I OSK 1892/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Piotr Przybysz Sędziowie: sędzia NSA Karol Kiczka sędzia del. WSA Joanna Skiba (spr.) po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej E. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 stycznia 2022 r. sygn. akt I SA/Wa 667/21 w sprawie ze skargi E. P. na decyzję Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 11 lutego 2021 r. nr DLI-V.7615.294.2020.MD w przedmiocie ustalenia odszkodowania oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 12 stycznia 2022r. sygn. akt I SA/Wa 667/21, oddalił skargę E. P. na decyzję Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 11 lutego 2021 r. nr DLI-V.7615.294.2020.MD w przedmiocie ustalenia odszkodowania. Sąd I instancji stwierdził, że sporządzony operat szacunkowy uwzględnia cel wyceny, rodzaj i położenie nieruchomości, przeznaczenie, stan nieruchomości oraz dostępne dane o cenach, dochodach i cechach nieruchomości podobnych, czym wypełnia dyspozycję art. 154 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 65, dalej "u.g.n.") Sąd także nie znalazł podstaw do kwestionowania ustaleń rzeczoznawcy majątkowego, zawartych w przedłożonym operacie szacunkowym. Operat ten został sporządzony i podpisany przez uprawnioną do tego osobę, nie zawiera oczywistych pomyłek ani istotnych braków czy niejasności. Podnoszone zatem w skardze zarzuty co do braku rzetelności czy fachowości operatu szacunkowego, który stał się podstawą wyliczeń należnego skarżącej odszkodowania, okazały się nieuzasadnionymi. Skargę kasacyjną na powyższe rozstrzygnięcie złożyła E. P. zaskarżając wyrok w całości. Orzeczeniu zarzuciła wydanie wyroku z naruszeniem: 1. prawa materialnego: a) art. 134 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2020 r. poz. 1990, ze zm. dalej u.g.n.) w zw. z art. 23 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych z dnia 10 kwietnia 2003 r. (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1363 dalej specustawa drogowa) poprzez przyjęcie, że w niniejszej sprawie doszło do ustalenia odszkodowania w wysokości odpowiadającej wartości rynkowej przedmiotowej w sprawie nieruchomości, podczas gdy wartość przyjęta przez organy ustalające wysokość odszkodowania została zaniżona w stosunku do faktycznej wartości rynkowej; b) art. 130 ust. 2 u.g.n. w zw. z art. 23 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych poprzez przyjęcie, że opinia rzeczoznawcy majątkowego Z. Z., na której oparły się organy ustalając wartość odszkodowania, określa prawidłowo wartość rynkową przedmiotowej w sprawie nieruchomości, podczas gdy budzić ona musi uzasadnione zastrzeżenia z uwagi na jej rzetelność i fachowość oraz pozostaje w istotnej sprzeczności z pozostałym w sprawie materiałem dowodowym; 2) przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik niniejszej sprawy: c) art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634, dalej "p.p.s.a.") poprzez przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z operatu szacunkowego sporządzonego dla przedmiotowej w sprawie działki nr 998/14 na zlecenie Skarżącej przez rzeczoznawcę majątkowego- A. U. w sposób niepełny i nieprawidłowy, tzn. poprzez brak wzięcia pod uwagę przez - Sąd treści całego operatu, w szczególności argumentacji wyjaśniającej przyjęte przez rzeczoznawcę nieruchomości do porównania cen transakcyjnych, d) art. 145 § 1 pkt c p.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez ich naruszenie mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. przyjęcie, że zaskarżona decyzja nie została wydana bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, w szczególności bez właściwego wyjaśnienia rozbieżności pomiędzy wartością nieruchomości przyjętą w opinii rzeczoznawcy majątkowego, a wynikającą z dowodów i argumentów przedstawionych przez Skarżącą, e) art. 145 § 1 pkt c p.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r. poz. 775 t.j., dalej "k.p.a.") poprzez przyjęcie, że w niniejszej sprawie nie należało uwzględnić wniosku Skarżącej o przeprowadzenie dowodu z nowej opinii biegłego rzeczoznawcy, innego niż ten, który sporządził opinię w niniejszej sprawie, w celu wyjaśnienia wątpliwości odnośnie opinii biegłego rzeczoznawcy Z. Z. oraz wyjaśnienia rozbieżności pomiędzy opinią sporządzoną przez tego biegłego rzeczoznawcę a pozostałym materiałem dowodowym w sprawie. Skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Jednocześnie, mając na uwadze art. 176 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, złożyła oświadczenie o zrzeczeniu się prawa do rozprawy w niniejszej sprawie. Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie podać należy, że sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 182 § 2 p.p.s.a., ponieważ skarżąca kasacyjnie zrzekła się rozprawy, a druga strona, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądała przeprowadzenia rozprawy. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), a także naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Biorąc pod uwagę tak uregulowany zakres kontroli instancyjnej sprawowanej przez Naczelny Sąd Administracyjny, stwierdzić należy, że skarga kasacyjna nie zawierała usprawiedliwionych podstaw. W pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutu naruszenia art. 106 § 3 p.p.s.a. Istotą sądowej kontroli administracji publicznej jest badanie legalności zaskarżonej do sądu decyzji według stanu prawnego i faktycznego sprawy z daty jej podjęcia, a zatem Sąd pierwszej instancji orzeka na podstawie materiału dowodowego zebranego przez organy w chwili wydania zaskarżonego aktu (art. 133 § 1 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a. "sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie". Celem postępowania dowodowego, o którym mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a., jest ocena, czy organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny i czy prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego do poczynionych ustaleń, co oznacza, że postępowanie dowodowe przed sądem administracyjnym nie może zmierzać do rozpatrzenia sprawy, w tym ustalania jej stanu faktycznego. W orzecznictwie NSA zwraca się uwagę, że w drodze wyjątku, Sąd może przeprowadzić dowód uzupełniający z dokumentów, nie jest natomiast jego rolą uzupełnianie materiału dowodowego (por. wyrok NSA z 19 sierpnia 2016 r., sygn. akt I GSK 1792/14, te i niżej przytoczone wyroki dostępne w pod adresem http:/orzeczenia.nsa.gov.pl CBOSA). Wskazać też należy, że dopuszczenie nowego dowodu z dokumentu jest uprawnieniem, a nie obowiązkiem sądu (por. wyrok NSA z 25 września 2012 r., sygn. akt II OSK 840/11, wyrok NSA z 17 grudnia 2015 r., sygn. akt II OSK 2501/15). Zatem nawet nieprzeprowadzenie dowodu z dokumentu nie może być oceniane jako naruszenie prawa procesowego i to naruszenie, mające istotny wpływ na wynik sprawy (zob. wyroki NSA z: 30 września 2009 r., sygn. akt I OSK 160/09; 21 września 2010 r., sygn. akt I GSK 243/10; 17 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OSK 165/11; 25 września 2012 r., sygn. akt II OSK 840/11; 22 czerwca 2021 r., sygn. akt II OSK 2754/18). Już tylko z tego powodu zarzut ten jest chybiony. Ponadto należy zauważyć, że zgodnie z ugruntowaną linią orzeczniczą, przed sądem administracyjnym nie jest dopuszczalne prowadzenie dowodu mającego charakter opinii biegłych czy ekspertyzy naukowej (por. wyroki NSA z 9 marca 2022r. II OSK 831/19 oraz z 11 kwietnia 2023 r., II OSK 2006/21). Dowód z opinii biegłego nie jest bowiem dowodem z dokumentu i w oczywisty sposób przekracza zakres dopuszczalnego postępowania dowodowego w postępowaniu przed sądem administracyjnym. Zarówno w postępowaniu przed sądami administracyjnymi jak i we wszystkich polskich procedurach prawnych dowód z opinii biegłego jest innym - odrębnym dowodem od dowodu z dokumentów (wyrok NSA z 1 sierpnia 2023 r., III FSK 1479/22), jest to zupełnie inna kategoria dowodu - a mianowicie dowód z ekspertyzy, którego przeprowadzenie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym nie było dopuszczalne (wyrok NSA z 30 czerwca 2023 r., III OSK 395/22 czy z 27 września 2023 r., I OSK 1399/22). W konsekwencji Sąd I instancji prawidłowo oddalił zgłoszony przez skarżącą kasacyjnie dowód z opinii biegłego rzeczoznawcy A. U. z 26 marca 2021 r., przedstawiony w toku postępowania sądowoadministracyjnego, uznając go właśnie za niedopuszczalny na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. (k. 6 uzasadnienia), a to oznacza, że ten zarzut skargi kasacyjnej jest niezasadny. W tej sytuacji zupełnie niezrozumiałe są jest dla Sądu stanowisko skarżącej , jakoby Sąd I instancji przeprowadził ten dowód w sposób niepełny, podczas gdy Sąd I instancji tego dowodu nie przeprowadzał. Nie są również zasadne pozostałe zarzuty naruszenia przepisów postępowania, w ramach których zarzucono naruszenie art. 145 §1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a. Zarzut naruszenia art. 77 k.p.a. został wadliwie skonstruowany. Skarżąca kasacyjnie nie wskazał konkretnego przepisu, z podaniem numeru właściwej jednostki redakcyjnej aktu prawnego, który, w jej ocenie, naruszył Sąd I instancji. Zatem nie sprecyzowała zarzutu, nie przytoczyła właściwie podstaw kasacyjnych, a tym samym uniemożliwiła ustalenie granic zaskarżenia. Skoro zatem art. 77 k.p.a. dzieli się na mniejsze jednostki redakcyjne, to skarżący kasacyjnie musi wskazać chociażby konkretny paragraf, który - zdaniem strony wnoszącej skargę kasacyjną - został naruszone przez sąd wydający zaskarżone orzeczenie. Pogląd ten jest obecnie powszechnie akceptowalny w orzecznictwie (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 maja 2011 r., sygn. akt II OSK 2520/10; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 kwietnia 2022 r., sygn. akt I OSK 2360/19; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 kwietnia 2022 r., sygn. akt I OSK 2362/19). Jeśli chodzi o zarzut naruszenia art. 7 k.p.a., polegający na nie uwzględnieniu wniosku skarżącej o przeprowadzenie dowodu z nowej opinii biegłego rzeczoznawcy, innego niż ten, który sporządził opinię w niniejszej sprawie, to w istocie sprowadza się on do kwestionowania stanowiska Sądu Wojewódzkiego w zakresie braku możliwości prawnej przeprowadzenia takiego dowodu w oparciu o art. 106 § 3 p.p.s.a., które to stanowisko zostało już wcześniej ocenione przez Naczelny Sąd Administracyjny jako prawidłowe. Zarzut ten tym samym również nie zasługuje na uwzględnienie. Wreszcie za niezasadny należy uznać zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. W orzecznictwie NSA prezentowany jest jednolity pogląd, że przepisy art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. ( jak tez art. 151 p.p.s.a) jest tzw. przepisem wynikowymi, regulującymi sposób rozstrzygnięcia i bez stwierdzenia naruszenia innych przepisów, w stopniu mającym wpływ na wynik postępowania, zarzuty nie są trafne (por. wyrok NSA z dnia 11 marca 2015 r., sygn. akt I OSK 2383/14, wyrok NSA z dnia 4 marca 2015 r., sygn. akt II GSK 78/14, wyrok NSA z dnia 30 czerwca 2015 r., sygn. akt II FSK 1442/13). Z kolei podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego sprowadzają się w istocie do kwestionowania prawidłowości sporządzonego w sprawie operatu szacunkowego, będącego podstawą ustalenia odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość. Odnosząc się do zarzutów skargi w tym zakresie, w pierwszej kolejności podkreślenia wymaga, że zgodnie z art. 130 ust. 2 u.g.n. operat szacunkowy jest podstawowym dowodem pozwalającym organom na ustalenie odszkodowania za odjęcie prawa własności. Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie zwracał uwagę, że merytoryczna ocena operatów szacunkowych - zarówno przez organy administracji publicznej, jak i sądy administracyjne - nie jest możliwa w takim zakresie, w jakim miałaby dotyczyć wiadomości specjalnych. W tym bowiem zakresie operat szacunkowy może być podważony jedynie przez ocenę dokonaną w trybie art. 157 ust 1 i 4 u.g.n., a więc wyłącznie w następstwie oceny prawidłowości sporządzenia operatu szacunkowego dokonanej przez organizację zawodową rzeczoznawców majątkowych (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lipca 2020 r., sygn. akt I OSK 3284/19). Trafnie wskazał Sąd I instancji, że operat szacunkowy z 24 lutego 2020 r., który był podstawą oszacowania wartości nieruchomości w niniejszej sprawie, został prawidłowo oceniony w toku postępowania administracyjnego. Operat szacunkowy nie został bowiem sporządzony z naruszeniem przepisów prawa, ani nie zawiera oczywistych i rażących błędów, które dyskwalifikowałyby ten dokument jako dowód w sprawie. Podkreślić w tym miejscu jeszcze raz należy, że organy, jak również Sąd I instancji, nie może wkraczać w sferę wiadomości specjalnych, którymi dysponuje biegły rzeczoznawca, naruszyłby bowiem wtedy art. 154 ust. 1 u.g.n. Sąd, nie posiadając odpowiedniej wiedzy fachowej na temat szacowania wartości nieruchomości, nie może więc dokonywać rozważań dotyczących prawidłowości wybranego podejścia i metody, ustaleń dotyczących wag cech różnicujących wartość działek, czy wybór cech różnicujących wartość nieruchomości. Osoba niebędąca rzeczoznawcą majątkowym i niedysponująca wiadomościami specjalnymi może nie być w stanie ocenić prawidłowości doboru nieruchomości podobnych. Nieruchomość podobna nie może być utożsamiana z nieruchomością identyczną, bowiem z treści art. 153 ust. 1 u.g.n. wynika, że w podejściu porównawczym ceny koryguje się ze względu na cechy różniące nieruchomości podobne od nieruchomości wycenianej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 kwietnia 2019 r., sygn. akt II OSK 1350/17). W konsekwencji weryfikacja prawidłowości dokonanego przez rzeczoznawcę majątkowego wyboru, zarówno podejścia, jak i metody wyceny, nie dokonuje się na gruncie przepisów k.p.a., lecz w oparciu o przepis art. 157 ust. 1 u.g.n. a więc przez ocenę prawidłowości sporządzenia operatu szacunkowego dokonaną przez organizację zawodową rzeczoznawców majątkowych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 maja 2021 r., sygn. akt I OSK 3145/18). Zasadnie także Sąd I instancji podkreślił, że prawidłowe ustalenie przeznaczenia przedmiotowej nieruchomości w planie miejscowym, miało istotne znaczenie dla jej wyceny zgodnie z treścią § 36 ust. 1 i 4 wówczas obowiązującego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz.U z 2020 r. poz. 1990 ze zm.). Badając przeznaczenie planistyczne nieruchomości biegły ustalił, że na dzień wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej przedmiotowa działka według miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą nr XLV/750/2006 Rady Miejskiej w Żukowie z dnia 20 lipca 2006r., położona była na terenie o przeznaczeniu pod zabudowę usługową, rzemiosła, składów i magazynów oraz pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną (94% powierzchni całej działki, tj. 0,0766 ha) oraz pod teren drogi ekspresowej (teren węzła [...], dróg: krajowej nr 20 i S6) (6% powierzchni całej działki, tj. 0,0049 ha). Na podstawie art. 134 ust. 3 u.g.n., biegły dokonał analizy dwóch segmentów rynku: nieruchomości pod zabudowę usługową, rzemiosła, składów i magazynów oraz pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, jak również nieruchomości drogowych. Biegły ustalił również, że analiza tych dwóch segmentów nieruchomości wskazuje, że nieruchomości o przeznaczeniu pod zabudowę wielofunkcyjną uzyskują wyższe ceny i dla celów oszacowania spornej nieruchomości do porównań przyjął trzy nieruchomości z tego właśnie segmentu, z obszaru gminy i miasta [...], najbardziej podobne do nieruchomości wycenianej. Ostatecznie w procesie wyceny oszacowano 1 m2 wywłaszczonej nieruchomości na kwotę 169,22 zł, która to kwota jest bardzo zbliżona do maksymalnej wartości jednej z przyjętych do porównań nieruchomości (171,26 zł). W niniejszej sprawie skarżąca kasacyjnie zakwestionowała wprawdzie sporządzony operat szacunkowy, jednakże nie wystąpiła o jego weryfikację do organizacji zawodowej rzeczoznawców majątkowych. Dodatkowo należy zauważyć, że na etapie postępowania administracyjnego w piśmie z 29 czerwca 2020 r. biegły wskazał, że przedłożone przez skarżącą dokumenty nie mogą stanowić punktu odniesienia dla dokonywanej wyceny. W tym zakresie wskazał, że pierwszy z przedstawionych dokumentów odnosi się do nieruchomości o innym przeznaczeniu planistycznym (nieruchomości przeznaczone pod budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne), natomiast drugi dokument dotyczy nieruchomości szacowanych dla celów zabezpieczenia wierzytelności kredytobiorcy. Stanowisko biegłego również w tym zakresie należy uznać za prawidłowe. Po pierwsze: tożsame przeznaczenie planistyczne jest kwestią podstawową w zakresie ustalania nieruchomości podobnych do nieruchomości wycenianej. Po drugie: operat szacunkowy sporządzony dla potrzeb zabezpieczenia kredytu bankowego pozostawał w sprzeczności z postanowieniami art. 18 ust. 1 specustawy. Zgodnie z tym ostatnim przepisem, wysokość odszkodowania, o którym mowa w art. 12 ust. 4a, ustala się według stanu nieruchomości w dniu wydania decyzji o zezwoleniu na realizacje inwestycji drogowej przez organ I instancji oraz według jej wartości z dnia, w którym następuje ustalenie wysokości odszkodowania. Z tych przyczyn wycena tam wskazana, nie jest adekwatna do wyceny dokonywanej w przedmiotowej sprawie, a tym samym nie stanowić o wadliwości operatu sporządzonego przez rzeczoznawcę Z. Z.. W tych okolicznościach zasadnie uznał Sąd Wojewódzki, że zarówno formalna, jak i merytoryczna poprawność opinii rzeczoznawcy Z.Z. nie budzi zastrzeżeń. W przedmiotowym operacie rzeczoznawca w czytelny, logiczny i kompletny sposób zarówno zastosował, jak i opisał metodologię wyceny, stosując się do właściwych w tym zakresie regulacji ustawy o gospodarce nieruchomościami i rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r., jak również specustawy drogowej. Samo zgłoszenie przez skarżącą kasacyjnie zastrzeżeń co do treści operatu sporządzonego na zlecenie organu, czy też nawet konsekwentne podtrzymywanie tych zastrzeżeń na przestrzeni całego postępowania administracyjnego i sądowego nie jest wystarczające do jego skutecznego zakwestionowania Jak wyżej wskazano, ustalenie wysokości odszkodowania następuje po uzyskaniu opinii rzeczoznawcy majątkowego, określającej wartość nieruchomości (art. 130 ust. 2 u.g.n.). Niepodważenie w toku postępowania prawidłowości operatu szacunkowego sporządzonego na potrzeby wyceny nieruchomości wskazuje na bezzasadność zarzutów naruszenia art. 130 ust. 2 i art. 134 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Wartość rynkową nieruchomości oceniono na podstawie operatu szacunkowego sporządzonego przez osobę posiadającą odpowiednie kwalifikacje i uprawnienia. Zarzuty skargi nie wskazały również na sporządzenie operatu z naruszeniem przepisów zarówno ustawy o gospodarce nieruchomościami, jak i rozporządzenia z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego. A tylko w takim przypadku możliwe byłoby uwzględnienie skargi kasacyjnej na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. i uchylenie wyroku Sądu I instancji. Zgodnie z art. 193 zdanie drugie p.p.s.a. uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Zatem Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organ i Sąd I instancji. Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.