), opisaną w rubrum niniejszego wyroku. Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym: W dniu 9 grudnia 2020 r. Burmistrz Miasta i Gminy Z. (dalej jako: "organ I instancji" lub "Burmistrz"), działając na wniosek T. M. (dalej jako: "uczestnik"), brata skarżącej, wszczął postępowanie administracyjne w sprawie wymeldowania skarżącej z pobytu stałego pod adresem W., ul. [...]. Uczestnik wskazał, że strona od ponad 25 lat mieszka za granicą, w [...] Do wniosku o wymeldowanie dołączono kopię postanowienia Sądu Rejonowego w M. z dnia [...] r., sygn. akt [...], o podziale majątku wspólnego i dziale spadku, z którego wynika, że uczestnik jest jedynym właścicielem nieruchomości. W dniu 17 grudnia 2020 r. uczestnik wskazał, że skarżąca w dniu 1 września 2020 r. przyjechała do Polski i przebywa w miejscu zameldowania. Podczas przeprowadzonych 27 stycznia 2021 r. oględzin lokalu mieszkalnego, położonego w W., ul. [...], obecna była zarówno skarżąca, jak i uczestnik postępowania. W trakcie oględzin ustalono, że jeden z pokoi uczestnik postępowania zamknął na klucz, pozostawiając go do swojej dyspozycji, zaś z reszty pomieszczeń korzysta skarżąca. W toku oględzin uczestnik oświadczył, że złożył do Sądu Rejonowego w M. pozew o eksmisję skarżącej, a termin rozprawy nie jest jeszcze wyznaczony. Z kolei skarżąca oświadczyła, że mieszka w miejscu zameldowania z zamiarem stałego pobytu, dom stanowi centrum jej spraw życiowych, a z domem za granicą nie ma obecnie trwałych związków. Postanowieniem z dnia 3 lutego 2021 r. organ I instancji, działając z urzędu, zawiesił postępowanie i pouczył strony postępowania o treści art. 97 § 2 oraz art. 98 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie t.j. Dz. U. 2023, poz.775 ze zm.) - dalej: "k.p.a.". W dniu 16 września 2022 r. uczestnik postępowania zwrócił się o podjęcie zawieszonego postępowania. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że skarżąca dobrowolnie opuściła nieruchomość, w wyniku czego uczestnik cofnął pozew złożony przeciwko niej o wydanie przedmiotowej nieruchomości. Następnie, pomimo iż skarżąca złożyła do Sądu Rejonowego w M. pozew o przywrócenie posiadania (sygn. akt: [...]), to jednak nie wykazywała zainteresowania przedmiotowym procesem. W konsekwencji na rozprawie, w dniu [...] r. Sąd Rejonowy w M. zawiesił postępowanie, a następnie postanowieniem z [...] r. umorzył je. Wobec powyższego, postanowieniem z dnia 1 grudnia 2022 r. podjęto zawieszone postępowanie w sprawie. Pismem z dnia 16 grudnia 2022 r. skarżąca poinformowała organ I instancji, że na dzień 9 grudnia 2022 r. nadal zamieszkuje na przedmiotowej nieruchomości, podając jednocześnie jako adres do korespondencji ul. [...] w Z.. Oświadczyła również, że opuszczenie lokalu nie miało charakteru dobrowolnego oraz że pozostawiła tam swoje rzeczy osobiste, sprzęt elektroniczny, produkty spożywcze. Strona wskazała, że po kilku dniach od opuszczenia przedmiotowego lokalu mieszkalnego wróciła do domu pozostając tam do dziś. Pismem z dnia 20 grudnia 2022 r. uczestnik postępowania wskazał, że skarżąca nie mieszka pod adresem stałego zameldowania od 26 lipca 2021 r., kiedy to dobrowolnie opuściła przedmiotowy lokal mieszkalny, pozostawiając klucze w miejscu ówczesnego pobytu ojca. Dobrowolny charakter opuszczenia miejsca stałego zameldowania przez stronę wynikał wprost z treści ugody, jaką strony zawarły przed Sądem Rejonowym w M. oraz z faktu, że nie pozostawiła ona jakichkolwiek rzeczy osobistych, ani też będącego jej własnością sprzętu niezbędnego do prowadzenia gospodarstwa domowego. W toku postępowania organ uzyskał także informacje, że w 2021 r. skarżąca zgłosiła trzykrotnie interwencje na policji z tytułu utrudniania korzystania z nieruchomości, zaś uczestnik zgłosił w tym okresie osiem interwencji. W 2022 r. nie odnotowano żadnej interwencji pod wskazanym adresem. W trakcie przeprowadzonej w dniu 24 stycznia 2023 r. rozprawy administracyjnej, na której pomimo prawidłowego zawiadomienia nie stawiła się skarżąca, pełnomocnik uczestnika podtrzymał wniosek o wymeldowanie ponownie podkreślając, że uczestnik jest jedynym właścicielem nieruchomości, a skarżąca w dniu 26 lipca 2021 r. dobrowolnie opuściła lokal i w nim nie przebywa. Podczas rozprawy przesłuchano także świadków wskazanych przez uczestnika, którzy zeznali, że od lipca 2021 r. skarżąca nie zamieszkuje na przedmiotowej nieruchomości i nie pozostawiła tam żadnych swoich rzeczy. W dniach 7 i 8 lutego 2023 r. organ I instancji przesłuchał dwóch świadków, powołanych przez skarżącą. Jeden z nich wskazał, że latem 2022 r. skarżąca kupowała od niego węgiel z przeznaczeniem na adres W., ul. [...], jednak nie był w stanie stwierdzić, czy skarżąca zamieszkuje na terenie tej nieruchomości. Podobnie drugi świadek, choć zeznał, że zna skarżącą i umożliwił jej korzystanie ze swojego adresu jako adresu korespondencyjnego, nie był w stanie potwierdzić, czy skarżąca zamieszkuje na przedmiotowej nieruchomości. W dniu 7 lutego 2023 r. wpłynęło do organu I instancji pismo świadka, z którego wynika, że pod adresem W., ul. [...] znajdują się rzeczy osobiste i ubrania skarżącej. Decyzją z dnia 14 kwietnia 2023 r. nr [...], organ I instancji, w oparciu o art. 35 Ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (t.j.: Dz.U. z 2022 r., poz. 1191 ze zm.) dalej powoływanej jako: "u.e.l.", orzekł o wymeldowaniu skarżącej z pobytu stałego pod adresem W., ul. [...]. W uzasadnieniu decyzji Burmistrz wskazał, że przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało, iż centrum życiowe skarżącej obecnie znajduje się w innym niż adres zameldowania miejscu - nie posiada ona kluczy do posesji ani domu, wskazuje inny niż adres zameldowania adres korespondencyjny. Organ podkreślił przy tym, że postępowanie meldunkowe odnosi się do osoby, a nie do rzeczy pozostawionych w mieszkaniu, zaś sama okoliczność, iż w mieszkaniu znajdują się rzeczy zainteresowanej nie może sama w sobie stanowić dowodu, że osoba ta stale tam zamieszkuje. W ocenie organu postępowanie o wymeldowanie nie może służyć do rozwiązywania sporów czy problemów wynikłych na gruncie innym niż administracyjny, nie rozstrzyga też o statusie prawnym budynków ani o ewentualnych roszczeniach na tle zajmowanego lub opuszczonego budynku. Argumenty natury życiowej, słusznościowej czy celowościowej nie mogą mieć wpływu na treść rozstrzygnięcia. Ewidencja ludności ma bowiem odzwierciedlać stan rzeczywisty, a nie pozorowany, odnoszący się do przebywania określonej osoby pod oznaczonym adresem. W związku z tym, że celem ewidencji ludności jest m.in. rejestracja danych o miejscu pobytu osób, tj. zbieranie i dokumentowanie informacji w zakresie powyższych danych, a więc faktycznego stanu, to przesłanką wymeldowania osoby z oznaczonego lokalu jest fakt nieprzebywania w nim. W konsekwencji powyższego organ doszedł do przekonania, że pozostawienie w ewidencji ludności danych o zameldowaniu skarżącej na pobyt stały pod obecnym adresem w sytuacji, gdy pod tym adresem nie przebywa ona stale i nie mieszka - pozostawałoby w sprzeczności z funkcją, jaką ma pełnić ewidencja ludności w zakresie danych o pobycie osób (tzw. fikcja meldunkowa). Dlatego też orzeczono o wymeldowaniu skarżącej. W odwołaniu od powyższego rozstrzygnięcia skarżąca podniosła, że uczestnik postępowania nie wpuszcza jej na przedmiotową nieruchomość oraz że złożyła ona pozew o ochronę posiadania. Wskazała też, że w sprawie wyznaczyła pełnomocnika. Odwołanie w imieniu skarżącej złożył także jej pełnomocnik, zarzucając organowi I instancji pominięcie i brak zapewnienia udziału strony w postępowaniu, a zatem pozbawienie jej możliwości reprezentacji w postępowaniu administracyjnym, co skutkuje jego nieważnością oraz brak rozpoznania istoty sprawy i wyciągnięcie sprzecznych wniosków z materiału dowodowego. Decyzją z dnia 7 czerwca 2023 r. nr SOVI.621.12.2023, Wojewoda Śląski utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając swoje stanowisko organ odwoławczy w pierwszej kolejności przywołał treść art. 35 u.e.l. i wskazał, że przesłanki opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego w rozumieniu tego przepisu są spełnione wówczas, gdy opuszczenie to ma charakter trwały i jest dobrowolne. Przepis ten nie ogranicza jednak wydania decyzji o wymeldowaniu do przypadków, w których opuszczenie miejsca zameldowania było dobrowolne. Przesłanką do wymeldowania może być także sytuacja, w której osoba zameldowana została przymuszona do wyprowadzki. Jeżeli działanie takie było bezprawne, stronie służą odrębne roszczenia, mające doprowadzić do usunięcia przeszkód do zamieszkiwania. Wojewoda podkreślił, że ze zgromadzonego materiału dowodowego jednoznacznie wynika, iż skarżąca opuściła miejsce zameldowania. Zgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego w M. sygn. akt: [...] nadano klauzulę wykonalności ugodzie sądowej z dnia [...] r., sygn. akt [...] na rzecz uczestnika przeciwko skarżącej w części dotyczącej zobowiązania opuszczenia posesji należącej do uczestnika. Ugoda ta podlegała wykonaniu jako prawomocna. Z protokołu rozprawy głównej wynika, że strona zobowiązała się opuścić posesję należącą do uczestnika do dnia 31 marca 2021 r. Nadto uczestnik oświadczył, że w dniu 26 lipca 2021 r. odebrał klucze do swojego domu. Dodatkowo organ odwoławczy podkreślił, że w toku przeprowadzonych na nieruchomości oględzin ustalono, że pomieszczenia mieszkalne w budynku były idealnie uporządkowane, nie noszące znamion użytkowania, temperatura w lokalu mieszkalnym niska, utrzymywana ze względu na konieczność podtrzymania ciepłej wody w grzejnikach, lodówka w kuchni znajdującej się na parterze wyłączona, pusta, sprzęty kuchenne wyłączone, kuchnie węglowe na parterze oraz na piętrze nie użytkowane, brak jest śladów codziennego zamieszkiwania lub użytkowania przez kogokolwiek. Wojewoda zaznaczył przy tym, że w postępowaniach meldunkowych to właśnie oględziny wysuwane są na czołowe miejsce w systemie środków dowodowych zabezpieczających zrealizowanie zasady prawdy obiektywnej. Organ odwoławczy nie przychylił się do podnoszonego przez pełnomocnika skarżącej zarzutu pozbawienia strony możliwości udziału w czynnościach postępowania. W ocenie organu w gestii pełnomocnika leżało czynne uczestnictwo w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym, w tym uczestnictwo w oględzinach, złożenie wyjaśnień czy zapoznanie się z aktami sprawy. Z dokumentacji jednoznacznie wynika, że od chwili doręczenia organowi pełnomocnictwa pełnomocnik był zawiadamiany o wszystkich czynnościach i traktowany jako strona. W ślad za organem I instancji Wojewoda wyjaśnił, że uprawnienie organów do wydania decyzji o wymeldowaniu umożliwia realizację celu, do jakiego powołana jest ewidencja ludności. Warunkiem wydania takiej decyzji jest jednak uprzednie stwierdzenie, że osoba zameldowana w miejscu pobytu stałego nie mieszka, a stan ten nie ma charakteru tymczasowego. Zasadniczą zatem kwestią dla oceny dopuszczalności wydania decyzji o żądanej treści jest stwierdzenie, czy doszło do opuszczenia przez stronę miejsca, w którym jest zameldowana na pobyt stały. W sposób bezsporny i jednoznaczny wykazano w postępowaniu dowodowym, że skarżąca w sposób dobrowolny i trwały opuściła miejsce pobytu stałego bez wymeldowania, co było podstawą do zastosowania art. 35 u.e.l. i wydania decyzji administracyjnej o wymeldowaniu skarżącej z miejsca pobytu stałego. W skardze sądowej na powyższą decyzję skarżąca wskazała, że organ odwoławczy nie rozpoznał jej zarzutów, zawartych w odwołaniu. Podkreśliła także, że ani ona, ani jej pełnomocnik nie byli skutecznie zawiadamiani o czynnościach organu, w tym w szczególności o oględzinach, co spowodowało, że bez własnej winy skarżąca była pozbawiona możliwości uczestniczenia w postępowaniu. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał twierdzenia i wnioski zawarte w treści zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Podkreślił przy tym, że pełnomocnik skarżącej był prawidłowo zawiadamiany o czynnościach organu, jednak nie odbierał awizowanej korespondencji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Kontrola legalności zaskarżonej decyzji przeprowadzona w oparciu o postanowienia art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 poz. 2492) wykazała, że decyzja ta narusza wymogi prawa, a zgodnie z treścią art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.) - dalej: "p.p.s.a.", sąd administracyjny uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jak również naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Oznacza to, że nie każde uchybienie ze strony organu administracji uzasadnia uwzględnienie skargi, a jedynie takie, które miało lub mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy. Mając na uwadze powyższe stwierdzenia niezbędnym jest przybliżenie stanu normatywnego w rozpoznawanej sprawie jak również stanu faktycznego. W rozpoznawanej sprawie materialnoprawną podstawę działania organu stanowiły przepisy ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności. Zgodnie z art. 35 u.e.l. organ gminy, o którym mowa w jej art. 28 ust. 1 wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotu wskazanych w art. 28 ust. 2, decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. W świetle przywołanej regulacji decyzja w sprawie wymeldowania ma charakter związany i zapada, gdy jednocześnie spełnione zostaną przesłanki opuszczenia miejsca pobytu stałego oraz niedopełnienia obowiązku wymeldowania się. Przedmiot sprawy dotyczy wymeldowania z pobytu stałego, dlatego wyjaśnienia wymaga, że pobytem stałym w rozumieniu przepisu art. 25 ust. 1 u.e.l. jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Z treści przytoczonego przepisu wynika, że o pobycie stałym przesądzają takie elementy jak: fizyczne przebywanie osoby w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem oraz zamiar przebywania w tym miejscu (lokalu) w sposób stały (na stałe). Z utrwalonego orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, że opuszczenie dotychczasowego miejsca pobytu stałego w rozumieniu przepisu art. 35 u.e.l. następuje, gdy ma charakter trwały i jest dobrowolne. Wymagana jest więc realizacja dwóch koniecznych przesłanek przyjęcia, że mamy do czynienia z opuszczeniem miejsca stałego pobytu: trwałości i dobrowolności opuszczenia. Z trwałością opuszczenia miejsca spotykamy się w sytuacji, gdy dana osoba faktycznie nie przebywa w określonym lokalu i opuściła go na stałe, a zamiar ten jest związany z założeniem w innym - nowym miejscu - ośrodka osobistych i majątkowych interesów. Rezygnacja z przebywania w określonym lokalu może nastąpić w sposób wyraźny - przez złożenie stosownego oświadczenia, ale także w sposób dorozumiany - przez zachowanie, które w sposób nie budzący wątpliwości wyraża wolę danej osoby skoncentrowania swojej aktywności życiowej w innym miejscu. Trwałe opuszczenie dotychczasowego miejsca pobytu stałego związane jest zazwyczaj z jednoczesnym zerwaniem wszelkich związków z dotychczasowym lokalem i brakiem woli powrotu do miejsca swojego dotychczasowego zameldowania. Z kolei opuszczenie lokalu można uznać za dobrowolne, jeżeli wynikało ono z nieskrępowanej woli przeniesienia swoich interesów życiowych w inne miejsce. O dobrowolności decyduje więc samodzielna rezygnacja z przebywania pod danym adresem, nie zaś rezygnacja wywołana przymusem fizycznym czy psychicznym osoby trzeciej. Tym niemniej w ugruntowanym orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się nadto, iż na równi z dobrowolnością opuszczenia lokalu należy traktować te sytuacje, w których osoba podlegająca wymeldowaniu nie może zgodnie z prawem lub na skutek okoliczności faktycznych dalej zamieszkiwać w miejscu, w którym była zameldowana (np. nakaz eksmisji, odbywanie kary pozbawienia wolności, nakaz opuszczenia lokalu, zakaz zbliżania się do rodziny). Innymi słowy, chodzi tu o wszystkie te sytuacje, gdy opuszczenie lokalu jest wynikiem wykonania prawomocnych wyroków sądów powszechnych bądź orzeczeń właściwych organów administracji publicznej. Jednocześnie zwraca się uwagę, że powiązanie przesłanki opuszczenia miejsca stałego pobytu z kwestią dobrowolności ma jedynie takie znaczenie, że nie może dojść do wymeldowania tak długo, jak długo zainteresowany może podjąć próby przywrócenia zamieszkiwania, usunięcia skutków zastosowania przymusu, likwidacji stanu niezgodnego z jego wolą, a polegającego na braku możliwości zamieszkiwania. Tym samym na równi z dobrowolnym opuszczeniem lokalu traktuje się również sytuację, gdy osoba w nim zameldowana została przymuszona w drodze przymusu psychicznego lub fizycznego do opuszczenia tego lokalu, jednak nie skorzystała we właściwym czasie z przysługujących jej środków prawnych umożliwiających powrót do lokalu lub środki te nie będą prawnie skuteczne (zob. w tej materii: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 9 maja 2012 r.; sygn. akt II OSK 299/11; z dnia 16 października 2013 r.; sygn. akt II OSK 1163/12; z dnia 20 maja 2016 r.; sygn. akt II OSK 2065/14; z dnia 11 stycznia 2018 r.; sygn. akt II OSK 1177/17; z dnia 8 czerwca 2019 r.; sygn. akt II OSK 2025/17; z dnia 18 grudnia 2019 r.; sygn. akt II OSK 3427/18; z dnia 19 grudnia 2019 r.; sygn. akt II OSK 3268/18; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; www. orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd podziela poglądy reprezentowane w przywołanych wyżej wyrokach oraz dodatkowo zauważa, że decyzja o wymeldowaniu ma charakter ewidencyjny, służy jedynie aktualizacji i doprowadzeniu do zgodności pomiędzy miejscem zamieszkania a miejscem zameldowania. Decyzja o wymeldowaniu nie skutkuje zmianą stosunków prawnorzeczowych dotyczących danej nieruchomości (wyrok WSA w Krakowie z 22 maja 2018 r., III SA/Kr 126/18, LEX nr 2500964). Przenosząc przedstawione wyżej zagadnienia materialnoprawne na grunt rozpatrywanej sprawy należy przede wszystkim wskazać, że postanowieniem z dnia [...] r. sygn. akt [...] Sąd Rejonowy w M. nadał klauzulę wykonalności ugodzie sądowej z dnia [...] r., sygn. akt [...] na rzecz uczestnika przeciwko skarżącej w części dotyczącej zobowiązania opuszczenia posesji należącej do uczestnika. Ugoda ta podlegała wykonaniu jako prawomocna co podniósł również w treści uzasadnienia Wojewoda. Z protokołu rozprawy głównej w tej sprawie wynika, że skarżąca zobowiązała się opuścić posesję należącą do uczestnika do dnia 31 marca 2021 r. Ponadto uczestnik oświadczył, że w dniu 26 lipca 2021 r. odebrał klucze do swojego domu z [...], w którym przebywa jego ojciec A. M. (k.161 – pisemne oświadczenie uczestnika). Z materiału dowodowego sprawy wynika, że skarżąca pomimo zawartej przed sądem ugody nadal nie godziła się z faktem braku możliwości mieszkania w domu należącym do uczestnika. Złożyła do Sądu Rejonowego w M. pozew o przywrócenie posiadania (sygn. akt: [...]), ale nie wykazywała zainteresowania przedmiotowym procesem. W konsekwencji na rozprawie, w dniu [...]. Sąd Rejonowy w M. zawiesił postępowanie, a następnie postanowieniem z [...] r. umorzył je. Dokonane przez organ w toku postępowania oględziny wykazały, że pomieszczenie wcześniej użytkowane przez skarżącą nie nosiły śladów codziennego zamieszkiwania lub użytkowania przez kogokolwiek. Pomieszczenia mieszkalne w budynku były idealnie uporządkowane, temperatura w lokalu mieszkalnym niska, lodówka w kuchni znajdującej się na parterze była wyłączona i pusta podobnie jak inne sprzęty kuchenne. W aktualnym stanie prawnym instytucja zameldowania ma charakter czysto ewidencyjny. Obowiązek meldunkowy służy przede wszystkim prawidłowemu wykonywaniu przez organy władzy publicznej ich funkcji. Posiadanie informacji o miejscu zamieszkania i pobytu umożliwia racjonalizację szeregu działań należących do zadań państwa i samorządu terytorialnego (vide wyrok TK z 27 maja 2002 r., sygn. akt K 20/01, OTK-A 2002/3/34). Oznacza to w szczególności, że zameldowanie nie służy powstaniu, czy też potwierdzeniu prawa własności lub innego prawa do określonego lokalu. Celem decyzji o wymeldowaniu jest doprowadzenie do zgodności ewidencji ze stanem faktycznym, a nie rozstrzyganie czy strona ma prawa do zamieszkiwania w danym lokalu (wyrok NSA z 15 września 2022 r., sygn. akt II OSK 2117/19, CBOSA). W ocenie składu orzekającego, w rozpatrywanej sprawie zostały spełnione przesłanki zastosowania art. 35 u.e.l. Organy orzekające w sprawie prawidłowo ustaliły w parciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, że skarżąca od lipca 2021 r. nie zamieszkuje w przedmiotowym budynku. Konieczność jego opuszczenia wynikała z zawartej przez skarżącą ugody sądowej. Skarżąca ją wykonała oddając skarżącemu klucz za pośrednictwem ojca. Brak determinacji w jej działaniach mających na celu przywrócenia posiadania potwierdził Sąd Rejonowy w M. umarzając postępowanie w tej sprawie. W związku z powyższym opuszczenie przez skarżącą przedmiotowego lokalu w lipcu 2021 r., należało uznać za dobrowolne, w rozumieniu art. 35 ustawy o ewidencji ludności. W świetle tak ustalonego stanu faktycznego sprawy i stwierdzenia wypełnienia przesłanek zastosowania art. 35 u.e.l., organy orzekające w sprawie były zobowiązane do wydania decyzji o wymeldowaniu skarżącej z przedmiotowego lokalu. Należy podkreślić, że decyzja wydana na podstawie powołanego wyżej przepisu jest decyzją związaną, a więc nie pozostawiającą organom luzu decyzyjnego w przypadku stwierdzenia zaistnienia przesłanek do jej wydania. Zarzuty skargi, dotyczące naruszenia przepisów postępowania nie są uzasadnione, gdyż w ocenie Sądu organy prawidłowo i rzetelnie zebrały dowody w sprawie i jednoznacznie ustaliły zaistnienie przesłanek do wydania zaskarżonej decyzji. Skarżąca miała możliwość aktywnego uczestnictwa w postępowaniu poprzez swojego pełnomocnika, który był prawidłowo zawiadamiany o czynnościach postępowania oraz przysługujących skarżącej prawach i obowiązkach (w aktach postępowania znajdują się prawidłowe zawiadomienia pełnomocnika skarżącej o planowanych czynnościach dowodowych organu - k.179, k. 182). Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.