II SA/Bd 651/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Brzezińska (spr.) Sędziowie sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz sędzia WSA Elżbieta Piechowiak po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 15 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi M. N. na decyzję Wojewody z dnia [...] czerwca 2019 r, nr [...] w przedmiocie pozbawienia statusu osoby bezrobotnej uchyla zaskarżoną decyzję. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2019r., nr [...], Prezydent Miasta B., działając na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2018r., poz. 1265 – dalej "u.p.z.") orzekł o utracie przez M. N. (skarżącego) statusu osoby bezrobotnej z dniem 4 kwietnia 2019 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że wyżej wymieniony nie stawił się w Powiatowym Urzędzie Pracy w wyznaczonym terminie, przy czym przyczyna niestawiennictwa, zgłoszona w terminie 7 dni od wyznaczonego terminu, wobec braku jej udokumentowania, została uznana za nieuzasadnioną. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący wniósł o jej uchylenie i przywrócenie mu statusu osoby bezrobotnej. W uzasadnieniu podniósł, że przyczyną niestawiennictwa w PUP była choroba. Wskazał, że po złagodzeniu objawów udał się do placówki świadczącej nocną opiekę lekarską, gdzie po udzieleniu porady medycznej odmówiono mu wystawienia druku ZUS-ZLA. Skarżący wyjaśnił, że po upływie dni wolnych zgłosił się do przychodni z prośbą o wydanie druku ZUS-ZLA wstecznie, ale lekarz odmówił jego wystawienia z racji na brak już silnych objawów grypy. Podniósł, że o powyższej sytuacji informował PUP, zaś w dniu 9 kwietnia stawił się tam osobiście, jednak podczas wizyty odmówiono mu możliwości potwierdzenia jej złożenia i poinformowano, że jedynie druk ZUS-ZLA stanowi usprawiedliwienie niestawiennictwa. Skarżący zarzucił, że organ nie wyjaśnił, w jaki sposób należy udokumentować zaistniałą przyczynę nieobecności, a ponadto – żądając przedstawienia druki ZUS-ZLA – wykroczył poza ramy art. 33 ust. 4 pkt 4 u.p.z. Decyzją z dnia [...] czerwca 2019r., nr [...], Wojewoda utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu, po przywołaniu stanu faktycznego oraz treści art. 33 ust. 4 pkt 4 u.p.z., organ odwoławczy stwierdził, że z akt administracyjnych wynika, iż skarżący został pouczony o obowiązku zgłaszania się w wyznaczonych terminach w urzędzie pracy oraz o konsekwencjach niestawiennictwa. Wskazał, że skarżący nie stawił się w dniu 9 kwietnia 2019 r. na wyznaczoną wizytę, a w siedmiodniowym terminie co prawda powiadomił o przyczynie absencji, jednak nie udokumentował okoliczności skorzystania z pomocy lekarskiej kartą informacyjną potwierdzającą skorzystanie z tej pomocy w przychodni, zaświadczeniem ZUS-ZLA, czy jakimkolwiek innym potwierdzeniem stanu zdrowia w dniu zaplanowanej wizyty. W konsekwencji, w ocenie organu, skarżący nie uprawdopodobnił wystąpienia przyczyny usprawiedliwiającej jego nieobecność. Zauważył, że nie ma obowiązku wyręczania strony i samodzielnego ustalania przyczyn jej absencji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na powyższą decyzję M. N. wniósł o jej uchylenie i uwzględnienie odwołania od decyzji I instancji, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Skarżący powtórzył stanowisko zawarte w odwołaniu od decyzji I instancji. Podniósł, że odmówiono mu wydania dokumentów potwierdzających wizytę lekarską, zaświadczenia ZUS-ZLA, a ponadto ich ewentualne przekazanie do organu naruszałoby ochronę informacji wrażliwych na temat skarżącego. W jego ocenie obowiązek przedstawienia tych dokumentów nie znajduje także potwierdzenia w przepisach prawa, zwłaszcza w art. 33 ust. 4 pkt 4 u.p.z. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlegała uwzględnieniu, aczkolwiek z innych powodów niż w niej podnoszone. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (publ. jak wcześniej wskazano). Stanowi on, iż starosta pozbawia statusu bezrobotnego, który nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od dnia niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy na okres 120 dni w przypadku pierwszego niestawiennictwa. Przepis powyższy obliguje organ zatrudnienia do pozbawienia statusu bezrobotnego w związku z niespełnianiem warunków określonych w definicji bezrobotnego, zawartej w art. 2 ust. 1 pkt 2 u.p.z., a mianowicie – warunku gotowości i zdolności do podjęcia zatrudnienia albo innej pracy zarobkowej. Organ zatrudnienia, wyznaczając bezrobotnemu termin wizyty w powiatowym urzędzie pracy, nie tylko działa w celu aktywizacji bezrobotnego, której głównym celem jest znalezienie mu zatrudnienia, ale także weryfikuje jego gotowość i zdolność do podjęcia zatrudnienia albo innej pracy zarobkowej. Zatem, samo pozostawanie bez pracy nie oznacza jeszcze, że osoba taka korzysta ze statusu bezrobotnego, bowiem konieczna jeszcze jest jej zdolność i gotowość do podjęcia zatrudnienia. Bezrobotny, zainteresowany uzyskaniem pracy musi więc, stawiając się w powiatowym urzędzie pracy, co jest jego obowiązkiem, wykazać swą dyspozycyjność, by organ zatrudnienia mógł ocenić jego gotowość i zdolność do podjęcia pracy. Z pewnością tego obowiązku nie można utożsamiać zatem wyłącznie ze stawieniem się w celu "złożenia podpisu" jak wywodzi to skarżący. Terminy wizyt w powiatowym urzędzie pracy wyznaczane są przez organ zatrudnienia, o czym stanowi art. 33 ust. 3 u.p.z., zaś bezrobotny potwierdza własnym podpisem fakt powiadomienia go o wizycie. Przepis art. 33 ust. 4 pkt 4 u.p.z. dopuszcza możliwość niestawiennictwa w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie, jednakże na bezrobotnym spoczywa wówczas obowiązek usprawiedliwienia niestawiennictwa, poprzez wskazanie uzasadnionej przyczyny w okresie 7 dni. Choć prawodawca posłużył się tu pojęciem nieostrym ("uzasadniona przyczyna"), to nie powinno budzić wątpliwości, że w tym przypadku chodzi tylko o takie powody niestawiennictwa bezrobotnego w powiatowym urzędzie pracy, które – obiektywnie rzecz ujmując – uniemożliwiały mu stawienie się w wyznaczonym terminie. Innymi słowy chodzi tu o takie przeszkody, na które bezrobotny nie miał wpływu, na przykład nagła choroba uniemożliwiająca stawienie się, brak możliwości dojazdu z powodu przerw w komunikacji lub inne nagłe zdarzenie typu pożar, powódź. Za uzasadnione przyczyny nie uznaje się natomiast okoliczności powstałych tylko na skutek lekkomyślności, czy niedbalstwa zainteresowanego (vide: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2010r., sygn. akt I OSK 942/10, z 17 lutego 2010r., sygn. akt I OSK 1319/09, dostępne na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). Niesporne w sprawie pozostaje, że skarżący nie stawił się w PUP na zaplanowaną na dzień 4 kwietnia 2019r. (czwartek) wizytę w urzędzie pracy. W dniu 9 kwietnia 2019r., a więc w ciągu ustawowego terminu siedmiu dni od dnia wyznaczonej wizyty, skarżący skierował do PUP w B. pismo, w którym przedstawił wyjaśnienie co do przyczyn niestawiennictwa. Sprowadziło się one do wskazania, że skarżący nie mógł wywiązać się z przedmiotowego obowiązku w związku z nagłym pogorszeniem stanu zdrowia (grypa) w dniu zaplanowanej wizyty, przy czym stanu tego nie jest w stanie udowodnić, albowiem odmówiono mu wystawienia zaświadczenia ZUS-ZLA zarówno w placówce świadczącej całodobową opiekę medyczną (w dniu 4 kwietnia – brak właściwości), jak i w przychodni (w dniu 9 kwietnia – polepszenie stanu zdrowia); skarżący wskazał, że w piątek (5 kwietnia) we właściwej przychodni "nie było wolnych terminów". Powyższe twierdzenia skarżący powielił zarówno w odwołaniu od decyzji I instancji, jak i w skardze do Sądu. W orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, że nie każde zdarzenie chorobowe bezrobotnego bezwzględnie stanowi uzasadnioną przyczynę niestawiennictwa w rozumieniu art. 33 ust. 4 pkt 4 u.p.z. Choroba musi mieć charakter niespodziewany i to po stronie bezrobotnego, który nie stawił się w umówionym terminie w urzędzie pracy, leży obowiązek uprawdopodobnienia, że w danym okresie stan zdrowia uniemożliwiał mu prowadzenie swoich spraw i dokonywanie czynności. Ponadto, z dokumentów uprawdopodobniających powyższą okoliczność musi wynikać nie tylko to, że bezrobotnemu doskwiera choroba, ale przede wszystkim jakiego rodzaju jest to schorzenie, czy wystąpiło nagle i uniemożliwiło mu np. poruszanie się (vide wyroki NSA z dnia 21 czerwca 2017r., sygn. akt I OSK 2662/16, z dnia 25 lipca 2016r., sygn. akt I OSK 160/15 – dostępny jw.). Podkreślić należy, że tylko nagłe oraz obiektywnie niemożliwe do przewidzenia i przezwyciężenia zdarzenie może być rozpatrywane w kategoriach uzasadnionej przyczyny niestawiennictwa. Niewątpliwie rolą bezrobotnego jest przekonać organ o tym, co uniemożliwiło wykonanie ciążącego na nim obowiązku, bowiem chodzi tylko o takie powody niestawiennictwa bezrobotnego w powiatowym urzędzie pracy, które obiektywnie rzecz ujmując uniemożliwiły mu stawienie się w wyznaczonym terminie (vide: wyrok NSA z 27 lipca 2012r., sygn. akt I OSK 142/12) Odnosząc zatem powyższe do okoliczności rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, że skarżący – poza twierdzeniami zawartymi w oświadczeniu z dnia 9 kwietnia 2019r., powielonymi potem w odwołaniu i skardze – nie przedstawił żadnych dokumentów uprawdopodobniających, że opisywana przez niego sytuacja rzeczywiście zaistniała i pozbawiła go możliwości stawiennictwa w urzędzie. Skarżący nie przedstawił przede wszystkim jakiegokolwiek zaświadczenia nie tyle udowadniającego (a takim jest zaświadczenie ZUS-ZLA, o czym za chwilę), co uprawdopodobniającego jego wizytę w którejkolwiek ze wskazanych placówek medycznych w dniu 4, 5 czy też 9 kwietnia 2019r. Brak w aktach sprawy chociażby oświadczenia lekarza, przyjmującego skarżącego w tej placówce, że rzeczywiście w tym dniu skarżący zgłosił się do niego jako pacjent ze wskazanymi objawami, które były tego rodzaju że potwierdzały niemożliwość stawienia się w PUP. Skarżący, znając swoje obowiązki w zakresie stawiennictwa na wizyty w urzędzie pracy oraz pozostając w obliczu nagłej choroby, której objawy były tak silne, że uniemożliwiły mu wywiązanie się z tego obowiązku, mógł przewidzieć, iż jakikolwiek dokument potwierdzający jego wizytę w placówce opieki zdrowotnej (czy też potwierdzający wizytę pogotowia w jego miejscu zamieszkania) może mieć istotne, o ile nie decydujące, znaczenie w późniejszym postępowaniu przed organem prowadzonym w związku z tym niestawiennictwem. Ponadto, skarżący błędnie dopatrywał się analogii swojej sytuacji z tą zaistniałą w sprawie rozstrzygniętej przywołanym w skardze wyrokiem WSA w Szczecinie z 2 lipca 2015r., sygn. akt II SA/Sz 1179/14. Powołany wyrok rozstrzygał sprawę o odmiennym stanie faktycznym (choroba członka rodziny bezrobotnego i konieczność sprawowania nad nim opieki), przede wszystkim zaś uchylenie zaskarżonej tam decyzji nastąpiło z powodów proceduralnych, tj. niedostatecznego wyjaśnienia stanu faktycznego przez rozstrzygające organy. W powołanej sprawie Sąd nie wypowiedział się co do powinności występującego w niej skarżącego, ale co do powinności organów badających zasadność wydania rozstrzygnięcia w oparciu o art. 33 ust. 4 pkt 4 u.p.z. W tym miejscu odnieść się należy do okoliczności, którą skarżący powołał za podstawę swojej argumentacji, a więc niemożności uzyskania w obu placówkach zaświadczenia lekarskiego ZUS-ZLA potwierdzającego jego chorobę w dniu wyznaczonego spotkania w urzędzie pracy. Przepisy u.p.z. nie wymagają przedstawienia zaświadczenia lekarskiego jako dowodu wskazującego na uzasadnione niestawiennictwo, o którym mowa w art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy (vide: wyroki NSA z 10 kwietnia 2015r., sygn. I OSK 2805/13 oraz z dnia 6 kwietnia 2017r., sygn. akt I OSK 486/16 – dostępne jw.). Wymóg przedłożenia takiego dokumentu, zgodnie z art. 80 ust. 2 i art. 33 ust. 4 pkt 10 u.p.z., dotyczy tylko osób bezrobotnych, którym przysługuje prawo do zasiłku lub stypendium. Takie osoby faktycznie, aby zachować prawo do tych świadczeń, a także zachować status bezrobotnego, muszą - stosownie do art. 80 ust. 2 u.p.z. - przedstawić zaświadczenie lekarskie, o którym mowa w art. 55a ust. 7 ustawy z dnia 25 czerwca 1999r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa albo wydruk zaświadczenia lekarskiego, o którym mowa w art. 55a ust. 6 tej ustawy (vide: wyrok NSA z 5 grudnia 2007r. sygn. I OSK 245/07, z 17 lutego 2011r. sygn. akt I OSK 1780/10, z 10 kwietnia 2015r. sygn. akt I OSK 2805/13, – dostępne jw.). W niniejszej sprawie skarżącemu nie przysługiwał ani zasiłek, ani też stypendium, a wynika to z braku upływu okresu 90-dniowej karencji od dnia jego rejestracji w urzędzie, tj. 22 kwietnia 2019r. (decyzja Marszałka Województwa z dnia [...] marca 2019r. - k. 51 akt adm.). Zasadnie stanowisko takie wskazał organ odwoławczy w uzasadnieniu skarżonej decyzji, nie dostrzegając jednak oczywistej wadliwości postępowania przeprowadzonego przed wydaniem decyzji przez organ I instancji, który nie wyjaśnił tych kwestii dostatecznie stronie i z naruszeniem art. 7, art. 9, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., nie poddał dostatecznej ocenie okoliczności wskazanych w usprawiedliwieniu niestawiennictwa w dniu 4 kwietnia 2019r. w PUP, nie wezwał go do wyjaśnienia czy też udokumentowania wskazywanych okoliczności z informacją, iż nie jest jedynym możliwym dowodem nagłej choroby bezrobotnego ZUS-ZLA, jakie rodzaje dowodów (np. dokumentacja medyczna, zaświadczenia lekarskie i inne, karta informacyjna z zakładu opieki zdrowotnej) mogą przyczynić się do wykazania rzeczywistego zaistnienia wskazywanej przeszkody uniemożlwiającej stawienie się bezrobotnego – czyli w istocie skutecznego usprawiedliwienia . W przypadku uznania, że usprawiedliwienie wymaga uzupełnienia w celu wyjaśnienia ewentualnych wątpliwości, obowiązkiem organu jest wezwać do przedłożenia wymaganych dokumentów lub oświadczeń, jak również gdy charakter konkretnej sytuacji to uzasadnia, poczynienie w tym zakresie ustaleń własnych, udokumentowanych notatkami służbowymi z uwagi na konkretną okoliczność mającą miejsce w sprawie. Każda wskazana przyczyna niestawiennictwa musi być oceniona przez organ na tle całokształtu okoliczności sprawy, nie wyłączając cech i warunków osobistych strony (vide: wyrok WSA w Gliwicach z dnia 26 kwietnia 2017r., sygn. akt IV SA/Gl 1086/16 – dostępny jw.). Zatem wobec tego, że twierdzenia zawarte w piśmie z dnia 9 kwietnia 2019 r. (złożonym w terminie 7 dni, o którym mowa w art. 33 ust. 4 pkt 4 u.p.z.) podlegają ocenie organu, co do przyczyny niestawiennictwa skarżącego, i są niewystarczające dla możliwości zweryfikowania bez stosownych dowodów, winien on wyjaśnić skarżącemu, po pierwsze, że zaświadczenie ZUS-ZLA nie jest dokumentem niezbędnym do uprawdopodobnienia uzasadnionej przyczyny jego niestawiennictwa, a nadto wezwać go do przedstawienia innych możliwych dokumentów potwierdzających stanowisko strony. W sytuacji znacznych wątpliwości co do stanu faktycznego organ mógł ponadto skorzystać z uprawnienia określonego w art. 86 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2018r., poz. 2096 – dalej "k.p.a."), tj. przesłuchać stronę co do faktów niewyjaśnionych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Wyniki tak przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego powinny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu powziętej decyzji. Działając w ramach uznania administracyjnego organ miał obowiązek wykazać, z jakich powodów uznał, bądź nie, słuszność twierdzeń strony. Dopiero negatywna ocena dokonana przez organ w zakresie przyczyny niestawiennictwa może skutkować pozbawieniem skarżącego statusu osoby bezrobotnej. W ocenie sądu nie można wykluczyć, iż gdyby organ I instancji wypełnił należycie swoje obowiązki informacyjne w tym zakresie, skarżący mógłby przedstawić stosowne dla usprawiedliwienia swego niestawiennictwa w wyznaczonym terminie dowody (o ile taki istnieją), które uprawdopodobniłyby jego twierdzenia. Nie można wykluczyć, iż gdyby organ I instancji wyjaśnił to zagadnienie dostatecznie i jednoznacznie stronie w toku postępowania, a następnie w uzasadnieniu skarżonej decyzji, strona mogłaby w trybie odwoławczym także dochować należytej staranności dla przedstawienia dowodów lub argumentów dających podstawę do uznania, że zaistniała rzeczywista, niezależna od niej, nagła przyczyna uniemożliwiająca obiektywnie stawienie się w PUP. Tymczasem analiza akt administracyjnych sprawy oraz uzasadnienia decyzji I instancji nie wskazuje, iżby organ I instancji podjął w tym zakresie postępowanie wyjaśniające. Z powodu lakoniczności uzasadnienia decyzji, które nie odpowiada dyspozycji art. 107 § 3 k.p.a., nie jest także możliwa ocena, czy zasadnie skarżący zarzuca, że na skutek błędnej wykładni art. 33 ust. 3 pkt 4 ustawy organ I instancji domagał się wyłącznie wykazania nagłej choroby zaświadczeniem ZUS-ZLA, nie dopuszczając jednocześnie możliwości usprawiedliwienia nie stawienia się przez bezrobotnego z tego powodu, na umówiony termin, innymi dowodami. Wątpliwości w tym zakresie nie usuwa także treść wezwania pracownika PUP skierowanego do strony – już po wydaniu decyzji pierwszoinstancyjnej i wniesieniu odwołania, do przedstawienia "zwolnienia lekarskiego na druku ZUS-ZLA lub innego dokumentu poświadczającego brak zdolności do pracy w dniu 4.04.2019r." Stanowiło ono nadto jedynie odniesienie do treści odwołania, w której bezrobotny na uzyskanie zaświadczenia poświadczającego chorobę. Mając powyższe na uwadze Sąd zważył, iż rozpoznając sprawę w trybie odwoławczym to organ drugiej instancji winien dążyć do zapewnienia wszechstronnego wyjaśnienia istotny tej sprawy i podjąć niezbędne czynności w tym zakresie działając zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej, informowania, celem umożliwienia stronie ewentualnego przedstawienia dowodów (art. 7, art. 9, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 136 i art. 138 k.p.a. Postępowanie administracyjne jest bowiem dwuinstancyjne, co oznacza prawo strony do dwukrotnego rozpoznania merytorycznego jej sprawy administracyjnej. Nawet mimo oczywiście błędnej wykładni przepisu prawa materialnego – art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy i obowiązków organu poszukiwania ewentualnych dowodów związanych ze wskazywaną chorobą przez organy z urzędu, zaprezentowanej w odwołaniu, a właściwie z uwagi właśnie na to błędne stanowisko strony Wojewoda w świetle powyższych zasad winien pouczyć stronę o możliwości wykazania różnymi środkami dowodowymi rzeczywistego zaistnienia uzasadnionej przyczyny, na którą się powołał, i wezwać do jej wykazania, w określonym terminie. W takiej sytuacji od bezrobotnego, który winien dołożyć należytej staranności dla obrony swych twierdzeń i wykazania, że zaistniała rzeczywiście obiektywnie nagła przyczyna uzasadniająca nie stawienie się w terminie w PUP w celu przyjęcia propozycji pracy lub innej formy pomocy lub w innym celu wynikającym z ustawy, w tym potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy – zależało będzie czy przedłoży dowody należycie i obiektywnie uprawdopodobniające, że zaszła uzasadniona przyczyna jego niestawiennictwa. Na podstawie analizy akt administracyjnych sprawy należy stwierdzić, iż przedkładane i powielane jedynie kilkukrotnie przez skarżącego gołosłowne twierdzenia o przebiegu zdarzeń od 4-9 kwietnia 2019r. nie dają z pewnością podstawy do uznania, że rzeczywiście zaistniała uzasadniona przyczyna niestawiennictwa bezrobotnego w dniu 4 kwietnia 2019r., o której mowa w art. 33 ust. 4 pkt 4 w zw. z ust. 3 ww. ustawy. Nie można zgodzić się również z wywodami skargi, iż w sytuacji gdy bezrobotny powołuje się na to, że uzasadnioną przyczynę jego niestawiennictwa na termin określony przez PUP była nagła choroba, to organ ma prowadzić z własnej inicjatywy postępowanie celem zweryfikowania jaki był stan zdrowia bezrobotnego w tym dniu, czy zaistniał nagły stan chorobowy, który uniemożliwiał mu prowadzenie swoich spraw i dokonywanie czynności. Tego rodzaju przyczyna, właśnie z uwagi na wskazywany jednocześnie przez skarżącego charakter informacji o stanie zdrowia (danych osobowych wrażliwych), wymaga ewidentnie inicjatywy dowodowej bezrobotnego i wykazania skoro chce skutecznie, powołując się na tego typu okoliczności, uwolnić się od konsekwencji prawnych nie stawienia się w terminie w PUP. Nie miał zastosowania w okolicznościach sprawy przywołany w odwołaniu art. 64 § 2 k.p.a., bowiem wskazanie przez bezrobotnego przyczyny, jego zdaniem uzasadniającej nie stawienie się w terminie na wezwanie PUP, nie jest podaniem, o którym mowa w art. 64 k.p.a., nie wszczyna postępowania administracyjnego, a ustawodawca nie reguluje dodatkowych formalnych wymogów tego typu pisma. W ocenie Sądu, mimo wadliwości decyzji organu I instancji, dla prawidłowego końcowego załatwienia sprawy wystarczające na obecnym etapie będzie uzupełnienie postępowania wyjaśniającego przez organ odwoławczy w trybie art. 136 § 1 k.p.a., co powinno pozwolić na wydanie następnie rozstrzygnięcia na podstawie art. 138 k.p.a. Z tych też powodów Sąd stwierdził, iż zaskarżona decyzja została wydana przedwcześnie z istotnym naruszeniem art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz wskazanych wyżej przepisów postępowania administracyjnego, które to naruszenie może mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w rozumieniu w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.