II GSK 4007/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dariusz Dudra (spr.) Sędzia NSA Ludmiła Jajkiewicz Sędzia del. NSA Anna Apollo Protokolant Anna Sobińska po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2017 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej S. M. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 19 września 2017 r., sygn. akt III SA/Po 573/17 w sprawie ze skargi G. P. na rozstrzygnięcie S. M. P. z dnia [...] lipca 2017 r., nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z budżetu Unii Europejskiej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od S. M. P. na rzecz G. P. 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu (dalej: Sąd I instancji lub WSA) wyrokiem z dnia 19 września 2017 r., sygn. akt III SA/Po 573/17 po rozpoznaniu skargi Gminy P. (dalej: Gmina lub wnioskodawca) na rozstrzygnięcie S. M.P. - Instytucji Pośredniczącej W. Regionalnego Programu Operacyjnego na lata 2014-2020 (dalej: Instytucja Pośrednicząca) z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie negatywnej oceny wniosku o dofinansowanie projektu: w pkt I. stwierdził, że ocena projektu została dokonana w sposób naruszający prawo i przekazał organowi sprawę do ponownego rozpoznania, zaś w pkt II. orzekł o zwrocie kosztów postępowania sądowego. Ze stanu faktycznego sprawy przyjętego przez Sąd I instancji wynika, że Gmina P. w ramach konkursu nr [...] Oś priorytetowa 3 Energia, Działanie 3.3. Wspieranie strategii niskoemisyjnych w tym mobilność miejska, Poddziałanie 3.3.3. Wspieranie strategii niskoemisyjnych w tym mobilność miejska w ramach ZIT dla MOF Poznania, typ projektu I Inwestycje funkcjonalnie powiązane z tworzeniem systemu zintegrowanych węzłów przesiadkowych (ZWP) złożyła wniosek o dofinansowanie projektu "Budowa bezkolizyjnego przejścia drogowego pod linią kolejową nr [...] P. – S. w P., modernizacja infrastruktury przystankowej oraz zakup autobusu niskoemisyjnego w ramach budowy Zintegrowanych Węzłów Przesiadkowych. Pismem z dnia [...] stycznia 2017 r. Instytucja Pośrednicząca poinformowała wnioskodawcę o negatywnej ocenie projektu. W ocenie Instytucji Pośredniczącej, projekt nie spełnił kryterium dopuszczającego nr 4 – Cele, zakres i wskaźniki projektu są zgodne ze Strategią ZIT. Gmina P., wniosła protest w zakresie oceny zgodności projektu ze Strategią ZIT. Komisja Odwoławcza Instytucji Zarządzającej WRPO orzeczeniem z dnia [...] lutego 2017 r., uznała protest za zasadny w odniesieniu do oceny przeprowadzonej w zakresie kryterium nr 4 i skierowała wniosek do właściwego etapu oceny, o czym pismem z dnia [...] lutego 2017 r. powiadomiono wnioskodawcę, doręczając mu odpis orzeczenia. Następnie pismem z dnia [...] kwietnia 2017 r. S. M. P., poinformowało Gminę P., że projekt otrzymał pozytywną ocenę, uzyskując 14,5 pkt i znalazł się na 11 miejscu listy rankingowej oraz, że wniosek zostanie przekazany do Instytucji zarządzającej w celu przeprowadzenia oceny formalnej i merytorycznej. Kolejnym pismem z dnia [...] lipca 2017 r. poinformowało wnioskodawcę o negatywnej ocenie wniosku. W uzasadnieniu zmiany wyniku oceny wskazano, że projekt nie spełnił kryteriów dopuszczających, na skutek czego nie może być wybrany do dofinansowania. Wyjaśniono, że Instytucja zarządzająca WRPO odnosząc się do oceny strategicznej ZIT, dokonanej przez S. M. P. w wyniku wykonania orzeczenia komisji odwoławczej, stwierdziła w piśmie z dnia [...] maja 2017 r. (nr [...]), że S. M. P. dokonało błędnej interpretacji orzeczenia komisji odwoławczej, uwzględniającego protest Gminy P. Zdaniem IZ WRPO uwzględnienie protestu podważającego ocenę strategiczną, dokonaną na podstawie kryterium nr 4 nie oznacza, że kryterium to jest spełnione. W związku z powyższym uznano, że S. M. P. zostało zobligowane do ponownej oceny wniosku pod względem spełnienia kryterium nr 4. Poinformowano wnioskodawcę, że przewodniczący KOP IP reaktywował Komisję Oceny Projektów IP i na posiedzeniu w dniu [...] czerwca 2017 r. dokonano ponownej oceny strategicznej ZIT wniosku Gminy P., pod względem spełnienia kryterium strategicznego ZIT- dopuszczającego nr 4. Wskazano również, że członkowie KOP IP potrzymali swoje zdanie, uznając kryterium za niespełnione i przedłożyli uzasadnienie swoich ocen. Gmina wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Sąd I instancji uwzględniając skargę stwierdził, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd I instancji, po uprzednim wskazaniu przepisów prawnych mających zastosowanie w sprawie uznał, że po wydaniu orzeczenia przez komisję odwoławczą, która uwzględniła protest, dokonanie dwukrotnej oceny strategicznej ZIT, raz pozytywnej, zakończonej informacją, że projekt otrzymał pozytywną ocenę uzyskując 14,5 pkt i znalazł się na 11 miejscu listy rankingowej oraz, że wniosek zostanie przekazany do Instytucji zarządzającej w celu przeprowadzenia oceny formalnej i merytorycznej, a następnie oceny negatywnej, jest naruszeniem wskazanych wyżej przepisów regulaminu konkursu dotyczących przeprowadzania oceny projektu. W ocenie WSA stanowi to również naruszenie zasad przejrzystości, rzetelności i bezstronności oraz zapewnienia wnioskodawcom równego dostępu do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania, o czym stanowi art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014 – 2020 (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 217 – dalej: ustawa wdrożeniowa). Zdaniem Sądu i instancji ponowna ocena narusza również art. 125 ust. 3 lit. a Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 (Dz.U.UE.L.2013.347.320 – dalej: rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 1303/2013) zgodnie z którym, w odniesieniu do wyboru operacji instytucja zarządzająca sporządza i po zatwierdzeniu stosuje odpowiednie procedury wyboru i kryteria, które są niedyskryminacyjne i przejrzyste. Na marginesie WSA wskazał, że do ponownie wydanej informacji o zmianie wyniku oceny z dnia [...] lipca 2017 r. dołączono skany uzasadnień ocen, bez jakiejkolwiek informacji przez kogo oraz w jakiej dacie oceny te zostały sporządzone. W piśmie skierowanym do wnioskodawcy KOP IP poinformowała o tym, że członkowie KOP IP podtrzymali swoje zdanie, uznając kryterium za niespełnione i przedłożyli uzasadnienie swoich ocen. Z treści tych ocen nie wynika jednakże, aby uwzględniono w nich ocenę dokonaną przez komisję odwoławczą, która uwzględniła protest. Powyższe powoduje uzasadnione wątpliwości, czy w istocie dokonano ponownej oceny wniosku, czy też, jak może wynikać ze wskazanego pisma, jedynie posłużono się ocenami będącymi podstawą oceny, o której poinformowano wnioskodawcę pismem z dnia [...] stycznia 2017 r. Ponadto WSA wskazał, że z naruszeniem art. 58 ust 4 pkt 2 ustawy wdrożeniowej, informacja nie zawiera pouczenia o możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego. S. M. P. wniosło skargę kasacyjną od powyższego wyroku, zaskarżając go w całości i domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 61 ust. 8 pkt 10 lit. a) ustawy wdrożeniowej poprzez jego nieuzasadnione zastosowanie i uwzględnienie skargi Gminy P., w sytuacji gdy ocena projektu nie została przeprowadzona w sposób naruszający prawo lub ewentualne naruszenia nie miały istotnego wpływu na wynik oceny, a w szczególności w sprawie: * nie doszło do naruszenia zasad określonych w art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej; * dokonana ocena projektu nie narusza art. 125 ust. 3 lit a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2013; * postępowanie zostało przeprowadzone zgodnie z zapisami Regulaminu Konkursu. Ponadto, na podstawie art. 187 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. - dalej p.p.s.a.) wniesiono o odroczenie NSA zagadnienia prawnego budzącego poważne wątpliwości, tj.: Czy na gruncie ustawy wdrożeniowej oraz przepisów rozporządzenia ogólnego instytucja pośrednicząca jest uprawniona w trybie autokontroli do zmiany dokonanej przez siebie oceny spełnienia kryteriów wyboru projektów do dofinansowania w przypadku ujawnienia, iż ocena ta nie została dokonana przy uwzględnieniu wszystkich kryteriów określonych w stosownym regulaminie konkursu, a w oparciu o które oceniane były pozostałe wnioski o dofinansowanie? Argumentację na poparcie powyższych zarzutów skarżący kasacyjnie organ przedstawił w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Gmina wniosła o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, że Sąd jest związany podstawami określonymi przez ustawodawcę w art. 174 p.p.s.a. i wnioskami skargi zawartymi w art. 176 p.p.s.a. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zatem sam autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone. Naczelny Sąd Administracyjny nie ma obowiązku ani prawa do domyślania się i uzupełniania argumentacji autora skargi kasacyjnej (por. wyrok NSA z dnia 6 września 2012 r., sygn. akt I FSK 1536/11, LEX nr 1218336). Zasada związania granicami skargi kasacyjnej nie dotyczy jedynie nieważności postępowania, o której mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. Żadna jednak ze wskazanych w tym przepisie przesłanek w stanie faktycznym sprawy nie zaistniała. Powołane w skardze zarzuty kasacyjne nie zasługiwały na uwzględnienie. W skardze kasacyjnej postawiono trzy zarzuty, dwa z nich nawiązują do naruszenia zasad, w oparciu o które przeprowadzane są konkursy dotyczące dofinansowywania unijnego. Trzeci opiera się wyłącznie na naruszeniu art. 61 ust. 8 pkt 10 lit. a ustawy wdrożeniowej nie powiązano go jednak mimo powołania naruszenia zapisów regulaminu konkursu z żadnym z jego postanowień. Zarzut pierwszy i drugi wskazują na naruszenie art. 61 ust. 8 pkt 10 lit. a ustawy wdrożeniowej (zauważyć należy brak takiego przepisu w ustawie, prawdopodobnie skarżącemu kasacyjnie S. chodziło o naruszenie art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a tej ustawy) w powiązaniu z art. 37 ust. 1 tej ustawy, poprzez uznanie, że nie doszło w sprawie do naruszenia zasad określonych w tym przepisie oraz art. 125 ust. 3 lit. a rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego wspólne przepisy dotyczące europejskich funduszy, poprzez uznanie, że dokonana ocena nie narusza powołanego przepisu. Zdaniem NSA, usprawiedliwiona była ocena Sądu I instancji, że w sprawie doszło do naruszenia wskazanych przepisów, a konkretnie zasad w nich określonych. Regulacje konkursowe przewidują bowiem jasne zasady procedowania w zakresie dokonywanych ocen (rozstrzygnięć) konkursowych przez Instytucję Pośredniczącą, jak i Instytucje Zarządzającą, a także środki zaskarżenia tych ocen (rozstrzygnięć). W myśl art. 58 ust. 1 ustawy wdrożeniowej właściwa instytucja, o której mowa w art. 55, informuje wnioskodawcę na piśmie o wyniku rozpatrzenia jego protestu. Informacja ta zawiera w szczególności: treść rozstrzygnięcia polegającego na uwzględnieniu albo nieuwzględnieniu protestu, wraz z uzasadnieniem (pkt 1 ); w przypadku nieuwzględnienia protestu - pouczenie o możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego na zasadach określonych w art. 61 (pkt 2). Zgodnie zaś z ust. 2 w przypadku uwzględnienia protestu właściwa instytucja, o której mowa w art. 55, może: odpowiednio skierować projekt do właściwego etapu oceny albo dokonać aktualizacji listy, o której mowa w art. 46 ust. 3, informując o tym wnioskodawcę (pkt 1), albo, przekazać sprawę instytucji, o której mowa w art. 39 ust. 1, w celu przeprowadzenia ponownej oceny projektu, jeżeli stwierdzi, że doszło do naruszeń obowiązujących procedur i konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na wynik oceny, informując wnioskodawcę na piśmie o przekazaniu sprawy (pkt 2). W ust. 3 postanowiono, że ponowna ocena projektu polega na powtórnej weryfikacji projektu w zakresie kryteriów i zarzutów, o których mowa w art. 54 ust. 2 pkt 4 i 5. Z kolei w istotnym dla sprawy ust. 4 przewidziano, że instytucja, o której mowa w art. 39 ust. 1, informuje wnioskodawcę na piśmie o wyniku ponownej oceny i: w przypadku pozytywnej ponownej oceny projektu kieruje projekt do właściwego etapu oceny albo dokonuje aktualizacji listy, o której mowa w art. 46 ust. 3 (pkt 1); zaś w przypadku negatywnej ponownej oceny projektu do informacji załącza dodatkowo pouczenie o możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego na zasadach określonych w art. 61 (pkt 2). W stanie faktycznym sprawy Komisja Odwoławcza Instytucji Zarządzającej uznając protest za zasadny skierowała wniosek do właściwego etapu oceny. Wniosek ten został ponownie oceniony w ramach oceny strategicznej przez Instytucję Pośredniczącą, projekt otrzymał pozytywną ocenę uzyskując 14,5 pkt i został umieszczony na 11 miejscu listy rankingowej. W ocenie tej podano też informację, że wniosek zostanie przekazany do Instytucji Zarządzającej w celu przeprowadzenia oceny formalnej i merytorycznej. Po ww. ocenie S. M. jako Instytucja Pośrednicząca dokonało ponownej oceny projektu w ramach oceny strategicznej, tym razem ocena była negatywna. W ocenie NSA, zasadnie Sąd I instancji uznał, że dokonanie dwukrotnej oceny strategicznej, raz pozytywnej, drugi raz negatywnej, jest naruszeniem wskazanych przepisów. Nie przewidują one bowiem możliwości dwukrotnej oceny projektu na tym samym etapie procedury konkursowej. Nie wchodząc w szczegóły tych unormowań stwierdzić jednoznacznie należy, że nie było podstaw prawnych do wydania dwóch sprzecznych ze sobą rozstrzygnięć pozytywnego i negatywnego. Takie działanie jest ewidentnie sprzeczne z regulacjami ustawy wdrożeniowej i stanowi rażące naruszenie prawa procesowego przewidującego sposoby dokonywania oceny projektu, a mianowicie art. 58 ust. 4 pkt 1 i 2 ustawy wdrożeniowej. Ocena Instytucji Pośredniczącej może być tylko jedna – pozytywna, albo negatywna dla wnioskodawcy. Powołane przepisy nie przewidują też możliwości korekty dokonanej oceny w ramach samokontroli organu podejmującego rozstrzygniecie. Zauważyć należy, że w myśl art. 50 ustawy wdrożeniowej do postępowania w zakresie ubiegania się o dofinansowanie oraz udzielania dofinansowania na podstawie ustawy nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, z wyjątkiem przepisów dotyczących wyłączenia pracowników organu, doręczeń i sposobu obliczania terminów. Tym samym nie znajduje w tego typu sprawach zastosowania instytucja samokontroli uruchamiana w związku ze złożonym środkiem zaskarżenia, jak i też możliwość wzruszenia ostatecznej oceny w trybie nadzwyczajny przewidzianym przez Kodeks postępowania administracyjnego. Dodać do tego należy, że takiej samokontroli nie przewidują też regulacje ustawy wdrożeniowej, jak i też regulacje konkursowe tworzone na potrzeby wyłaniania beneficjentów pomocy unijnej. Zdaniem NSA, zaistniałe w sprawie naruszenie w postaci dwukrotnej i na dodatek sprzecznej ze sobą oceny projektu na etapie oceny strategicznej, stanowi naruszenie zasad przejrzystości rzetelności i bezstronności oraz zapewnienia wnioskodawcy równego dostępu do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania, o czym stanowi art. 37 ustawy wdrożeniowej. Taka ocena narusza również art. 125 ust. 3 lit. a rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego wspólne przepisy o Europejskich Funduszach w zakresie zasad przejrzystości i niedyskryminacji, które winny być stosowane w procedurach wyboru projektów i kryteriach ich oceny. Przepis art. 37 ustawy wdrożeniowej statuuje zasady ogólne wyłaniania projektów do dofinansowania, to jest przejrzystość, rzetelność, bezstronność wyboru projektów oraz równość wnioskodawców w dostępie do informacji o zasadach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania. Zasady te mają charakter normatywny. Naruszenie którejkolwiek z tych zasad stanowi naruszenie zasady równego dostępu do pomocy (por. wyrok NSA z dnia 4 sierpnia 2016 r., sygn. akt II GSK 3367/16, LEX nr 2119195). W art. 37 ust. 1 ustawy z 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 zawarto zasady ogólne dotyczące wszystkich trybów wyłaniania projektów do dofinansowania: przejrzystość, rzetelność, bezstronność wyboru projektów oraz równość wnioskodawców w dostępie do informacji o zasadach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania. Zasada równego dostępu do pomocy nakłada na instytucje odpowiedzialne za realizację zadań polityki rozwoju obowiązek równego traktowania wszystkich beneficjentów pomocy oraz formułuje zakaz jakiegokolwiek faworyzowania lub dyskryminowania niektórych z nich. Naruszenie którejkolwiek z zasad wymienionych w art. 37 ust. 1 powołanej ustawy stanowi naruszenie zasady równego dostępu do pomocy. Zasada przejrzystości reguł oceny projektów ma charakter instrumentalny w stosunku do zasady równości, formułując wobec instytucji zarządzającej nakaz jasnego, precyzyjnego i dostępnego dla wszystkich wnioskodawców (beneficjentów) określenia kryteriów kwalifikowania projektów. Przejrzystość realizuje się przede wszystkim w obowiązku powszechnie dostępnej i pełnej informacji o trybie i warunkach wyboru projektów. Rzetelność związana jest z ustanowieniem jasnych i zrozumiałych dla wnioskodawców kryteriów wyboru projektów, zgodności postępowania właściwej instytucji z ustanowionymi w danym trybie regułami oraz wszechstronnym uzasadnieniem wyboru (por. wyrok NSA z dnia 22 marca 2017 r., sygn. akt II GSK 339/17, LEX nr 2269674). Zasada przejrzystości, rzetelności i bezstronności wyboru projektów oraz równości traktowania wnioskodawców w dostępie do informacji o zasadach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania dotyczy każdego etapu konkursu, począwszy od momentu przygotowywania regulaminu konkursu i formularza aplikacyjnego, aż po zakończenie samego tego postępowania konkursowego. Zasady te mają charakter normatywny i stanowią gwarancję równego traktowania wszystkich potencjalnych beneficjentów pomocy unijnej znajdując umocowanie w zasadzie równego dostępu do pomocy, wywodzącej się z traktatowej zasady równości (por. wyrok NSA z dnia 14 czerwca 2017 r., sygn. akt II GSK 1549/17, LEX nr 2313813). W zakresie trzeciego zarzutu opartego wyłącznie na naruszeniu art. 61 ust. 8 pkt 10 lit. a ustawy wdrożeniowej, gdyż nie powiązano go mimo powołania naruszenia zapisów regulaminu konkursu z żadnym z jego postanowień, stwierdzić przede wszystkim należy, że powołana ustawa nie przewiduje takiego unormowania, prawdopodobnie skarżącemu kasacyjnie S. chodziło o naruszenie art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a tej ustawy. Poza tym podnieść należy, co istotne, że wskazany przepis ma charakter wynikowy i nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a ustawy wdrożeniowej jest przepisem ogólnym (blankietowym) i ta jego właściwość sprawia, że na stronie skarżącej, chcącej powołać się na zarzut naruszenia tej regulacji spoczywa powinność powiązania go z zarzutem naruszenia konkretnych przepisów, którym uchybił sąd pierwszej instancji. Wynikowy charakter tego unormowania pozwala na stwierdzenie, że jest on swego rodzaju odpowiednikiem art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a., czyli przepisu ogólnego na podstawie którego Sąd I instancji uwzględnia skargę w sytuacji naruszenia przepisów prawa. W orzecznictwie NSA prezentowany jest jednolity pogląd, że przepisy art. 145 § 1 pkt 1 i art. 151 p.p.s.a. są tzw. przepisami wynikowymi, regulują sposób rozstrzygnięcia i bez stwierdzenia naruszenia innych przepisów, w stopniu mającym wpływ na wynik postępowania, zarzuty nie są trafne (por. wyrok NSA z dnia 11 marca 2015 r., sygn. akt I OSK 2383/14, LEX nr 1666121, wyrok NSA z dnia 4 marca 2015 r., sygn. akt II GSK 78/14, LEX nr 1677528, wyrok NSA z dnia 30 czerwca 2015 r., sygn. akt II FSK 1442/13, LEX nr 1783566, wyrok NSA z dnia 30 czerwca 2015 r., sygn. akt II FSK 1443/13, LEX nr 1774171). Przepis art. 151 p.p.s.a. nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, gdyż jest to przepis ogólny (blankietowy) i ta jego właściwość sprawia, że na stronie skarżącej, chcącej powołać się na zarzut naruszenia tej regulacji nałożona została powinność powiązania go z zarzutem naruszenia konkretnych przepisów, którym uchybił sąd pierwszej instancji (por. wyrok NSA z dnia 12 czerwca 2014 r., sygn. akt I GSK 64/13, LEX nr 1517936). Jeżeli wnoszący skargę kasacyjną zamierza zarzucić Sądowi pierwszej instancji, że wadliwie nie uchylił zaskarżonej decyzji i zaakceptował stan faktyczny nieprawidłowo ustalony przez organy podatkowe, wówczas powinien wskazać na naruszenie art. 151 p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w powiązaniu z przepisami postępowania podatkowego regulującymi zakres i zasady postępowania dowodowego naruszonymi w postępowaniu prowadzonym przez organy podatkowe (por. wyrok NSA z dnia 6 czerwca 2014 r., sygn. akt II FSK 1420/12, LEX nr 1518860). Przepis art. 151 p.p.s.a. nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, gdyż jest to przepis ogólny (blankietowy), stanowiący jedynie prawną podstawę orzeczenia oddalającego skargę, nie jest zatem możliwe rozpoznanie takiego zarzutu, bez powiązania go z zarzutem naruszenia konkretnych przepisów p.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 20 lutego 2015 r., sygn. akt II OSK 1747/13, LEX nr 1667954). Niepowiązanie zatem art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a ustawy wdrożeniowej z innymi przepisami ustawy lub regulacjami konkursowymi uniemożliwia dokonanie oceny legalności zaskarżonego wyroku przez pryzmat tak postawionego zarzutu. Nie ulega wątpliwości Sądu kasacyjnego, że ta kolejna ocena projektu była niezgodna z obowiązującymi regulacjami i nie powinna mieć miejsca, tym bardziej, że była negatywna dla strony i stanowiła zaprzeczenie pierwszej oceny Instytucji Pośredniczącej zapadłej po rozpoznaniu protestu przez Instytucję Zarządzającą, dlatego też rozstrzygniecie Sądu I instancji zasługiwało na aprobatę. Przedstawione rozważania pozwalają też na jednoznaczne stwierdzenie, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznający tę sprawę nie miał wątpliwości, które mogłyby posłużyć za podstawę wystąpienia do poszerzonego składu NSA o udzielenie odpowiedzi na powoływane przez stronę zagadnienie prawne w drodze uchwały. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzuty skargi za nieusprawiedliwione i oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a w zw. z ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804 ze zm.).