II SA/Bd 1152/12

Dnia 22 stycznia 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wojciech Jarzembski Sędziowie: sędzia WSA Małgorzata Włodarska sędzia WSA Joanna Brzezińska (spr.) Protokolant: Magdalena Gadecka-Kauczor po rozpoznaniu w II Wydziale na rozprawie w dniu 22 stycznia 2013 roku sprawy ze skargi E. Z. i Z. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę. Decyzją z dnia [...] lipca 2012r. nr [...], Wójt Gminy O., na podstawie art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1, 4, art. 61 ust. 1, art. 63 ust. 2 i art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, po rozpoznaniu wniosku Z. Z. z dnia 15 lutego 2012 r., odmówił ustalenia warunków zabudowy dla zmiany zagospodarowania terenu polegającej na budowie dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych na terenie działki nr [...] w miejscowości Ż. W uzasadnieniu organ wskazał, że wniosek inwestora sformułowany był prawidłowo i zawierał wszystkie niezbędne elementy określone w art. 52 ust. 2 ww. ustawy. Sporządzona została przez uprawnionego urbanistę analiza warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy i projekt decyzji. Projekt decyzji został uzgodniony ze Starostą B. w sprawach ochrony gruntów rolnych i zadań samorządowych, z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska, z Zarządem Dróg Gminnych, z Wojewodą [...]w zakresie zadań rządowych (pisma z dnia [...].05.2012 r. i [...].06.2012r.), który nadmienił, że dla wskazanego we wniosku terenu, w tabeli nr 2 "Zadania ponadlokalne realizujące cele publiczne" stanowiącej załącznik dla Planu Zagospodarowania Przestrzennego Województwa [...], 1 Zadania o znaczeniu krajowym – komunikacja, przewidziano zadanie nr 8 "Budowa drogi ekspresowej nr 5". [...] Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad postanowieniem z dnia [...] maja 2012 r. znak [...] odmówiła uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla zmiany zagospodarowania terenu polegającego na budowie dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych na terenie działki nr [...] w miejscowości Ż. stwierdzając, że: decyzją z dnia [...] lipca 2010r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w B. ustalił środowiskowe uwarunkowania dla wariantu 4 przedsięwzięcia polegającego na budowie drogi ekspresowej S-5 na odcinku N. M. –Ś. - C. Decyzja jest ostateczna. Ponadto z posiadanych przez ten organ informacji wynika, że przedmiotowa działka znajduje się w liniach rozgraniczających drogi ekspresowej-5 tzn. jest przeznaczona pod budowę drogi ekspresowej. Z kolei Marszałek Województwa [...] postanowieniem z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] odmówił uzgodnienia projektu decyzji dla przedmiotowej inwestycji w zakresie zgodności z zadaniami samorządu województwa realizującymi cele publiczne uwzględnione w planie zagospodarowania przestrzennego Województwa [...] uchwalonym uchwałą nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] czerwca 2003r. Położona jest bowiem na terenie pozostającym w kolizji przestrzennej z budowa drogi ekspresowej S-5 N. M. –Ś. – B. – budowa północno-zachodniej obwodnicy miasta B. W związku z powyższym przedmiotowa inwestycja jest w kolizji z zadaniami samorządu województwa realizującymi cele publiczne uwzględnione w Planie zagospodarowania przestrzennego Województwa [...] oraz nie spełnia wymogów wynikających z art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Organ wskazał, że decyzja odmawiająca ustalenia warunków zabudowy nie dopuszcza realizacji inwestycji, wobec czego odstąpiono od dokonywania uzgodnień wynikających z art. 53 ust. 4 i art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W odwołaniu od powyższej decyzji E. Z. i Z. Z., reprezentowani przez pełnomocnika, wnieśli o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji, zarzucając naruszenie art. 61 i art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez błędną wykładnię i ustalenie, że zamierzenie inwestycyjne małżonków Z. nie spełnia warunków określonych w tych przepisach, co skutkowało odmową wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy. Odwołujący się podnieśli, że na terenie działek nr [...] i nr [...] w obrębie ewidencyjnym Ż. nie obowiązuje plan miejscowy, spełnione są tez warunki określone w art. 61 ustawy, stąd odmowa wydania warunków zabudowy na terenie przedmiotowej działki jest pozbawiona podstaw prawnych. Z postanowień [...]DDKiA, Wojewody [...], Marszałka Województwa wynika, że przedmiotowa inwestycja została zlokalizowana na terenie pozostającym w kolizji przestrzennej z budową drogi ekspresowej S-5 inwestycją celu publicznego o znaczeniu krajowym. Zdaniem odwołujących się nie ma podstaw do odmowy warunków zabudowy ponieważ nie opracowano nawet koncepcji programowej dla S-5, jest tylko kolejny – obecnie wariant 4 przedsięwzięcia polegającego na budowie S-5, brak jest szczegółowej lokalizacji. Odmówić uzgodnienia lokalizacji można tylko wtedy, gdy przedstawiony projekt decyzji jest sprzeczny z wyraźnie wskazanym uregulowaniem prawnym. Plan zagospodarowania przestrzennego województwa nie jest aktem prawa powszechnie obowiązującego i nie będąc aktem regulacyjnym nie zawiera norm powszechnie obowiązujących. Także studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego nie spełnia tego kryterium, więc nie może bezpośrednio kształtować praw i obowiązków obywateli. Dopiero uchwalenie planu miejscowego, który jest aktem prawa miejscowego, wywołuje skutki prawne na zewnątrz w ten sposób, że ustala przeznaczenie nieruchomości. W przypadku braku planu, określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy (art. 4 ust. 2 ustawy). Ziszczenie przesłanek określonych wart. 61 ust. 1 -5 obliguje organ do wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy. Odwołujący podkreślili, że przepisy odrębne, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy, to przepisy aktów prawa powszechnie obowiązującego, skoro studium takim aktem nie jest to nie można z powołaniem się na jego zapisy odmówić udzielenia warunków zabudowy. Do czasu kiedy ustalenia studium nie znajda się w planie miejscowym, nie wiążą powszechnie i nie mogą tworzyć materialnoprawnej podstawy do wydawania rozstrzygnięć administracyjnych. Decyzją z dnia [...] września 2012 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 106 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego oraz art. 53 ust. 4 pkt 10 i 10a w zw. z art. 60 ust. 1 i art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy, po przedstawieniu podstaw prawnych wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy stwierdził, że Wójt Gminy O. prowadząc w niniejszej sprawie postępowanie uzgodnieniowe uzyskał negatywne uzgodnienie Marszałka Województwa [...] z [...].05.2012r., wydane na podstawie art. 60 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 10 i 10a u.p.z.p. oraz [...] Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p. Uzgodnienia te wiążą zarówno organ pierwszej instancji, jak również organ odwoławczy i uniemożliwiają ustalenie warunków zabudowy dla planowanej inwestycji. Kolegium zauważyło, że w dacie orzekania przez organy obydwu instancji teren inwestycji nie przylega do pasa drogowego drogi ekspresowej ani drogi krajowej, zatem uzgodnienie dokonane przez Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad nie podsiada podstawy prawnej. Kolegium wskazało, że nie posiada kompetencji do kontroli zgodności z prawem tego uzgodnienia, a nadto jego wyeliminowanie z obrotu prawnego nie zmieniłoby sytuacji inwestora z uwagi na negatywne uzgodnienie Marszałka Województwa [...]. Organ odwoławczy zauważył także, że końcowy fragment uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji o odstąpieniu od uzgodnień z powodu niedopuszczenia realizacji inwestycji pozostaje w sprzeczności z jego pozostała częścią i jest bezzasadny, gdyż Wójt Gminy O. przeprowadził postepowanie uzgodnieniowe i dopiero na podstawie negatywnych uzgodnień odmówił ustalenia warunków zabudowy. Uchybienie to jednak, w ocenie organu odwoławczego, nie mogło stanowić podstawy do uchylenia decyzji. E. i Z. małżonkowie Z. zaskarżyli powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, zarzucając naruszenie przepisów: - art. 6 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez naruszenie prawa własności i możliwości zabudowy nieruchomości gruntowej, - art. 9 ust. 5 oraz art. 61, art. 6 ust. 2 pkt 1 poprzez błędną wykładnię przepisów polegającą na stwierdzeniu, że brak jest podstaw do wydania decyzji o warunkach zabudowy z powodu negatywnych uzgodnień [...]DDKiA i Marszałka Województwa, - art. 53 ust. 4 u.p.z.p. poprzez błędną wykładnię polegającą na zaniechaniu weryfikacji wskazanych negatywnych uzgodnień. Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji z Wójta Gminy O. z dnia 25 lipca 2012 r. oraz o zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skarżący podkreślili, że w chwili wydawania decyzji przez organy teren planowanej inwestycji nie przylega do pasa drogowego drogi krajowej, ani ekspresowej. Zdaniem skarżących zarówno Wójt Gminy jak i SKO powinny zweryfikować negatywne uzgodnienia. Jak wynika z uzasadnienia decyzji SKO uzgodnienie [...]DDKiA nie posiada podstawy prawnej, stąd też jest nieważne. Skoro decyzję Wójta Gminy oparto o negatywne uzgodnienie, które wydane zostało bez podstawy prawnej, organ odwoławczy powinien na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. stwierdzić nieważność decyzji Wójta. Z postanowień [...]DDKiA i Marszałka Województwa wynika, że inwestycja dotycząca działki nr [...] została zlokalizowana na terenie pozostającym w kolizji przestrzennej z budową drogi ekspresowej S-5 inwestycji celu publicznego o znaczeniu krajowym. Te ustalenia, w ocenie skarżących są sprzeczne ze stanem faktycznym skoro teren planowanej inwestycji nie przylega do drogi krajowej, ani ekspresowej. Powtarzając zarzuty odwołania skarżący podnieśli, że nie opracowano nawet koncepcji programowej dla S-5, jest to kolejny wariant tego przedsięwzięcia, przy braku jego szczegółowej lokalizacji. Odmówić uzgodnienia decyzji można tylko wtedy, gdy przedstawiony projekt decyzji jest sprzeczny z wyraźnie wskazanym uregulowaniem prawnym. Zdaniem skarżących nie do zaakceptowania jest sytuacja, jeżeli chodzi o plan zagospodarowania województwa, że mimo upływu lat zawarte podstawowe elementy dotyczące trasy S-5 powinny zostać uszczegółowione, skonkretyzowane i powinien zostać ustalony przebieg tej trasy. Wieloletnie zaniechanie ustalenia przebiegu tej trasy uniemożliwia obywatelowi wykorzystanie jego nieruchomości i ogranicza zagwarantowane konstytucyjnie uprawnienia wynikające z prawa własności. Nieruchomość skarżących nie może być w stanie "zamrożenia" przez lata. Analogicznie jak w odwołaniu skarżący zakwestionowali możliwość odmowy ustalenia wnioskowanych warunków zabudowy z uwagi na zapisy studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, które nie mają charakteru przepisów powszechnie obowiązujących i nie mogą stanowić podstawy materialnoprawnej wydawania rozstrzygnięć administracyjnych. Dla skarżących odmowa wydania warunków zabudowy jest niezrozumiała tym bardziej, że w 1996 r. Jan Z.– ojciec skarżącego otrzymał decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dotyczącą przedmiotowej nieruchomości, pomimo istniejącego wówczas m.p.z.p., który przewidywał trasę szybkiego ruchu. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Organ odwoławczy wyjaśnił, że zarówno postanowienia planu zagospodarowania przestrzennego województwa oraz studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy nie stanowiły bezpośredniej podstawy prawnej wydania decyzji odmownej przez organ I instancji oraz decyzji Kolegium. Z kolei powołana w skardze decyzja z 1996 r. ustalająca warunki zabudowy została wydana w innym stanie prawnym, a ponadto utraciła ważność w 1997 r., co wynika z jej treści. W żaden sposób nie przesądza zatem o możliwości wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy w aktualnym stanie prawnym i faktycznym sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012r. poz. 270 ze zm., dalej jako: "P.p.s.a."), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi wyeliminowanie decyzji z obrotu prawnego. Wskazać również należy, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.). Przedmiotem kontroli sądu administracyjnego w niniejszej sprawie pozostaje decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z [...] września 2012 r., utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy O. z dnia [...] lipca 2012 r. o odmowie ustalenia warunków zabudowy. Sąd podziela ustalenia faktyczne zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji z [...] lipca 2012r. Dowody zebrane w sprawie nie prowadziły do innych ustaleń istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, niż dokonane przez organy obu instancji. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia niniejszej sprawy stanowią przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. z 2012r., poz. 647, dalej jako "u.p.z.p.") i rozporządzenia Ministra Infrastruktury. Zasadą jest, że określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku, jak w sprawie niniejszej, w drodze decyzji o warunkach zabudowy (art. 4 ust. 1 i 2 pkt 2 u.p.z.p.). Zgodnie z art. 59 ust. 1 u.p.z.p., zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Zgodnie z art. 60 ust. 1 u.p.z.p., decyzję o warunkach zabudowy wydaje wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 u.p.z.p. i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. Do decyzji o warunkach zabudowy stosuje się art. 53 ust. 5b i 5c. Organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 u.p.z.p. są między innymi: - właściwy zarządcą drogi - w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego (pkt 9); - wojewoda, marszałek województwa oraz starosta w zakresie zadań rządowych albo samorządowych, służących realizacji inwestycji celu publicznego, o których mowa w art. 48 (programy zawierające zadania rządowe, przyjęte w drodze rozporządzeń rady ministrów, służące realizacji inwestycji celu publicznego o znaczeniu krajowym) - w odniesieniu do terenów, przeznaczonych na ten cel w planach miejscowych, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 (pkt 10); - wojewoda, marszałek województwa oraz starosta w zakresie zadań rządowych albo samorządowych, służących realizacji inwestycji celu publicznego, o których mowa w art. 39 ust. 3 pkt 3 (ustalone w uchwalonym, przez sejmik województwa planie zagospodarowania przestrzennego województwa rozmieszczenie inwestycji celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym) - w odniesieniu do terenów, przeznaczonych na ten cel w planach miejscowych, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 (pkt 10a); Uzgodnień, o których mowa w ust. 4, dokonuje się w trybie art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi. W przypadku niezajęcia stanowiska przez organ uzgadniający w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie - uzgodnienie uważa się za dokonane (art. 53 ust. 5). Zgodnie z przepisem art. 64 ust. 1 u.p.z.p., przepisy art. 51 ust. 3, art. 52, art. 53 ust. 3-5a, art. 54, art. 55 i art. 56 stosuje się odpowiednio do decyzji o warunkach zabudowy. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe wyłącznie w przypadku łącznego spełnienia warunków określonych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. tj.: gdy: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Pierwszym ze wskazanych wymogów jest konieczność uwzględnienia w ramach planowanej nowej zabudowy tzw. zasady dobrego sąsiedztwa. Stosownie do art. 61 ust. 1 pkt 1 upzp, do wydania decyzji o warunkach zabudowy niezbędnym pozostaje, by co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, była zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Z kolei elementy składowe, jakie winna zawierać analizowana decyzja wymienione zostały przez ustawodawcę w art. 54 u.p.z.p., stosowanym odpowiednio do decyzji o warunkach zabudowy na podstawie art. 64 ust. 1 u.p.z.p. Jednym z nich pozostaje wyznaczenie linii rozgraniczających teren inwestycji na mapie w odpowiedniej skali. Z kolei szczegółowy sposób ustalania w decyzji o warunkach zabudowy wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego został określony przez normodawcę w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588 z późn.zm.). Zgodnie z § 3 ust. 1 powołanego rozporządzenia w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów (§ 3 ust. 2 rozporządzenia). Wyznaczenie obszaru analizowanego służy przeprowadzeniu analizy spełniania przez projektowaną inwestycję wymogu zasady dobrego sąsiedztwa. Przepis § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury określa granicę obszaru, który winien zostać poddany analizie. Od zgodności wykonanej analizy z właściwymi normami zależy poprawność rozstrzygnięcia o warunkach zabudowy podejmowanego przez właściwy organ. W orzecznictwie podkreśla się, że są to minimalne granice, co oznacza, że organ wydający decyzję o warunkach zabudowy może wyznaczyć większy obszar wokół terenu inwestycji, który będzie tworzył całość urbanistyczną (wyrok NSA z 8 sierpnia 2008 r., II OSK 919/07, Lex nr 488144). Przedmiotem analizy mają być działki sąsiednie i choć nie można tego pojęcia rozumieć wąsko, to brak także podstaw do nadmiernego rozszerzania obszaru analizowanego. Organ winien przy jego wyznaczaniu kierować się potrzebą zapewnienia ładu przestrzennego (wyrok NSA z 12 października 2010 r., II OSK 1542/09, cbois.nsa.gov.pl). Z kolei w decyzji o warunkach zabudowy należy wskazać nie tylko granice obszaru analizowanego, ale także kryteria, jakimi kierowały się organy administracji wyznaczając te granice (wyrok NSA z 17 stycznia 2008 r., II OSK 1872/06, Lex nr 467129, wyrok NSA z 14 stycznia 2011 r., II OSK 62/10, cbois.nsa.gov.pl). Stosownie natomiast do § 9 ust. 1 powołanego rozporządzenia, warunki i wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu ustala się w decyzji o warunkach zabudowy, zawierającej część tekstową i graficzną. Wyniki analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy (§ 9 ust. 2 rozporządzenia). Na podstawie analizy akt sprawy stwierdzić należy, że w rozpoznawanej sprawie organ pierwszej instancji w prawidłowy sposób wyznaczył obszar analizowany dla potrzeb zbadania planowanego zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie dwóch budynków mieszkalnych na działce oznaczonej numerem ewidencyjnym 369/3, położonej w Ż i dokonał na tym obszarze analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, zgodnie z wymogami ww. rozporządzenia. Na podstawie wyników analizy organ uznał, że spełnione zostały przesłanki warunkujące ustalenie warunków zabudowy, w tym tzw. zasada dobrego sąsiedztwa. W konsekwencji osoba wpisana na listę izby samorządu zawodowego urbanistów sporządziła projekt decyzji ustalającej warunki zabudowy dla wnioskowanej inwestycji. Na podstawie art. 60 ust. 1 u.p.z.p. organ pierwszej instancji, przed wydaniem przedmiotowej decyzji zobligowany był do uzgodnienia jej projektu (w takim jego ostatecznym kształcie, w jakim organ zamierza wprowadzić go do porządku prawnego jako wiążące rozstrzygnięcie) z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 u.p.z.p. Wójt Gminy O. (pismami z [...] kwietnia 2012r.) zwrócił się o uzgodnienie powyższego projektu decyzji o warunkach zabudowy opracowanego na wniosek Z. Z. dla inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych na terenie działki nr [...] w miejscowości Ż. odpowiednio do: Zarządu Dróg Gminnych w Ż. (powołując art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p.), Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B. (art. 53 ust. 4 pkt 8 u.p.z.p.), Starosty B. (art. 53 ust. 4 pkt 6 i 10 u.p.z.p.), Wojewody [...] (art. 53 ust. 4 pkt 10), [...] Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad (powołując art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p.), Marszałka Województwa [...] (art. 53 ust. 4 pkt 10 u.p.z.p.). Pozytywnych uzgodnień projektu decyzji dokonał Zarząd Dróg Gminnych, Starosta B. (zarówno w zakresie ochrony gruntów rolnych jak i zadań samorządowych) i Wojewoda. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska pismem z [...] maja 2012 r. poinformował, że wnioskowane zamierzenie inwestycyjne zlokalizowane jest poza obszarami poddanymi ochronie prawnej z tytułu ustawy o ochronie przyrody, w związku z czym brak jest podstaw prawnych do wydania w tym zakresie uzgodnienia. Jednocześnie wskazał, że przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne stoi w kolizji z realizacją wariantu 4 przedsięwzięcia polegającego na budowie drogi ekspresowej S-5 na odcinku Nowe M.-Ś.-B.-C., dla którego RDOŚ w B. wydał decyzję nr [...] z dni [...] lipca 2010r. ustalająca środowiskowe uwarunkowania. Regionalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, postanowieniem z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p. oraz art. 35 ust. 3 i art., 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 z późn.zm.), nie uzgodnił projektu decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. W uzasadnieniu organ uzgadniający powołał się na wskazaną wyżej decyzję RDOŚ w B. wydał decyzję nr [...] z dnia [...] lipca 2010r. o ustaleniu środowiskowych uwarunkowań dla wariantu 4 przedsięwzięcia polegającego na budowie drogi ekspresowej S-5 na odcinku N. M.-Ś.-B.-C. oraz na opracowywanie obecnie koncepcji programowej, która doprecyzuje rozwiązania techniczne drogi ekspresowej. Wskazał, że z posiadanych materiałów wynika, że przedmiotowa działka znajduje się w liniach rozgraniczających drogi ekspresowej S-5, tzn. jest przeznaczona pod budowę drogi ekspresowej, z czym kolidowała będzie planowana inwestycja. Jednocześnie organ pouczył o możliwości złożenia wniosku do [...] Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad w Warszawie o ponowne rozpatrzenie sprawy. Marszałek Województwa [...] postanowieniem z dnia [...] maja 2012 r. nr [...], na podstawie art. 60 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 10 i 10a u.p.z.p., odmówił uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji w zakresie zgodności z zadaniami samorządu województwa realizującymi cele publiczne uwzględnione w Planie zagospodarowania przestrzennego Województwa [...]. Inwestycja jest zlokalizowana na terenie pozostającym w kolizji przestrzennej z budową drogi ekspresowej S-5 (zadanie nr 8 o znaczeniu krajowym). Uzasadniając organ uzgadniający wskazał, że dla terenu objętego inwestycją obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego gminy O., który utracił moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 u.p.z.p. W planie tym teren przedmiotowej inwestycji znajdował się na obszarze przeznaczonym na cel publiczny o znaczeniu ponadlokalnym. Po przeprowadzeniu analizy w zakresie zgodności przedmiotowej inwestycji z Planem zagospodarowania przestrzennego województwa [...] przyjętym uchwałą Sejmiku Województwa [...]nr [...] z [...] września 2003 r. (Dz.Urz.Woj. [...] Nr [...], poz. [...]), stwierdzono, iż na wnioskowanym terenie przewiduje się zadanie ponadlokalne realizujące cele publiczne w ramach komunikacji (budowa drogi ekspresowej S-5). Planowana inwestycja jest w kolizji przestrzennej z ww. zadaniem. Postanowienie zawiera pouczenie o prawie i trybie wniesienia zażalenia do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T.. Organ pierwszej instancji uznał, że w związku z powyższym przedmiotowa inwestycja jest w kolizji z zadaniami samorządu województwa realizującymi cele publiczne uwzględnione w Planie zagospodarowania przestrzennego województwa kujawsko-pomorskiego oraz nie spełnia wymogów wynikających z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Podkreślić należy, iż dla drugiej części powyższego stwierdzenia brak jest podstaw w materiale sprawy. Organ pierwszej instancji zdaje się błędnie utożsamiać brak możliwości wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy z uwagi na nieuzgodnienie jej projektu przez organy, o których mowa w art. 53 ust. 4 u.p.z.p. z niespełnieniem wymogów określonych w art. 61 tej ustawy. Sytuacja taka w okolicznościach niniejszej sprawy nie zaistniała. W toku postępowania administracyjnego przed dokonaniem uzgodnień organ zweryfikował wszakże istnienie podstaw do ustalenia warunków zabudowy, i z akt sprawy nie wynika, iżby wyszły na jaw okoliczności, które te pierwotną ocenę mogłyby zmienić. W szczególności organ uznał, że planowane zamierzenie inwestycyjne nie jest sprzeczne z przepisami odrębnymi. W tym zakresie Sąd podziela ocenę wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Kolegium, że zostało przez organ pierwszej instancji przeprowadzone postępowanie uzgodnieniowe, i to brak uzgodnienia projektu decyzji przez dwa z organów ([...]DDKiA oraz Marszałka Województwa [...]) stanowił samoistną podstawę do odmowy ustalenia warunków zabudowy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. jako organ odwoławczy w sprawie o wydanie decyzji o warunkach zabudowy terenu miało obowiązek ustalić, czy w sprawie miały miejsce wymagane prawem uzgodnienia i czy postanowienia uzgadniające wydane w trybie art. 106 § 5 k.p.a. stały się ostateczne. Nadto, miało obowiązek ustalenia, czy w postępowaniu uzgadniającym wykonano obowiązek zawiadomienia stron w trybie art. 106 § 2 k.p.a., czy strony brały w nim udział i czy inwestor składał zażalenie na wydane postanowienie oraz jak zakończyło się postępowanie zażaleniowe. Organ prowadzący postępowanie główne nie jest uprawniony do kontrolowania postanowienia organu współdziałającego w takim zakresie, jak organ uprawniony do rozpoznania zażalenia na to postanowienie. Badanie to ograniczone jest tylko do takiego zakresu, aby organ prowadzący mógł stwierdzić, że rzeczywiście do uzgodnień doszło, a strona nie była pozbawiona możliwości obrony swoich praw. Była to więc kontrola decyzji głównej (wyrok NSA z dnia 24 stycznia 2008 r., sygn. akt II OSK 1931/06, niepublikowany, treść (w:) System Informacji Prawnej LEX nr 352067). W prawdzie z akt sprawy nie wynika, iżby Samorządowe Kolegium Odwoławcze orzekające w sprawie ustalenia warunków zabudowy ustaliło przed podjęciem decyzji czy postanowienia uzgodnieniowe są ostateczne, jednakże z oświadczenia skarżącego inwestora złożonego w toku postępowania sądowoadministracyjnego wynika, iż nie składał zażaleń od negatywnych postanowień uzgodnieniowych. Organy obu instancji były związane ostatecznymi postanowieniami organów uzgadniających. W okolicznościach sprawy w istocie wątpliwości budzi zasadność przekazania projektu przedmiotowej decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy do uzgodnienia [...] Dyrektorowi Dróg Krajowych i Autostrad na podstawi art. 60 ust. 1 i art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p. Przepis ten bowiem obliguje do uzgodnienia decyzji z właściwym zarządcą drogi – w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego. Z akt sprawy wynika, iż działka o nr ewidencyjnym [...] przylega do pasa drogowego drogi publicznej – drogi gminnej ul. A. W tej sytuacji nie było potrzeby dokonywania uzgodnień w formie postanowienia, bowiem zarządcą tej drogi jest Wójt Gminy O., czyli organ właściwy do wydania decyzji o warunkach zabudowy. Brak w aktach sprawy dowodów, które wskazywałyby, iż przedmiotowa nieruchomość przylega także do pasa drogowego drogi, dla której zarządcą jest [...] Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad. Niezależnie od powyższego stwierdzić należy, że organ ten, powołując się na przepisy art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p. oraz art. 35 ust. 3 i art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych i art. 106 § 1 K.p.a. nie uzgodnił projektu decyzji. Przywołane w podstawie prawnej postanowienia jednoznacznie wskazują, że organ uzgodnieniowy działał jako zarządca drogi wobec uzgadnianego zamierzenia budowlanego na działce przyległej do pasa drogowego. W tej sytuacji ewentualnej weryfikacji legalności postanowienia uzgodnieniowego, w tym jego podstaw prawnych, dokonać można było w trybie zażalenia (tu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy), do którego uprawniony był inwestor. W ocenie Sądu, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. trafnie przyjęło, że organy orzekające w sprawie warunków zabudowy są związane zarówno ostatecznym postanowieniem Marszałka Województwa [...], jak również [...] Dyrektora dróg Krajowych i Autostrad, odmawiającym uzgodnienia planowanego przedsięwzięcia. Zajęcie przez wskazane wyżej organy merytorycznego stanowiska w sprawie pozwala uznać, że wymóg dokonania uzgodnień został przez organ I instancji spełniony. Ewentualne zastrzeżenia co do stanowiska Marszałka oraz [...]DDKiA, należało podnieść odpowiednio w ewentualnym zażaleniu do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. oraz wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy do [...] Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad w Warszawie, bądź w ewentualnej skardze na postanowienia organów wyższego stopnia, z których to wniesienia Skarżący jako inwestor zrezygnował. Podnoszenie tych zarzutów w niniejszym postępowaniu nie może już odnieść skutku, a to wobec istniejącego związania organów obu instancji wynikami postępowania uzgodnieniowego. W orzecznictwie trafnie przyjmuje się, że organ podejmujący rozstrzygnięcie w indywidualnej sprawie z zakresu administracji publicznej (w tzw. postępowaniu głównym), nie może sprawdzać czy weryfikować postanowień podejmowanych przez inne organy na podstawie art. 106 § 5 k.p.a. (wyrok NSA z 21 września 2005 r., II OSK 69/05, CBOSA). Dopóki postanowienie uzgodnieniowe nie zostanie w odpowiednim trybie wyeliminowane z obrotu prawnego i w jego miejsce nie zostanie podjęte inne, wiąże ono organ prowadzący postępowanie główne, a ewentualnych wad proceduralnych, jakimi dotknięte jest postępowanie uzgodnieniowe, nie można rozciągać na postępowanie główne; wadliwość postępowania uzgodnieniowego może być wyłącznie przedmiotem oceny w postępowaniu nakierowanym na wzruszenie wydanego w nim aktu (wyrok NSA z 20 czerwca 2007 r., II OSK 922/06; wyrok NSA z 15 maja 2007 r., II OSK 764/06; wyrok WSA w Rzeszowie z 3 grudnia 2010 r., II SA/Rz 625/10, wyrok WSA w Poznaniu z 15 września 2011 r., IV SA/Po 318/11 CBOSA). Ewentualny zarzut nieważności postanowienia uzgodnieniowego (z powodu wydania go bez podstawy prawnej) także nie mógł zostać uwzględniony w postępowaniu przez SKO w B.w niniejszej sprawie. Podkreślić bowiem należy, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji lub postanowienia od którego przysługuje odwołanie (art. 126 K.p.a.), jest odrębnym nadzwyczajnym postępowaniem administracyjnym mającym na celu weryfikację aktu administracyjnego obarczonego kwalifikowanymi wadami. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności wszczyna się na wniosek strony lub z urzędu, przy czym właściwym do stwierdzenia nieważności jest organ wyższego stopnia, a gdy decyzja wydana została przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze - ten organ (art. 157 K.p.a.). Wbrew zarzutom skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. ozpatrując sprawę z wniosku o ustalenie warunków zabudowy na skutek odwołania skarżących, nie było uprawnione w tym postępowaniu do stwierdzenia nieważności decyzji organu pierwszej instancji. Nadto poprzez zaniechania poddania niekorzystnych postanowień uzgodnieniowych kontroli instancyjnej przez inwestora (w drodze zażalenia), Kolegium związane było ich treścią. Organ administracji uwzględnia stan faktyczny (fakty prawotwórcze istotne dla rozstrzygnięcia danej sprawy) i prawny obowiązujący w dacie wydawania decyzji. Podkreślenia wymaga, że wyłącznie w sytuacji gdy postanowienia wydawane w toku postępowania głównego nie podlegają odrębnemu zaskarżeniu w drodze zażalenia, strona może je zaskarżyć w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji (art. 142 K.p.a.). Sytuacja taka nie zaistniałą w niniejszej sprawie. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę, wbrew oczekiwaniu skarżących, nie ma także prawnej możliwości skontrolowania "przy okazji" prawidłowości przebiegu postępowania uzgodnieniowego ani postanowienia Marszałka Województwa [...], ani postanowienia [...]DKiA, podjętych w trybie art. 106 K.p.a. Rozstrzygnięcia te, choć niewątpliwie pozostają w związku z rozpatrywaną sprawą administracyjną, to jednak proceduralnie nie mieszczą się w jej granicach w rozumieniu art. 135 P.p.s.a. (wyrok NSA z 28 października 2008 r., II GSK 402/08; wyrok WSA w Rzeszowie z: 8 stycznia 2010 r., II SA/Rz 513/09; 8 lipca 2010 r., II SA/Rz 625/10, CBOSA). Organy obu instancji zasadnie przyjęły, że warunkiem wydania decyzji w przedmiocie warunków zabudowy jest uzyskanie wymaganych prawem uzgodnień, w tym uzgodnienia właściwego zarządcy drogi oraz Marszałka Województwa [...]. Uzgodnienia przewidziane w tych przepisach służą ochronie interesu publicznego chronionego przepisami szczególnymi. Dotyczą one obszarów szczególnie chronionych ze względu na wartości składające się na dobro wspólne (jak np. ochrona zdrowia, ochrona zabytków, ochrona gruntów rolnych i leśnych, ochrona przyrody, porządek i bezpieczeństwo publiczne). Organ uzgadniający nie może po raz kolejny analizować zgodności zamierzenia z przepisami uwzględnionymi w uzgodnieniu. Uzgodnienia są formą wiążącego wpływu jednego organu na drugi, poprzez uzależnienie możliwości wydania aktu od akceptacji jego treści przez organ uzgadniający (vide Planowanie i Zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz. red. Z Niewiadomski,6.wydanie, Wydawnictwo C.H.Beck, Warszawa 2011 – str. 441 i nast., str. 498). Wynikający z art. 53 ust. 4 w zw. z art. 60 ust. 1 u.p.z.p. wymóg, że decyzję o warunkach zabudowy wydaje się "po uzgodnieniu" z określonymi organami, oznacza, że uzgodnienie negatywne pochodzące choćby od jednego organu współdziałającego, stanowi przeszkodę do wydania pozytywnej decyzji głównej (wyrok WSA w Kielcach z 22 grudnia 2010 r., II SA/Ke 725/10, CBOSA), a uzgodnienie pozytywne wiąże organ w postępowaniu głównym. Przy czym art. 106 K.p.a. zapewnia stosowne gwarancje procesowe tylko stronie postępowania. Dlatego tylko strona, w tym wypadku inwestor ma możliwość złożenia zażalenia na to postanowieni, w którym organ uzgadniający zajmuje stanowisko i od którego przepis prawa materialnego uzależnia wydanie decyzji. Takie zaś uprawnienie nie przysługuje organowi decyzyjnemu. Prawo własności jest wartością chronioną normami rangi konstytucyjnej (art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 1 Konstytucji RP), przy czym prawo to może być ograniczone jedynie na mocy ustawy (art. 64 ust. 3 i 233 ust. 3 Konstytucji). Ramami prawa materialnego wyznaczającymi zakres możliwości korzystania z własności (w tym statuującymi właściwe ograniczenia) są m.in. przepisy u.p.z.p. Prawodawca określił w niej z jednej strony uprawnienie do swobodnej zabudowy nieruchomości w granicach prawa (art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy). Z drugiej strony podkreślono uprawnienie do ochrony interesu prawnego innych osób przy zabudowie nie należących do nich terenów. Prawodawca, gwarantując konstytucyjnie ochronę własności i określając ramy korzystania z prawa własności nieruchomości w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie przyznał normatywnie, w sferze wykonywania prawa własności, prymatu prawu zabudowy nieruchomości nad prawem do korzystania z nieruchomości sąsiednich, w kontekście znoszenia uciążliwości związanych z zabudową przyległych terenów. Dodatkowo mając na uwadze treść zarzutów skargi należy wskazać, iż organ uzgadniający, działając na podstawie przepisu art. 53 ust. 4 pkt 10 z u.p.z.p. musi respektować postanowienia planu zagospodarowania przestrzennego województwa dotyczące nieruchomości objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy. Nieuwzględnienie postanowień tego planu w zakresie ponadlokalnym inwestycji celu publicznego podczas ustalania warunków zabudowy w drodze decyzji administracyjnych, a więc przy braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, prowadziłoby do zniweczenia celów jakim służy planowanie przestrzenne na szczeblu województwa (vide wyrok naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 5 czerwca 2012 r. sygn. akt II OSK 428/11, Lex nr 1219152) . W okolicznościach niniejszej sprawy Sąd nie podziela jednak stanowiska organu odwoławczego wyrażonego w uzasadnianiu zaskarżonej decyzji, zgodnie z którym wyeliminowanie z obrotu prawnego uzgodnienia dokonanego przez [...] Dyrektora Dróg Publicznych i Autostrad postanowieniem z [...] maja 2012r. nie zmieniłoby sytuacji inwestora z uwagi na negatywne uzgodnienie Marszałka Województwa [...]. Wskazać bowiem należy, że sytuacja prawna skarżącego jako inwestora zmieniałaby się zasadniczo, gdyby odmowa uzgodnienia planowanego zamierzenia inwestycyjnego pochodziła wyłącznie od organów, o których mowa w art. 53 ust. 4 pkt 10 i 10a u.p.z.p. ze wskazanych tam powodów. W myśl przepisu art. 53 ust. 5a u.p.z.p. w przypadku odmowy uzgodnienia decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego przez organy, o których mowa w ust. 4 pkt 10, z uwagi na zamiar realizacji na objętym wnioskiem terenie zadań rządowych albo samorządowych, służących realizacji inwestycji celu publicznego, o których mowa w art. 39 ust. 3 pkt 3 i art. 48, postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego zawiesza się na czas nie dłuższy niż 9 miesięcy od dnia złożenia wniosku. Jeżeli w okresie zawieszenia postępowania administracyjnego nie uchwalono miejscowego planu albo nie ustalono lokalizacji inwestycji celu publicznego, związanej z tymi zadaniami, decyzję wydaje się pomimo braku tego uzgodnienia. Zgodnie z normą art. 64 ust. 1 u.p.z.p. przepisy art. 53 ust. 3-5a stosuje się odpowiednio do decyzji o warunkach zabudowy. Wobec tego powyższą normę prawną odczytywać należy jako służącą zapobieganiu blokadzie procesu inwestycyjnego niewynikającej z norm prawa powszechnie obowiązującego lub z decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego (w niniejszej sprawie ewentualnej drogi ekspresowej S-5). Powyższa konstatacja nie zmienia jednak oceny prawnej zaistniałego w sprawie stanu wobec pozostawania w obrocie prawnym obydwu postanowień odmawiających uzgodnienia spornej inwestycji, z których jedno wydane jest na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 9 (właściwego zarządcy drogi – dla obszaru przyległego do pasa drogowego), a nie wyłącznie przez organ właściwy do uzgodnień w zakresie zadań z zakresu inwestycji celu publicznego o zakresie krajowym lub lokalnym. Na marginesie wskazać przyjdzie, że skarżący jako inwestor pomimo, iż nie skorzystał z możliwości zweryfikowania kwestionowanych w niniejszej sprawie postanowień uzgodnieniowych, w szczególności postanowienia [...]DDKiA, w trybie zażaleniowym (ewentualnie następnie w trybie skargi do sądu administracyjnego), ma nadal możliwość zainicjowania postępowania nadzwyczajnego celem wyeliminowania tych postanowień z obrotu prawnego, w tym postepowania nieważnościowego. Ewentualne stwierdzenie we właściwym trybie nieważności tego postanowienia (ze skutkiem ex tunc) umożliwi następnie wystąpienie z wnioskiem o stwierdzenia nieważności decyzji o odmowie ustalenia warunków zabudowy opartej na nieważnym postanowieniu odmawiającym uzgodnienia inwestycji (art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.). W ocenie Sądu, w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, jej okoliczności uzasadniają dopuszczenie możliwości ewentualnego wzruszenia decyzji opartej o postanowienia dotknięte kwalifikowanymi wadami (vide odpowiednio uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 listopada 2012 r. sygn. I OPS 2/12, Lex nr 1225395). Do decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy, przepis art. 53 ust. 7 u.p.z.p. nie ma zastosowania. Należy również podzielić stanowisko organu odwoławczego wyrażone w odpowiedzi na skargę wobec braku tożsamości sytuacji faktycznej oraz prawnej pomiędzy sprawą rozstrzygniętą uprzednią decyzją o ustaleniu warunków zabudowy z [...] maja 1996 r. (która wygasła), a sprawą administracyjną rozstrzygniętą ostatecznie zaskarżoną decyzją. Z tych powodów zarzuty skargi nie mogły odnieść zamierzonego skutku, bez uprzedniego ewentualnego skutecznego wyeliminowania z obrotu prawnego, wadliwych zdaniem skarżących (nieważnych), ostatecznych postanowień uzgadniających, którymi związane były organy orzekające w niniejszej sprawie. Skoro skarga okazała się niezasadną, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji.