I SA/Bd 649/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Leszek Kleczkowski Sędziowie: Sędzia WSA Mirella Łent Sędzia WSA Dariusz Dudra (spr.) Protokolant: Asystent sędziego Daniel Łuczon po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 24 października 2012 r. sprawy ze skargi D. D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za październik, listopad i grudzień 2010 r. oddala skargę Decyzją z dnia [...] r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w B. określił stronie w podatku od towarów i usług wysokość nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za miesiące październik, listopad i grudzień 2010 r. oraz wysokość zobowiązania podatkowego, o którym mowa w art. 108 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 54, poz. 535 ze zm., dalej: "ustawa o VAT") związanego z wystawieniem poszczególnych faktur VAT. W odwołaniu skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. nr 8, poz. 60 ze zm., dalej: "ord. pod.") oraz art. 86 ust. 1 i 2 w zw. z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o VAT. Decyzją z dnia [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, że w okresie objętym zaskarżoną decyzją strona prowadziła działalność gospodarczą pod nazwą "H." w J. w zakresie zakupu i sprzedaży złomu. Spór w przedmiotowej sprawie sprowadza się do zasadności odmowy przez organ podatkowy pierwszej instancji prawa do obniżenia kwot podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktur VAT wystawionych przez "B." M. B. w J., w łącznej kwocie netto [...] zł, podatek VAT [...] zł oraz P.W. "F." D. F. w J., w łącznej kwocie netto [...] zł, podatek VAT [...] zł. organ w zaskarżonej decyzji zakwestionował prawo w powyższym zakresie na podstawie art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o VAT. Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego bezsprzecznie wynika, iż firmy "B." M. B. i "F." D. F. mogły dokonywać wyłącznie obrotu tzw. pustymi fakturami VAT, które nie odzwierciedlały rzeczywistych transakcji sprzedaży złomu. Stwarzały one jedynie formalne pozory istnienia, jednak w rzeczywistości nie uczestniczyły w obrocie towarowym. Podmioty te ograniczały się jedynie do wystawiania faktur VAT, na których wskazany był adres, pod którym firma nie prowadziła działalności gospodarczej oraz transakcje, które w rzeczywistości nie miały miejsca. Zdaniem organu, Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej trafnie przyjął, iż faktury którymi posługiwał się skarżący nie dokumentowały rzeczywistych operacji gospodarczych. Zatem dokonując bezpodstawnego odliczenia podatku naliczonego strona zawyżyła w złożonych deklaracjach VAT-7 za okresy objęte niniejszą decyzją podatek naliczony o wartości wynikające z zakwestionowanych faktur. Organ odwoławczy podzielił stanowisko Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej, iż w oparciu o treść art. 86 ust. 1 i 2 w zw. z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit a) ustawy VAT, brak było podstaw do odliczenia podatku naliczonego wykazanego w fakturach wystawionych przez firmy "B." i "F.". Odnosząc się do określenia stronie w zaskarżonej decyzji wysokości zobowiązania podatkowego, o którym mowa w art. 108 ust. 1 i 2 ustawy o VAT, związanego z wystawieniem przez podatnika w miesiącach październik, listopad i grudzień 2010 r. 35 faktur VAT dokumentujących sprzedaż złomu na łączną kwotę [...] zł, organ zauważył, że w odwołaniu skarżący nie kwestionował ustaleń Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w tym zakresie. Dokonując jednakże oceny powyższych ustaleń, Dyrektor Izby Skarbowej zauważył, że w trakcie prowadzonego postępowania organ podatkowy w sposób jednoznaczny stwierdził, iż transakcje udokumentowane fakturami VAT nie zostały dokonane i nie powodują powstania obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług. Faktury te zawierają niezgodne z prawdą zapisy, mające poświadczać, że takie czynności wykonano. Organ uznał więc, że zobowiązanie podatkowe nie istnieje, jeżeli faktura nie odpowiada określonemu zdarzeniu gospodarczemu. Faktura, która nie dokumentuje rzeczywistej sprzedaży, nie może wywołać żadnych skutków u jej odbiorcy. W niniejszej sprawie faktury VAT wystawione przez skarżącego zostały wprowadzone do obrotu prawnego poprzez ich przyjęcie i zaewidencjonowanie przez wskazanych na tych fakturach kontrahentów. Odbiorcy zakwestionowanych faktur odliczyli podatek naliczony w nich zawarty. Zakwestionowane faktury sprzedaży zostały wystawione na rzecz następujących podmiotów gospodarczych: P.H.U. "A." A. D., P.H.U. "A." A. D., "C." sp. z o. o., "D." T. P., "D." S. A., "R." R. S. i "S." S.A. W konsekwencji, zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej, organ podatkowy pierwszej instancji zasadnie określił zobowiązanie podatkowe wynikające z wystawionych przez skarżącego faktur VAT na podstawie art. 108 ust. 1 i 2 ustawy o VAT. W skardze strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucając jej naruszenie art. 121 § 1 ord. pod. poprzez kierowanie się wyłącznie interesem fiskalnym i rozstrzygnięcie wszelkich pojawiających się wątpliwości i niejasności na niekorzyść podatnika oraz art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 ord. pod. poprzez nierozpatrzenie materiału dowodowego w sposób rzetelny i zgodny z zasadami prawidłowego rozumowania, a w konsekwencji niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Ponadto strona zarzuciła naruszenie art. 86 ust. 1 i 2 w zw. z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o VAT poprzez dokonanie błędnej interpretacji w istotny sposób ograniczającej zasadę neutralności i proporcjonalności podatku od towarów i usług, której konieczność przestrzegania wynika z przepisów Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE. Nr L 347/1) i akcentowanej w orzecznictwie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Wstępnie Sąd zauważa, iż zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jednolity tekst: Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej: "p.p.s.a."), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., sprawowana jest o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Zgodnie z przepisem art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Aktami sprawy są akta sądowe, jak i przedstawione sądowi akta administracyjne. Zatem sąd administracyjny rozpoznaje sprawę w zakresie stanu faktycznego, który legł u podstaw wydania zaskarżonej decyzji i znajduje się w nadesłanych aktach administracyjnych (por. wyrok NSA z dnia 28 sierpnia 2008 r., sygn. akt II OSK 1533/07, LEX nr 488467). Wskazać dalej należy, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W tak określonym zakresie kognicji Sąd uznał, że decyzja będąca przedmiotem skargi nie narusza prawa. Spór w przedmiotowej sprawie sprowadza się do udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy zakwestionowane podczas prowadzonego postępowania faktury dokumentujące sprzedaż i nabycie złomu odzwierciedlały stan rzeczywisty. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia niniejszej sprawy stanowił art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a. ustawy o VAT. Z powołanego przepisu wynika, że nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku gdy wystawione faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane - w części dotyczącej tych czynności. Wykładnia przepisu art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o VAT, prowadzi do wniosku, że prawo do odliczenia podatku naliczonego dotyczy jedynie faktur stwierdzających faktycznie zrealizowane czynności, sama faktura nie tworzy zaś prawa do odliczenia VAT w niej wykazanego (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 10 listopada 2009 r., sygn. akt I SA/Bk 338/09, LEX nr 536966 oraz wyrok WSA w Białymstoku z dnia 14 października 2009 r., sygn. akt I SA/Bk 346/09, LEX nr 536969). Prawo do odliczenia podatku naliczonego związane jest z rzeczywistymi, a nie fikcyjnymi zdarzeniami gospodarczymi, co oznacza, że zasadnicze znaczenie ma nie tylko prawda formalna, wynikająca z faktury, ale i prawda materialna, polegająca na tym, że faktura musi odzwierciedlać rzeczywiste zdarzenie gospodarcze z prawdziwymi elementami nie tylko przedmiotowymi ale i podmiotowymi (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 12 marca 2009 r., sygn. akt I SA/Sz 715/08, LEX nr 503216). Samo posiadanie faktury nie jest wystarczającą podstawą, aby odliczyć podatek w niej naliczony. Wystawiona faktura, która nie dokumentuje rzeczywistej sprzedaży między wskazanymi w niej kontrahentami, jest prawnie bezskuteczna, a w konsekwencji nie może wywoływać żadnych skutków podatkowych zarówno u jej wystawcy, jak i u odbiorcy (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 22 września 2009 r., sygn. akt I SA/Gd 493/09, LEX nr 525700). Podatnik, który wystawi fakturę dokumentującą czynności niewykonane jest zobowiązany do zapłaty VAT, natomiast odbiorca takiej faktury nie ma prawa do odliczenia podatku (por. wyrok NSA z dnia 29 kwietnia 2010 r., sygn. akt I FSK 412/09, LEX nr 575013). W zakresie wysokości zobowiązania podatkowego znalazł w sprawie zastosowanie art. 108 ust. 1 ustawy o VAT, który stanowi, że w przypadku gdy osoba prawna, jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej lub osoba fizyczna wystawi fakturę, w której wykaże kwotę podatku, jest obowiązana do jego zapłaty. Z wykładni literalnej art. 108 ustawy o VAT wynika, że zobowiązanie do zapłaty wskazanej na fakturze kwoty powstaje z mocy prawa, w dacie, w której dany podmiot wprowadza do obrotu taką fakturę. Zobowiązanie w tym zakresie wynika zatem bezpośrednio z zaistnienia określonego zdarzenia, jakim jest owe wykazanie podatku na fakturze (por. wyrok NSA z dnia 13 stycznia 2012 r., sygn. akt I FSK 506/11, LEX nr 1120537). Zdarzeniem rodzącym obowiązek zapłaty podatku na podstawie przepisu art. 108 ust. 1 ustawy o VAT nie jest wykonanie określonej czynności, ale sam fakt wystawienia faktury, w której została wykazana kwota podatku. Dla zastosowania tego przepisu nieistotna jest przyczyna zachowania podatnika (por. wyrok NSA z dnia 1 września 2011 r., sygn. akt I FSK 1126/10, LEX nr 965860). Podkreślić dalej należy, że organy podatkowe rozpatrywały tę sprawę z uwzględnieniem zasady swobodnej oceny dowodów. Zgodnie z art. 191 ord. pod., organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. W myśl tej zasady organ podatkowy rozważając wartość poszczególnych dowodów, jak również formułując wnioski na podstawie całokształtu materiału dowodowego zebranego w sprawie, nie jest związany żadnymi sztywnymi regułami określającymi wartość poszczególnych dowodów, ale kieruje się własnym przekonaniem, uwzględniając wiedzę, doświadczenie życiowe, prawa logiki, informacje wynikające z wzajemnych relacji między poszczególnymi dowodami (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 21 lipca 2009 r., sygn. akt I SA/Bd 320/09, LEX nr 515030). Dopóki granice swobodnej oceny dowodów nie zostaną przez organ orzekający przekroczone Sąd nie ma podstaw do podważania dokonanych w ten sposób ustaleń (por. wyrok WSA w Opolu z dnia 25 listopada 2009 r., sygn. akt I SA/Op 321/09, LEX nr 531143). W przekonaniu Sądu, organy podatkowe w niniejszej sprawie dokonały oceny materiału dowodowego na podstawie powołanej zasady bez naruszenia tej reguły. Zgromadzony materiał dowodowy pozwalał na uznanie, że zakwestionowane podczas postępowania faktury nie odzwierciedlały stanu rzeczywistego, dlatego zaistniały w sprawie podstawy do nieuwzględnienia podatku naliczonego z faktur otrzymanych przez skarżącego, jak również uprawnione było zastosowanie do faktur wystawionych przez niego art. 108 ust. 1 ustawy o VAT. Wypada w tym miejscu zauważyć, że skarżący wystawił od października do grudnia 2010 r. 35 takich faktur VAT na łączną kwotę [...] zł. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że organy podatkowe pozbawiły podatnika prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur wystawionych przez dwa podmioty: "B." M. B. i "P.W. F." D. F. Organy w postępowaniu uznały – co Sąd orzekający w sprawie w pełni podziela – że przedmiotowe faktury stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane. W postępowaniu wykazano, że M. B. jak i D. F. nie mogli sprzedać skarżącemu złomu, bo sami go wcześniej nie nabyli. Skoro w okolicznościach faktycznych sprawy nie doszło do nabycia towaru, to nie doszło też do jego sprzedaży. Skarżący nie mógł zatem przenieść na odbiorców rzekomego towaru prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Dostawcami złomu na rzecz M. B. miały być firmy: "F.H.U. I." C. M., "F.H.U. E." M. P. oraz "P.H.U. B." B. Z. W zakresie transakcji pomiędzy M. B. a "F.H.U. I." C. M. podnieść należy, że M. B. podczas przesłuchania w dniu 3 marca 2011 r. stwierdził, iż nie pamięta adresu firmy kontrahenta, nie posiada dokumentów wagowych związanych z transakcjami. Za towar płacił gotówkowo, ale nie posiada na to żadnych dokumentów oprócz faktur. Przesłuchany w charakterze świadka w dniu 22 lutego 2011 r. C. M. zeznał, iż faktycznie prowadzi działalność gospodarczą, ale przedmiotem tej działalności jest montaż instalacji wodno-kanalizacyjnej. Nie posiada on zaplecza technicznego niezbędnego do prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie handlu złomem, nie zatrudniał żadnych pracowników. Od dnia zarejestrowania działalności nie wystawił jeszcze żadnej faktury. Nie jest mu znana osoba M. B. Nigdy w ramach prowadzonej działalności gospodarczej nie dokonywał sprzedaży złomu. Oświadczył, że okazanych mu faktur, jako pochodzących od jego firmy, nie wystawił, a pieczątka widniejąca na tych fakturach nie odzwierciedla treści jego pieczątki. Dodatkowo zauważyć należy, że opis C. M. przedstawiony przez M. B. nie odpowiada rzeczywistości co niewątpliwie wspomaga twierdzenia organów o nierzetelności zakwestionowanych faktur. Zasadnie w przekonaniu Sądu w okolicznościach faktycznych zakwestionowanych transakcji organy podatkowe uznały jako niewiarygodne zeznania M. B., że nabywał on złom od C. M. Podważone faktury należało zatem uznać za nieodzwierciedlające stanu rzeczywistego. Tym samym usprawiedliwiona jest konstatacja organów, że faktury pochodzące od tego podmiotu nie uprawniały skarżącego do odliczenia podatku naliczonego. Stanowisko organów podatkowych wyrażone w tej kwestii nie powinno budzić żadnych wątpliwości. Odnosząc się do transakcji M. B. z firmą "E." M. P. powołać się wypada na przesłuchanie M. B. z dnia 3 marca 2011 r., podczas którego zeznał on, że poznał kontrahenta w G. Złom przywoził mu on w towarzystwie innych osób, których nie zna. W zależności od ilości złomu kursów było kilka dziennie albo wcale. Złom był ważony, ale brak jest kwitów wagowych, płatności za złom dokonywał gotówką, ale nie posiada na to żadnych dokumentów oprócz faktur. Były to kwoty około [...] zł. W stosunku do M. P. została wydana w dniu 30 września decyzja przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B., z której wynika, że działalność ta ograniczała się jedynie do wystawiania pustych faktur. W decyzji tej określono wysokość zobowiązania podatkowego na podstawie art. 108 ustawy o podatku od towarów i usług. Wobec braku złożenia odwołania decyzja ta stała się ostateczna. Z treści tej decyzji wynika, że M. P. nie był podatnikiem zarejestrowanych dla celów VAT, nie składał też deklaracji podatkowych VAT-7. W miejscach wskazanych jako miejsca prowadzenia działalności gospodarczej ustalono poprzez przeprowadzenie oględzin, że brak tam jakichkolwiek oznak prowadzenia działalności gospodarczej. Niewielka furtka, brak bramy wjazdowej, nie stwierdzono też żadnych narzędzi służących do prowadzenia działalności gospodarczej. Świadkowie zeznali, że w miejscach tych nie prowadzono żadnej działalności gospodarczej. Ustalono, że M. P. od 3 lipca 2009 r. przebywa z w Zakładzie Karnym. Nie korzystał w tym czasie z przepustek i przerw w odbywaniu kary. Tym samym niemożliwe jest aby zawierał w 2010 r. jakiekolwiek transakcje handlowe z kimś poza miejscem osadzenia. Za niewiarygodne zatem słusznie organy podatkowe uznały zeznania M. B. dotyczące poznania M. P. w lipcu 2010 r. oraz częstych osobistych kontaktów podczas rzekomych dostaw złomu do siedziby firmy M. B. Wskazać jeszcze też trzeba, że w dniu 7 czerwca 2010 r. w Zakładzie Karnym we W. przesłuchano M. P., który zeznał między innymi, iż w jego imieniu działalność gospodarczą prowadzi R. J., któremu przed osadzeniem udzielił w tym zakresie pełnomocnictwa i który posiada komplet dokumentów jego firmy. Z pisma tego pełnomocnika skierowanego w odpowiedzi na pismo Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. wynika, że nie posiada on dokumentacji handlowej firmy "E." oraz, że nie wie gdzie ta dokumentacja jest przechowywana. W kontekście zaistniałych okoliczności faktycznych zasadnie – zdaniem Sądu – organy podatkowe uznały jako niewiarygodne zeznania M. B., że nabywał on złom od M. P. Zakwestionowane faktury należało uznać za nierzetelne, co w konsekwencji skutkowało brakiem po stronie podatnika prawa do odliczenia podatku naliczonego. Ustalenia te, także nie budzą wątpliwości Sądu. W przedmiocie faktur pochodzących od firmy "P.H.U. B." B. Z., M. B. w dniu 3 marca 2011 r. zeznał, że nie zna dokładnego adresu kontrahenta. Płatności były dokonywane gotówką, brak jednak dowodów potwierdzających odbiór gotówki – są jedynie faktury. Z akt sprawy wynika, że podmiot ten został wykreślony z rejestru czynnych podatników z dniem 2 września 2008 r. Pod adresem wskazanym jako miejsce zamieszkania i miejsce prowadzenia działalności gospodarczej brak jest jakichkolwiek oznak prowadzenia działalności gospodarczej. Także skierowane pod drugim adresem, wskazanym jako miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, próby kontaktu, nie przyniosły rezultatu. Wprawdzie podmiot ten podpisał umowę najmu lokalu użytkowego położonego pod tym drugim adresem, ale po podpisaniu umowy nie objął go we władanie – nie zostało mu ono przekazane. Taki stan rzeczy implikował rozwiązanie tej umowy. Organ podatkowy pięciokrotnie próbował wezwać B. Z. do stawienia się w Urzędzie Kontroli Skarbowej w B., lecz korespondencja ta nie została nawet odebrana. Wskazać należy, że z kontrahentem tym M. B. w okresie 4 miesięcy miał zrealizować obroty wielkości [...] zł, co stanowi ponad 60 % ogólnej kwoty nabyć firmy "B.". Stwierdzić w tym miejscu należy, że zasadnie organy uznały, że gdyby M. B. faktycznie przeprowadzał transakcje z tym podmiotem, to nie powinien mieć żadnych wątpliwości skąd pochodził jego główny kontrahent. W przekonaniu Sądu nie budzi żadnych wątpliwości stanowisko organów dotyczące fikcyjności faktur pochodzących od B. Z. Zatem podatek naliczony wynikający z tych dokumentów nie podlegał odliczeniu. Przedstawione fakty jednoznacznie potwierdzają brak nabycia złomu przez M. B. od tych trzech podmiotów. Tym samym skoro nie nabył on złomu, to nie mógł go później sprzedać firmie skarżącego "H.". Drugi z kontrahentów, od którego skarżący miał nabywać złom, to firma "P.W. F.". Dostawcami złomu dla tej firmy były te same podmioty, które dostarczały złom firmie M. B., a mianowicie: "F.H.U. I." C. M. i "F.H.U. E." M. P. Mając na względzie fakty przywołane w zakresie transakcji M. B. z tymi dwoma podmiotami zasadnie organy podatkowe także przyjęły, że skoro D. F. nie nabył złomu, to również nie mógł go sprzedać skarżącemu. O fikcyjności zapisów zawartych w zakwestionowanych fakturach przekonują dodatkowo następujące okoliczności. D. F. nie potrafił wskazać nazwy żadnego z podmiotów, od których nabywał złom, nie znał imion i nazwisk osób, od których kupował ten towar, mimo, że jak twierdził osobiście uzgadniał wszystkie szczegóły transakcji. Poza tym nie był w stanie określić ani marki, ani numeru rejestracyjnego samochodu, który był jego jedynym środkiem transportu służącym do przewozu złomu przez początkowy okres działalności. W przekonaniu Sądu, ustalony w sprawie stan faktyczny nie budzi żadnych wątpliwości co do tezy, że skarżący od wskazanych dwóch kontrahentów nie nabył złomu, jak również dalej go nie odsprzedał. Faktury dokumentujące nabycia i dostawy nie odzwierciedlają stanu rzeczywistego. Tym samym nie ma prawnych podstaw do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z tych faktur. W zakresie zaś faktur wystawionych przez skarżącego, należy przyjąć, że podatek z nich wynikający podlega wpłacie do Urzędu Skarbowego na podstawie art. 108 ustawy o VAT. Stwierdzić też trzeba, że brak w zaistniałym stanie faktycznym towaru, o którym mowa w zakwestionowanych fakturach, implikuje w przekonaniu Sądu nie budzącą wątpliwości tezę, iż skarżący miał pełną świadomość uczestniczenia w przestępczym procederze. Mając na względzie przedstawioną argumentację oraz zarzuty skargi podnieść należy, że organ podatkowy jest zobowiązany do zgromadzenia dowodów w takim zakresie, w jakim jest to niezbędne do ustalenia stanu faktycznego. Oznacza to, że jeżeli organ podatkowy, na podstawie zebranych w toku postępowania dowodów, może dokonać niebudzącego wątpliwości ustalenia stanu faktycznego, wówczas dalsze prowadzenie postępowania dowodowego nie jest zasadne. Zasada wynikająca z art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej nie ma bowiem charakteru bezwzględnego, na co zwracano już uwagę w orzecznictwie (por. wyrok NSA z dnia 14 lipca 2005 r., sygn. akt I FSK 2600/04 oraz wyrok NSA z dnia 15 grudnia, sygn. akt I FSK 391/05). Sąd nie podziela również zarzutów odnoszących się do naruszenia zasady zaufania, poprzez kierowanie się wyłącznie interesem fiskalnym i rozstrzygniecie pojawiających się wątpliwości i niejasności na niekorzyść podatnika. Sąd podziela stanowisko organów, że w sprawie zebrano w sposób wyczerpujący materiał dowodowy i udowodniono, że nabycia złomu od dwóch ww. kontrahentów skarżącego nie miały miejsca. Trudno zatem uznać, że istniały w tym zakresie jakieś wątpliwości, czy niejasności, które należało rozstrzygnąć na korzyść podatnika. W zakresie zarzutu naruszenia art. 122, art. 187 i art. 191 ord. pod. wskazać należy, że w stanie faktycznym sprawy organy podatkowe zgodnie z regułami procedury podatkowej zgromadziły materiał dowodowy, stanowił on wystarczającą podstawę do ustalenia stanu faktycznego sprawy, jego oceny dokonano zaś w zgodzie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego. Nie doszło tym samym do naruszenia wskazanych powyżej przepisów Ordynacji podatkowej, w tym zasady swobodnej oceny dowodów, której zastosowanie implikowało zaskarżone rozstrzygniecie. Wobec przedstawionej argumentacji argumenty skargi należało uznać za niezasadne i na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalić. M. Łent L. Kleczkowski D. Dudra