II SA/Bd 450/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Sędziowie: sędzia WSA Renata Owczarzak sędzia WSA Jarosław Wichrowski (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 sierpnia 2022 r. sprawy ze skargi J. J. na uchwałę Rady Miejskiej Ciechocinka z dnia 6 grudnia 2021 r. nr XL/287/21 w przedmiocie zasad przyznawania wysokości diet radnym oraz zwrotu kosztów podróży służbowych 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały; 2. odrzuca skargę w zakresie żądania nakazania umożliwienia radnemu usprawiedliwiania nieobecności oraz zwrotu niesłusznie potrąconych diet radnym; 3. zasądza od Rady Miejskiej Ciechocinka na rzecz Skarżącego kwotę 300 (trzysta) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. J. J. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na uchwałę Rady Miejskiej Ciechocinka nr XL/287/2021 z dnia 6 grudnia 2021 r. w sprawie zasad przyznawania i wysokości diet radnych oraz zwrotu kosztów podróży służbowych radnym Rady Miejskiej złożył, zaskarżając ją w części, tj. wnosząc o stwierdzenie nieważności zapisów pozostałych po rozstrzygnięciu nadzorczym Wojewody nr 2/2022 dotyczących nieobecności radnych zawartych w treści § 4 ust. 1, 5, 6 uchwały. Uchwale, w zakresie, o którym mowa powyżej, Skarżący zarzucił: naruszenie art. 7, art. 32 oraz art. 169 ust. 4 Konstytucji RP w związku z wprowadzeniem ograniczenia potrącania diet radnym bez uwzględnienia pełnego katalogu obowiązków radnego wynikającego z ustawy, co prowadzi do postawienia wyborcy, interesanta w gorszej pozycji co do ważności interesu społecznego wynikającego z konieczności wyboru co do sankcji: potrącenia diety za nieobecność na komisji lub sesji a spotkaniem np. na planowym dyżurze; uniemożliwienie radnemu wskazania przyczyny, z powodu której jest nieobecny na posiedzeniu Rady lub Komisji co do obowiązku pełnienia mandatu, o których mowa w treści uchwały § 4 ust. 5, gdzie nie dokonuje się potrąceń diety radnemu, który jest nieobecny na posiedzeniu Rady lub Komisji z powodu wykonywania obowiązków związanych z pełnieniem mandatu; wyłączenie możliwości otrzymania diety niepomniejszonej o 5% w przypadku każdej usprawiedliwionej nieobecności na sesji lub posiedzeniu stałej komisji w związku z wypełnianiem obowiązku, o którym mowa w art. 23 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym oraz § 4 ust. 5 uchwały Rady Miejskiej Ciechocinka nr XL/287/2021; potrącenie diety mimo braku podstawy prawnej wynikającej z ustawy odnoszącej się do wypełniania obowiązku radnego, o którym mowa w art. 23-25 ustawy o samorządzie gminnym. Mając na uwadze powyższe, Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zapisów pozostałych po rozstrzygnięciu nadzorczym Wojewody nr 2/2022 dotyczących nieobecności radnych zawartych w treści § 4 ust. 1, 5, 6 uchwały lub nakazanie / umożliwienie radnemu usprawiedliwiania nieobecności w związku z wykonywaniem mandatu radnego w okolicznościach opisanych w art. 23 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym i zwrot niesłusznie potrąconych diet radnym w zw. z wykluczeniem możliwości pełnienia przez nich w momencie nieobecności na posiedzeniu Rady lub Komisji stałych innych zadań, o których mowa w art. 23-25 ustawy o samorządzie gminnym oraz § 4 ust. 5 uchwały. W uzasadnieniu wniesionej skargi Skarżący wskazał, że Rada Miejska Ciechocinka podjęła uchwałę nr XL/287/2021 w sprawie zasad przyznawania i wysokości diet radnych oraz zwrotu kosztów podróży służbowych radnym Rady Miejskiej Ciechocinka. Następnie, w dniu 5 stycznia 2022 r. wydane zostało Rozstrzygnięcie Nadzorcze Nr 2/2022 Wojewody Kujawsko-Pomorskiego w sprawie ww. uchwały. W przytoczonym rozstrzygnięciu Wojewoda orzekł o nieważności § 4 ust. 1 w części dotyczącej sformułowania "nieusprawiedliwionej", § 4 ust. 2, ust. 3 i ust. 4 uchwały. Wskazał, że w chwili obecnej od radnych nie są przyjmowane usprawiedliwienia, o których mowa § 4 ust. 5 uchwały. Uchwała zgodnie z § 8 weszła w życie z dniem podjęcia i ma zastosowanie do diet należnych od 1 sierpnia 2021 r. Skarżący podkreślił, że wystąpienie Wojewody odnosiło się do obowiązku usprawiedliwiania radnych przez Przewodniczącego Rady, a nie samych radnych swojej nieobecności, na co zezwala ustawa o samorządzie gminy. W związku z powyższym słusznie zostało sprecyzowane wystąpienie Wojewody dotyczące tej kwestii, natomiast Rada winna umożliwić radnym usprawiedliwianie się samemu na okoliczność wskazaną w ustawie. Wcześniej o tym nie pomyślano, mimo że uchylana wcześniej uchwała posiadała taki zapis. Zdaniem Skarżącego, użycie w zaskarżonej uchwale treści dotyczącej potrącania diet prowadzi do preferowania uczestnictwa w komisjach i sesjach, a nie w spotkaniach z wyborcami. Podejście takie jest niekonstytucyjne i nieprzewidziane przepisami ustawy o samorządzie gminy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wyjaśnił, że potrącanie diety w przypadku nieobecności radnego na posiedzeniu organów rady wynika z charakteru diety, która nie może być wypłacana ryczałtowo za sam fakt bycia radnym. Zarówno w orzecznictwie sądowym, jak i w orzecznictwie organów sprawujących nadzór nad działalnością samorządu gminnego nie jest akceptowany ryczałtowy system wypłaty diet. Słusznie bowiem podkreśla się, że ustalona w stałej kwocie dieta w formie ryczałtu miesięcznego ma mieć charakter rekompensacyjny i nie może przyjmować charakteru stałego, miesięcznego wynagrodzenia, niezależnego od kosztów związanych z pełnieniem funkcji. Istota diety sprowadza się do wyrównywania wydatków i strat spowodowanych pełnieniem funkcji. Ponadto, Skarżący kwestionuje również przepis, który nie zezwala na potrącenie diety w przypadku, gdy radny był nieobecny na sesji rady lub posiedzeniu komisji z powodu wykonywania innych obowiązków związanych wykonywaniem mandatu radnego. W ocenie organu, przepisy zaskarżonej uchwały nie naruszają wskazanych przez Skarżącego przepisów Konstytucji, brak jest więc podstaw do ich uchylenia. Podkreślił, że przepisy prawa nie przewidują w postępowaniu sądowo-administracyjnym rozstrzygnięć polegających na nakazaniu przez sąd określonego sposobu postępowania przez organ, takiego jak "nakazanie umożliwienia radnemu usprawiedliwiania nieobecności", a także "nakazania zwrotu niesłusznie potrąconych diet". Rozstrzygnięcia takie są niedopuszczalne ze względów formalnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 184 Konstytucji w związku z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r. poz. 137 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Mocą § 2 art. 1 tej ustawy kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Innymi słowy, kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy organ administracji nie naruszył prawa. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, jak również trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość zastosowania przyjętej procedury. Zasada, że sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej powoływana jako p.p.s.a.). Zgodnie zaś z art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a. – nawiązującym w tym zakresie wprost do art. 184 Konstytucji – kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego (pkt 5) oraz inne akty tych organów i ich związków, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej (pkt 6). Z brzmienia cyt. przepisu wynika zatem, że sądy administracyjne właściwe są do kontroli zgodności z prawem uchwał organów jednostek samorządu terytorialnego oraz aktów organów administracji rządowej stanowiących przepisy prawa miejscowego. Na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a., uwzględniając skargę na uchwałę, o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a, sąd stwierdza nieważność tej uchwały w całości lub w części albo stwierdza, że została wydana z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie jej nieważności. Odnośnie aktów organów gmin, przepis ten pozostaje w związku z art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 559 ze zm., dalej powoływana jako u.s.g.), stosownie do którego nieważna jest uchwała organu gminy sprzeczna z prawem. Na podstawie argumentacji a contrario do postanowień art. 91 ust. 4 cyt. ustawy, stanowiącego, że w przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały, ograniczając się do wskazania, że uchwałę wydano z naruszeniem prawa, należy przyjąć, że każde "istotne naruszenie prawa" uchwałą organu gminy oznacza jej nieważność, (por. T. Woś [w:] T. Woś., H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. LexisNexis, Warszawa 2012, s. 761-762). Pojęcie "istotne naruszenie prawa" nie zostało zdefiniowane w żadnej z ustaw samorządowych, tak samo jak i pojęcie "sprzeczność z prawem". W literaturze przedmiotu wypracowano pogląd, aprobowany w orzecznictwie sądowo-administracyjnym, że do istotnych wad, prowadzących do skutków, które nie mogą być tolerowane w demokratycznym państwie prawnym, zalicza się między innymi naruszenie przepisów prawa ustrojowego oraz prawa materialnego, a także przepisów regulujących procedury podejmowania uchwał. Sprzeczność z prawem uchwały organu jednostki samorządu terytorialnego zachodzi w sytuacji, gdy doszło do jej wydania z naruszeniem przepisów wyznaczających kompetencję do podejmowania uchwał, podstawy prawnej podejmowania uchwał, przepisów prawa ustrojowego, przepisów prawa materialnego przez wadliwą ich wykładnię, a także z naruszeniem przepisów regulujących procedurę podejmowania uchwał (por. M. Stahl, Z. Kmieciak, Akty nadzoru nad działalnością samorządu terytorialnego (w świetle orzecznictwa NSA i poglądów doktryny), Samorząd Terytorialny 2001 r., z. 1-2, s. 101-102). Równocześnie zaznaczenia wymaga, że mocą art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze, w granicach sprawy, wyznaczonych określonym w skardze przedmiotem zaskarżenia – który może obejmować całość albo tylko część danego aktu (zob.: J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, uw. 1 do art. 134; a także wyroki NSA: z 5.03.2008 r., sygn. I OSK 1799/07; z 9.04.2008 r., sygn. II GSK 22/08; z 27.10.2010 r., sygn. I OSK 73/10). Poddając kontroli sądowej zaskarżoną uchwałę, Sąd podziela ugruntowane stanowisko sądów administracyjnych, w którym podnosi się, że jakkolwiek w żadnym akcie prawnym nie ma sformułowanej legalnej definicji aktu prawa miejscowego, to przyjmuje się, że taki charakter mają akty normatywne zawierające normy postępowania o charakterze generalnym i abstrakcyjnym. Normatywny charakter aktu oznacza, że zawiera on wypowiedzi wyznaczające adresatom pewien sposób zachowania się, przybierający postać nakazu, zakazu lub uprawnienia. Charakter generalny oznacza, że normy zawarte w akcie definiują adresata poprzez wskazanie cech, a nie poprzez ich wymienienie z nazwy. Natomiast abstrakcyjność normy wyraża się w tym, że nakazywane, zakazywane lub dozwolone zachowanie ma mieć miejsce w pewnych, z reguły powtarzalnych okolicznościach, nie zaś w jednej konkretnej sytuacji. Akty te muszą więc dotyczyć zachowań powtarzalnych, nie mogą zaś konsumować się przez jednorazowe zastosowanie. Akty prawa miejscowego skierowane są do podmiotów (adresatów) pozostających poza strukturą administracji. W orzecznictwie sądowym ugruntowane jest również stanowisko, że dla kwalifikacji danej uchwały jako aktu prawa miejscowego decydujące znaczenie ma charakter norm prawnych i ich oddziaływanie na sytuację prawną adresatów. Przyjęto również, że jeżeli uchwała zawiera przynajmniej jedną normę o charakterze generalnym i abstrakcyjnym, to w sprawie możemy mieć do czynienia z aktem prawa miejscowego (zob. wyrok NSA z 11.09.2012 r., sygn. II OSK 1818/12; wyrok NSA z 25.02.2016 r., sygn. II OSK 1572/14; wyrok NSA z 20.09.2018 r., sygn. II OSK 2353/16; wyrok NSA z 19.06.2019 r., sygn. II OSK 2048/17 czy wyrok WSA w Opolu z 17.11.2020 r., sygn. II SA/Op 217/20). Sąd podziela pogląd wyrażony w judykaturze (m.in. w wyrokach NSA z 28.04.2020 r., sygn. II OSK 570/19 i z 7.11.2017 r., sygn. II OSK 2794/16; wyroku WSA w Rzeszowie z 25.08.2016 r., sygn. II SA/Rz 1701/15), zgodnie z którym uchwała w sprawie ustalenia zasad przyznawania i wysokości diet dla radnych jednostek samorządu terytorialnego jest aktem prawa miejscowego. Należy podkreślić, że przedmiotowa uchwała zawiera normy abstrakcyjne, ponieważ diety mają charakter powtarzalny. Przepisy te mają charakter generalny, gdyż ich adresatem nie jest konkretna osoba, ale każdy mieszkaniec, który pełniłby określoną w niej funkcję. Wprawdzie krąg adresatów tej uchwały nie jest zbyt liczny, to jednak poprzez określenie go wspólną cechą, jaką jest pełnienie funkcji, przepisy te stały się generalnymi. Nie ulega również wątpliwości to, że uchwała ta zawiera przepisy normatywne, na podstawie których jej adresaci uzyskali uprawnienia do diety. Ponadto, zaskarżona uchwała została wydana na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 25 ust. 4, 6 i 8 u.s.g. Jeśli zatem przedmiotowa uchwała należy do aktów prawa miejscowego, powinna była zostać opublikowana w wojewódzkim dzienniku urzędowym. Tymczasem w § 8 określono jedynie, że wchodzi ona w życie z dniem podjęcia i nie przewidziano jej publikacji w wojewódzkim dzienniku urzędowym. Tym samym zaskarżona uchwała nie została ogłoszona w wojewódzkim dzienniku urzędowym. Niespełnienie wymagań formalnych w uchwale, stanowiącej akt prawa miejscowego, w zakresie należytej publikacji – wynikających z art. 41 ust.1 u.s.g. w związku z art. 13 pkt 2 ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (tekst. jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 1461 ze zm.) jest istotnym naruszeniem prawa, powodującym konieczność stwierdzenia jej nieważności w całości (por wyrok NSA z 20.03.2009 r., sygn. II OSK 1526/08, wyrok WSA we Wrocławiu z 16.09.2009 r., sygn. III SA/Wr 238/09, a także Sławomir Dudziak - Akty prawa miejscowego stanowione przez samorząd terytorialny – kryteria kwalifikacji, wymogi w zakresie prawidłowego stanowienia oraz konsekwencje prawne ich naruszenia, ST 2012/3/5-17). Uchwała ta winna stanowić o jej wejściu w życie po upływie 14 dni od daty publikacji we właściwym wojewódzkim dzienniku urzędowym, zgodnie z art. 13 pkt 2 ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych. W wojewódzkim dzienniku urzędowym ogłasza się bowiem akty prawa miejscowego stanowione przez organy gminy. Prawidłowe ogłoszenie aktu prawa miejscowego ma zasadnicze znaczenie dla jego obowiązywania, jest bowiem, jak wyżej wspominano, warunkiem jego wejścia w życie. Akt normatywny, który nie został opublikowany (ogłoszony) zgodnie z obowiązującą procedurą i we właściwym trybie, nie może wiązać adresatów utworzonych w nim norm prawnych i nie odnosi skutku prawnego. Dotyczy to całego zakresu normatywnego tego aktu, czyli wszystkich norm prawnych w nim zamieszczonych. Skoro konsekwencją nieprawidłowego ogłoszenia aktu normatywnego jest uznanie, że akt taki nie wiąże w pełnym zakresie, nie posiada mocy obowiązującej, to należy stwierdzić jego nieważność w całości. Formalny i obligatoryjny wymóg wejścia w życie zaskarżonej uchwały w postaci właściwej publikacji nie został bowiem spełniony. Wypada wreszcie zauważyć, że właśnie w interesie publicznym, ochronie wspólnoty samorządowej służy zachowanie obowiązującego trybu promulgacji skierowanego do niej i obowiązującego na terenie gminy aktu prawa miejscowego w postaci zaskarżonej uchwały, choćby z racji wprowadzenia w art. 4 ust. 1 ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych vacatio legis, mającego na celu umożliwienie zaznajomienia się adresatów z nowymi regulacjami. Z powyższych względów Sąd stwierdził, że wskazane wyżej wady ocenianej uchwały polegające na nieprawidłowym trybie jej wejścia w życie, a w szczególności braku określenia obowiązku publikacji w urzędowym promulgatorze oraz zachowania odpowiedniego vacatio legis - uzasadniają twierdzenie, że została ona podjęta z istotnym naruszeniem art. 4 ust. 1 i art. 13 pkt 2 ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych. Zgodnie z tymi przepisami prawa, w wojewódzkim dzienniku urzędowym ogłasza się akty prawa miejscowego stanowione przez sejmik województwa, organ powiatu oraz organ gminy, w tym statuty województwa, powiatu i gminy (art. 13 pkt 2 cyt. ustawy). Akty normatywne, zawierające przepisy powszechnie obowiązujące, ogłaszane w dziennikach urzędowych wchodzą w życie po upływie czternastu dni od dnia ich ogłoszenia, chyba że dany akt normatywny określi termin dłuższy (art. 4 ust. 1 ustawy). W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku o stwierdzeniu nieważności zaskarżonej uchwały. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. w pkt 3 sentencji wyroku. W zakresie zaś sformułowanego w skardze żądania nakazania umożliwienia radnemu usprawiedliwienia nieobecności oraz zwrotu niesłusznie potrąconych diet radnym Sąd odrzucił skargę, o czym orzekł w pkt 2 sentencji wyroku. Merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi w postępowaniu przed sądem administracyjnym poprzedzone jest badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot, oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § pkt 6 p.p.s.a. Zgodnie z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Art. 3 § 2 cyt. ustawy stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1. decyzje administracyjne; 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6. akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7. akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8. bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1- 4a. Sformułowane w skardze żądanie Skarżącego wskazuje, że nie dotyczy ono żadnej ze spraw wyszczególnionych w powołanym wyżej przepisie. Sprawa w zakresie tego rodzaju żądania nie należy bowiem do właściwości sądów administracyjnych. W związku z powyższym na podstawie art. 58 § pkt 6 p.p.s.a. Sąd odrzucił skargę w zakresie wskazanego żądania. Cytowane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query. Na podstawie art. 15zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 2095) sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym. W okolicznościach niniejszej sprawy należy stwierdzić wypełnienie się warunków określonych w art. 15 zzs4 ust. 3 ww. ustawy, akcentując w szczególności realne zagrożenie epidemiologiczne dla zdrowia uczestników postępowania występujące na terenie miasta Bydgoszczy, będącego siedzibą tutejszego Sądu, oraz brak możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość z powodów technicznych. W konsekwencji w sprawie wydane zostało zarządzenie z dnia 15.07.2022 r. o skierowaniu sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym. Podkreślić należy, że zastosowany tryb nie wpłynął na ograniczenie praw stron postępowania sądowoadministracyjnego, Sąd bowiem w świetle art. 134 § 1 ppsa, rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd rozpoznaje zatem sprawę całościowo badając w sposób zupełny legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia, orzekając przy tym w składzie trzech sędziów podobnie jak na posiedzeniu jawnym.