I SA/Bd 325/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Tomasz Wójcik sędzia WSA Joanna Janiszewska-Ziołek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 26 sierpnia 2025r. sprawy ze skargi J. D. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 14 kwietnia 2025 r. nr 0115-KDST2-2.4011.470.2024.3.AP w przedmiocie pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 23 stycznia 2025r. nr 0115-KDST2-2.4011.470.2024.2.BM 2. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz J. D. kwotę 597 zł (pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. We wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wnioskodawca (też jako: strona, skarżący) podał, że zamierza rozpocząć prowadzenie działalności gospodarczej. Podmiot, z którym będzie współpracował jest dystrybutorem różnych firm w zakresie sprzedaży szeroko pojętych elementów transportu i napędu (taśmy transportujące, taśmy modularne, łańcuchy płytkowe, koła pasowe, pasy zębate itd.). Kontrahent zakupuje materiały w pełnych formatach produkcyjnych i konfekcjonuje je na lokalnej produkcji (konfekcji) pod swoich klientów (wycina odpowiedni format, łączy, dogrzewa różnego rodzaju profile). Klientami kontrahenta są: użytkownicy maszyn i urządzeń (zakłady produkcyjne), producenci urządzeń i maszyn, którzy dostarczają pełne linie technologiczne dla użytkowników końcowych wraz z elementami transportu i napędu kontrahenta. Klientami kontrahenta są też firmy handlowe, jednak wnioskodawca nie będzie obsługiwał takich firm. Klienci kontrahenta obsługiwani będą na terenie Polski i Europy. W związku z faktem znajomości rynku w zakresie branży kontrahenta uzyskanej przez skarżącego w pracy w innych podmiotach i zainteresowaniem tymi umiejętnościami przez kontrahenta, oba podmioty zamierzają nawiązać współpracę polegającą na świadczeniu usług pośrednictwa przez skarżącego na rzecz kontrahenta. Pośrednictwo będzie dotyczyć praktycznie w całości sprzedaży przez kontrahenta na rzecz klientów kontrahenta jak i w marginalnym stopniu wnioskodawca będzie pośredniczył w zakupach kontrahenta, którymi będą zakupy surowca niezbędnego do wykonania produktów oferowanych przez kontrahenta klientom kontrahenta. Wnioskodawca opisał poszczególne rodzaje czynności z podziałem na główne i okazjonalne. Czynności główne będą miały charakter usług pośrednictwa na rzecz kontrahenta, stanowić będą około 90% działań skarżącego w ramach wykonywanej działalności gospodarczej: 1) szukanie i pozyskiwanie nowych klientów z ww. grup, co obejmuje następujące czynności: szukanie firm w bazach danych, odnajdywanie osób odpowiedzialnych za zakupy, utrzymanie ruchu, inwestycje, dział jakości i inne komórki uczestniczące w procesach zakupowych tej grupy asortymentowej w firmach produkcyjnych, umawianie się na spotkania bezpośrednie z działami w celu prezentacji portfolio kontrahenta, wytycznych konstrukcyjnych, korzyści wynikających ze współpracy z kontrahentem, analizy rynku itd.; 2) ofertowanie asortymentu kontrahenta, na co składają się następujące czynności: a) przed przygotowaniem oferty potrzebna jest wizja lokalna w celu dobrania produktu (szerokość, długość, grubość, średnice, typ materiału itd.), klient kontrahenta sam dzwoni, aby umówić się na spotkanie, lub przy okazji spotkań okresowych organizowanych przez skarżącego, b) po dokonaniu doboru, strona wysyła zapytanie ofertowe do biura obsługi kontrahenta (opis techniczny produktu), c) biuro kontrahenta przygotowuje ofertę cenowo-terminową i wysyła bezpośrednio do klienta kontrahenta; 3) sprzedaż asortymentu kontrahenta, na podstawie wcześniej przygotowanych ofert klient wysyła zamówienie do biura obsługi kontrahenta i do strony, która monitoruje terminy realizacji, dostawy i jest pierwszym kontaktem z klientami kontrahenta w ramach procesu realizacji; 4) utrzymywanie relacji z klientami kontrahenta, strona średnio raz w miesiącu w celu monitorowania potrzeb i budowania relacji handlowych będzie odwiedzać klientów kontrahenta. Często na planowanych wizytach dochodzi do pomiarów elementów eksploatacyjnych, które znajdują się w asortymencie kontrahenta. Czynności okazjonalne, w większości będą miały charakter usług pośrednictwa na rzecz kontrahenta, stanowić będą około 10% działań skarżącego w ramach wykonywanej działalności gospodarczej, a będą to: 1. Szkolenia dla klientów kontrahenta i szkolenia wewnętrzne dla pracowników kontrahenta dotyczące produktów, wytycznych konstrukcyjnych, przeglądu procesów produkcyjnych, trendów. Zależnie od ilości uczestników i zakresu godzin będzie naliczane honorarium za przeprowadzone szkolenie. 2. Wdrażanie nowych produktów na rynek. Poprzez analizę rynku, trendów wytycznych organów wydających pozwolenia na produkcję szeroko pojęte uczestnictwo w targach branżowych i na konferencjach związanych z produkcją, wnioskodawca będzie szukał nowych produktów na rynku światowym, aby spełnić oczekiwania klientów kontrahenta. 3. Negocjowanie cen zakupowych dla kontrahenta (surowców, warunki dostaw, jakość). 4. Spotkania z dostawcami kontrahenta w celu realizacji zakupów kontrahenta. Kontrahent w ramach potrzeb zleca zorganizowanie wyjazdów biznesowych do dostawców krajowych i zagranicznych. W zakres wchodzi umówienie spotkań, negocjacje zakupowe, rozmowy o nowym asortymencie. Po powrocie przekazanie uzgodnień i wszystkich informacji do komórek zakupowych, działu handlowego i innych działów. Zależnie od poświęconego czasu wnioskodawca naliczy honorarium. Wynagrodzenie będzie zmienne, tj. będzie zależne od prowizji wypracowanej ze sprzedaży na rzecz klientów kontrahenta plus dodatkowe czynności takie jak szkolenia i czynności wymienione w pkt II nr 3 i 4. Wnioskodawca będzie wystawiał faktury VAT za każdy rodzaj wykonywanych czynności. Kontrahent może udostępnić wnioskodawcy rzeczy w celu wykonywania wyżej wymienionych zadań; wnioskodawca zakładając działalność gospodarczą będzie miał swoje auto firmowe, biuro, niezbędne narzędzia powiernicze, laptop, telefon i inne rzeczy. Tak więc wnioskodawca posiada niezbędną bazę do prowadzenia działalności gospodarczej. Produkty kontrahenta, które wnioskodawca będzie oferował klientom kontrahenta nie powinny być uznane za sprzedaż hurtową. Będą to pojedyncze sztuki poprzedzone ofertą cenowo-terminową. Przed przygotowaniem oferty potrzebna jest konsultacja z klientem w celu doboru produktu lub wizyta w zakładzie w celu zwymiarowania istniejącego elementu. Takie działania należy uznać za wykluczające znamiona sprzedaży hurtowej. W przypadku zakupów kontrahenta należy uznać, że mamy do czynienia z pośrednictwem w sprzedaży hurtowej, ponieważ pośrednictwo to będzie dotyczyć większych ilości surowca. Przychody wnioskodawcy, które osiągnie on w 2025 r. z pewnością nie przekroczą kwoty 2 000.000 EURO. W związku z powyższym, powstały u wnioskodawcy wątpliwości z prawidłowym rozliczeniem ryczałtu, w przypadku wyboru tej formy opodatkowania w 2025 roku. Wnioskodawca zadał pytania: 1. Czy przychody ze świadczenia przez wnioskodawcę czynności/usług wymienionych w pkt I stanu faktycznego będą podlegać opodatkowaniu 8,5% stawką zryczałtowanego podatku dochodowego od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (zwanego dalej ryczałtem) w sytuacji wyboru w przyszłym roku tej formy opodatkowania przez niego? 2. Czy przychody ze świadczenia przez wnioskodawcę czynności/usług wymienionych w nr 1 i 2 pkt II stanu faktycznego będą podlegać opodatkowaniu 8,5% stawką ryczałtu? 3. Czy przychody ze świadczenia przez wnioskodawcę czynności/usług wymienionych w nr 3 i 4 pkt II stanu faktycznego będą podlegać opodatkowaniu 15% stawką ryczałtu? Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w celu uzupełnienia wniosku, pismem zwrócił się do skarżącego o doprecyzowanie opisu okoliczności sprawy, tj. wskazanie pod jakim symbolem PKWiU (do 7 cyfr) sklasyfikowane są według Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług, wprowadzonej rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 4 września 2015 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (Dz.U. z 2015 r., poz. 1676, ze zm.) usługi wykonywane na rzecz kontrahenta. W odpowiedzi skarżący podał, że nie może i nie musi stwierdzić jak sklasyfikowane są wykonywane przez niego usługi. Zdaniem skarżącego podanie symbolu PKWiU jest elementem stanu prawnego, a nie opisu zdarzenia przyszłego. Podkreślił, że w opisie zdarzenia przyszłego precyzyjnie opisał, na czym polegają świadczone przez niego usługi i to DKIS winien dokonać kwalifikacji tychże usług do właściwego symbolu statystycznego PKWiU. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2025 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej pozostawił wniosek bez rozpatrzenia. Zdaniem organu, skarżący nie uzupełnił wszystkich braków formalnych wniosku, dlatego wydanie interpretacji indywidualnej nie jest możliwe. Rozpoznając złożone zażalenie Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2025 r. utrzymał w mocy ww. postanowienie. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 14b § 3 w zw. z art. 14g ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111; dalej: O.p.), poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że brak podania przez stronę we wniosku symbolu Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (zwanej dalej PKWiU) dla świadczonych usług stanowi brak formalny wniosku, organ wskazał, że skierowanie do skarżącego wezwania było uzasadnione, ponieważ rolą organu interpretacyjnego nie jest klasyfikowanie usług pod względem symbolu PKWiU. To na podatniku spoczywa obowiązek samodzielnego dokonania takiej klasyfikacji. Organ podatkowy w ramach postępowania interpretacyjnego nie jest uprawniony do dokonania oceny wskazanej przez podatnika klasyfikacji towaru lub usługi, jak również nie jest uprawniony do dokonania samodzielnie takiej klasyfikacji. Kwestie klasyfikacyjne pozostają poza zakresem przepisów prawa podatkowego – klasyfikacja czy taryfikacja jest to obszar statystyczny lub obszar zharmonizowany unijnie – taryfikacyjny. Przepisy podatkowe i przepisy o statystyce publicznej, to odrębne dziedziny prawa publicznego. Zatem organ nie zgodził się ze stanowiskiem skarżącego, że powinien dokonać klasyfikacji opisanych usług. Zdaniem organu, gdyby dokonał analizy charakteru usługi pod kątem Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług zawartej w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 4 września 2015 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (Dz. U. z 2015 r., poz. 1676 ze zm.), stanowiłoby to naruszenie art. 14b O.p. Klasyfikacja statystyczna jest elementem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego podanego przez wnioskodawcę i nie powinna być weryfikowana w postępowaniu interpretacyjnym. Taki wniosek wypływa z orzecznictwa sądowoadministracyjnego, m.in. z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 marca 2016 r., sygn. akt I FSK 1031/14. Natomiast w przypadku trudności w ustaleniu właściwego grupowania m.in. usług według Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług, zainteresowany podmiot może zwrócić się z wnioskiem do Urzędu Statystycznego w Łodzi, który udziela informacji w zakresie stosowania takiej klasyfikacji, na podstawie wniosku podatnika, w którym to wniosku zawarte są informacje dotyczące zakresu i charakteru planowanej działalności gospodarczej. Zatem przedstawiony opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego nie był wyczerpujący, w jego treści zabrakło informacji odnośnie kwalifikacji świadczonych usług do odpowiedniego grupowania PKWiU. Grupowanie PKWiU świadczonych przez skarżącego usług jest kluczową informacją, uwzględniając to, że przepisy ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne odwołują się w swojej treści do klasyfikacji PKWiU. W związku z tym, że skarżący nie udzielił jednoznacznej odpowiedzi na pytanie organu w tym zakresie, a jedynie udzielił wyjaśnień dotyczących powodu jej niedokonania, przedstawiony opis sprawy (zarówno pierwotnie we wniosku, jak i po jego uzupełnieniu) nie dawał, w ocenie organu, możliwości wydania merytorycznego rozstrzygnięcia, tj. uznania stanowiska wnioskodawcy za prawidłowe bądź nieprawidłowe. W złożonej do tut. Sądu skardze skarżący zarzucił naruszenie: 1) art. 14b § 3 w zw. z art. 14g § 1 O.p., poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że podanie symbolu Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (dalej PKWiU) dla świadczonych przez stronę usług stanowi element stanu faktycznego wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, co spowodowało, że brak takiego wskazania PKWiU przez stronę doprowadził DKIS do konkluzji, że wniosek o wydanie interpretacji nie spełnia wymagań określonych w art. 14b § 3 O.p. i dlatego DKIS pozostawił wniosek strony o wydanie interpretacji indywidualnej bez rozpoznania - bezsprzecznie element oceny prawnej; 2) art. 169 § 1 w zw. z art 14h O.p., przez żądanie, aby w trybie usunięcia braków formalnych to strona, nie zaś organ, rozstrzygnął kluczowe kwestie interpretacyjne zagadnienia prawnego będącego przedmiotem wniosku; 3) art. 14b § 1 O.p. przez bezpodstawne niewykonanie ustawowego obowiązku polegającego na wydaniu przez organ interpretacji indywidualnej; 4) art. 14g § 1 O.p. przez pozostawienie bez rozpatrzenia wniosku, bez zaistnienia wskazanych w przepisie przesłanek; 5) art. 120 § 1 w zw. z art. 14h O.p. oraz art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, przez działanie wbrew obowiązującym przepisom prawa, w szczególności ww. przepisom O.p.; 6) naruszenie art. 121 § 1 w zw. z art. 14h O.p. poprzez przeprowadzenie postępowania interpretacyjnego z naruszeniem zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie podatnika. Mając na uwadze powyższe zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego postanowienia o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania. Zdaniem skarżącego domaganie się przez DKIS od wnioskodawcy uzupełnienia wniosku poprzez zaklasyfikowanie świadczonych przez niego usług zgodnie z wymogami klasyfikacji PKWiU nie jest konieczne, gdyż czynność ta nie stanowi niezbędnego elementu stanu faktycznego, co znajduje odzwierciedlenie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zdaniem NSA, w zależności od woli wnioskodawcy i sposobu w jaki skonstruuje on wniosek o interpretację, klasyfikacja statystyczna PKWiU może stanowić element stanu faktycznego albo element normy prawnej, którą organ musi merytorycznie rozpatrzeć. Od wnioskodawcy zależy czy klasyfikacji PKWiU przypisze rolę wyłącznie okoliczności faktycznej (elementu zdarzenia przyszłego), czy też rolę wymagającą także określenia prawnego (co należy do obowiązków Dyrektora) na użytek zastosowania określonej normy prawa podatkowego. NSA uznaje, że w postępowaniu o wydanie interpretacji indywidualnej wnioskodawca podejmuje swobodną decyzję co do tego, o jaką kwestię podatkową pyta i w otoczeniu jakich okoliczności (zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego) do tej kwestii się odnoszących. Strona podniosła, że we wniosku nie pytała Dyrektora o symbol PKWiU, tylko o stawkę ryczałtu dla świadczonych usług. Wskazała, że zajmuje się tylko kwestią podatkową przedstawiając szeroką argumentację prawną w tej materii. Jeżeli więc nie podała symbolu PKWiU uznając, że nie jest to element stanu faktycznego, do czego zgodnie z powyższą argumentacją miała prawo, to stanowisko DKIS należy uznać za błędne. Przedmiotem sporu była wątpliwość czy skarżący sam musi we wniosku podać dla świadczonych przez siebie usług symbol PKWiU, jako element stanu faktycznego wniosku, w sytuacji, kiedy właściwa stawka ryczałtu, o którą pytał jest uzależniona właśnie od tego symbolu (PKWiU) i stanowi podstawę (jako swoiste zagadnienie wstępne) do wydania interpretacji. Skarżący we wniosku wymienił wszystkie prace/czynności będące jego przedmiotem bez podania ich symbolu PKWiU. Innymi słowy, we wniosku i jego uzupełnieniu przedstawił w całości stan faktyczny bez umiejscowienia go według klasyfikacji PKWiU, pokazując, że w niniejszej materii ma zastosowanie: art. 12 ust. 1 pkt 5 lit. a ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz.U. z 2024 r. poz. 776), który co do zasady opodatkowuje 8,5% stawką ryczałtu, oraz art. 12 ust. 1 pkt 2 lit. c tej ustawy, do którego ma zastosowanie 15% stawka ryczałtu. W ocenie skarżącego, przyjmując, że organ podatkowy nie może przy wydawaniu interpretacji zaklasyfikować usług według PKWiU, a musi uznać za wiążące takie zaklasyfikowanie według PKWiU podane przez stronę, to oznacza faktycznie brak decyzyjności DKIS przy wydawaniu interpretacji indywidualnych. Innymi słowy, jeżeli strona podałaby zaklasyfikowanie usługi według PKWiU, a DKIS nie mógłby tego negować (weryfikować), przejmując obowiązek uznania jako właściwe zaklasyfikowanie PKWiU podane przez stronę, to pozbawiłoby to organ podatkowy możliwości decyzyjnych, a tryb wydawania interpretacji byłby de facto martwy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że sądowa kontrola działalności administracji publicznej ogranicza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z prawem. Wynika to z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r. poz. 1267). Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej także jako: "p.p.s.a.") wynika, że zaskarżone postanowienie podlega uchyleniu wtedy, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania (lit. b) lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W razie zaś stwierdzenia, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, sąd oddala skargę (art. 151 p.p.s.a.). Wskazać należy, że Sąd rozpoznał niniejszą sprawę na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym. Jak stanowi art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sąd może rozpoznać sprawę w trybie uproszczonym, gdy przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W kontrolowanej sprawie zaistniała przesłanka do rozpoznania sprawy w trybie uproszczonym. Przedmiot skargi kwalifikował sprawę do kategorii, o jakich mowa w art. 119 pkt 3 p.p.s.a. Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, na podstawie tego przepisu, jest niezależne od woli stron (por. wyroki NSA: z 11 czerwca 2019 r., sygn. akt II OSK 1867/17; z 8 grudnia 2020 r., I FSK 1110/20, I FSK 1121/20 i I FSK 1122/20; z 16 lutego 2021 r., III FSK 2430/21; wszystkie orzeczenia dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie zarządzeniem z dnia 16 lipca 2025 r. Przewodniczący Wydziału skierował sprawę na posiedzenie niejawne. Nie zachodził zatem obowiązek skierowania sprawy na rozprawę. Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Sąd zauważa, że podobne zagadnienie było przedmiotem oceny sądów administracyjnych np. wyroki: WSA w Poznaniu z dnia 13 marca 2025 r. sygn. akt I SA/Po 2/25, z 30 listopada 2022 r. sygn. akt I SA/Po 639/22; WSA w Rzeszowie z 10 grudnia 2024 r. sygn. akt I SA/Rz 535/24. Sąd w obecnym składzie podziela poglądy zaprezentowane w tych wyrokach i posłuży się odpowiednio argumentacją w nich zawartą. Rozstrzygnięcie sporu wymaga dokonania kontroli legalności zaskarżonego postanowienia, którym utrzymano w mocy wydane w pierwszej instancji postanowienie pozostawiające bez rozpatrzenia wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Istota sporu w rozpatrywanej sprawie koncentruje się wokół kwestii, czy wobec treści art. 14b § 3 O.p., strona we wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej, opisując stan faktyczny/zdarzenie przyszłe, w kontekście zadanego pytania dotyczącego zryczałtowanego podatku dochodowego od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne, w zakresie opodatkowania przychodów osiąganych z działalności gospodarczej, zobowiązana była do wskazania symbolu PKWiU świadczonej przez siebie usługi. Zdaniem organu podanie symbolu PKWiU jest koniecznym elementem wniosku podatnika przedstawiającego opis stanu faktycznego/zdarzenia prawnego. Z kolei skarżący stoi na stanowisku, że jest to element stanu prawnego, a wzywanie podatnika do uzupełnienia wniosku w tym zakresie jest bezpodstawne. W tak zakreślonym sporze, na wstępie niniejszych rozważań należy zwrócić uwagę na charakter postępowania wywołanego wnioskiem o wydanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego, cel wydania interpretacji indywidualnej i jej istotne cechy. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się m.in., że indywidualna interpretacja prawa podatkowego nie jest aktem administracyjnym, a więc nie rozstrzyga o prawach i obowiązkach jej adresata. Jest to czynność, która nie dotyczy uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, a tylko o nich się wypowiada. Polega ona bowiem wyłącznie na udzieleniu informacji, nie wiąże się z przyznaniem, stwierdzeniem albo uznaniem uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Wydanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego nie tworzy w stosunku do jej adresata jakichkolwiek prawnie znaczących uprawnień i/lub obowiązków. Tworzy jedynie stan udzielenia informacji o możliwościach stosowania i wykładni prawa, do której jej adresat może się zastosować, choć niewątpliwie nie ma takiego obowiązku. Na etapie uzyskiwania interpretacji dochodzi jedynie do niewiążącej "wymiany poglądów" na możliwość zastosowania konkretnych przepisów prawa podatkowego do pewnego stanu faktycznego (zob. wyrok NSA z 3 czerwca 2014 r., II FSK 1550/12). Interpretacja indywidualna zawiera, stosownie do art. 14c § 1 i § 2 O.p., ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym (§ 1), a w przypadku uznania stanowiska wnioskodawcy za nieprawidłowe zawiera wskazanie stanowiska prawidłowego wraz z uzasadnieniem prawnym (§ 2). Istotą interpretacji indywidualnej jest więc rozstrzygnięcie, czy wnioskodawca prawidłowo postrzega, jakie skutki prawne na gruncie określonych przepisów prawa podatkowego wywołuje przedstawiony przez niego stan faktyczny albo zdarzenie przyszłe. Zatem udzielenie interpretacji polega na wyrażeniu poglądu dotyczącego rozumienia treści poddanych interpretacji przepisów prawa podatkowego i sposobu ich zastosowania wyłącznie w odniesieniu do wskazanego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego (por. wyrok NSA z 30 stycznia 2018 r,. II FSK 40/16). Ponadto należy zaznaczyć, że choć w art. 14b § 1 O.p. mowa jest o tym, że interpretacje przepisów prawa podatkowego wydaje się na wniosek zainteresowanego, w jego indywidualnej sprawie, to nie oznacza, że każdy wniosek podatnika o wydanie interpretacji podatkowej w jego indywidualnej sprawie zobowiązuje organ podatkowy do wydania takiej interpretacji. Prawo podatnika do uzyskania informacji o sposobie rozumienia określonych przepisów prawa podatkowego nie ma bowiem charakteru absolutnego. Jego realizacja nie jest bezwarunkowa, przeciwnie, obwarowana została przez ustawodawcę pewnymi przesłankami, na jakich prawo to może znaleźć swój wyraz w procesowej formie pisemnej interpretacji podatkowej w indywidualnej sprawie podatnika. Warunki te, to nie tylko wymogi formalne wniosku o jej udzielenie, jak obowiązek wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz przedstawienie własnego stanowiska, ale w równym stopniu także kryteria materialnoprawne, tj. związane m.in. z tym, o co pyta podatnik. Organ nie może uchylić się od wydania interpretacji, podając jako powód to, że wymagałoby to sięgnięcia do ustaw nienależących do prawa podatkowego. Wydanie interpretacji indywidualnej często wymaga nie tylko wykładni wyłącznie prawa podatkowego sensu stricto, zdefiniowanego w art. 3 pkt 2 O.p. Skutki podatkowe niejednokrotnie wynikają z różnych zdarzeń prawnych, zwykle z zakresu prawa cywilnego (prawa zobowiązań, prawa spadkowego, prawa rzeczowego), ale też z zakresu prawa administracyjnego. Wnioskodawca jest uprawniony o wystąpienie o interpretację w związku z każdym takim zdarzeniem. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę opowiada się za takim rozumieniem pojęcia "przepisy prawa podatkowego", o którym mowa w art. 14b § 1 O.p., zgodnie z którym przedmiotem interpretacji podatkowej mogą być także przepisy, które współkształtują daną instytucję podatkowego prawa materialnego (zob. wyroki NSA z 12 października 2022 r., II FSK 252/22; z 15 stycznia 2020 r., II FSK 346/18). W przedmiotowej sprawie, podstawę prawną wezwania, w zakresie uzupełnienia wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej stanowił przepis art. 169 § 1 w zw. z art. 14h i art. 14b § 3 O.p. Zgodnie z art. 169 § 1 O.p., jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia. Z kolei w myśl art. 14b § 3 O.p., składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Przez wyczerpująco przedstawiony stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) należy rozumieć taki stan faktyczny (zdarzenie przyszłe), na podstawie którego można w sposób pewny i niewątpliwy udzielić jednoznacznej informacji w zakresie możliwości zastosowania przepisu prawa podatkowego w odniesieniu do przedstawionego zdarzenia. Wskazany przez wnioskującego o udzielenie interpretacji indywidualnej opis stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) musi być zatem precyzyjny, wyczerpujący i jednoznaczny (zob. wyrok NSA z dnia 21 lutego 2019 r., sygn. akt II FSK 378/17) Pogląd o konieczności pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku interpretacyjnego, Dyrektor wywodzi z tego, że przedstawiony opis sprawy (zarówno pierwotnie we wniosku, jak i po jego uzupełnieniu) nie daje możliwości wydania merytorycznego rozstrzygnięcia, tj. uznania stanowiska skarżącego za prawidłowe bądź nieprawidłowe. Organ podniósł, że pomimo skierowania do skarżącego wezwania do uzupełnienia braków formalnych, nie otrzymał informacji niezbędnych dla dokonania żądanego w sprawie rozstrzygnięcia, tj. wydania interpretacji w zakresie stawki ryczałtu dla przychodów z tytułu świadczonych w ramach działalności gospodarczej usług. Organ zauważył, że konkretne grupowanie PKWiU świadczonych przez skarżącego usług jest kluczową informacją, uwzględniając to, że przepisy ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne odwołują się w swojej treści do klasyfikacji PKWiU. W celu ustalenia stawki ryczałtu dla potrzeb opodatkowania osiąganych przychodów (dochodów) zryczałtowanym podatkiem dochodowym niezbędne jest wskazanie, do jakiego grupowania wg PKWiU, klasyfikowane są wykonywane w ramach działalności gospodarczej usługi. Tym samym brak uzupełnienia wniosku we wskazanym zakresie – zdaniem Dyrektora KIS - uniemożliwia rozpatrzenie wniosku poprzez wydanie interpretacji indywidualnej. W przekonaniu organu skarżący nie wyjaśnił w sposób precyzyjny i jednoznaczny wszystkich kwestii, których dotyczyło wezwanie. Nie wskazał bowiem jak są sklasyfikowane - na podstawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU) - faktycznie wykonywane przez niego czynności, których dotyczy wniosek. Z kolei skarżący podniósł, że nie jest on w stanie samodzielnie określić jaką stawkę ryczałtu powinien zastosować i dlatego wniósł o wydanie interpretacji indywidualnej, uznając, że określenie kodu PKWiU jest elementem przepisów prawa podatkowego, a tym samym interpretacji indywidualnej. W ocenie Sądu rację w tym sporze należy przyznać stronie skarżącej. Zauważyć należy, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, w tym w szczególności w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, przyjmowane jest stanowisko, że podanie symbolu klasyfikacji PKWiU dla konkretnej usługi nie może być uznane za element stanu faktycznego, wymagany we wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w rozumieniu art. 14b § 3 O.p. - zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 27 maja 2024 r. (I FSK 1569/20), z 26 stycznia 2024 r. (I FSK 487/23), z 25 maja 2022 r. (II FSK 678/21), z 18 maja 2022 r. (II FSK 2306/19), z 2 czerwca 2022 r. (II FSK 2776/19), z 26 stycznia 2021 r. (I FSK 581/19), z 27 stycznia 2021 r. (I FSK 640/19), z 10 lutego 2021 r. (II FSK 2840/18). Tut. Sąd wskazany kierunek wykładni art. 14b § 3 O.p. w pełni podziela, potwierdzając tym samym prawidłowość poglądu wyrażonego przez skarżącego, że podanie symbolu klasyfikacji statystycznej usługi nie może być uznane za element stanu faktycznego wymagany we wniosku o wydanie interpretacji. Stanem faktycznym są opisane zdarzenia rzeczywiste sprawy, które powodować mogą określone konsekwencje na gruncie prawa podatkowego, a nie ich ocena prawna. Skarżący opisał we wniosku i jego uzupełnieniu jakie usługi świadczy, na czym one polegają i czym się charakteryzują. Rzeczą organu było zatem wydanie interpretacji podatkowej, zawierającej ocenę prawną stanowiska skarżącego. Uzależnianie wydania interpretacji od podania symbolu PKWiU nie znajduje oparcia w przepisach prawa. Sąd nie podziela wyrażonego przez organ zapatrywania, jakoby wezwanie skarżącego do uzupełnienia wniosku o klasyfikację PKWiU faktycznie wykonywanych czynności, było niezbędne do jego prawidłowego merytorycznego rozpatrzenia i dla prawidłowego wydania interpretacji indywidualnej. Błędne jest bowiem stanowisko, że tego rodzaju okoliczność stanowi element stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, którym jest związany. Przeciwnie, jest to element oceny prawnej, którym organ interpretacyjny związany nie jest i którą to ocenę powinien wyrazić, aprobując bądź negując ocenę wyrażoną przez podatnika (zainteresowanego w postępowaniu interpretacyjnym). W związku z tym, ewentualne wskazanie takiej klasyfikacji przez podatnika nie jest dla organu wiążące. Istotne jest bowiem, że organ dokonuje oceny wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej na podstawie opisu usługi, a nie na podstawie podanej przez wnioskodawcę klasyfikacji PKWiU. W uzasadnieniu wydanego w poszerzonym składzie postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 stycznia 2020 r., sygn. akt I FPS 3/19 wskazano, że w postępowaniu o wydanie interpretacji indywidualnej wnioskodawca według własnego uznania podejmuje swobodną decyzję co do tego, o jaką kwestię podatkową pyta i w otoczeniu jakich okoliczności (zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego) do tej kwestii odnoszących się. W konsekwencji to, co jednym razem jest elementem stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego, innym razem może być ważną częścią prawną interpretacji indywidualnej, w której wnioskodawca oczekuje oceny swojego stanowiska w ramach merytorycznej wypowiedzi organu podatkowego. W odniesieniu do klasyfikacji PKWiU oznacza to, że podatnik we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej może nie lokować ziszczenia się tej części normy prawnopodatkowej w ramach podania stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego, bądź uczynić ją (tę klasyfikację) elementem części faktycznej wniosku i nie objąć wątpliwościami prawnymi. Zbędne było więc, w realiach analizowanej sprawy, pytanie o pozycję PKWiU właściwą dla opisanych przez skarżącego usług. Bez względu na odpowiedź, obowiązkiem organu jest rozstrzygnięcie wątpliwości prawnych dotyczących przepisów prawa podatkowego, które powinien zastosować. Tut. Sąd podziela również pogląd wyrażony w orzecznictwie, że w sytuacji, gdy na sposób opodatkowania wpływ ma symbol PKWiU, to przyjęcie, że stanowi on jedynie element stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) wniosku o interpretację, z pominięciem również jego normatywnego charakteru, w rezultacie skutkowałoby związaniem organu wskazaniem wnioskodawcy w tym zakresie i przekreślałoby w takim przypadku cel interpretacji. Gdyby podzielić prezentowane przez organ stanowisko, to organ w takim przypadku, nie mogąc wskazać prawidłowej klasyfikacji statystycznej opisanych we wniosku usług czy towaru, musiałby podzielić stanowisko wnioskodawcy w tej kwestii, a co za tym idzie także stawki podatku. Włączenie do ustawy podatkowej identyfikacji towarów i usług na podstawie przepisów o statystyce publicznej sprawia, że symbole klasyfikacji statystycznych mają znaczenie prawno-podatkowe, skoro z woli ustawodawcy ich uwzględnienie jest niezbędne do określenia przedmiotu i stawki opodatkowania. Obowiązek podatnika przypisania świadczonym usługom symboli PKWiU oraz wydawanie opinii statystycznych przez właściwe organy statystyczne, nie zwalniają organów podatkowych z obowiązku dokonania własnych ustaleń w tym zakresie. Nie ma więc podstaw prawnych, aby klasyfikacja statystyczna, przez którą identyfikowany jest obowiązek podatkowy, była wyłączona z przedmiotu interpretacji wydawanej na podstawie art. 14b O.p. (zob. wyroki NSA z 27 stycznia 2021 r. sygn. akt I FSK 640/19; z 13 czerwca 2019 r. sygn. akt I FSK 1077/17; z 26 kwietnia 2018 r. sygn. akt I FSK 938/16). Mając na uwadze powyższe należało stwierdzić, że wskazanie symbolu klasyfikacji PKWiU dla opisanych we wniosku usług nie było elementem stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), wymaganym w rozumieniu art. 14b § 3 O.p. Stanem faktycznym są opisane zdarzenia rzeczywiste sprawy, które powodować mogą określone konsekwencje na gruncie prawa podatkowego, a nie ich ocena prawna. Skarżący opisał we wniosku i jego uzupełnieniu, jakie usługi świadczy, na czym one polegają i czym się charakteryzują. Jeżeli, w ocenie organu, opis usług zawarty we wniosku był zbyt ogólny, to należało odpowiednio sformułować pytania i wezwać skarżącego do ich sprecyzowania, a nie do podania symbolu PKWiU, jak uczyniono w wezwaniu (por. wyroki NSA z 26 sierpnia 2020 r. sygn. akt II FSK 2906/19 oraz II FSK 2983/19). Sąd zaznacza, że w trybie art. 169 § 1 w zw. z art. 14h O.p. nie można żądać od podatnika, ubiegającego się o interpretację indywidualną, aby wskazał pozycję klasyfikacji statystycznej świadczonych usług, jako warunek sine qua non wydania interpretacji. W konsekwencji powyższego, tut. Sąd stwierdza, że zaskarżone postanowienia zostały wydane z naruszeniem prawa procesowego, tj. art. 169 § 1 w zw. z art. 14b § 3 zw. z art. 14c § 1 w zw. z art. 14g oraz w zw. z art. 14h O.p., poprzez ich zastosowanie w sprawie i pozostawienie wniosku skarżącego bez rozpatrzenia. Wbrew stanowisku organu, w rozpoznawanej sprawie brak było podstaw do takiego działania. Na uwzględnienie zasługiwał także zarzut naruszenia art. 120 i art. 121 § 1 O.p. W związku z tym, w toku ponownego rozpoznania sprawy, organ wyda interpretację indywidualną w zakresie objętym wnioskiem, uwzględniając ocenę prawną Sądu, co do spełnienia przez stronę wymogów formalnych wniosku określonych w art. 14b § 1 i § 3 O.p. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a., uchylił postanowienia organów obu instancji (pkt 1 sentencji wyroku). O kosztach postępowania (pkt 2 sentencji wyroku) orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 i 4 powołanego aktu. Na kwotę zasądzonych kosztów postępowania składa się: wpis od skargi w kwocie 100 zł, równowartość opłaty skarbowej od dokumentu pełnomocnictwa procesowego w kwocie 17 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego w kwocie 480 zł należne na podstawie § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 sierpnia 2018 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. poz. 1687).