I SA/Po 263/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Waldemar Inerowicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Nikodem Sędzia WSA Barbara Rennert Protokolant: starszy sekretarz sądowy Agata Pasternak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 września 2022 r. sprawy ze skargi M. L. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 26 stycznia 2022 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług I. uchyla zaskarżoną interpretację; II. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę [...],- zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wnioskiem z 28 października 2021 r., uzupełnionym pismami z 17 i 18 stycznia 2022 r., M. L. (dalej jako: "wnioskodawczyni" lub "skarżąca") wystąpiła do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie wniesienia do spółki jawnej wkładu niepieniężnego w postaci znaku towarowego. Prezentując we wniosku opis zdarzenia przyszłego wnioskodawczyni wskazała, że w przyszłości będzie wspólnikiem spółki jawnej (dalej jako: "Spółka"). Wnioskodawczyni posiada status polskiego rezydenta podatkowego. Nie prowadzi i nie zamierza prowadzić działalności gospodarczej. Wnioskodawczyni otrzyma od ojca w formie darowizny do majątku osobistego prawo ochronne na znak towarowy i związane z nim autorskie prawo majątkowe. Wnioskodawczyni rozważa wniesienie znaku towarowego w drodze wkładu niepieniężnego (aportu) do spółki jawnej w zamian za ogół praw i obowiązków, wynikających z bycia wspólnikiem spółki jawnej. Przed dokonaniem aportu wnioskodawczyni uzyska wycenę rzeczoznawcy majątkowego, który określi wartość rynkową znaku towarowego. Przedmiotem wkładu nie będzie przedsiębiorstwo ani jego zorganizowana część. Znak towarowy nie będzie wprowadzony do ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych wnioskodawczyni w chwili dokonywania aportu. Znak towarowy nie będzie amortyzowany przez wnioskodawczynię, a w chwili wniesienia aportu będzie pozostawał składnikiem majątku osobistego wnioskodawczyni. Znak dotyczy towarów związanych z branżą stolarską, głównie w segmencie obróbki drewna oraz płyt laminowanych, wiórowych i sklejki. Wnioskodawczyni wyjaśniła, że rozważa wniesienie znaku towarowego aportem do spółki jawnej, która dopiero powstanie. Dopiero następnie Spółka w ramach prowadzonej przez siebie działalności będzie posiadać określony znak towarowy i zawrze umowę dzierżawy znaku towarowego z innymi podmiotami. W ramach takiej umowy dzierżawca znaku towarowego będzie się mógł nim posługiwać na warunkach określonych w umowie i użytkować w prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej, a wydzierżawiający będzie płacić czynsz oznaczony w pieniądzach (miesięcznie, kwartalnie lub rocznie). Jednocześnie wnioskodawczyni wskazała, że od momentu ewentualnego uzyskania darowizny znaku towarowego do czasu zawiązania spółki jawnej i wniesienia do niej aportem znaku towarowego, może nieodpłatnie oddawać do używania znak towarowy. Nieodpłatność oddania znaku do używania będzie wynikać z krótkiego czasu pomiędzy potencjalną darowizną a wniesieniem znaku aportem do spółki jawnej (będzie to okres od kilku do maksymalnie kilkunastu dni). Na tle tak przedstawionego zdarzenia przyszłego wnioskodawczyni zadała organowi następujące pytanie: czy wniesienie wkładu niepieniężnego w postaci znaku towarowego do spółki jawnej będzie podlegało opodatkowaniu podatkiem VAT? Zdaniem wnioskodawczyni, odpowiedź na powyższe pytanie powinna być negatywna. W tym kontekście wnioskodawczyni wskazała, że choć wniesienie aportu do spółki jawnej ma charakter odpłatnego świadczenia usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. ze zm. - w skrócie: "u.p.t.u.") - bowiem dokonujący tej czynności otrzymuje w zamian wymierną korzyść majątkową w postaci ogółu praw i obowiązków w tejże spółce - to samo stwierdzenie, że dana czynność stanowi odpłatne świadczenie usług w rozumieniu art. 5 ust. 1 u.p.t.u. nie jest wystarczającą przesłanką skutkującą opodatkowaniem tej czynności podatkiem VAT. Dla wystąpienia opodatkowania przy wniesieniu konieczne jest dodatkowo stwierdzenie dokonania tej czynności przez podatnika podatku VAT i to działającego w takim charakterze przy dokonaniu tej czynności. Tymczasem jednorazowa czynność wniesienia aportem prawa ochronnego do znaku towarowego nie konstytuuje stwierdzenia prowadzenia przez wnioskodawczynię działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 u.p.t.u. Na potwierdzenie słuszności swojego stanowiska wnioskodawczyni powołała się na orzeczenia sądów administracyjnych i interpretacje indywidualne wydane w tożsamych sprawach. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z 18 listopada 2021 r., nr [...], uznał, że stanowisko przedstawione we wniosku jest nieprawidłowe. W motywach rozstrzygnięcia organ stwierdził, że charakter znaku towarowego i korzyści wynikające z faktu bycia jego właścicielem wykluczają, by mógł być on wykorzystywany na cele osobiste. Funkcje znaku towarowego, czyli oznaczanie pochodzenia, jakościowa oraz reklamowa powodują, że niemożliwym jest skuteczne realizowanie praw z niego wynikających w sferze "życia prywatnego", w oderwaniu od działalności gospodarczej. Trudno jest wskazać okoliczności, kiedy i w jaki sposób znak towarowy miałby służyć celom osobistym osoby fizycznej. Jakkolwiek możliwe jest samo posiadanie praw do znaku towarowego i niekorzystanie z nich, jednak w przypadku kiedy dochodzi do realizacji uprawnień z nich wynikających, zawsze jest to cel zarobkowy, a nie osobisty. Zdaniem organu fakt, że wnioskodawczyni nie wykorzystuje znaku towarowego w celach prowadzonej działalności gospodarczej nie może stanowić argumentu przemawiającego za potraktowaniem posiadanego składnika majątku jako majątku osobistego. Z powyższego organ wywiódł, że czynność wniesienia wkładu niepieniężnego w postaci znaku towarowego do spółki jawnej będzie nosiła znamiona działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 u.p.t.u., zaś wnioskodawczyni dla tej czynności będzie występowała w charakterze podatnika VAT w rozumieniu art. 15 ust. 1 tej ustawy. Organ zaznaczył, że znak towarowy mieści się w kategorii wartości niematerialnych i prawnych, o których mowa w art. 8 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u., a zatem aport znaku towarowego zalicza się do świadczenia usług. W związku z tym, czynność wniesienia przez wnioskodawczynię wkładu niepieniężnego w postaci znaku towarowego do spółki jawnej będzie nosiła znamiona działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 u.p.t.u., zaś wnioskodawczyni dla tej czynności będzie występowała w charakterze podatnika VAT w rozumieniu art. 15 ust. 1 tej ustawy, dokonującego odpłatnego świadczenia usług, o których mowa art. 8 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u., podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u. W skardze z 28 lutego 2022 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skarżąca, reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła o uchylenie powyższej interpretacji Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie: 1) art. 15 ust. 1 i 2 u.p.t.u. poprzez jego wadliwe zastosowanie w wyniku przyjęcia, że skarżąca wnosząc z majątku prywatnego do spółki jawnej aportem prawo ochronne do znaku towarowego w zamian za ogół praw i obowiązków występuje w roli podatnika w rozumieniu przepisów u.p.t.u., podczas gdy jednorazowa czynność polegająca na wniesieniu aportu do spółki jawnej nie stanowi działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów u.p.t.u., w szczególności nie stanowi działalności producentów, handlowców lub usługodawców czy też osób wykonujących wolne zawody i nie może zostać uznana za wykonywaną w sposób ciągły, a sam charakter znaku towarowego nie może przesądzać o prowadzeniu lub nie działalności gospodarczej przez skarżącą, 2) art. 121 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 1540 ze zm. – w skrócie: o.p.") poprzez naruszenie zasady przeprowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie w wyniku uznania, że charakter znaku towarowego, będącego przedmiotem aportu ma kluczowe znaczenie dla uznania osoby fizycznej, dokonującej takiego aportu, za podatnika w rozumieniu przepisów u.p.t.u., podczas gdy takie podejście w ogóle nie odnajduje oparcia w przepisach tej ustawy, które nie determinują statusu podatnika VAT na podstawie posiadanych aktywów w majątku prywatnym przez osoby fizyczne i stanowi wykładnię rozszerzającą analizowanych przepisów prawa podatkowego - organ nie powinien wprowadzać podatnika w błąd i przypisywać nieprawidłowe znaczenie wskazywanym przez podatnika faktom tylko w celu zastosowania wykładni profiskalnej przy interpretowaniu przepisów prawa podatkowego. W argumentacji skargi skarżąca stwierdziła, że nie każde świadczenie usług w rozumieniu u.p.t.u. będzie opodatkowane podatkiem VAT. Skarżąca podkreśliła, że aby takie opodatkowanie miało miejsce konieczne jest świadczenie usługi przez podatnika w rozumieniu u.p.t.u. Zdaniem skarżącej, w świetle art. 15 ust. 1 i 2 u.p.t.u. nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej czy zarejestrowanej działalności gospodarczej. Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej i z wykorzystaniem składników majątku prywatnego, nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności. Ponadto skarżąca stwierdziła, że sam charakter znaku towarowego nie przesądza o tym, że jego wniesienie do spółki jawnej będzie się odbywało w warunkach działalności gospodarczej, zwłaszcza, że z treści wniosku wynika, że skarżąca takiej działalności nie prowadzi i nie wykorzystuje znaku w taki sposób. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi jest wydana przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej interpretacja indywidualna, w której na tle przedstawionego przez skarżącą opisu zdarzenia przyszłego wyrażono stanowisko, według którego, czynność wniesienia przez skarżącą wkładu niepieniężnego w postaci znaku towarowego do spółki jawnej będzie nosiła znamiona działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 u.p.t.u., zaś skarżąca dla tej czynności będzie występowała w charakterze podatnika VAT w rozumieniu art. 15 ust. 1 tej ustawy, dokonującego odpłatnego świadczenia usług, o których mowa art. 8 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u., podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u. Według przeciwnego stanowiska skarżącej, czynność wniesienia do spójki jawnej wkładu niepieniężnego w postaci znaku towarowego nie będzie wykonywaniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 u.p.t.u., a skarżąca nie będzie działała jako podatnik, w rozumieniu art. 15 ust. 1 u.p.t.u., przy wykonywaniu tej czynności. Skarżąca podkreślała, że czynność wniesienia aportu będzie dotyczyć majątku prywatnego osoby fizycznej, a zatem takiego, który nie jest wykorzystywany na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej i nie jest przedmiotem tej działalności. W ocenie Sądu, stanowisko organu zawarte w zaskarżonej interpretacji jest błędne. Na wstępie niniejszych rozważań Sąd zaznacza, że zbliżony problem prawny był już przedmiotem oceny NSA m.in. w wyrokach z 24 marca 2021 r., sygn. akt I FSK 1716/17, z 14 czerwca 2019 r., sygn. akt I FSK 911/17, I FSK 813/17 i I FSK 811/17 (wszystkie orzeczenia powołane w niniejszym wyroku dostępne są na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela zasadnicze tezy rozstrzygnięć zaprezentowane w powyższych orzeczeniach, przyjmując je jako własne. W związku z tym uzasadnienie niniejszego wyroku w części oparto na motywach zawartych w wymienionych orzeczeniach. Zgodnie z art. 15 ust. 1 u.p.t.u. podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Z kolei w myśl art. 15 ust. 2 u.p.t.u. działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. W zaskarżonej interpretacji organ uznał, że czynność wniesienia przez skarżącą do spółki jawnej wkładu niepieniężnego w postaci znaku towarowego będzie stanowiła działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 u.p.t.u., a skarżący będzie występował dla tej czynności jako podatnik VAT, o którym mowa w art. 15 ust. 1 u.p.t.u. Do powyższych wniosków organ doszedł na skutek analizy przepisów ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 324 ze zm. – w skrócie: "u.p.w.p."), z których wywiódł, że charakter znaku towarowego i korzyści wynikające z faktu bycia jego właścicielem wykluczają jego wykorzystanie na cele osobiste. W szczególności organ stwierdził, że trudno jest wskazać okoliczności, kiedy i w jaki sposób znak towarowy miałby służyć celom osobistym osoby fizycznej. Zdaniem organu w przypadku gdy dochodzi do realizacji uprawnień wynikających ze znaku towarowego to zawsze jest to cel zarobkowy, a nie osobisty. Ponadto organ wskazał, że fakt, iż skarżąca nie wykorzystuje znaku towarowego w prowadzonej działalności gospodarczej nie może stanowić argumentu przemawiającego za potraktowaniem posiadanego składnika majątku jako majątku osobistego. W ocenie Sądu, powyższa argumentacja, a przede wszystkim wyciągnięte na jej podstawie przez organ wnioski, są nieprawidłowe. Zdaniem Sądu, nie można uznać że dla ustalenia statusu podatnika podatku od towarów i usług wystarczy samo stwierdzenie, że charakter znaku towarowego i korzyści wynikające z faktu bycia jego właścicielem wykluczają, by mógł być on wykorzystywany na cele osobiste, a korzystanie z praw do znaku towarowego następuje zawsze w calach zarobkowych. Taka konstatacja organu nie wyjaśnia, dlaczego sam charakter znaku towarowego miałby przesądzić o objęciu zakresem u.p.t.u. jednorazowej czynności dokonanej przez osobę fizyczną nieprowadzącą działalności gospodarczej, skoro dla uznania działalności za działalność gospodarczą decydujące znaczenie ma stałość, ciągłość wykorzystywania majątku dla celów zarobkowych oraz, że podatnikiem podatku od towarów i usług jest każda osoba dokonująca czynności opodatkowanych związanych z działalnością gospodarczą, co oznacza wszelką działalnością producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. W ocenie Sądu, akcentowane przez organ funkcje znaku towarowego, które - jak trafnie podkreślono w interpretacji indywidualnej - realizują się zasadniczo w obszarze działalności gospodarczej, spełniane będą w związku wykorzystaniem znaku przez spółkę jawną, która będzie odrębnym podatnikiem podatku od towarów i usług. Owa odrębność podmiotowa na gruncie przepisów u.p.t.u. wyklucza przypisanie wykorzystywania znaku towarowego przez spółkę jawną - podmiotowi wnoszącemu prawo do znaku, czyli skarżącej (por. wyrok WSA we Wrocławiu z 24 stycznia 2017 r., sygn. akt I SA/Wr 1074/16). Sam charakter znaku towarowego nie przesądza zatem, że jego wniesienie do spółki, jako aportu, będzie się odbywało w warunkach działalności gospodarczej (por. wyrok NSA z 14 czerwca 2019 r., sygn. akt I FSK 813/17). Ponadto podkreślenia wymaga, że z przepisów art. 15 ust. 1 i 2 u.p.t.u. wynika bezsprzecznie, że warunkiem koniecznym do uznania danego podmiotu za podatnika podatku od towarów i usług jest ustalenie, że działa on niezależnie jako producent, handlowiec, usługodawca, pozyskujący zasoby naturalne, rolnik czy wykonujący wolny zawód. Przy czym należy zauważyć, że ani formalny status danego podmiotu jako podatnika zarejestrowanego, ani okoliczność, że dana czynność została wykonana wielokrotnie lub jednorazowo, lecz z zamiarem częstotliwości, nie mogą przesądzać o opodatkowaniu tej czynności bez każdorazowego ustalenia, że w odniesieniu do tej konkretnej czynności podmiot ten występował w charakterze podatnika podatku od towarów i usług (por. wyrok NSA z 21 grudnia 2012 r., sygn. akt I FSK 264/12). Kwestia działania, bądź nie, jako podatnik VAT wymaga każdorazowo zbadania wielu występujących okoliczności, które dopiero w połączeniu ze sobą, dają odpowiedź właściwą dla danego przypadku. Nie są zatem przesądzające same poszczególne elementy w postaci: liczby dokonanych transakcji, liczby objętych nią rzeczy, stopnia osiągniętego zysku, wartości przedmiotu transakcji, czy wreszcie zamiaru jaki towarzyszył przy nabyciu sprzedawanej następnie rzeczy. Wszystkie te okoliczności wraz z okolicznościami indywidualnymi dla danej sprawy podlegają badaniu i ocenie na gruncie konkretnego stanu faktycznego (por. wyrok NSA z 27 sierpnia 2020 r., sygn. akt I FSK 637/20). Tym samym, dla określenia czy w odniesieniu do konkretnej czynności, mamy do czynienia z podatnikiem podatku od towarów i usług konieczne jest każdorazowe odniesienie się do okoliczności faktycznych danej sprawy i dokonanie oceny, czy zamierzona lub wykonana czynność zostanie wykonana lub została dokonana przez podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów u.p.t.u. oraz, czy czynność taka jest związana z prowadzoną działalnością gospodarczą. Wychodząc z powyższych założeń należy zauważyć, że we wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji skarżąca wskazała, że nie prowadzi i nie będzie prowadziła działalności gospodarczej, a znak towarowy będzie wchodził do jej majątku osobistego. Jednocześnie skarżąca zaznaczyła, że nie będzie uzyskiwała z tytułu posiadania tego znaku żadnych dochodów. Znak ten skarżąca wniesie do spółki jawnej w drodze aportu. W ocenie Sądu, z przedstawionych we wniosku okoliczności jednoznacznie wynika, że jednorazowe wniesienie aportem do spółki jawnej znaku towarowego, jako składnika majątku osobistego, zostanie dokonane przez skarżącą jako osobę nieprowadzącą działalności gospodarczej. Co istotne, z opisu zdarzenia przyszłego nie wynika, aby skarżąca wykorzystywała znak towarowy do uzyskiwania dochodów oraz korzystała z innych przypisanych temu znakowi towarowemu funkcji. W takiej sytuacji faktycznej, w ocenie Sądu, nie ma zatem podstaw do twierdzenia, że planowane wniesienie znaku towarowego w drodze wkładu niepieniężnego (aportu) do spółki jawnej w zamian za ogół praw i obowiązków, wynikających z bycia wspólnikiem spółki jawnej, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. W konkluzji poczynionych powyżej rozważań stwierdzić zatem należy, że na gruncie podatku VAT obowiązuje zasada, iż profesjonalne/zawodowe działania podmiotu charakterystyczne dla handlowca w stosunku do przedmiotu jego działań stanowią o kwalifikowaniu takiego podmiotu jako wykonującego czynności w charakterze podatnika podatku VAT (art. 15 ust. 1 i 2 u.p.t.u.) Dopiero zaś uznanie za podatnika podatku VAT danego podmiotu może prowadzić do stwierdzenia określonej czynności przez niego realizowanej za opodatkowaną. W realiach rozpoznawanej sprawy - na tle opisanego we wniosku zdarzenia przyszłego - skarżąca nie będzie prowadziła żadnej działalności gospodarczej, a planowane przez nią wniesienie prawa do znaku towarowego do spółki jawnej nie wskazywało, aby w tym zakresie działała jak podatnik podatku VAT. Uwzględniając powyższe Sąd stwierdza, że organ w zaskarżonej interpretacji dokonał nieprawidłowej wykładni przepisów art. 15 ust. 1 i 2 u.p.t.u. Tym samym za zasadny należało uznać podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 15 ust. 1 i 2 u.p.t.u. poprzez jego wadliwe zastosowanie w wyniku przyjęcia, że skarżąca wnosząc z majątku prywatnego do spółki jawnej aportem prawo ochronne do znaku towarowego w zamian za ogół praw i obowiązków występuje w roli podatnika w rozumieniu przepisów u.p.t.u. Naruszenie przez organ interpretacyjny przepisów prawa materialnego uzasadnia trafność zarzutu naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 121 o.p. w sposób opisany w skardze. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ uwzględni przedstawioną wyżej ocenę prawną co do podstaw zastosowania, w okolicznościach faktycznych tej sprawy, przepisów art. 15 ust. 1 i ust. 2 u.p.t.u. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 146 § 1 w zw. z art.145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm. - w skrócie: "p.p.s.a.") uznał, że zaskarżona interpretacja została wydana z naruszeniem prawa. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 265 ze zm.).