III SA/Wa 812/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Alojzy Skrodzki, Sędziowie sędzia WSA Piotr Przybysz, sędzia WSA Beata Sobocha (sprawozdawca), Protokolant starszy referent Karol Kodym, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi D. P. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwolnienia z egzekucji oddala skargę Naczelnik Urzędu Skarbowego W. na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] , obejmującego zaległość w zryczałtowanym podatku dochodowym od przychodów z innych źródeł za 2007 r. wszczął postępowanie egzekucyjne wobec D. P. poprzednie nazwisko K. (dalej zwana "Skarżącą"). W celu wyegzekwowania należności objętej przedmiotowym tytułem wykonawczym organ egzekucyjny - zawiadomieniami z dnia 10 czerwca 2014 r. dokonał zajęcia rachunków bankowych odpowiednio w [...] SA oraz w [...] SA. Pismem z dnia 2 lipca 2014 r. [...] SA poinformował, że nie prowadzi rachunków bankowych dla Skarżącej. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. , pismem z dnia 12 czerwca 2014 r., wezwał Skarżącą do zapłaty zaległości podatkowej wraz z odsetkami, kosztami upomnienia i kosztami egzekucyjnymi pod rygorem skierowania wniosku o ujawnienie zadłużenia w rejestrze dłużników niewypłacalnych. Pismem z dnia 9 lipca 2014 r. S.L., reprezentujący Skarżącą, wniósł zarzuty do postępowania egzekucyjnego. Zawarł w nich jednocześnie wniosek o uchylenie dokonanego zajęcia rachunku bankowego w [...] SA, wyłączenie spod egzekucji kwot na rachunku bankowym Skarżącej w [...] SA do kwoty w wysokości 4.564,80 zł oraz wstrzymanie czynności egzekucyjnych do czasu rozpatrzenia zgłoszonych zarzutów na postępowanie egzekucyjne. W uzasadnieniu wniosku podniósł, że w wyniku dokonanego zajęcia Skarżąca została pozbawiona możliwości regulowania jakichkolwiek zobowiązań, ponieważ prowadzona działalność gospodarcza stanowi jedyne źródło jej dochodów. W konsekwencji realnym jest zagrożenie likwidacji tej działalności, co może również doprowadzić do utraty majątku Skarżącej wskutek wypowiedzenia przez bank umowy kredytowej z dnia [...] maja 2007 r. oraz utraty miejsc pracy przez zatrudnionych dwóch pracowników. Środki uzyskane z tego kredytu zostały przeznaczone na nabycie lokalu przy ul. [...] w W. , który wykorzystywany jest do prowadzonej działalności gospodarczej. Wyegzekwowanie niniejszych zobowiązań może skutkować niekorzystną dla interesu fiskalnego państwa sytuacją. Po wydaniu orzeczenia przez Trybunał Konstytucyjny z dnia 18 lipca 2013 r. sygn. akt SK 18/09 o niezgodności art. 20 ust. 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 1998 r. do dnia 31 grudnia 2006 r. jest niezgodny z art. 2 w związku z art. 64 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, Skarb Państwa zostanie bowiem zobowiązany do zwrotu zaległości podatkowej wraz z odsetkami, wskutek uchylenia zaskarżonej decyzji wymiarowej. Ponadto Skarżąca pismem z dnia 2 lipca 2014 r. złożyła wniosek o odroczenie płatności dochodzonej zaległości podatkowej. Pełnomocnik Skarżącej wskazał także na ponoszone przez Skarżącą koszty stałe w łącznej wysokości 4.564,80 zł miesięcznie, tj. spłata kredytu (umowa z dnia [...] maja 2007 r.) w wysokości 3.155,96 zł, czynsz - 807,06 zł, opłata za energię - 204,48 zł, usługi stałe (księgowe, ochrona lokalu) - 397,30 zł. Istnieje natomiast możliwość zabezpieczenia roszczeń poprzez dokonanie wpisu hipoteki na nieruchomości stanowiącej własność Skarżącej (własnościowe spółdzielcze prawo do lokalu użytkowego nr [...] przy ul. [...] w W. , dla której prowadzona jest księga wieczysta). Księga wieczysta zawiera wpisy hipoteczne na rzecz banku, zabezpieczające kredyt na zakup lokalu, którego znaczna część została spłacona. Jedna z hipotek ma status kaucyjnej, dokonanie wpisu hipoteki zabezpieczającej zobowiązanie w wysokości około 58.000 zł ma realny charakter i stanowi rzeczywiste zabezpieczenie. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. - postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2014 r. - działając na podstawie art. 35 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r. poz. 1015 z późn. zm.) - zwanej dalej "u.p.e.a.", zawiesił postępowanie egzekucyjne prowadzone do majątku Skarżącej. W konsekwencji organ egzekucyjny - zawiadomieniem z dnia 22 września 2014 r. wstrzymał realizację zajęcia rachunku bankowego dokonanego w [...] SA. Pismem z dnia 1 września 2014 r. organ egzekucyjny wystąpił do [...] SA o udostępnienie historii konta bankowego Skarżącej. W odpowiedzi dłużnik zajętej wierzytelności przekazał zestawienie operacji na rachunku bankowym obejmujące okres od dnia 5 czerwca 2014 r. do dnia 14 września 2014 r. W dniu [...] października 2014 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. wydał postanowienie o odmowie zwolnienia z egzekucji w całości zajętego składnika majątkowego stanowiącego wierzytelności z rachunku bankowego prowadzonego przez [...] SA na rzecz Skarżącej. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ egzekucyjny wskazał, że w wyniku dokonanego zajęcia rachunku bankowego dłużnik zajętej wierzytelności przekazał na poczet dochodzonych należności kwotę 2.739,59 zł, która nie pokryła w całości kosztów egzekucyjnych, a tym bardziej należności głównej. Mając na uwadze wysokość zadłużenia oraz fakt, że Skarżąca dobrowolnie nie dokonała żadnych wpłat na poczet dochodzonych zaległości, zwolnienie spod egzekucji zarówno wnioskowanej kwoty jak i uchylenie w całości zajętego składnika majątkowego mogłoby utrudnić, bądź uniemożliwić egzekucję. Ponadto Skarżąca nie wskazała żadnego innego składnika majątkowego ani zbywalnego prawa majątkowego, który mógłby dać podstawę zaspokojenia egzekwowanej należności. Organ egzekucyjny zwrócił więc uwagę na szczególną sytuację w jakiej znalazła się Skarżąca, jednakże dodał, że zasada sprawiedliwości nie oznacza, że wniosek winien zostać rozpatrzony zgodnie z oczekiwaniami Skarżącej. Organ podatkowy wskazał, że z zestawienia operacji na rachunku bankowym Skarżącej w [...] SA wynika, że Skarżąca realizuje m.in. zobowiązania wobec Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, Naczelnika Urzędu Skarbowego, spłaty ww. kredytu oraz inne zobowiązania. Po rozliczeniu operacji 11 września 2014 r. saldo końcowe na rachunku wyniosło 29,15 zł. Kwoty wpływu w okresie od 7 do 11 września 2014 r. na przedmiotowy rachunek nie przewyższają wysokości środków pieniężnych wnioskowanych przez Skarżącą. Ponadto jak wynika z przedmiotowego dokumentu zlecenia Skarżącej są realizowane przez [...] SA. Odnosząc się do wniosku w zakresie wstrzymania czynności egzekucyjnych do czasu rozpatrzenia zgłoszonych zarzutów organ egzekucyjny poinformował, że w myśl art. 35 § 1 u.p.e.a., postępowanie egzekucyjne zostało zawieszone postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2014 r., wobec czego wniosek w trybie art. 23 § 6 u.p.e.a. nie podlegał rozpatrzeniu. Pismem z dnia 28 października 2014 r. Pan S.L. złożył zażalenie na ww. postanowienie, zarzucając naruszenie art. 13 § 1 u.p.e.a. oraz art. 35 § 1, 2 i 3 w zw. z art. 6, 7, 8 i 12 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.) - zwanej dalej "kpa" oraz art. 77 § 1 i art. 80 kpa poprzez nierozpatrzenie wszystkich istotnych okoliczności i przesłanek wskazanych przez wnioskodawczynię wskutek nie odniesienia się do całego materiału dowodowego. Uzasadniając zażalenie podniósł, że zarzuty na postępowanie egzekucyjne zostały rozpatrzone dopiero [...] września 2014 r., nie zaś niezwłocznie, zgodnie z art. 35 kpa. Także wskutek opieszałości nie został rozpatrzony w terminie wniosek w sprawie zwolnienia spod egzekucji rachunku bankowego. Ponadto w ocenie pełnomocnika ustalenia, którymi kierował się organ egzekucyjny nie mają oparcia w faktach. Wbrew twierdzeniom organu egzekucyjnego bank nie realizuje z zajętego rachunku zleceń dotyczących płatności na rzecz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych i Naczelnika Urzędu Skarbowego. Dyrektor Izby Skarbowej w W. postanowieniem z dnia [...] stycznia 2015 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazał, że jedynym skutecznym środkiem egzekucyjnym w niniejszej sprawie jest zajęcie rachunku bankowego Skarżącej. We wniosku o zwolnienie rachunku bankowego z egzekucji nie wskazano żadnego innego składnika majątkowego, w stosunku do którego organ egzekucyjny mógłby skierować egzekucję. Organ podatkowy zauważył, że celem postępowania zabezpieczającego jest ochrona "przyszłych" interesów wierzyciela. Postępowanie to nie prowadzi do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, stwarza jedynie pewne gwarancje, że w przyszłości dojdzie do jego wyegzekwowania. Postępowanie zabezpieczające ma więc charakter postępowania pomocniczego w stosunku do postępowania egzekucyjnego. Natomiast Wierzyciel, stosownie do art. 6 § 1 u.p.e.a., ma obowiązek podjęcia wszystkich przewidzianych prawem czynności, jakie doprowadzą do zastosowania środka egzekucyjnego, a w rezultacie do wykonania przez Skarżącą obowiązku objętego tytułem wykonawczym nr [...] . Wobec powyższego możliwość zastosowania środka zabezpieczającego nie może stanowić podstawy do zwolnienia spod zajęcia przedmiotowego rachunku bankowego. W konsekwencji wskazywana trudna sytuacja finansowa Skarżącej nie uzasadnia pozytywnego rozpatrzenia wniosku. Zastosowanie przez organ egzekucyjny dyspozycji zawartej w art. 13 § 1 u.p.e.a. nie może prowadzić do bezskuteczności egzekucji. Organ odwoławczy za błędny uznał również pogląd, że fakt wydania wyroku przez Trybunał Konstytucyjny skutkuje zasadnością zwolnienia z egzekucji zajętego rachunku bankowego. Odnosząc się do zarzutów przewlekłości postępowania Naczelnika Urzędu Skarbowego W. Dyrektor Izby Skarbowej w W. stwierdził, że są one chybione i nie zasługują na uwzględnienie. Skarżąca pismem z dnia 16 lutego 2015 r., wniosła skargę na powyższe postanowienie zarzucając mu naruszenie: 1) art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 kpa w zw. z art. 18 u.p.e.a. wskutek wydania postanowienia utrzymującego w mocy postanowienie organu pierwszej instancji, które nie stanowiło przedmiotu postępowania zażaleniowego, co uzasadnia skargę na bezczynność opartą na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) - zwanej dalej "P.p.s.a."; 2) art. 13 § 1 u.p.e.a. oraz art. 35 § 1, 2 i 3 kpa w zw. z art. 18 u.p.e.a., wskutek nierozpatrzenia wszystkich przesłanek wskazywanych przez Stronę, uzasadniających istnienie "ważnego interesu" w rozumieniu tego przepisu; 3) art. 138 § 1 pkt 1 kpa wskutek utrzymania w mocy zaskarżonego postanowienia pomimo naruszenia przez organ pierwszej instancji zasad postępowania określonych w art. 6, 7, 8 i 12 § 1 kpa w zw. z art. 18 u.p.e.a; 4) naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 kpa wobec utrzymania w mocy zaskarżonego postanowienia, mimo że w postępowaniu w pierwszej instancji naruszono przepisy art. 77 § 1 i art. 80 kpa w zw. z art. 18 u.p.e.a., gdyż nie rozpatrzono wszystkich okoliczności faktycznych, co w konsekwencji oznacza nierozpatrzenie całego materiału dowodowego. Wskazując powyższe Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi Skarżąca powtórzyła dotychczasową argumentację. Dodatkowo Skarżąca zarzuciła organowi nierozpatrzenie przez organ egzekucyjny wszystkich istotnych okoliczności i przesłanek wskazanych wskutek nie odniesienia się do całego materiału dowodowego. Ponadto dodała, że ustalenia, którymi kierował się organ egzekucyjny nie mają oparcia w faktach. Wbrew twierdzeniom organu egzekucyjnego bank nie realizuje z zajętego rachunku zleceń dotyczących płatności na rzecz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych i Naczelnika Urzędu Skarbowego. Natomiast organ drugiej instancji polemizując z argumentacją strony nie wskazał, czy - w świetle dokonanych ustaleń - zachodzi przesłanka "ważnego interesu zobowiązanego", wskazana w art. 13 § 1 u.p.e.a, warunkująca możliwość zastosowania wyłączenia z egzekucji czy też nie. Chociaż mając na względzie treść zaskarżonego rozstrzygnięcia - można domniemywać, że organ ten bezzasadnie uznał, że strona przesłanki takiej nie wykazała, a organ pierwszej instancji nie dopuścił się wskazanych naruszeń. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014, poz. 1647), Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się zatem do zbadania, czy organy administracji (podatkowe) w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w sposób przewidziany w art. 145 P.p.s.a. Zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. zostało wydane na podstawie art. 13 § 1 u.p.e.a. Zgodnie z tym przepisem organ egzekucyjny, na wniosek zobowiązanego i ze względu na jego ważny interes, może zwolnić, na czas oznaczony lub nieoznaczony, z egzekucji w całości lub części określone składniki majątkowe zobowiązanego. Przez zwolnienie spod egzekucji rozumieć należy niepodejmowanie lub odstąpienie od egzekucji z całości lub części składników majątkowych zobowiązanego (art. 1a pkt 21 u.p.e.a.). Podstawową przesłanką upoważniającą organ egzekucyjny do zwolnienia danego składnika majątkowego z egzekucji jest istnienie przemawiającego za tym "ważnego interesu zobowiązanego" (zob. wyrok WSA w Gliwicach z 8 września 2014 r., I SA/Gl 167/14; dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, adres: www.cbois.nsa.gov.pl, w skrócie: "CBOSA" oraz w bazie Lex nr 1512313). W orzecznictwie funkcjonuje przy tym pogląd, że zobowiązany musi wykazać nie tylko argumenty przemawiające za zwolnieniem z egzekucji określonych składników majątkowych, ale także wykazać, że możliwe jest prowadzenie egzekucji i uzyskanie egzekwowanych należności z innych jego składników majątkowych (zob. wyroki: WSA w Bydgoszczy z dnia 14 lipca 2010 r., I SA/Bd 442/10, Lex nr 673058; WSA w Łodzi z dnia 16 stycznia 2008 r., I SA/Łd 997/07, Lex nr 863819; WSA w Krakowie z dnia 15 stycznia 2013 r., III SA/Kr 395/12, Lex nr 1274767; WSA w Gdańsku z dnia 4 kwietnia 2013 r., I SA/Gd 189/13, Lex nr 1368407). Wiąże się to z tym, że art. 13 § 1 u.p.e.a. ma na celu ochronę interesów tak zobowiązanego jak i wierzyciela, dlatego też uregulowana tam instytucja nie może prowadzić do sytuacji, że egzekucja okaże się bezskuteczna (zob. wyrok WSA w Lublinie z dnia 3 grudnia 2010 r., I SA/Lu 583/10, Lex nr 749474). Poza tym "ważnego interesu zobowiązanego" nie można utożsamiać z subiektywnym przekonaniem zobowiązanego o potrzebie zwolnienia określonych składników majątkowych z egzekucji (zob. wyrok NSA z dnia 16 października 2009 r., II FSK 789/08, Lex nr 863802). Dodać należy, że uregulowana w art. 13 § 1 u.p.e.a. instytucja działa na zasadzie rozstrzygania spraw w oparciu o uznanie administracyjne. Mając na względzie specyficzny charakter rozstrzygnięć o charakterze uznaniowym, podkreślenia wymaga, że w świetle dotychczasowego orzecznictwa sądowego, takie postanowienia podlegają ograniczonej kontroli sądów administracyjnych. Kontroli nie podlega uznanie administracyjne samo w sobie, lecz kwestia, czy postanowienie zostało podjęte zgodnie z podstawowymi regułami postępowania administracyjnego, a w szczególności, czy wydano je w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oraz, czy ocena tego materiału została dokonana zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów, czy też zawiera elementy dowolności (zob. wyrok NSA z dnia 24 kwietnia 2001 r., I SA/Ka 498/00; wyrok NSA z dnia 13 października 2000 r., III SA 3416/99; wyrok NSA z dnia 14 maja 1997 r., I SA/Łd 344/96; CBOSA; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 17 maja 2013 r., I SA/Po 103/13, Lex nr 1323427). To zaś oznacza, że nawet stwierdzenie przez organ orzekający w sprawie wszystkich przesłanek do zastosowania art. 13 § 1 u.p.e.a. nie obliguje go do tego, lecz stwarza tylko dla organu taką możliwość, i to poddaną kontroli sądowo-administracyjnej w ograniczonym zakresie (wyrok WSA w Gliwicach z 8 września 2014 r., I SA/Gl 167/14; CBOSA). Zdaniem Sądu, organ egzekucyjny dokonał oceny przesłanki "ważnego interesu zobowiązanego", zwrócił bowiem uwagę na szczególną sytuację w jakiej znalazła się Skarżąca, jednakże dodał, że zasada sprawiedliwości nie oznacza, że wniosek winien zostać rozpatrzony zgodnie z jej oczekiwaniami. Co istotne Skarżąca nie wskazała innych składników swojego majątku, z którego organ mógłby przeprowadzić egzekucję. Skarżąca wskazała jedynie, że istnieje możliwość zabezpieczenia roszczeń poprzez dokonanie wpisu hipoteki na nieruchomości stanowiącej własność Skarżącej. Przy czym księga wieczysta zawiera wpisy hipoteczne na rzecz banku, zabezpieczające kredyt na zakup lokalu. Jedna z hipotek ma status kaucyjnej. Podkreślić należy, że celem postępowania zabezpieczającego jest ochrona "przyszłych" interesów wierzyciela. Postępowanie to nie prowadzi do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, stwarza jedynie pewne gwarancje, że w przyszłości dojdzie do jego wyegzekwowania. Natomiast stosownie do art. 6 § 1 u.p.e.a. wierzyciel ma obowiązek podjęcia wszystkich przewidzianych prawem czynności, jakie doprowadzą do zastosowania środka egzekucyjnego, a w rezultacie do wykonania przez Skarżącą obowiązku objętego tytułem wykonawczym nr SM [...] . Oczywiście zgodnie z art. 1a pkt 12 u.p.e.a. jednym ze środków egzekucyjnych jest również egzekucja z nieruchomości. Jednakże w myśl art. 7 § 1 i § 2 u.p.e.a. organ egzekucyjny stosuje środki przewidziane w ustawie, które mają doprowadzić do wykonania obowiązku, a spośród nich środek najmniej uciążliwy dla zobowiązanego. Uwzględniając powyższe uznać należy, że egzekucja z nieruchomości nosi znamiona najbardziej uciążliwego środka. Mając powyższe na uwadze słusznie organ podatkowy stwierdził, że możliwość zastosowania środka zabezpieczającego nie może stanowić podstawy do zwolnienia spod zajęcia rachunku bankowego. W świetle powyższych rozważań, za chybione Sąd uznał zarzuty skargi. Organy nie naruszyły bowiem art. 13 § 1 u.p.e.a. zasadnie w ocenie Sądu odmawiając Skarżącej zwolnienia spod egzekucji przedmiotowych środków pieniężnych. Ponadto jak wynika z zestawienia operacji na rachunku bankowym Skarżącej, realizuje ona zobowiązania wobec ZUS, Naczelnika Urzędu Skarbowego, spłaty kredytu oraz inne zobowiązania. Skarżąca nie wskazała zaś innych, konkretnych okoliczności, które mogły zostać uznane za przesłankę w postaci "ważnego interesu zobowiązanego". Zdaniem Sądu, w realiach niniejszej sprawy organy nie miały obowiązku podejmowania czynności mających na celu poszukiwanie istnienia okoliczności, które mogłyby zostać uznane za przesłanki uzasadniające zwolnienie spod egzekucji przedmiotowych środków pieniężnych, o których mowa we wniosku Skarżącej inicjującym postępowanie administracyjne w rozpoznawanej sprawie. To zaś oznacza, że chybione są zarzuty dotyczące naruszenia przepisów art. 6, 7, 8, 12 § 1 i 77 § 1 i art. 80 kpa. Odnosząc się zaś do powoływanego przez Skarżącą wyroku Trybunału Konstytucyjnego, który w ocenie Skarżącej, skutkuje zasadnością zwolnienia z egzekucji zajętego rachunku bankowego wskazać należy, że postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec majątku Skarżącej oparte jest na ostatecznej decyzji wymiarowej Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] lutego 2014 r. ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych od przychodów, nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych za 2007 r. i podlega wykonaniu. Wskazać w tym zakresie należy, że organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania w oparciu o przepisy procedury egzekucyjnej zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Zestawienie zdania drugiego art. 29 § 1 u.p.e.a. przesądzającego, iż organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym, z art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. pozwalającym oprzeć zarzut w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego między innymi na nieistnieniu obowiązku prowadzi do wniosku, że chodzi tu wyłącznie o sytuację, kiedy nieistnienie obowiązku objętego tytułem wykonawczym jest następstwem okoliczności, które nastąpiły po wydaniu tego tytułu. W przeciwnym razie organ egzekucyjny nie mógłby rozpoznać zarzutu bez naruszenia tegoż art. 29 § 1 u.p.e.a. Istotą przywołanej normy prawnej jest by organ egzekucyjny nie wkraczał w merytoryczne badanie zasadności egzekwowanego obowiązku i nie podejmował się rozpatrywania sprawy ostatecznie rozstrzygniętej. Organ egzekucyjny nie jest zatem uprawniony do badania podstawy prawnej obowiązku podlegającego egzekucji. Odnosząc się z kolei do zarzutu Skarżącej dotyczącego bezczynności organu w zakresie nierozpatrzenia jej zażalenia na postanowienie z dnia [...] października 2014 r. a jedynie wydania postanowienia utrzymującego w mocy postanowienie z dnia [...] września 2014 r. wskazać należy, że zażalenie z dnia [...] października 2014 r. na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] października 2014 r. o odmowie zwolnienia z egzekucji w całości zajętego składnika majątkowego stanowiącego wierzytelności z rachunku bankowego prowadzonego przez [...] SA na rzecz Skarżącej, zostało rozpatrzone zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] stycznia 2015 r. W związku z tym nie doszło do zarzucanej przez Skarżącego bezczynności. Podkreślić należy, że Dyrektor Izby Skarbowej w W. postanowieniem z dnia [...] marca 2015 r. sprostował z urzędu oczywistą omyłkę pisarską w postanowieniu z dnia [...] stycznia 2015 r. na stronie 1 wers 21 w ten sposób, że zamiast wpisu "[...] września 2014 r." powinno być "[...] października 2014 r.". Zaistniała omyłka nie miała charakteru istotnego błędu, nie dotyczyła ustaleń prawnych ani faktycznych, które zawarto w uzasadnieniu tego postanowienia, ani ustaleń co do konsekwencji zastosowania norm prawnych, które stanowiły podstawę rozstrzygnięcia, zatem wskazaną omyłkę można było uznać za oczywistą, podlegającą sprostowaniu w trybie art. 113 § 1 kpa. Mając na uwadze powyższe, w ocenie Sądu niezasadne okazały się zarzuty skargi. W toku postępowania organy podjęły wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, a w uzasadnieniu postanowień w przekonywujący i pozbawiony cech dowolności sposób oceniły zebrany w sprawie materiał dowodowy. Z powyższych przyczyn, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł, jak w wyroku.