II FSK 1877/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Tomasz Kolanowski, Sędzia NSA Maciej Jaśniewicz, Sędzia WSA (del.) Alina Rzepecka (sprawozdawca), po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej W. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 grudnia 2017 r. sygn. akt III SA/Wa 1373/17 w sprawie ze skargi W. M. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 30 stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z 18 grudnia 2017 r., sygn. akt III SA/Wa 1373/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: WSA, Sąd I instancji) na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.– dalej: p.p.s.a.) oddalił skargę W. M. (dalej: skarżący, strona) na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie (dalej: DIS, organ) z 30 stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. Wyrok (podobnie, jak i pozostałe orzeczenia powołane w niniejszym uzasadnieniu) jest dostępny na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl/. We wniesionym środku zaskarżenia pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i rozpoznanie skargi na podstawie art. 188 p.p.s.a., poprzez uchylenie postanowienia DIS z 30 stycznia 2017 r., ewentualnie: 2. na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. - uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi, który je wydal, 3. zasądzenie kosztów postępowania za obie instancje, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: - na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i zastosowanie, wyprowadzenie wadliwych wniosków ze stanu faktycznego sprawy przez Sąd I instancji, tj. naruszenie: 1. art. 33 § 1 pkt 1 i 4 Ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku - o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ( Dz. U. z 2017 r., poz. 1201 ze zm.- dalej: u.p.e.a.) przez uznanie, że skarżący był zobowiązany do uiszczania opłat abonamentowych, a tym samym popełnienie błędu co do osoby zobowiązanej, 2. § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 roku w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych ( Dz. U. Nr 187, poz. 1342 – dalej: rozporządzenie) - przez uznanie, że przesłanie powiadomienia o nadaniu indywidulanego numeru identyfikacyjnego jest równoznaczne z powiadomieniem użytkownika o nadaniu tego numeru. W motywach skargi kasacyjnej jej autor przekonywał, że strona zaskarżając postanowienie DIS podnosiła, że nigdy nie dokonywała rejestracji jakiegokolwiek odbiornika. Rejestracja odbiorników nastąpiła przez jego małżonkę, która też wnosi za nie opłaty. W toku postępowania nie zostały przedstawione żadne dokumenty uprawdopodabniające dokonanie przez skarżącego zgłoszenia rejestracyjnego i mogące być podstawą roszczeń o zapłatę opłat abonamentowych. Kwestionując stanowisko WSA wskazał, że istotnie ustawodawca nie przewidział obowiązku doręczenia powiadomienia, jednak dowód przesłania powiadomienia, o którym mowa w § 5 ust. 2 rozporządzenia powinien obciążać wierzyciela, a nie osoby, do której powinno być przesłane zawiadomienie, z uwagi chociażby na fakt, że w przepisie tym z faktem przesłania wiąże się powiadomienie użytkownika, a zatem aby powiadomienie mogło być skuteczne - musi być doręczone. Jeśli natomiast wystarczające byłoby samo przesłanie (nieudowodnione przez wierzyciela ), to nie można go wiązać z faktem powiadomienia. Z tych względów, w jego ocenie, nie można uznać za zasadne twierdzenia Sądu, że brak dysponowania przez wierzyciela dowodem doręczenia skarżącemu zawiadomienia nie stanowi naruszenia obowiązku wynikającego z § 5 ust. 2 rozporządzenia. Za istotny strona uznała fakt, że rozporządzenie dotyczy rejestracji odbiorników, a zatem nie odnosi się do poszczególnych ich użytkowników. Podkreśliła, że odbiorniki znajdujące się w jej posiadaniu zostały zarejestrowane przez małżonkę od momentu wejścia odbiorników w posiadanie. Ona też otrzymała zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownika, z którego to powiadomienia w sposób jednoznaczny wynika, że użytkownik (M. M.) jest osobą fizyczną używającą odbiorników radiofonicznych lub telewizyjnych w gospodarstwie domowym. Skarżący podkreślił, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z żoną od 1974 r. W tym też czasie mieszkał z ojcem żony, który był właścicielem odbiorników i uiszczał należne opłaty. Od 2015 r., tj. od daty nabycia odbiorników przez małżonkę opłaty uiszczała ona, dokonując uprzednio rejestracji odbiorników. Strona podkreśliła, że w piśmie z 29 września 2016 r., doręczonym mu przez Pocztę Polską Centrum Obsługi Finansowej zostało potwierdzone, że osoby fizyczne wnoszą jedną opłatę abonamentową niezależnie od ilości używanych odbiorników radiofonicznych lub telewizyjnych w tym samym gospodarstwie domowym, tj. zespole osób mieszkających i utrzymujących się wspólnie. W ślad za tym pismem skarżący przesłał oświadczenie o prowadzeniu od 1974 r. wspólnego z żoną gospodarstwa domowego, co jednak pozostało bez wpływu na roszczenie organu. Według strony, nie można uznać, że roszczenie o zapłatę opłat abonamentowych w przypadku wspólnego gospodarstwa i wobec braku dowodu dokonania rejestracji odbiorników przez nią może być uznane za zasadne. Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Zgodnie z art. 193 zdanie drugie p.p.s.a. w brzmieniu nadanym na podstawie art. 1 pkt 56 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. poz. 658), a obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015r., "(...) uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej". W ten sposób wyraźnie został określony zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza zatem przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. (por. wyroki NSA: z 25 listopada 2016 r., I FSK 1376/16; z 5 kwietnia 2017 r., I GSK 91/17; z 27 czerwca 2017 r., II GSK 1869/17). Analizowany przepis ogranicza wymogi, jakie musi spełniać uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną wyłącznie do, niemającej swojego odpowiednika w art. 141 § 4 p.p.s.a., oceny zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny uzyskał zatem fakultatywne uprawnienie do przedstawienia, zależnie od własnej oceny, wyłącznie motywów zawężonych do aspektów prawnych świadczących o braku usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej albo o zgodnym z prawem wyrokowaniu przez sąd I instancji mimo nieprawidłowego uzasadnienia" (tak wyrok NSA z 27 marca 2018 r., I GSK 612/18). Nie przedstawia on więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji i Sąd i instancji. Stan faktyczny i prawny sprawy rozstrzygniętej przez wojewódzki sąd administracyjny przedstawiony zostaje w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku (tak np. wyrok NSA z 8 marca 2018 r., II OSK 1232/16). Naczelny Sąd Administracyjny stwierdzając, że w niniejszej sprawie postępowanie sądowoadministracyjne zostało wszczęte po dniu 15 sierpnia 2015 r. uznał, że do uzasadnienia wyroku znajduje zastosowanie art. 193 zd. 2 p.p.s.a., stąd skład orzekający ograniczył jego treść do oceny prawnej zarzutów kasacyjnych. Przechodząc zatem do rozpoznania wniesionego środka zaskarżenia, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że jest on całkowicie niezasadny. W pierwszej kolejności jednak kilka uwag dotyczących zasad konstrukcyjnych skargi kasacyjnej jako środka odwoławczego. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że w przypadku skargi kasacyjnej – będącej kwalifikowanym środkiem zaskarżenia – czytelność sformułowanego w niej komunikatu jest o tyle istotna, że ustawa wiąże powstanie określonych skutków procesowych nie tylko z samym faktem wniesienia tego pisma (jak w przypadku skargi czy zażalenia), ale także z jego treścią (por. wyrok NSA z 1 marca 2017 r. sygn. akt II FSK 3133/16). Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania (która w tej sprawie nie występuje). Granice skargi są zaś wyznaczone przez jej podstawy i wnioski. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zatem, sam autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone. Przytoczenie podstawy kasacyjnej musi być precyzyjne i jednoznaczne, gdyż - z uwagi na związanie sądu kasacyjnego granicami skargi kasacyjnej - Naczelny Sąd Administracyjny może uwzględnić tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone. Nie jest natomiast władny badać, czy sąd administracyjny pierwszej instancji nie naruszył innych norm prawa. Ponadto, koniecznym elementem prawidłowo sporządzonej skargi kasacyjnej jest uzasadnienie podstaw kasacyjnych, które polega na wykazaniu, że stawiane zarzuty mają usprawiedliwioną podstawę. Przy czym, dla uznania za usprawiedliwioną podstawę kasacyjną z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. nie wystarcza samo wskazanie naruszenia przepisów postępowania, ale wymagane jest ponadto, aby skarżący wykazał, że następstwa stwierdzonych wadliwości postępowania były tego rodzaju lub skali, że kształtowały one lub współkształtowały treść kwestionowanego w sprawie orzeczenia. Skuteczne postawienie zarzutu naruszenia przepisów postępowania wymaga uprawdopodobnienia istnienia związku przyczynowego między tym naruszeniem a treścią rozstrzygnięcia, polegającego na tym, że gdyby do tego uchybienia nie doszło, to treść rozstrzygnięcia podjętego wyrokiem byłaby inna. Co ważne, Naczelny Sąd Administracyjny związany zarzutami skargi kasacyjnej, nie może zastępować strony i precyzować, czy konkretyzować ani samych zarzutów ani ich uzasadnienia. Istotnym do odnotowania jest również i to, że przy sporządzaniu skargi kasacyjnej wprowadzono tzw. przymus adwokacki, dotyczący także radców prawnych, a w sprawach obowiązków podatkowych - doradców podatkowych (art. 175 § 1 i § 3 p.p.s.a.), aby nadać temu środkowi odwoławczemu charakter pisma o wysokim stopniu sformalizowania, gdy chodzi o wymagania dotyczące podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia, jako istotnych elementów konstrukcji skargi kasacyjnej. Przedstawienie powyższych uwag było niezbędne z powodu mankamentów ocenianej skargi kasacyjnej, uniemożliwiających w pewnej części (o czym poniżej) merytoryczne odniesienie się przez Sąd kasacyjny do postawionych zarzutów. Wniesiony środek zaskarżenia oparty został wyłącznie na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a., to jest na naruszeniu prawa materialnego - art. 33 § 1 pkt 1 i 4 u.p.e.a. i § 5 ust. 2 rozporządzenia (odpowiednio pkt 1 i 2 petitum skargi kasacyjnej). Tymczasem, pierwszy z wyżej wymienionych jest przepisem procesowym. Przyjmuje się w orzecznictwie, że tego rodzaju wada sama w sobie nie pozbawia NSA możliwości rozpoznania tak sformułowanych zarzutów, o ile spełnione zostaną wymogi przewidziane w punkcie 2 art. 174 p.p.s.a., tj. odpowiednie ich uzasadnienie. Jak już wskazano powyżej, musi ono być oparte na racjonalnej argumentacji prawniczej, sprowadzającej się najczęściej do ukazania rozbieżności pomiędzy zaistniałymi zdarzeniami procesowymi czy materialnoprawnymi a konkretnymi normami prawnymi, stanowiącymi wzorzec normatywny w toku kontroli legalności. W niniejszym przypadku wymóg ten nie został jednakże wypełniony. W przedmiotowej sprawie strona ograniczyła się jedynie do wymienienia w osnowie skargi kasacyjnej art. 33 § 1 pkt 1 i 4 u.p.e.a. (stanowiącego swoisty środek zaskarżenia, jakim jest zarzut oraz wskazującego na przyczyny, które mogą być jego podstawą). Natomiast, w jej motywach nie wyjaśniła w jaki konkretnie sposób doszło do naruszenia tego przepisu i jaki to miało wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy zarzut wymieniony w pkt 1 petitum skargi kasacyjnej całkowicie uchyla się spod kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Odnosząc się do drugiego zarzutu, w punkcie wyjścia koniecznym jest przypomnienie, że opłaty abonamentowe pobiera się w celu umożliwienia realizacji misji publicznej, o której mowa w art. 21 ust.1 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (Dz. U. z 2011 r. Nr 43, poz. 226, z późn. zm.), przez jednostki publicznej radiofonii i telewizji (art.1 ustawy o opłatach abonamentowych). Pobiera się je za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych. Domniemywa się, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika. Obowiązek uiszczania opłaty abonamentowej powstaje z pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano rejestracji odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego (art. 2 ust. 1-3 ustawy o opłatach abonamentowych). Obowiązek zapłaty opłaty abonamentowej powstaje zatem z mocy prawa w odniesieniu do każdego posiadacza odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego. W kwestii tej wypowiedział się Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 16 marca 2010 r., sygn. akt K 24/08 (OTK- A z 2010r., nr 3, poz. 22), uznając, że opłaty abonamentowe RTV stanowią daninę publiczną. Trybunał stwierdził we wskazanym orzeczeniu, że jednym z obowiązków ciążących z mocy art. 84 Konstytucji na “każdym" jest ponoszenie ciężarów i świadczeń publicznych określonych w ustawie, natomiast nakładanie danin publicznych, określanie podmiotów, przedmiotów opodatkowania i stawek podatkowych, a także zasad przyznawania ulg i umorzeń oraz kategorii podmiotów zwolnionych od podatków następuje w drodze ustawy (art. 217). Określenie “ciężary i świadczenia publiczne" ma najszerszy zakres znaczeniowy, z kolei “daniny publiczne" są kategorią “świadczeń publicznych". Daniny te to świadczenia powszechne, przymusowe, bezzwrotne, ustalane jednostronnie na rzecz podmiotu prawa publicznego w celu realizacji zadań publicznych, a zaliczają się do nich podatki, rozmaite opłaty oraz cła, a także abonament RTV. Jak stanowi art. 5 ust. 1 ustawy o opłatach abonamentowych odbiorniki radiofoniczne i telewizyjne podlegają, dla celów pobierania opłat abonamentowych za ich używanie, zarejestrowaniu w placówkach pocztowych operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe. Zgodnie z art. 7 ust. 3 i 5 cyt. ustawy, do opłat abonamentowych stosuje się przepisy o postępowaniu egzekucyjny, a uprawnionymi do żądania wykonania w drodze egzekucji administracyjnej obowiązków określonych w ust. 1 są kierownicy jednostek wyznaczonego operatora. Powyższe regulacje przesądzają o tym, że obowiązek regulowania opłat z tytułu używania odbiorników rtv powstaje z mocy prawa, po zarejestrowaniu odbiornika. Opłaty te są należne od osoby dokonującej rejestracji odbiornika. Wierzycielowi przysługuje w tym przypadku prawo egzekwowania opłat z mocy ustawy. Podstawę wystawienia tytułu wykonawczego stanowi przepis prawa a nie akt administracyjny. WSA w zaskarżonym orzeczeniu omówił kształtujące się na przestrzeni lat regulacje prawne dotyczące opłat "za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych" (k: 10-12 uzasadnienia wyroku). Postawiony w tym względzie wniosek składu orzekającego Sądu I instancji należy uznać za uprawniony i zgodny z dotychczasowym dorobkiem orzeczniczym Naczelnego Sądu Administracyjnego. W istocie, zarejestrowanie odbiornika pod rządami którejkolwiek z wymienionych ustaw, bez jego późniejszego wyrejestrowania stanowi wystarczającą przesłankę istnienia wynikającego z ustawy obowiązku uiszczania opłat za jego używanie, który podlega egzekwowaniu w trybie egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze pieniężnym (wyrok NSA z 22 czerwca 2017 r. sygn. akt II GSK 2878/15; wyrok NSA z 6 kwietnia 2017 r. sygn. akt II GSK 5276/16). Powyższe stanowisko zostało następnie zaakceptowane w późniejszym orzecznictwie NSA, m. in. w wyroku z 11 sierpnia 2017 r., w którym wskazano, że obowiązek uiszczania opłaty abonamentowej trwa do dnia poprzedzającego zgłoszenie wyrejestrowania lub do dnia miesiąca, w którym dopełniono formalności związanych ze zwolnieniem od opłat abonamentowych (wyroki NSA: z 11 sierpnia 2017 r. sygn. akt II GSK 3328/15; z 26 kwietnia 2018 r. sygn. akt II FSK 2731/17). Strona w skardze kasacyjnej zarzuciła naruszenia § 5 ust. 2 rozporządzenia przez uznanie, że przesłanie powiadomienia o nadaniu indywidulanego numeru identyfikacyjnego jest równoznaczne z powiadomieniem użytkownika o nadaniu tego numeru. W swej argumentacji zmierzała do przekonania, że dowód przesłania powiadomienia, o którym mowa w tym przepisie powinien obciążać wierzyciela, a nie osoby, do której powinno być przesłane zawiadomienie, z uwagi chociażby na fakt, że z treści tej normy wynika, że z faktem przesłania wiąże się powiadomienie użytkownika. Zatem, aby powiadomienie mogło być skuteczne - musi być doręczone. Jeśli natomiast wystarczające byłoby samo przesłanie (nieudowodnione przez wierzyciela), to nie można go wiązać z faktem powiadomienia. Z tych względów, nie można - według strony - uznać za zasadne twierdzenia Sądu, że brak dysponowania przez wierzyciela dowodem doręczenia jemu zawiadomienia nie stanowi naruszenia obowiązku wynikającego z § 5 ust. 2 rozporządzenia. Oceniając powyższe poglądy jako błędne, Naczelny Sąd Administracyjny zwraca uwagę, że po wejściu w życie rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, jak stanowił o tym § 5 ust. 1 tego rozporządzenia, dotychczasowe dowody zarejestrowania odbiorników w formie imiennej książeczki opłaty abonamentowej za używanie odbiorników stanowiły dowód zarejestrowania odbiorników, nie dłużej niż przez okres dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia. Z kolei na podstawie ust. 2 tego przepisu, operator publiczny w terminie dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia rejestracyjnego z urzędu nadaje posiadaczom imiennych książeczek, o których mowa w ust. 1, indywidualny numer identyfikacyjny. O nadaniu numeru operator publiczny zawiadamia użytkownika, przesyłając zawiadomienie określone w załączniku nr 2 do rozporządzenia. Wobec tego, osoby które przed dniem wejścia w życie powołanego rozporządzenia z dnia 25 września 2007 r. zarejestrowały odbiornik, winny kontynuować wnoszenie opłat abonamentowych, bez konieczności dokonywania ponownej rejestracji odbiorników RTV. Natomiast, obowiązkiem operatora publicznego, było nadanie posiadaczom imiennych książeczek indywidualnego numeru identyfikacyjnego w zakreślonym dwunastomiesięcznym terminie, od dnia wejścia w życie tego rozporządzenia oraz powiadomienie o tym użytkownika. Obowiązek powiadomienia nie jest przy tym równoznaczny z koniecznością posiadania dowodu doręczenia pisma stronie. Prawodawca nie wprowadził obowiązku, aby dla skuteczności nadania użytkownikowi odbiornika RTV numeru identyfikacyjnego, konieczne było posiadanie przez operatora dowodu doręczenia zawiadomienia o jego nadaniu. Dla skuteczności nadania numeru identyfikacyjnego, nie jest konieczne legitymowanie się przez operatora dowodem nadania, czy też zwrotnym potwierdzeniem odbioru takiego powiadomienia strony o jego nadaniu (por. wyrok NSA z 1 czerwca 2016 r., sygn. akt II GSK 913/15; z 27 lutego 2019 r. sygn. akt I GSK 3088/18). Zatem, użyte w § 5 ust. 2 rozporządzenia z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, wyrażenie "powiadomienie" oznacza, że przesłanie zawiadomienia w zwykłej przesyłce listowej, bez potwierdzenia odbioru, na prawidłowy adres strony, czyniło zadość wymogom określonym w § 5 ust. 2. Normodawca nie określił bowiem żadnej szczególnej formy tego powiadomienia, zastrzegł jedynie, aby odpowiadało ono wzorowi określonemu w załączniku nr 2 do rozporządzenia (por. wyrok NSA z 9 grudnia 2016 r., sygn. akt II FSK 2116/16; z 13 grudnia 2016 r., sygn. akt II GSK 1297/15). Jak wykazano w zaskarżonym wyroku, a czego skarga kasacyjna skutecznie nie podważyła - rejestracja odbiorników rtv, używanych pod adresem: [...], zgłoszona została na nazwisko skarżącego. Po zgłoszeniu przedmiotowej rejestracji, wydana została książeczka opłat o numerze [...], stanowiąca dowód zarejestrowania używanych odbiorników. Natomiast zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego abonenta [...] (wraz ze spersonalizowanymi blankietami wpłat) stanowiące dowód zarejestrowania odbiorników rtv i zastępujące dowód zarejestrowania w formie imiennej książeczki radiofonicznej, zostało skierowane do strony w dniu 8 sierpnia 2008 r. i nie odnotowano zwrotu wysłanej korespondencji. Ustalenie tych faktów przesądzało o prawidłowym zastosowaniu przepisów prawa skutkujących uznaniem, że skarżący był zobowiązany do ponoszenia opłat abonamentowych, a organ jako wierzyciel był uprawniony do ich egzekwowania w trybie egzekucji administracyjnej. Z podanych przyczyn, zarzut należało uznać za nieusprawiedliwiony. Za argumenty nie mogące mieć znaczenia dla wyniku sprawy Naczelny Sąd Administracyjny uznaje te, które dotyczą małżonki skarżącego, dokonanej przez nią rejestracji odbiorników i uiszczanych opłat. Z akt sprawy wynika niezbicie, że tytuły wykonawcze o numerach [...] z 6 października 2014 r. wystawione przez Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. obejmowały należności z tytułu opłaty abonamentowej za okres od stycznia 2009 r. do lipca 2014 r. Tymczasem, w skardze kasacyjnej wyraźnie wskazano, że od 2015 r., tj. od daty nabycia odbiorników przez małżonkę skarżącego opłaty uiszczała ona, dokonując uprzednio rejestracji odbiorników (k-4 uzasadnienia skargi kasacyjnej). Zatem, twierdzenia skarżącego dotyczące małżonki w ogóle nie odnoszą się do czasokresu, którego ta sprawa dotyczy. W tym stanie rzeczy, mając całokształt powyższych rozważań na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.