II GSK 382/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Czarny-Drożdżejko Sędzia NSA Anna Ostrowska (spr.) Sędzia del. WSA Karolina Kisielewicz-Sierakowska Protokolant asystent sędziego Magdalena Czyżewska po rozpoznaniu w dniu 9 września 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M.M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 lipca 2021 r. sygn. akt VI SA/Wa 438/21 w sprawie ze skargi M.M. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 23 listopada 2020 r. nr EA b-1368/1050/20 w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną do celów łowieckich 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od M.M. na rzecz Komendanta Głównego Policji 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. I. Komendant Wojewódzki Policji w Poznaniu (dalej: organ I instancji, KWP) decyzją z dnia 7 lipca 2020 r. cofnął M.M. (dalej: skarżący) pozwolenie na broń palną do celów łowieckich, działając na podstawie art. 18 ust. 5 pkt 2 w związku z 15 ust. 5 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz.U. z 2020 r., poz. 955; dalej: ustawa o broni i amunicji, u.b.a.). Po rozpatrzeniu odwołania Komendant Główny Policji (Komendant, KGP, organ II instancji) decyzją z dnia 23 listopada 2020 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, działając na podstawie art. 18 ust. 5 pkt 2 w związku z 15 ust. 5 u.b.a. oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.; dalej: k.p.a.). II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 1 lipca 2021 r., o sygn. akt VI SA/Wa 438/21, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) oddalił skargę M.M. Sąd I instancji stwierdził, że na skutek niestawienia się na wyznaczone w trybie odwoławczym terminy badania lekarskiego i psychologicznego, nie doszło do wydania ostatecznego orzeczenia lekarskiego i psychologicznego (o którym mowa w art. 15h ust. 7 u.b.a.), a co za tym idzie nie doszło do ostatecznego potwierdzenia w trybie odwoławczym, że skarżący nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 u.b.a. Zdaniem Sądu w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy bez znaczenia pozostaje fakt późnego doręczenia skarżącemu wezwań na badania. Wskazano, że z pisma Wielkopolskiego Centrum Medycyny Pracy w Poznaniu (dalej: WCMP) z dnia 9 listopada 2018 r. wynika, iż wezwanie na badania lekarskie wyznaczone na 7 listopada 2018 r. zostało doręczone skarżącemu w dniu 5 listopada 2018 r., zaś z pisma WCMP z dnia 21 listopada 2018 r. wynika, że skarżący nie zgłosił się na badania psychologiczne w dniu 13 listopada 2018 r. Na odwrocie drugiego z wymienionych pism znajduje się z kolei odręczna adnotacja funkcjonariusza Komendy Wojewódzkiej Policji w Poznaniu, że skarżący odebrał w tej sprawie pismo w dniu 13 listopada 2018 r. W ocenie Sądu I instancji okoliczności związane z zawiadomieniem skarżącego o wyznaczonych terminach badań należy oceniać w kontekście wszystkich faktów wynikających z akt sprawy. Zdaniem Sądu, jeśli skarżący nie mógł stawić się na badania w wyznaczanym dniu, powinien - tak jak wskazano to w wezwaniu - skontaktować się z lekarzem, którego numer telefonu w piśmie tym podano, i umówić się na inny dzień odpowiadający obu stronom. Wobec tego Sąd wskazał, iż mając pewność, że co najmniej w przypadku badań lekarskich (bezspornie zawiadomienie o nich doręczono skarżącemu przed ich terminem) skarżący mógł na to wezwanie odpowiedzieć, czy to poprzez stawienie się na te badania, czy to poprzez zmianę ich terminu, stwierdzone zaniechanie wykonania obowiązku stawienia się na badania, skutkowało uznaniem, że warunek z art. 18 ust. 5 pkt 2 u.b.a. został spełniony. III. Skarżący złożył skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnosząc o jego uchylenie w całości i rozpoznanie skargi poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia 23 listopada 2020 r. oraz decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w Poznaniu i przekazanie organowi sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie, a w każdym przypadku o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: 1. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 5 pkt 2 ustawy o broni i amunicji w zw. z art. 15 ust. 5 ustawy o broni i amunicji zgodnie z treścią których organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń w przypadku naruszenia obowiązku poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym i przedstawienia orzeczeń lekarskiego i psychologicznego poprzez ich zastosowanie, podczas gdy w niniejszej sprawie nigdy nie została przeprowadzona w sposób prawidłowy procedura zawiadomienia skarżącego o terminie badań oraz ewentualnego niestawiennictwa, czym dodatkowo naruszono art. 54 § 1 ust. 6 k.p.a., a tym samym organ nie mógł wyciągać niekorzystnych skutków dla skarżącego w tym zakresie i winien był doprowadzić do przeprowadzenia prawidłowej procedury przeprowadzenia badań, zatem wydana decyzja była przedwczesna i wydana z rażącym naruszeniem prawa i zasady zaufania do organów administracji publicznej; 2. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 151 p.p.s.a., poprzez jego niezasadne zastosowanie i oddalenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargi skarżącego na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 23 listopada 2020 r., pomimo że w skardze tej skarżący zasadnie zarzucił organowi szereg naruszeń, tymczasem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zamiast odnieść się do nich merytorycznie i je uwzględnić, to powielił błędną interpretację organów, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, jako że skutkowało oddaleniem skargi skarżącego, podczas gdy powinna ona była zostać uwzględniona. Argumentację na poparcie powyższych zarzutów przedstawiono w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Pismem z dnia 15 grudnia 2021 r. skarżący wniósł o rozpoznanie sprawy na rozprawie. IV. Komendant w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. V. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie albowiem podniesione w niej zarzuty nie podważają prawidłowości wyroku Sądu I instancji. Wstępnie należy wskazać, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi - zgodnie z art. 174 p.p.s.a. - może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Wobec takich regulacji stwierdzić należy, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz zawiera się wyłącznie w tych jej aspektach, które wynikają z zarzutów postawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Zważywszy na sposób sformułowania zarzutów w pierwszej kolejności rozważenia wymaga ocena spełnienia przez rozpatrywaną skargę kasacyjną ustawowych wymogów formalnych. Skarga kasacyjna jest wysoce sformalizowanym i profesjonalnym środkiem prawnym zaskarżenia wyroków wojewódzkich sądów administracyjnych, co znalazło swój wyraz również w przymusie adwokacko-radcowskim, tj. obowiązku sporządzenia skargi kasacyjnej przez profesjonalnego pełnomocnika (por. wyrok NSA z dnia 25 sierpnia 2023 r., sygn. akt II GSK 578/20). Zgodnie z art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. prawidłowe określenie podstaw kasacyjnych oznacza obowiązek wnoszącego skargę kasacyjną powołania konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem autora skargi kasacyjnej uchybił sąd pierwszej instancji w zaskarżonym orzeczeniu oraz uzasadnienia ich naruszenia. Prawidłowe przytoczenie podstaw kasacyjnych wymaga zarówno określenia naruszonych przepisów prawa (materialnego, procesowego), jak i wyjaśnienia, na czym to naruszenie polegało, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia przepisów postępowania - wykazania dodatkowo, że wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, że sąd stosując przepis popełnił błąd subsumcji, czyli że niewłaściwie uznał, że stan faktyczny przyjęty w sprawie nie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi, jak, w jego ocenie, powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia. Zarzuty kasacyjne nieodpowiadające tym warunkom uniemożliwiają Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ocenę ich zasadności. Sąd nie może domniemywać intencji strony i samodzielnie uzupełniać, czy też konkretyzować zarzutów kasacyjnych (por. np. postanowienie NSA z dnia 5 sierpnia 2004 r., sygn. akt FSK 299/04, OSP z 2005 r. z glosą A. Skoczylasa OSP 2005, Nr 3, poz. 36 oraz wyroki NSA z: 16 listopada 2011 r., sygn. akt II FSK 861/10; 18 kwietnia 2018 r., sygn. akt II FSK 22/18). Wobec związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej, prawidłowe i nie budzące wątpliwości sformułowanie zarzutów kasacyjnych jest warunkiem niezbędnym dla uznania, że zarzut jest usprawiedliwiony. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega bowiem na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować (zob. wyrok NSA z dnia 31 października 2017r., I GSK 2343/15, LEX nr 2406293). Wniesiona w tej sprawie skarga kasacyjna nie odpowiada powyższym wymogom. Spośród dwóch sformułowanych w niej zarzutów kasacyjnych, jeden został określony jako zarzut naruszenia przepisów postępowania (pkt 2 petitum skargi kasacyjnej) podczas gdy wymieniono w nim tylko przepis art. 151 p.p.s.a. Należy podnieść, że powołany przepis ustawy procesowej nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, ponieważ jest normą o charakterze wynikowym i określa wyłącznie sposób rozstrzygnięcia danej sprawy przez Sąd I instancji. Skuteczne zakwestionowanie tego rodzaju normy w ramach zarzutów kasacyjnych wymaga zatem powiązania z zarzutem naruszenia konkretnych przepisów prawa materialnego lub procesowego, których nie dostrzegł Sąd I instancji wydając wyrok o określonej treści. Nie jest więc możliwe skuteczne podważenie wyroku Sądu I instancji wyłącznie w oparciu o zarzut naruszenia normy o charakterze wynikowym (por. np. wyroki NSA z: 15 maja 2024 r., sygn. akt I GSK 483/23; 10 grudnia 2024 r., sygn. akt I GSK 1733/21; 29 stycznia 2025 r., sygn. akt III OSK 2185/22). Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że podstawą skargi kasacyjnej wymienioną w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. mogą być jedynie przepisy regulujące proces dochodzenia do rozstrzygnięcia, a nie przepisy regulujące samo rozstrzygnięcie (por. wyroki NSA z: 16 lutego 2005 r., sygn. akt FSK 1471/04 oraz 8 lutego 2007 r., sygn. akt FSK 1412/06). Z tych przyczyn zarzut naruszenia przepisów postępowania (sformułowany w pkt 2 petitum skargi kasacyjnej) nie mógł podlegać rozpatrzeniu, zaś w związku z tym, iż jest to jedyny zarzut procesowy, należy stwierdzić, iż skarga ta została oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia prawa materialnego (wymienionym w pkt 1 petitum skargi kasacyjnej) tj. art.18 ust. 5 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 5 u.b.a. "poprzez ich zastosowanie". Formułując ten zarzut, skarżący kasacyjnie stwierdził, iż w niniejszej sprawie nigdy nie została przeprowadzona w sposób prawidłowy procedura zawiadomienia skarżącego o terminie badań oraz skutkach ewentualnego niestawiennictwa, czym dodatkowo, zdaniem skarżącego, naruszono art. 54 § 1 ust. 6 k.p.a. Zatem wydana decyzja cofająca skarżącemu pozwolenie na broń palną do celów łowieckich, zdaniem skarżącego kasacyjnie, była przedwczesna i wydana z rażącym naruszeniem prawa i zasady zaufania do organów administracji publicznej. Analizując powyższy zarzut naruszenia prawa materialnego, ponownie należy wskazać, iż naruszenie prawa materialnego (jako podstawa skargi kasacyjnej) może nastąpić przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Naruszenie prawa przez niewłaściwe zastosowanie to wadliwe uznanie, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie określonej normy prawnej (tzw. błąd subsumpcji). Tymczasem w rozpatrywanej sprawie autor skargi kasacyjnej skutecznie nie podważył ustaleń dotyczących okoliczności faktycznych sprawy (będących podstawą wydania kontrolowanej przez Sąd I instancji decyzji), zaś oparł zarzut naruszenia prawa materialnego wyłącznie na wskazanych uchybieniach Wielkopolskiego Centrum Medycyny Pracy w procedurze zawiadomienia skarżącego o terminie badań lekarskich i psychologicznych oraz o skutkach ewentualnego niestawiennictwa. Jakkolwiek uzasadnienie zarzutu naruszenia prawa materialnego uchybieniami proceduralnymi nie spełnia wymogów prawidłowo sformułowanej podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 1 p.p.s.a., to kierując się zaleceniami wynikającymi z uchwały NSA z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09, prezentującej liberalne stanowisko co do wymogów skargi kasacyjnej, skład orzekający poniżej się do niego odniesie. Jak wynika z akt administracyjnych rozpatrywanej sprawy oraz z uzasadnienia kontrolowanej przez Sąd I instancji decyzji KGP, decyzja o cofnięciu skarżącemu pozwolenia na broń palną do celów łowieckich, została podjęta na podstawie art. 18 ust. 5 pkt 2 w zw. 15 ust. 5 u.b.a. Organ I instancji uzyskał informację, iż skarżący może mieć problemy z nadużywaniem alkoholu, co zostało także potwierdzone w piśmie Koła Łowieckiego [...] w T. z dnia 28 listopada 2017 r. Komendant Wojewódzki Policji w Poznaniu działając na podstawie art. 15 ust. 5 u.b.a. wezwał skarżącego do niezwłocznego poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym i przedstawienia wydanych orzeczeń. Po przedłożeniu pozytywnych orzeczeń, organ na podstawie art. 15h ust. 1 i 2 u.b.a. złożył od niego odwołanie. Skarżący nie poddał się badaniom w trybie odwoławczym i nie przedłożył orzeczenia lekarskiego lub psychologicznego wydanego w trybie odwołania. Komendant Wojewódzki Policji w Poznaniu wydał w dniu 10 lipca 2018 r. decyzję cofającą panu M.M. pozwolenie na broń palną do celów łowieckich, która z powodu uchybień w wezwaniu oraz potwierdzeń odbioru wezwania, została uchylona przez KGP decyzją z dnia 18 września 2018 r. Decyzja ta, w wyniku wniesionego przez skarżącego sprzeciwu, została poddana kontroli sądowoadministracyjnej, po przeprowadzeniu której w dniu 25 września 2019 r. zapadł prawomocny wyrok NSA (sygn. akt II OSK 2378/19) oddalający skargę kasacyjną skarżącego. Jak wskazuje Komendant Główny Policji w kontrolowanej w niniejszej sprawie przez Sąd I instancji decyzji, "intencją organu odwoławczego i powodem do uchylenia pierwotnej decyzji organu I instancji w sprawie cofnięcia stronie pozwolenia na broń palną myśliwską, było przede wszystkim umożliwienie stronie stawienia się na badania odwoławcze, aby mogła potwierdzić prawem określony sposób, że nie należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ustawy o broni i amunicji". W trakcie ponownego postępowania administracyjnego prowadzonego przez organ I instancji skarżący nie stawił się na badania odwoławcze lekarskie i psychologiczne, będąc wcześniej informowany przez Wielkopolskie Centrum Medycyny Pracy o terminach badań oraz o możliwości wyznaczenia nowego terminu w przypadku braku możliwości stawiennictwa się w wyznaczonym terminie. Wobec powyższego organ I instancji działając na podstawie art. 18 ust. 5 pkt 2 w zw. 15 ust. 5 u.b.a. ponownie wydał decyzję o cofnięciu M.M. pozwolenia na broń palną do celów łowieckich, która została utrzymana w mocy decyzją KGP z dnia 23 listopada 2020 r., kontrolowaną w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym. Odnosząc się do przywołanej w rozpatrywanej skardze kasacyjnej argumentacji odwołującej się do uchybień Wielkopolskiego Centrum Medycyny Pracy w procedurze zawiadomienia skarżącego o terminie badań lekarskich i psychologicznych oraz ewentualnego niestawiennictwa, należy zauważyć, iż w rozpatrywanej sprawie wystąpiły okoliczności wskazujące na unikanie przez skarżącego poddania się odwoławczym badaniom lekarskim i psychologicznych. Ze stanu faktycznego sprawy wynika bowiem, że: 1) wezwania jednostki orzeczniczej (WCMP) na badania były wysyłane skarżącemu wielokrotnie w dwóch postępowaniach odwoławczych, 2) w wezwaniach WCMP były wyznaczane terminy badań z możliwością ich zmiany w przypadku niemożności stawiennictwa z podanym kontaktem w celu zgłoszenia zmiany terminu badania, 3) WCMP nie jest organem administracji publicznej, co oznacza, że do jego wezwań (zawiadomień, pism) przepis art. 54 k.p.a. nie ma bezwzględnego zastosowania. Wynikający z art. 54 k.p.a. formalizm wezwania jest przejawem zasady oficjalności obowiązującej w postępowaniu prowadzonym przez organy administracji publicznej. Obowiązkiem organu jest ująć w wezwaniu wymagane ustawą jego elementy, a większość z nich jest niezbędna niezależnie od tego, czy wezwanie kierowane jest w trybie zwykłym czy ekstraordynaryjnym – w przypadkach niecierpiących zwłoki. Regulacja zawarta w art. 54 k.p.a. ma zastosowanie do wszystkich wezwań przewidzianych w k.p.a. z zastrzeżeniem, że przewidziane w przepisach szczegółowych regulacje mogą wprowadzać w tym zakresie modyfikacje (zob. J. Sułkowski, w: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, red. W. Chróścielewski, A. Krawczyk, Warszawa 2025, art. 54). W rozpatrywanej sprawie przepisy u.b.a. nie regulują wymogów formalnych wezwań (zawiadomień) sporządzanych przez jednostki orzecznicze wydające orzeczenia lekarskie i psychologiczne. Na podstawie art. 15l u.b.a. Minister Zdrowia w rozporządzeniu z dnia 7 sierpnia 2019 r. (Dz.U. z 2021 r. poz. 2178) określił wyłącznie wzory m.in. orzeczenia lekarskiego, karty badania lekarskiego, orzeczenia psychologicznego. Słusznie więc KGP w odpowiedzi na skargę kasacyjną podkreślił, że "w zakresie zarzutu naruszenia art. 54 k.p.a. wskazać należy, iż wyznaczenie terminu przeprowadzenia badań następuje nie przez organ tylko przez placówkę medyczną wykonującą badania i nie następuje w trybie przepisów k.p.a. Nie mogło zatem dojść do naruszenia wskazanego przepisu." Naczelny Sąd Administracyjny potwierdza również stanowisko KGP w zakresie stanu wiedzy skarżącego o toczącym się postępowaniu odwoławczym. KGP wskazuje bowiem, iż "skarżący miał świadomość skutków prawnych niezastosowania się do wezwań na odwoławcze badania lekarskie i psychologiczne. Nie budzi bowiem wątpliwości, iż skarżący uzyskał taką wiedzę w momencie wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń." Nie jest więc zasadne stanowisko skarżącego kasacyjnie, zgodnie z którym "całkowicie irrelewantne dla oceny naruszeń jest fakt, czy skarżący znał procedurę i wiedział o potencjalnych skutkach, czy też nie". W tym zakresie Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla, że pozwolenie na broń, zgodnie z przepisami u.b.a., powinny posiadać tylko osoby dające rękojmię właściwego jej używania, co oznacza, że powinny posiadać wiedzę na temat przepisów prawnych obowiązujących w tym zakresie. W tym celu właśnie, zgodnie z art. 16 ust. 1 u.b.a., osoba, która występuje z podaniem o wydanie pozwolenia na broń, jest obowiązana zdać egzamin przed komisją powołaną przez właściwy organ Policji ze znajomości przepisów dotyczących posiadania i używania danej broni oraz z umiejętności posługiwania się tą bronią. Ponadto przepis art. 15 ust. 1 u.b.a. określa osoby, którym nie wydaje się pozwolenia na broń (tzw. przesłanki negatywne wydania pozwolenia na broń), wśród których wymieniono m.in. osoby uzależnione od alkoholu lub od substancji psychoaktywnych. Posiadanie broni palnej jest w Polsce ściśle reglamentowane, a warunki jej posiadania zostały określone rygorystycznie ze względów bezpieczeństwa publicznego. Ze względu na to jest to więc swego rodzaju przywilej posiadania broni przyznany danym osobom, a nie ich prawo podmiotowe, które zawsze mogą uzyskać bądź utrzymać (zob. wyrok NSA z dnia 20 czerwca 2024 r., sygn. akt II GSK 594/21). Prawo posiadania broni nie należy w Polsce do praw obywatelskich gwarantowanych w Konstytucji RP. Prawo do posiadania broni ma w świetle ustawy o broni i amunicji reglamentacyjny charakter, zatem osoby posiadające pozwolenie na broń powinny w sposób szczególny wywiązywać się z ciążących na nich obowiązkach, w tym poddania się obowiązkowym badaniom, czego w okolicznościach tej sprawy skarżący kasacyjnie nie uczynił (por. wyrok NSA z dnia 14 listopada 2018 r., sygn. akt II OSK 2689/16). Brak przedstawienia przez skarżącego kasacyjnie w wyznaczonym terminie odwoławczego orzeczenia lekarskiego i psychologicznego, uprawniało organ administracji do zastosowania art. 18 ust. 5 pkt 2 u.b.a. i cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń. Zgodnie z art. 18 ust. 5 pkt 2 u.b.a. właściwy organ Policji może bowiem cofnąć pozwolenie na broń w przypadku naruszenia przez osobę posiadającą pozwolenie obowiązku poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym i przedstawienia orzeczeń lekarskiego i psychologicznego, o których mowa w art. 15 ust. 3–5 oraz art. 19a ust. 4 u.b.a. Jak słusznie podkreślił Sąd I instancji w uzasadnieniu kontrolowanego wyroku: "na skutek działania skarżącego, tj. niestawienia się na wyznaczone w trybie odwoławczym terminy badania lekarskiego i psychologicznego, nie doszło do wydania ostatecznego orzeczenia lekarskiego i psychologicznego (o którym mowa w art. 15h ust. 7 u.b.a.), a co za tym idzie nie doszło do ostatecznego potwierdzenia w trybie odwoławczym, że skarżący nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 u.b.a." Reasumując wszystkie przedstawione argumenty należało stwierdzić, że skarga kasacyjna nie znajduje usprawiedliwionych podstaw, a zaskarżony wyrok odpowiada prawu. W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z § 14 ust. 1 pkt lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 1935 ze zm.).