II SA/Bd 791/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Saniewski (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Sędzia WSA Leszek Tyliński Protokolant starszy sekretarz sądowy Krystyna Witt po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 października 2014 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję [...] Inspektora Transportu [...] w [...] z dnia [...]czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę. Decyzją z dnia [...][...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w [...], działając na podstawie art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013 r., poz. 1414 ze zm., zwanej w skrócie "u.t.d.") oraz zgodnie z ustaleniami protokołu kontroli nr:[...], nałożył na skarżącą spółkę "[...]" sp. z o.o. w T. karę pieniężną w kwocie 5000 zł. Organ wskazał, że w dniu 19 grudnia 2013 r. w miejscowości [...](pod szkołą) zatrzymano do kontroli należący do skarżącej autobus szkolny marki [...] o numerach rejestracyjnych[...], którym wykonywano był przewóz osób na trasie [...] na podstawie wypisu z licencji nr[...]. Wymienionym pojazdem zgodnie z okazanym zezwoleniem wykonywany był przewóz regularny na podstawie zezwolenia wydanego przez Wójta Gminy[...]. W momencie zatrzymania autobus wyposażony był w tablice: z przodu tablica [...] i Autobus Szkolny oraz z tyłu Autobus Szkolny. W związku z powyższym organ stwierdził, że pojazd, którym wykonywano przewóz nie odpowiada wymaganym ze względu na rodzaj przewozu warunkom technicznym, gdyż nie posiada bocznej tablicy kierunkowej. Na tą okoliczność sporządzono dokumentację kserograficzną oraz fotograficzną, zaś kierowca został przesłuchany w charakterze świadka. Oznacza to w ocenie organu, że naruszone zostały przepisy określone w art. 18b u.t.d. oraz przepisami § 18 ust. 1, § 21 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2003 r., Nr 32, poz. 262 ze zm., zwanego dalej "rozporządzeniem w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia"), które ponadto w § 21 ust. 1 zawiera regulację wskazującą, iż autobus regularnej komunikacji publicznej powinien być wyposażony w tablice kierunkowe, o których mowa w § 18 ust.1 pkt 13: czołową i boczną, przy czym autobus ten kursujący na linii oznaczonej numerem lub literą - również w tylną i wewnętrzną. Organ I instancji zaznaczył, iż w rozpatrywanym przypadku to nie rodzaj pojazdu decyduje o jego wyposażeniu ale rodzaj przewozu. Zgodnie z art. 18b u.t.d., do przewozu regularnego w krajowym transporcie drogowym osób używane są wyłącznie autobusy odpowiadające wymaganym ze względu na rodzaj przewozu warunkom technicznym, określonym w rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia. Stwierdzone w dniu kontroli naruszenie zakwalifikowano jako l.p. 2.5.1. zał. nr 3 do ustawy o transporcie drogowym tj. "Wykonywanie przewozu autobusem, który nie odpowiada wymaganym warunkom technicznym ze względu na rodzaj wykonywanego przewozu regularnego". W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania, zaskarżonej decyzji zarzucając: 1) naruszenie prawa materialnego to jest art. 92a ust. 1 i 6 u.t.d. w związku z załącznikiem nr 3 do przedmiotowej ustawy lp. 2.5.1 oraz § 18 ust. 1 pkt 13 w związku z § 21 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu niezbędnego ich wyposażenia poprzez błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że brak bocznej tablicy kierunkowej autobusu jest równoznaczny z niespełnianiem przez autobus warunków technicznych, a nie jedynie jest brakiem w zakresie wyposażenia autobusu; 2) naruszenie przepisów postępowania to jest: ― art. 79 k.p.a. poprzez niezawiadomienie strony o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu ze świadka – kierowcy autobusu, a tym samym naruszenie zasady ogólnej czynnego udziału strony w postępowaniu; ― naruszenie art. 107 § 3 k.p.a., polegające na nie wyjaśnieniu podstawy prawnej decyzji, w szczególności, dlaczego organ uznał, że tablica kierunkowa boczna należy do warunków technicznych pojazdu, a nie do elementów jego wyposażenia. Główny Inspektor Transportu Drogowego po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że w rozdziale 5 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia, w § 18 określono liczne wymagania dotyczące warunków technicznych, jakie powinien spełniać autobus, np. ilość drzwi, uchwyty, poręcze, wyjścia awaryjne, zasłona za miejscem kierowcy, urządzenie do oświetlania wnętrza, bagażnik, czy też posiadanie gaśnicy, apteczki, ogumionego koła zapasowego bądź tablic kierunkowych i już z tego zestawienia w ocenie organu wynika wprost, że warunki dodatkowe, jakie musi spełniać każdy autobus nie są jednorodne i jedne dotyczą ściśle jego budowy, a inne konieczności wyposażenia w niezbędne urządzenia i przedmioty. Mając na uwadze powyższe, organ odwoławczy wskazał, że naruszenie wskazane pod lp. 2.5.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym stanowi o warunkach technicznych każdego autobusu, ale w powiązaniu z rodzajem wykonywanego przewozu regularnego, dlatego w przepisie tym nie chodzi o każdy warunek, jakiemu powinien odpowiadać autobus, lecz jedynie o taki, który prawodawca wyraźnie ogranicza do rodzaju wykonywanego przewozu regularnego. Tym samym w ocenie organu II instancji stan faktyczny sprawy wskazuje bezsprzecznie, iż w chwili kontroli doszło do naruszenia w postaci wykonywania przewozu autobusem, który nie odpowiada wymaganym warunkom technicznym ze względu na rodzaj wykonywanego przewozu regularnego, biorąc pod uwagę treść § 21 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia, zgodnie z którym autobus regularnej komunikacji publicznej powinien być wyposażony w tablice kierunkowe, o których mowa w § 18 ust. 1 pkt 13: czołową i boczną, a w omawianym przypadku wyposażony był wyłącznie w tablicę kierunkową przednią i nie posiadał tablicy kierunkowej bocznej. Za niezasadny uznano argument strony, iż organ naruszył art. 79 k.p.a. w związku z niezawiadomieniem strony o miejscu i terminie przesłuchania. Zgodnie bowiem z art. 73 ust. 1 pkt 4 u.t.d., będący przepisem szczególnym względem art. 79 k.p.a. w toku kontroli inspektor może przesłuchiwać świadków i zasięgać opinii biegłych. Zdaniem organu odwoławczego w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw do ewentualnego stwierdzenia, iż w sprawie zaistniały okoliczności uzasadniające zastosowanie art. 92c ust. 1 u.t.d., zgodnie z którymi nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ. W ocenie organu odwoławczego postępowanie w I instancji przeprowadzone zostało z poszanowaniem przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Organ I instancji działał na podstawie przepisów prawa, podejmując wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, a także czyniąc zadość obowiązkowi zebrania rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący. Zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego w opinii organu II instancji są bezpodstawne, ponieważ organ I instancji w toku postępowania zbadał wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadził dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 k.p.a.) oparł swoje rozstrzygnięcia na materiale dowodowym prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny oraz uzasadnił swoje stanowisko wyrażone w decyzji, w sposób wymagany przez normę prawa zawartą w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. W skardze do sądu "[...]" sp. z o.o. w T. wniosła o uchylenie decyzji organu I i II instancji, zarzucając naruszenie prawa materialnego, tj. 92a ust 1 i ust. 6 u.t.d. w związku z l.p. 2.5.1 załącznika nr 3 do przedmiotowej ustawy oraz § 18 ust. 1 pkt 13 w związku z § 21 ust 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu niezbędnego ich wyposażenia polegające na błędnej wykładni tych przepisów i przyjęciu (w szczególności z pominięciem postanowień art. 66 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz 1113), że brak tablicy bocznej kierunkowej autobusu, wykonującego przewóz w komunikacji regularnej oznacza niespełnienie przez autobus warunków technicznych, nie jest zaś brakiem w zakresie wyposażenia autobusu. Skarżąca stwierdziła, iż bezspornym jest, że pojazd skarżącej o nr rej. [...] poddany kontroli w dniu 19 grudnia 2013 r. w [...] w czasie wykonywania przewozu na linii regularnej, nie posiadał bocznej tablicy kierunkowej. Jednakże brak ten błędnie został zakwalifikowany przez organ jako naruszenie, określone w załączniku nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, pod l.p. 2.5.1 to jest "wykonywanie przewozu autobusem, który nie odpowiada warunkom technicznym ze względu na rodzaj wykonywanych przewozów". Skarżąca podniosła, że przepisy w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu niezbędnego ich wyposażenia wprawdzie nie zawierają definicji pojęcia "warunków technicznych pojazdu", to jednak odróżniają "warunki techniczne pojazdu" i "niezbędne wyposażenie" W szczególności § 18 ust. 1 i § 21 ust. 1 ww. rozporządzenia wprost posługują się pojęciem wyposażenia pojazdu w tablice kierunkowe, a na odmienne zakresy tych pojęć wskazuje również sam tytuł rozporządzenia: "(...) w sprawie warunków technicznych pojazdu oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia". Powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne skarżąca zwróciła uwagę, że sądy administracyjne odeszły od linii orzeczniczej dotyczącej wykładni pojęcia "warunków technicznych" i "niezbędnego wyposażenia" reprezentowanej w wyrokach przywołanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji (wyrok WSA z dnia 29 października 2009 r., sygn. akt VI SA/Wa 1394/09 oraz wyrok z 1 marca 2010 r., sygn. akt VI SA/Wa 2132/09) W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Istota zarzutów skargi zawiera się w twierdzeniu skarżącej, że posiadanie bocznej tablicy kierunkowej w autobusie używanym do wykonywania przewozu regularnego nie jest warunkiem technicznym wymaganym ze względu na rodzaj wykonywanego przewozu regularnego. W opinii skarżącej brak bocznej tablicy kierunkowej należy uznać za niespełnianie wymagań w zakresie wyposażenia w związku z przewozem określonej kategorii pasażerów. W konsekwencji zatem taki brak tablicy nie podlegałby karze pieniężnej w wysokości 5.000 zł określonej w załączniku nr 3 do u.t.d. pod Lp. 2.5.1., lecz karze pieniężnej w wysokości 2.000 zł, określonej pod Lp. 2.5.2. załącznika nr 3 do ustawy. Sąd w niniejszym składzie nie podziela tego stanowiska, uznając za prawidłowe stanowisko organów, że wymóg posiadania bocznej tablicy kierunkowej należy do warunków technicznych autobusu, a w konsekwencji brak takiej tablicy skutkuje nałożeniem kary pieniężnej określonej w załączniku nr 3 do u.t.d. pod Lp. 2.5.1., tj. w wysokości 5.000 zł. W tym względzie Sąd w pełni podziela przytoczoną niżej argumentację zaprezentowaną w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 10 grudnia 2013 r. (sygn. akt III SA/Lu 588/13). Podstawą przedstawionej argumentacji jest konieczność dokonania wykładni zarówno przepisów ustawy o transporcie drogowym i rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia, jak też art. 66 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jednolity Dz. Z 2012 r. poz. 1137 z późn. zm.). W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z art. 18b ust. 1 pkt 1 u.t.d. jedną z zasad wykonywania przewozów regularnych w krajowym transporcie drogowym osób jest używanie do przewozu wyłącznie autobusów odpowiadających wymaganym ze względu na rodzaj przewozu warunkom technicznym. W związku z tym – stosownie do art. 18 ust. 2 pkt 1 lit. b) u.t.d. - podczas wykonywania przewozów regularnych zabrania się używania do przewozu autobusów nieodpowiadających wymaganym ze względu na rodzaj przewozu warunkom technicznym. Warunki techniczne pojazdów, w tym autobusów, zostały określone w przepisach art. 66 ust. 1 - 2 i ust. 3a - 4 oraz art. 66a Prawa o ruchu drogowym, a także w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia. Rozporządzenie to wydane zostało na podstawie upoważnienia ustawowego sformułowanego w art. 66 ust. 5 i 8 Prawa o ruchu drogowym. Pojęcie warunków technicznych pojazdów, w tym także pojęcie warunków technicznych odnoszących się do autobusów, nie zostało zdefiniowane ani w przepisach obu ww. ustaw ani w przepisach rozporządzenia. Pojęcie to należy zatem odczytać w drodze wykładni systemowej na podstawie treści przepisów Prawa o ruchu drogowym oraz rozporządzenia wykonawczego. Takie podejście do odczytania rzeczywistego znaczenia pojęcia "warunki techniczne pojazdów" wymaga przede wszystkim zauważenia, że przepisy art. 66 i 66a Prawa o ruchu drogowym, stanowią niemal całość przepisów zamieszczonego w dziale III Prawa o ruchu drogowym Rozdziału 1 zatytułowanego: "Warunki techniczne pojazdów". Ostatnie przepisy tego rozdziału, to jest art. 67 ust. 1 i 2 dotyczą możliwości odstępstw od warunków technicznych lub wprowadzenia dodatkowych warunków technicznych. Należy także zauważyć, że przedmiot regulacji przepisów ustawowych rozdziału 1 zatytułowanego "Warunki techniczne pojazdów" dotyczy tak różnych zagadnień jak np. wyposażenie autobusu, samochodu ciężarowego i ciągnika samochodowego w homologowany ogranicznik prędkości (art. 66 ust. 1a), posiadania przez pojazdy cech identyfikacyjnych w postaci numeru VIN albo numeru nadwozia, podwozia lub ramy (art. 66 ust. 3a), zakazu umieszczania wewnątrz i zewnątrz pojazdu wystających spiczastych albo ostrych części lub przedmiotów, które mogą spowodować uszkodzenie ciała osób jadących w pojeździe lub innych uczestników ruchu (art. 66 ust. 4 pkt 1), czy wreszcie zakazu wyposażenia pojazdu w urządzenia informujące o działaniu sprzętu kontrolno-pomiarowego używanego przez organy kontroli ruchu drogowego lub działanie to zakłócające albo przewożenia w pojeździe takiego urządzenia w stanie wskazującym na gotowość jego użycia (art. 66 ust. 4 pkt 4). Oznacza powyższe, że całość regulacji, która wynika z art. 66 oraz z art. 66a Prawa o ruchu drogowym, a także z przepisów wykonawczych wydanych na podstawie upoważnień ustawowych zawartych w art. 66 ust. 5-9 oraz w art. 66a ust. 5 Prawa o ruchu drogowym, dotyczy warunków technicznych pojazdów nie w rozumieniu znaczeń pochodzących z języka potocznego, lecz w ujęciu normatywnym, to jest z uwzględnieniem rozumienia "warunków technicznych pojazdów" jako autonomicznego pojęcia języka prawnego. Dotyczy to również warunków technicznych pojazdów opisanych w przepisach rozporządzenia w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu niezbędnego ich wyposażenia wydanego na podstawie upoważnienia ustawowego przewidzianego w art. 66 ust. 5 i 8 Prawa o ruch drogowym. Należy również wskazać, że ogólne pojęcie warunków technicznych pojazdów wynika z treści art. 66 ust. 1 Prawa o ruchu drogowym. Według tego przepisu, zamieszczonego jako pierwszy w rozdziale zatytułowanym "Warunki techniczne pojazdów", pojazd uczestniczący w ruchu ma być tak zbudowany, wyposażony i utrzymany, aby korzystanie z niego odpowiadało szeregowi wymagań opisanych w dalszej części art. 66 ust. 1 Prawa o ruchu drogowym. Zatem już z treści podstawowego przepisu art. 66 ust. 1 Prawa ruchu drogowym można odczytać, że warunki techniczne pojazdów dotyczą nie tylko budowy pojazdów, ale także ich wyposażenia, a nawet utrzymania. Powyższe świadczy o szerszym normatywnym zakresie pojęcia "warunków technicznych pojazdów" niż mogłoby to wynikać z próby wykładania tego pojęcia tylko z użyciem znaczeń pochodzących z języka potocznego. Wykładnia ograniczająca się do pojęć z języka potocznego jest prezentowana w orzecznictwie sądów administracyjnych; polega na ograniczeniu się, na przykład do warunków dotyczących sprawności samego pojazdu jako całości oraz jego części albo na wyłączeniu tych elementów, które jako zewnętrzne można byłoby kwalifikować jako wyposażenie w rozumieniu wynikającym z pojęć języka potocznego. Wykładnia ograniczona do użycia znaczenia pojęcia "warunków technicznych pojazdów" jako pochodzącego tylko z języka potocznego jest w gruncie rzeczy wykładnią prima facie i nie może być prawidłowa, bowiem nie zawsze pojęcia języka prawnego odpowiadają pojęciom języka potocznego. Można zatem stwierdzić, że warunkami technicznymi pojazdów w rozumieniu przepisów Prawa o ruchu drogowym (rozdziału 1 w dziale w dziale III) są wszelkie warunki odnoszące się do budowy, wyposażenia i utrzymania pojazdów uregulowane w art. 66 i w art. 66a Prawa o ruchu drogowym, a także w przepisach rozporządzeń wykonawczych do ustawy wydanych na podstawie upoważnień ustawowych, zamieszczonych w art. 66 i w art. 66a Prawa o ruchu drogowym. Wprawdzie w upoważnieniu ustawowym do wydania rozporządzenia zawartym w art. 66 ust. 5 Prawa o ruchu drogowym, a następnie także w tytule rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. używa się obok pojęcia "warunki techniczne pojazdów" także pojęcia "zakres ich niezbędnego wyposażenia", co mogłoby sugerować, że czym innym są warunki techniczne pojazdów, a czym innym jest niezbędne wyposażenie pojazdów, jednak w rzeczywistości tak nie jest. Można stwierdzić, że użycie sformułowania "zakres ich niezbędnego wyposażenia" jest wyrazem pewnej niekonsekwencji ustawodawcy wynikającej z przekonania o konieczności doprecyzowania regulacji, wynikającego z przywiązania do znaczeń języka potocznego. Swoiste dopowiedzenie w postaci sformułowania "zakres ich niezbędnego wyposażenia" było zbędne w sytuacji maksymalnie szerokiego zdefiniowania pojęcia "warunki techniczne pojazdów" poprzez zakres regulacji w rozdziale 1 działu III Prawa o ruchu drogowym, a także poprzez treść art. 66 ust. 1, z którego wynika, że warunki techniczne pojazdów dotyczą nie tylko budowy pojazdów, ale także ich wyposażenia, a nawet utrzymania. Takie rozumowanie potwierdza także konstrukcja i treść rozporządzenia w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu niezbędnego ich wyposażenia. Należy bowiem zauważyć, że w tytule działu III rozporządzenia zatytułowanym "Warunki techniczne pojazdu samochodowego i przyczepy przeznaczonej do łączenia z tym pojazdem" nie ma mowy o niezbędnym wyposażeniu pojazdu, czy też o zakresie niezbędnego wyposażenia pojazdu. Jednak jak wynika z poszczególnych tytułów tego działu, reguluje się w nim "Warunki ogólne" (rozdział 1), "Wyposażenie" (rozdział 2), "Światła" (rozdział 3), "Hamulce" (rozdział 4), warunki dodatkowe dla poszczególnych rodzajów pojazdów (rozdziały 5-13), w tym w rozdziale 5 "Warunki dodatkowe dla autobusu". Z powyższego widać zatem, że zarówno wyposażenie pojazdów jak i warunki dodatkowe, w tym warunki dodatkowe dla autobusu są według systematyki rozporządzenia warunkami technicznymi pojazdów. Taka sama jest konstrukcja działu IV omawianego rozporządzenia zatytułowanego "Warunki techniczne ciągnika rolniczego, leśnego i pojazdu wolnobieżnego oraz przyczepy przeznaczonej do łączenia z tymi pojazdami". Tak więc pomimo treści upoważnienia ustawowego i treści tytułu rozporządzenia, normodawca w przepisach rozporządzenia i w jego konstrukcji powraca konsekwentnie do normatywnego znaczenia pojęcia "warunki techniczne pojazdów", wynikającego z treści przepisów art. 66 i art. 66a Prawa o ruchu drogowym. Można stwierdzić, że treść upoważnienia ustawowego i tytuł rozporządzenia zostały zbyt rozbudowane w stosunku do potrzeby wyznaczonej właściwym rozumieniem pojęcia "warunki techniczne pojazdów". Usunięcie z upoważnienia ustawowego oraz z tytułu rozporządzenia sformułowań o zakresie niezbędnego wyposażenia pojazdów, nie zmienia w żaden sposób merytorycznego znaczenia upoważnienia oraz tytułu rozporządzenia. Mając na uwadze powyższe okoliczności należy przypomnieć, że w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu niezbędnego ich wyposażenia w rozdziale 5 działu III wśród warunków dodatkowych dla autobusu, będących jak wcześniej wyłożono warunkami technicznymi pojazdu w rozumieniu przepisów rozdziału 1 w dziale III Prawa o ruchu drogowym, znajduje się przepis § 18 ust. 1 pkt 13, według którego autobus regularnej komunikacji publicznej powinien być wyposażony w tablice kierunkowe. Zgodnie z § 21 ust. 1 rozporządzenia, tablice kierunkowe to tablica czołowa i tablica boczna. Dodatkowo należy wskazać, że gdyby nie zakwalifikować wyposażenia autobusu regularnej komunikacji publicznej w tablice kierunkowe, czołową i boczną, do warunków technicznych autobusu, to wówczas brak tych tablic w ogóle nie podlegałby karom pieniężnym na podstawie art. 92a ust. 1 i 6 u.t.d. Brak tablic kierunkowych nie może bowiem zostać zakwalifikowany do podlegającego karze w wysokości 2.000 zł niespełniania wymagań w zakresie wyposażenia i oznakowania w związku z przewozem określonej kategorii pasażerów (Lp. 2.5.2. załącznika nr 3 do u.t.d.). Naruszenia określone pod Lp. 2.5.2. załącznika nr 3 do u.t.d. związane są z przewozem określonej kategorii pasażerów, a nie charakterem przewozu regularnego jako przewozu publicznego. Naruszenia takie polegałyby na przykład na braku tablicy, o której mowa w art. 57 ust. 1 Prawa o ruchu drogowym na pojeździe przewożącym zorganizowaną grupę dzieci lub młodzieży w wieku do lat 18 (z przodu i z tyłu pojazdu), albo braku tablic "AUTOBUS SZKOLNY" i tablic "STOP" na autobusie szkolnym przeznaczonym do przewozu dzieci do szkoły (§§ 35 i 36 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów (tekst jednolity Dz. U. z 2007 r. Nr 186, poz. 1322 z późn. zm.). Uwzględniając powyższe rozważania, które Sąd w niniejszym składzie w pełni podziela, trzeba zatem stwierdzić, że zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 13 w związku z § 21 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu niezbędnego ich wyposażenia, wyposażenie autobusu regularnej komunikacji publicznej w tablice kierunkowe, czołową i boczną należy do warunków technicznych autobusu wymaganych ze względu na rodzaj wykonywanego przewozu regularnego określonego w art. 4 pkt 7 u.t.d. W związku z tym wykonywanie przewozu regularnego autobusem, który nie jest wyposażony w tablicę kierunkową boczną jest równoznaczne, w rozumieniu załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym (Lp. 2.5.1.), z wykonywaniem przewozu autobusem, który nie odpowiada wymaganym warunkom technicznym ze względu na rodzaj wykonywanego przewozu regularnego. Takie naruszenie przepisów o wykonywaniu przewozu drogowego osób podlega, zgodnie z art. 92a ust. 1 i 6 ustawy o transporcie drogowym, karze pieniężnej w wysokości 5.000 zł, określonej w wymienionym wyżej załączniku (Lp. 2.5.1.). Sąd dostrzega, że w orzecznictwie sądów administracyjnych wyrażany jest odmienny pogląd, zbieżny ze wskazanym przez skarżącą, zgodnie z którym brak bocznej tablicy kierunkowej należy kwalifikować jako podlegające karze w wysokości 2.000 zł niespełnianie wymagań w zakresie wyposażenia i oznakowania w związku z przewozem określonej kategorii pasażerów (Lp. 2.5.2. załącznika nr 3 do u.t.d.) - por. wyroki WSA w Warszawie z dnia 26 maja 2010 r. sygn. akt VI Wa 628/10, wyroki WSA w Krakowie z dnia 18 lutego 2014 r. sygn. akt III SA/Kr 791/14 i z dnia 4 marca 2014 r. sygn. akt III SA/Kr 1042/13, wyrok WSA w Kielcach z dnia 15 stycznia 2014 r. sygn. akt II SA/Ke 987/13 oraz wyrok WSA w Białymstoku z dnia 24 stycznia 2013 r. sygn. akt II SA/Bk 754/12, SIP Lex nr 1334215. Sąd nie podziela tego stanowiska, gdyż zostało one sformułowane bez uwzględnienia zaprezentowanego wyżej normatywnego znaczenia pojęcia "warunki techniczne pojazdu". Trzeba też podkreślić, że stanowisko zbieżne z przedstawionym przez Sąd w niniejszej sprawie zostało wyrażone zarówno w orzecznictwie NSA (wyrok z dnia 24 listopada 2011 r. sygn. akt II GSK 1173/10 uznający za błędne stanowisko zajęte w ww. wyroku WSA w Warszawie z dnia 26 maja 2010 r.) jak też w orzecznictwie wojewódzkich sądów administracyjnych – por. cytowany wyżej wyrok WSA w Lublinie z dnia 10 grudnia 2013 r. sygn. akt III SA/Lu 588/13 oraz wyroki WSA w Warszawie z dnia 29 października 2009 r. sygn. akt VI SA/Wa 1394/09 i z dnia 1 marca 2010 r. sygn. akt VI SA/Wa 2132/09, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 11 kwietnia 2013 r. sygn. akt II SA/Gl 1312/12, wyroki WSA w Olsztynie z dnia 2 kwietnia 2014 r. sygn. akt II SA/Ol 159/14 i z dnia 1 lipca 2014 r. sygn. akt II SA/Ol 575/14, a także wyrok WSA w Krakowie z dnia 30 stycznia 2014 r. sygn. akt III SA/Kr 922/13. Należy także zauważyć, że kontynuując tą linię orzecznictwa Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 17 września 2014 r. sygn. akt II GSK 904/13 (opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych dostępnej poprzez stronę internetową http://orzeczenia.nsa.gov.pl/) uchylił wcześniej wymieniony wyrok WSA w Białymstoku z dnia 24 stycznia 2013 r. sygn. akt II SA/Bk 754/12. Ze względu na powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) Sąd oddalił skargę.