II SA/Bd 930/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Joanna Brzezińska Sędziowie: sędzia WSA Renata Owczarzak (spr.) sędzia WSA Joanna Janiszewska-Ziołek Protokolant: starszy sekretarz sądowy Katarzyna Kloska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 maja 2025 r. sprawy ze skargi A. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] czerwca 2023 r. nr [...] w przedmiocie określenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia oddala skargę. Decyzją z dnia [...] marca 2023 r., znak: [...] Wójt G. L., po rozpatrzenia wniosku inwestora tj. G. L., działając na podstawie art. 104, art. 106 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 2000 ze zm.) art. 64 ust. 1 pkt. 1, 2 i 4 oraz art. 71 ust. 1, ust. 2 pkt 2,73 ust. 1, art. 74, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 77 ust. 1 pkt 1, 2 i 4, art. 79 ust. 1, art. 80 ust. 1 i 2, art. 82, art. 85 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1029 ze zm. zwanej dalej w skrócie u.u.i.ś. lub ocenowej), § 3 ust. 1 pkt 62 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r., poz. 1839 t.j.), orzekł w przedmiocie określenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia pn.: "Budowa obiektu mostowego wraz z drogą dojazdową klasy "L" na odcinku od ul. [...] do DW nr [...] w N. W. ". W odwołaniu od powyższej decyzji A. C. zaskarżył w całości decyzję organu I instancji oraz postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B. z dnia [...] stycznia 2023 roku, znak sprawy: [...] w przedmiocie uzgodnienia warunków realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia w wariancie W1. Zaskarżonej decyzji odwołujący zarzucił: 1. naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 7 w zw. z art. 8 w zw. z art. 24 § 1 pkt 1 i 4 k.p.a. w zw. z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej [...] z [...] kwietnia 1997 roku przez jego niezastosowanie i brak wyłączenia Wójta G. L. jako pracownika organu administracji publicznej od udziału w postępowaniu w sprawie wydania decyzji środowiskowej, w sytuacji gdy inwestorem/wnioskodawcą jest G. L., natomiast Wójt [...] jest nie tylko ustawowym przedstawicielem Gminy jako strony postępowania, ale ponadto pozostaje z Gminą w stosunku zatrudnienia oraz sprawuje funkcje organu wykonawczego. Wydanie decyzji administracyjnej w przypadku, gdy stroną tego postępowania, a więc adresatem decyzji jest Gmina, jest nie do pogodzenia z wyrażoną w art. 8 k.p.a. zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa; 2. naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 6 w. zw. z art. 10 § 1 w zw. z art. 49 § 2 k.p.a. przez wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przed upływem wyznaczonego przez Organ I instancji terminu do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, a także co do zebranych materiałów i zgłoszonych żądań na podstawie art. 10 § 1 k.p.a. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach mogła być wydana najwcześniej w dniu [...] marca 2023 roku, co spowodowało, że stronie skarżącej odebrano możliwość zgromadzenia i zgłoszenia wniosków dowodowych wykazujących, że uprzednia polityka planistyczna Gminy nie zakładała budowy tak dużego obiektu mostowego, wbrew stanowisku Organu I instancji, a jedynie mostek turystyczny zważywszy na walory przyrodnicze tego terenu; 3. naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 8 § 1 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. przez sporządzenie wadliwego uzasadnienia prawnego i faktycznego zaskarżonej decyzji, nie odniesienie się do wszystkich kwestii podnoszonych w toku postępowania zarówno przez strony jak i mieszkańców gminy, w szczególności w kontekście kompensacji przyrodniczej, założeń aktów planistycznych oraz istnienia rozwiązania alternatywnego przedsięwzięcia, a zatem istotnych okoliczności mających wpływ na rozstrzygnięcie, złożonego przez inwestora wniosku, a ponadto brak poczynienia samodzielnych rozważań przez Organ I instancji wyrażający się w przekopiowaniu do uzasadnienia zaskarżonej decyzji większości fragmentów uzasadnienia z postanowienia o uzgodnieniu, a także sporządzenie zaskarżonej decyzji w sposób naruszający zasadę bezstronności przez wypowiadanie się Organu I instancji w uzasadnieniu w pierwszej osobie lub w liczbie mnogiej; 4. naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. przez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności w sprawie i oparcie decyzji Organu I instancji na dowolnych ustaleniach z pobieżnym zweryfikowaniem stanu faktycznego, a w konsekwencji błędnym uznaniem, że w sprawie istniały przesłanki do wydania zaskarżonej decyzji, w sytuacji gdy Organ I instancji nie wziął pod uwagę rzeczywistej skali oddziaływania wnioskowanego przedsięwzięcia w powiązaniu z innymi planowanymi przedsięwzięciami na tym terenie (budowa pierwszego odcinka mostu), co z kolei ma przełożenie na ustalenie rzeczywistego zakresu oddziaływania, a co za tym idzie również prawidłowego ustalenia kręgu stron postępowania, brak rozważenia istnienia wariantów alternatywnych w poszanowaniu walorów przyrodniczych tego terenu oraz nieprawidłowe ustalenie, że takich wariantów brak i w związku z powyższym występuje konieczność budowy mostu w takim a nie innym kształcie, brak weryfikacji rzetelności wyników prognozy ruchu w kontekście wzrostu natężenia ruchu samochodów ciężarowych, wynikającego z rozwoju strefy przemysłowo-magazynowej w [...] w związku z okolicznością, że most będzie stanowił bezpośrednie połączenie tej strefy z autostradą A1, a ponadto odniesienie się do dokumentów planistycznych w sposób całkowicie arbitralny, co spowodowało że Organ I instancji błędnie upatruje zgodności inwestycji z aktami planistycznymi z uwagi na to, że w zapisie Studium uwarunkowań Gminy z 2011 roku przewidywano budowę przeprawy mostowej, ale niekoniecznie budowę obiektu mostowego na tak dużą skalę; 5. naruszenie przepisów prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy, tj. art. 33 w zw. z art. 37 w zw. z art. 79 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (zwana w dalszej części "ustawą ocenową") przez ich niezastosowanie i nieprzeprowadzenie konsultacji społecznych w sposób przewidziany przepisami prawa, których przeprowadzenie powinno zostać zapewnione już we wstępnej fazie postępowania, a także na etapie kończącym to postępowanie, a ponadto wyrażający się brakiem informowania o możliwości składania uwag i wniosków, po istotnych uzupełnieniach raportu a także nie odniesieniem się przez Organ I instancji w uzasadnieniu decyzji do wszystkich uwag i wniosków, zgłoszonych w toku postępowania oraz niewskazaniem, które z uwag i w jakim zakresie zostały uwzględnione, naruszenie przepisów prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy, tj. art. 62 ust. 1 pkt la, b, ca i d w zw. z ust. 2 ustawy ocenowej przez nieuwzględnienie bezpośredniego i pośredniego, negatywnego wpływu planowanej inwestycji na zdrowie i warunki życia ludzi, dobra materialne (utrata atrakcyjności działek budowlanych w związku z uciążliwym sąsiedztwem) oraz wzajemnego oddziaływania między tymi elementami, a także zaniechanie oceny skumulowanego oddziaływania na środowisko, a zwłaszcza na obszar Natura 2000 planowanej inwestycji wraz z innymi planowanymi przedsięwzięciami tj. budowy pierwszego odcinka obiektu mostowego od ul. [...] do ul. [...]; 6. naruszenie przepisów prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy, tj. 74 ust. 3a ustawy ocenowej przez błędne określenie obszaru oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia, a w konsekwencji nieprawidłowe ustalenie kręgu stron postępowania z uwzględnieniem przepisów ustawy szczególnej, zakładających rozszerzenie tego kręgu na podmioty posiadające prawo rzeczowe do nieruchomości, znajdującej się w obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie w wariancie zaproponowanym przez Wnioskodawcę, w szczególności nieprzyznanie statusu strony postępowania w przedmiocie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i uniemożliwienie brania czynnego udziału w postępowaniu właścicielom działek, na których przewidziana jest kompensacja przyrodnicza; 7. naruszenie przepisów prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy, tj. art. 82 ust. 1 pkt 2a ustawy ocenowej przez nałożenie na inwestora konieczności wykonania kompensacji przyrodniczej w I pkt 18 zaskarżonej decyzji poza granicami planowanego przedsięwzięcia m.in. na działkach, należących do prywatnych właścicieli, którzy nie wyrazili zgody na przeprowadzenie na ich działkach prac kompensacyjnych, o czym Organ I instancji był wielokrotnie informowany w toku postępowania, co prowadzi do konstatacji, że Wójt G. L. w istocie nałożył na inwestora obowiązek niewykonalny, co z kolei może stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. Zaskarżonemu postanowieniu odwołujący zarzucił: 1. naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 99 ust. 2 w zw. z art. 98 ust. 3 ustawy ocenowej przez sporządzenie przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B. uzasadnienia niespełniającego dodatkowych, ustawowych wymogów, wynikających z ustawy ocenowej, w szczególności całkowite pominięcie przez Organ uzgadniający konieczności zawarcia w uzasadnieniu informacji o wynikach postępowania z udziałem społeczeństwa, w tym w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione uwagi i wnioski zgłoszone w związku z udziałem społeczeństwa, a ponadto brak zawarcia w postanowieniu informacji w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, co uprawnia do wyrażenia poglądu, że wywód Organu uzgadniającego został pozbawiony wyjaśnień, odnośnie istotnych okoliczności prawnych i faktycznych; 2. naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. przez niepodjęcie przez Organ uzgadniający wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a także brak uwzględnienia przy załatwianiu sprawy zarówno interesu społecznego, jak i słusznego interesu obywateli, w szczególności Organ uzgadniający nie przedstawił argumentów stanowiących o tym, w jaki sposób przedmiotowe przedsięwzięcie może nie wpływać znacząco negatywnie na obszar Natura 2000 Dolina Drwęcy, biorąc pod uwagę jego skalę i przy uwzględnieniu, że celem ochrony obszaru Natura 2000 ma być utrzymanie niepogorszonego stanu poszczególnych siedlisk przyrodniczych i siedlisk gatunków, natomiast wykonanie inwestycji będzie za sobą pociągało wycinkę drzew i krzewów, zniszczenie fragmentów płatów siedlisk przyrodniczych 6430 i 91E0, pozbawienie zwierząt oraz roślin ich dotychczasowego miejsca bytowania, a ponadto budowa mostu, której celem w założeniu jest przede wszystkim rozładowanie ruchu na terenie miejscowości L. D., co w istocie doprowadzi do wzmożonego ruchu nowo wybudowanym mostem, poza nową drogą mają powstać przecież ciągi pieszo- -rowerowe, chodniki itp.; 3. naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 80 k.p.a. w zw. z art. 33 w zw. z art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody przez błędne przyjęcie, że przedmiotowe przedsięwzięcie nie będzie znacząco negatywnie oddziaływać na cele ochrony obszaru Natura 2000, podczas gdy z treści uzasadnienia nie wynika w sposób jednoznaczny, że inwestycja ta nie będzie miała negatywnego wpływu na obszary chronione, a w związku z tym jej realizacja winna być zabroniona, mając na względzie chociażby okoliczność, że wykonanie zamierzenia inwestycyjnego wymaga zniszczenia fragmentu zbiornika będącego siedliskiem kumaka nizinnego oraz wycinki drzew i krzewów w jeszcze nieokreślonej do końca liczbie, w konsekwencji dojdzie do wywołania negatywnego wpływu na gatunek kumaka nizinnego, dla którego ochrony m. in. został wyznaczony obszar Natura 2000, a ponadto dojdzie do naruszenia integralności obszaru Natura 2000, o czym mowa w art. 33 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy o ochronie przyrody, przy jednoczesnym zastrzeżeniu, że inwestycja celu publicznego nie spełnia automatycznie warunku "koniecznych wymogów nadrzędnego interesu publicznego", co więcej argumenty odnośnie przyczyniania się rozładowania wzmożonego ruchu na wąskich i niedostosowanych do ruchu ciężarowego ulic w L. D. przez budowę mostu nie konstytuują interesu publicznego i to o charakterze kwalifikowanym, który musi być potraktowany priorytetowo ze względu na wyższą rangę w stosunku do innych postaci interesu publicznego, jak np. dbanie o ochronę środowiska, - naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 6 ustawy z dnia [...] kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska w zw. z art. 33 ustawy o ochronie przyrody przez niezastosowanie przez Organ uzgadniający zasady zapobiegania i przezorności oraz uzgodnienie warunków realizacji przedmiotowej inwestycji, w sytuacji gdy skala oddziaływania na środowisko w połączeniu z planowaną budową pozostałych odcinków mostu nie została nawet uwzględniona, bowiem Organ uzgadniający nie odniósł się do okoliczności, że budowa obiektu mostowego od ul. [...] do drogi wojewódzkiej to jedynie część zamierzeń inwestycyjnych, a więc mamy do czynienia z kumulacją oddziaływań na tym terenie, co więcej dokładna skala w zakresie wycinki drzew i krzewów na obecnym etapie nie jest nawet możliwa do określenia, na co sam zwraca uwagę w uzasadnieniu Organ uzgadniający. Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] czerwca 2023 r., znak [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając podjętą decyzję organ odwoławczy zwrócił uwagę, że w okolicznościach niniejszej sprawy ze względu na ilość stron postępowania, zastosowanie będzie miał art. 74 ust. 3 ustawy w zw. z art. 49 k.p.a. Należało zatem uznać, że wszystkim stronom zapewniono czynny udział na gruncie przedmiotowego postępowania, co potwierdzają znajdujące się w aktach sprawy obwieszczenia, a w tym o wydaniu decyzji kończącej postępowanie przed Organem I instancji. Organ odwoławczy stwierdził, że zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 62 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia [...] września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839), planowana inwestycja kwalifikuje się jako przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, natomiast w świetle art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy, przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja "planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1". W okolicznościach niniejszej sprawy, po zasięgnięciu opinii właściwych organów, Wójt G. L. postanowieniem z dnia [...] grudnia 2020 r., znak: [...] stwierdził konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanej inwestycji oraz określił zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Kolegium podkreśliło, że jak wynika z art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2022 r., poz. 1029 ze zm.), decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach wydaje się po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (jeżeli plan ten został uchwalony), jednakże nie dotyczy to decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydawanej dla drogi publicznej. Oznacza to, że dla tego typu inwestycji na etapie ustalania środowiskowych uwarunkowań nie będą mieć znaczenia zapisy planu miejscowego, nawet jeśli został uchwalony. Tym bardziej nie można brać pod uwagę historycznych koncepcji zagospodarowania wskazanego terenu. Co do zasady w granicach wyznaczonych przez prawo, władztwo planistyczne pozostaje domeną danej gminy, a ta działa poprzez swoje organy. Organ II instancji zauważył jednak, że planowana inwestycja drogowa przewidziana jest w aktualnie obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego dla wskazanego obszaru, a ponadto inwestor przedłożył dla planowanego zamierzenia raport o oddziaływaniu na środowisko. Opracowanie to musiało uwzględniać szczególną lokalizację planowanej drogi wraz z przeprawą mostową na terenie, który stanowi rezerwat przyrody Rzeki Drwęca, obszar Natura 2000 Dolina Drwęcy oraz Obszar Chronionego Krajobrazu Doliny Drwęcy. Jeżeli jest przeprowadzana ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, tak jak miało to miejsce w okolicznościach niniejszej sprawy, przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ właściwy do wydania tej decyzji zobowiązany jest do uzyskania wymaganych prawem uzgodnień i opinii. Kolegium podkreśliło, że w istocie w tego rodzaju postępowaniu występuje swego rodzaju "ubezwłasnowolnienie" organu wydającego decyzję środowiskową, bo to organ współdziałający w istocie decyduje o środowiskowych uwarunkowaniach, ustalając je wiążącym postanowieniem. Uzgodnienie dotyczy realizacji samego przedsięwzięcia i jego warunków, a nie gotowego projektu decyzji (jak ma to miejsce w przypadku decyzji o ustaleniu warunków zabudowy). Warunki realizacji przedsięwzięcia wskazane przez wyspecjalizowane organy współdziałające muszą znaleźć odzwierciedlenie w decyzji kończącej postępowanie. Zdaniem Kolegium, nie było konieczności pozyskiwania ponownej opinii organu Państwowej Inspekcji Sanitarnej, ponieważ podmiot ten wcześniej wyraził opinię, że nie zachodzi potrzeba przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko (art. 77 ust 1 pkt 2 ustawy) - postanowienie z dnia [...] grudnia 2020r. znak: [...]. We wskazanym postanowieniu organ wyspecjalizowany w ramach swojej właściwości nie dostrzegł znacznych zagrożeń związanych z planowaną inwestycją. Zaznaczono przy tym, że inwestycja może stanowić źródło emisji zanieczyszczeń do powietrza na etapie budowy, jak i eksploatacji. W okresie budowy będzie to oddziaływanie krótkotrwałe i odwracalne. Natomiast na etapie eksploatacji drogi i mostu, wielkości emisji substancji zanieczyszczających powietrze, zostaną dotrzymane. Co do źródeł emisji hałasu stwierdzono, że w fazie budowy będzie to oddziaływanie krótkotrwałe, natomiast w fazie eksploatacji, ze względu na bliskość terenów chronionych akustycznie, przewiduje się zastosowanie cichej nawierzchni oraz w razie konieczności budowę ekranów akustycznych. Przedłożony w sprawie raport odziaływania przedsięwzięcia na środowisko podlegał ocenie wyspecjalizowanych organów współdziałających. Kolegium zwróciło uwagę, że opracowanie to nie zostało przyjęte bezkrytycznie, ale na wezwanie, wielokrotnie uzupełniane i uszczegóławiane. Ostatecznie każdy z organów współdziałających po zapoznaniu się z raportem oraz jego uzupełnianiami uzgodnił pozytywnie możliwość realizacji wskazanego przedsięwzięcia oraz określił istotne ze swojego punktu widzenia warunki jego realizacji. Sam raport wraz z uzupełnieniami został także oceniony i dopuszczony przez Organ I instancji. W wyniku przeprowadzonej oceny dopuszczono do realizacji przedsięwzięcie w wariancie W1, co szczegółowo uzasadniono. Zdaniem SKO w T. znajdujący się w aktach sprawy raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wraz z jego uzupełnieniami jest zgodny z przepisami określającymi sposób jego sporządzenia, jest logiczny, kompletny oraz spójny, także w zakresie oddziaływania skumulowanego planowanej inwestycji. Dokonując powyżej oceny organ odwoławczy miał na uwadze także specyfikę planowanej inwestycji tj. budowę obiektu liniowego o szczególnych uwarunkowaniach lokalizacyjnych. Jak bowiem zauważa się w orzecznictwie, w przypadku przedsięwzięć liniowych, zróżnicowanie wariantów pod względem wpływu na środowisko rozpatruje się w kontekście całokształtu przedsięwzięcia, a nie jego wybranych fragmentów. Wariantowanie tego rodzaju przedsięwzięcia nie oznacza jedynie zaproponowania trzech, całkowicie odmiennych przebiegów danej trasy. Ponadto, to inwestor, a nie pozostałe strony postępowania, określa przebieg trasy planowanego przedsięwzięcia (por. wyrok NSA z dnia 14 września 2021 r. sygn. akt III OSK 528/21). Rozsądne w ocenie Kolegium wydają się przy tym argumenty Organu I instancji, że rozpatrywanie wariantów o charakterze lokalizacyjnym należało uznać za nieuzasadnione już na etapie analiz wstępnych. Planowane do realizacji przedsięwzięcie zawsze bowiem kolidowałoby z terenem rezerwatu "Rzeka Drwęca" oraz obszaru Natura 2000. Brak zatem rozwiązania alternatywnego, które pozwoliłoby na ominięcie rezerwatu przyrody z uwagi na wielokilometrową długość rzeki. Analiza porównawcza rozpatrywanych wariantów, zdaniem Kolegium sprowadzała się zatem do rozwiązań projektowych dla planowanej infrastruktury przy jednolitym korytarzu przebiegu. Różnica w proponowanych wariantach dotyczy projektowanej konstrukcji obiektu mostowego. Przyjęte do realizacji rozwiązanie, zgodnie z uzgodnieniem Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, spowoduje marginalny wpływ na istniejący rezerwat, zwłaszcza dzięki konstrukcji mostu nieingerującej w koryto rzeki. Zdaniem Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, wariant inwestycyjny (W1) posiada optymalny pod wszelkimi aspektami przebieg, uwzględniający potrzebę zachowania komponentów środowiska w stanie zapewniającym niezaburzone funkcjonowanie rezerwatu oraz lokalnych ekosystemów. Organ odwoławczy zauważył, że zgodnie z art. 15 ust. 4 pkt 2 ustawy o ochronie przyrody Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska, po zasięgnięciu opinii regionalnego dyrektora ochrony środowiska, może zezwolić na obszarze rezerwatu przyrody na odstępstwa od zakazów, o których mowa w ust. 1, jeżeli jest to uzasadnione potrzebą m.in. realizacji inwestycji liniowych celu publicznego w przypadku braku rozwiązań alternatywnych i po zagwarantowaniu kompensacji przyrodniczej. Z dokumentacji przedmiotowej sprawy wynika, że planowana inwestycja stanowi cel publiczny, przy czym brak jest rozwiązań alternatywnych. Zaplanowano niezbędne działania kompensacyjne. Zgodnie zaś z art. 15 ust. 9 ustawy o ochronie przyrody "zezwolenie, o którym mowa w ust. 3 pkt 2 lub ust. 4 pkt 2, zastępuje się uzgodnieniem warunków realizacji przedsięwzięcia, o którym mowa w art. 77 ust. 1 pkt 1a lub 1b ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Obszar inwestycji stanowi także Obszar Chronionego Krajobrazu doliny Drwęcy, gdzie obowiązują uwarunkowania, w tym zakazy, określone w art. 24 ustawy o ochronie przyrody, oraz uchwale nr [...] Sejmiku Województwa Kujawsko- -Pomorskiego z dnia 27 listopada 2017r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu Doliny Drwęcy. Stosownie jednak do art. 24 ust. 2 pkt 3 ustawy o ochronie przyrody zakazy te nie dotyczą planowanej inwestycji, ponieważ stanowi ona inwestycję celu publicznego. Ponadto Kolegium zwróciło uwagę, że ewentualne wykazanie znaczącego negatywnego oddziaływania na obszar Natura 2000 mogłoby stanowić przesłankę odmowną wydania pozytywnej decyzji (art. 81 ust. 2 ustawy o środowiskowych uwarunkowaniach). Z treści skarżonej decyzji, a w szczególności z postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B. z dnia [...] stycznia 2023 r. znak: [...]. 19 wynika jednak, że realizacja inwestycji, po zastosowaniu działań minimalizujących nie wpłynie znacząco negatywnie na obszar Natura 2000 Dolina Drwęcy oraz możliwość osiągnięcia określonych celów działań ochronnych, a także nie spowoduje naruszenia przepisów art. 33 ustawy o ochronie przyrody. Z akt sprawy, zdaniem Kolegium wynika także, że zapewniono udział społeczeństwa w trakcie przedmiotowego postępowania (obwieszczenia o kolejnych czynnościach), a w wydanej decyzji Organ I instancji odniósł się do złożonych protestów. Odnosząc się do zarzutów dotyczących postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B. z dnia [...] stycznia 2023r., znak: [...]., SKO w T. stwierdziło, że nie zasługują one na uwzględnienie, ponieważ swoje stanowisko RDOŚ w B., w ramach przyznanych prawem kompetencji i działając jako organ wyspecjalizowany, w sposób szczegółowy uzasadnił, a zatem wnioski zawarte w tym postanowieniu odnośnie wpływu planowanej inwestycji na obszar Natura 2000 nie budzą wątpliwości. Argumenty skarżącego sprowadzają się przy tym do wywiedzenia, że planowana inwestycja będzie jednak miała znaczący negatywny wpływ na środowisko (bo zasadniczo każda ingerencja w środowisko negatywnie na nie oddziałuje), co jednak biorąc pod uwagę całokształt okoliczności przedmiotowej sprawy, w tym stanowiska pozostałych organów współdziałających, które zaakceptowały i uzgodniły realizację przedmiotowej inwestycji, nie znajduje potwierdzenia na gruncie stanu faktycznego i prawnego przedmiotowej sprawy. W szczególności zagrożeń dla środowiska podnoszonych przez skarżącego nie dostrzegł Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska i określając warunki realizacji, co do zasady, dopuścił do wykonania planowaną inwestycję. SKO w T. wskazało, że sprzeciw mieszkańców gminy nie może stanowić podstawy do wydania negatywnej decyzji w sprawie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia. Przepisy ustawy nakazują jedynie zapewnienie udziału społeczeństwa w postępowaniu i umożliwienie zgłoszenia uwag i wniosków, natomiast nie nakładają obowiązku uzyskania społecznej akceptacji dla przedsięwzięcia (por, wyrok WSA w Poznaniu dnia 11 października 2017 r. sygn. akt II SA/Po 513/ 17). Ponadto wszelkie argumenty odnośnie ewentualnych immisji na nieruchomości sąsiednie pozostają obecnie w sferze potencjalnej, ponieważ dopiero konkretny projekt realizacji (budowlany) pozwoli na ocenę tego aspektu sprawy na kolejnych etapach zapoczątkowanego procesu inwestycyjnego. Organ odwoławczy zwrócił też uwagę, że w świetle obecnej regulacji Kodeksu postępowania administracyjnego, żaden przepis nie wyłącza wprost organów gminy od załatwienia sprawy, w której ta sama gmina jest stroną postępowania. W przypadku postępowania, które toczy się na podstawie przepisów ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko do dnia 24 września 2019 r. obowiązywał art. 75 ust. 1 pkt 1, zgodnie z którym organem właściwym w takiej sytuacji byłby regionalny dyrektor ochrony środowiska. Przepis ten obecnie został uchylony. Mając na uwadze, że właściwości organu nie można domniemywać ani przepisów w tym względzie interpretować rozszerzająco, zgodnie z art. 75 ust. 1 pkt 4 ustawy organem właściwym do rozpatrzeniu wniosku G. L. w przedmiotowej sprawie był Wójt G. L.. SKO w T. nie dostrzegło także, by co do zasady, w stosunku do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach mogła zachodzić przesłanka nieważności z powodu potencjalnej pierwotnej niewykonalności decyzji (art. 156 § 1 pkt 5 kpa). Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie wywołuje bowiem skutków prawnych podlegających wykonaniu, ponieważ nie stanowi samodzielnej podstawy do rozpoczęcia robót budowlanych, a tym samym do realizacji inwestycji budowlanej. Ma ona charakter rozstrzygnięcia otwierającego drogę do podejmowania dalszych kroków w procesie inwestycyjnym. Stanowi swego rodzaju zbiór warunków jakie inwestor dla danej, szczegółowo opisanej, inwestycji musi spełnić na dalszych etapach procesu inwestycyjnego, żeby ta inwestycja mogła się ziścić w zakładanym kształcie, co nie oznacza, że musi ona zostać zrealizowana. Nie można wykluczyć, że inwestor po zapoznaniu się z wymogami środowiskowymi odstąpi od inwestycji, co nie oznacza, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach była niewykonalna w dniu jej wydania. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażono pogląd, według którego "decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach ma charakter sui generis "rozstrzygnięcia wstępnego" względem ewentualnego przyszłego zezwolenia na realizację konkretnego przedsięwzięcia i nadal pełni ona względem niego w istocie funkcję prejudycjalną. Pod pewnymi względami (jako wstępny dokument w procesie inwestycyjnym) decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach podobna jest do decyzji o warunkach zabudowy, gdzie wszelkie skutki związane z ewentualną realizacją inwestycji budowlanej, dla której ustalono warunki zabudowy, materializują się dopiero na etapie uzyskania przez inwestora stosownych zgód budowlanych (por. wyrok NSA z dnia 13 kwietnia 2022 r. sygn. akt II OSK 1882/19). W szczególności, o braku wykonalności decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, zdaniem Kolegium, nie świadczy ewentualny brak zgody właścicieli nieruchomości, na których inwestycja ma być realizowana, czy też na które ma oddziaływać, ponieważ z ustawy nie wynika konieczność przedkładania tytułu prawnego do dysponowania daną nieruchomością. Ze względu na wstępny charakter tego rodzaju decyzji, uprzednie pozyskiwanie terenu pod inwestycję nie jest konieczne. Kwestie pozostają domeną kolejnych etapów procesu inwestycyjnego. Ponadto, "samo przekonanie, że decyzja jest trwale niewykonalna bez podjęcia realnych czynności zmierzających do jej wykonania nie jest wystarczające do stwierdzenia jej rażącej wadliwości w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a." (por. wyrok NSA z dnia 1 marca 2023r. sygn. akt II OSK 764/20). W skardze do Sądu A. C. zaskarżył decyzję organu odwoławczego w całości, zarzucając: 1. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia [...] czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (zwana w dalszej części "k.p.a."), przez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, w sytuacji gdy Organ odwoławczy winien był uchylić zaskarżoną decyzję w całości na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., bowiem Organ I instancji naruszył przepisy prawa materialnego i procesowego, w zakresie w jakim wbrew obowiązkom ustawowym, swoimi czynnościami nie zmierzał do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy; 2. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.pa. przez niepodjęcie przez Organ odwoławczy wszelkich niezbędnych czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w tym nieprzeprowadzenie przez Organ II instancji dowodów, brak odniesienia się do dowodów zgłoszonych w odwołaniu, nieodniesienie się przez Organ odwoławczy w jakimkolwiek zakresie do zarzutu Skarżącego dotyczącego wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przed upływem wyznaczonego przez Organ I instancji terminu do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, a także co do zebranych materiałów i zgłoszonych żądań na podstawie art. 10 § 1 k.p.a., co doprowadziło do pozbawienia strony gwarancji czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a także zagwarantowania jej przed wydaniem decyzji możliwości wypowiedzenia się co do przeprowadzonych, zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, a ponadto brak poczynienia przez Organ II instancji samodzielnych rozważań w kwestiach mających istotne znaczenie dla sprawy, przede wszystkim w zakresie kompensacji przyrodniczej, a także zarzutów pod kątem poprawności sporządzonego raportu oddziaływania na środowisko oraz wniosków z niego wynikających; 3. naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. przez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności w sprawie i oparcie decyzji na dowolnych ustaleniach poczynionych przez Organ I instancji, a w konsekwencji błędne uznanie, że w sprawie istniały podstawy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanej inwestycji, podczas gdy całkowicie pominięto rzeczywistą skalę oddziaływania przedsięwzięcia jako inwestycji liniowej, a co za tym idzie, również prawidłowego ustalenia kręgu stron postępowania, pominięto także rozważania na temat alternatywnych rozwiązań minimalizujących oddziaływanie na uwarunkowania przyrodnicze pobliskich terenów oraz założeń planistycznych podnoszonych przez strony w toku postępowania, a także nieprawidłowe przyjęcie, że charakter inwestycji celu publicznego oraz działania kompensacyjne zwalniają inwestora z przedstawiania alternatywnych rozwiązań w poszanowaniu walorów przyrodniczych tego terenu, co doprowadziło do wyprowadzenia przez Organ odwoławczy błędnych wniosków w ślad za Organem I instancji; 4. naruszenie przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 7 w zw. z art. 8 w zw. z art. 24 § 1 pkt 1 i 4 k.p.a. w zw. z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z 2 kwietnia 1997 roku poprzez ich niezastosowanie i uznanie za prawidłowe w ślad za Organem I instancji wydanie decyzji przez organ, który winien podlegać wyłączeniu od udziału w postępowaniu w przedmiocie określenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia, z uwagi na brak w obecnej regulacji prawnej przepisów wprost wyłączających organy gminy od załatwienia sprawy, w której ta sama gmina jest stroną, pomimo jednoczesnego naruszania w ten sposób podstawowych zasad postępowania administracyjnego, przede wszystkim zasady pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej wyrażonej w art. 8 k.p.a., bowiem w przedmiotowym postępowaniu inwestorem jest G. L., zaś Wójt [...] jako jej organ wykonawczy, jest również jej przedstawicielem, a co więcej łączą Go z Gminą stosunek zatrudnienia i sprawowanie określonych funkcji w organie, co może wpływać na ocenę tego Organu przy rozstrzygnięciu sprawy oraz jego bezstronność; 5. naruszenie przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 8 § 1 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. przez sporządzenie wadliwego uzasadnienia prawnego i faktycznego zaskarżonej decyzji, z uwagi na brak odniesienia się do wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu, w szczególności dotyczących przedwczesnego wydania decyzji przez organ I instancji, tj. przed upływem terminu na wypowiedzenie się stron co do zebranego materiału dowodowego, brakiem odniesienia się do biernej postawy organu I instancji wobec uwag i zastrzeżeń stron postępowania składanych w jego toku, przede wszystkim dotyczących kompensacji przyrodniczej oraz minimalizacji ingerencji w środowisko w drodze alternatywnych rozwiązań, niezasadne przyjęcie przez Organ odwoławczy, że organy biorące udział w uzgodnieniach są na tyle wyspecjalizowane, że nie wymaga to dokonania jakiejkolwiek samodzielnej analizy poruszanych w nich kwestii przez organy prowadzące przedmiotowe postępowanie; 6. naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 99 ust. 2 w zw. z art. 98 ust. 3 ustawy ocenowej przez sporządzenie wadliwego uzasadnienia zaskarżonej decyzji, przejawiające się nie odniesieniem się przez Organ II instancji do wszystkich zarzutów, kierowanych przez Skarżącego w odwołaniu pod kątem postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B. jako niespełniającego dodatkowych, ustawowych wymogów, wynikających z ustawy ocenowej, w tym konieczności zawarcia w uzasadnieniu informacji o wynikach postępowania z udziałem społeczeństwa, a także brakiem uwzględnienia przy załatwianiu sprawy zarówno interesu społecznego, jak i słusznego interesu obywateli wyrażającym się przyjęciem, że budowa obiektu mostowego, której głównym celem w założeniu miało być rozładowanie ruchu na terenie miejscowości L. D., w istocie doprowadzi do wzmożonego ruchu nowo wybudowanym mostem, poza nową drogą mają powstać przecież ciągi pieszo-rowerowe, chodniki itp. i to w obszarze Natura 2000, będącym miejscem bytowania różnych zwierząt, w tym kumaka nizinnego, a ponadto rozmaitej roślinności, co więcej Organ odwoławczy nie rozpatrzył również zarzutu Skarżącego odnoszącego się do niezastosowania przez Organ uzgadniający zasady zapobiegania i przezorności oraz uzgodnienia warunków realizacji przedmiotowej inwestycji, w sytuacji gdy skala oddziaływania na środowisko w połączeniu z planowaną budową pozostałych odcinków dróg do mostu nie została wzięta pod uwagę; 7. naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. przez niepodjęcie przez Organ odwoławczy wszelkich czynności, niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i zwolnienie się przez ten Organ z obowiązku odnoszenia się do zarzutów Skarżącego, dotyczących stanowiska Organu uzgadniającego zawartego w postanowieniu uzgadniającym, z uwagi na przyjęcie, że skoro Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska jest organem wyspecjalizowanym, to nie ma potrzeby analizowania treści i wniosków zawartych w postanowieniu uzgadniającym, w szczególności Organ II instancji nie wyjaśnił, w jaki sposób jego zdaniem, przedmiotowe przedsięwzięcie nie wpłynie znacząco negatywnie na obszar Natura 2000 Dolina Drwęcy, biorąc pod uwagę jego skalę oraz to, że wykonanie inwestycji będzie za sobą pociągało wycinkę drzew i krzewów, zniszczenie fragmentów płatów siedlisk przyrodniczych 6430 i 91E0, pozbawienie zwierząt oraz roślin ich dotychczasowego miejsca bytowania, a także w jaki sposób dojdzie do minimalizacji skutków środowiskowych w sytuacji wykonania inwestycji przy jednoczesnym podchodzeniu przez Organ II instancji do tematyki kompensacji przyrodniczej w sposób całkowicie dowolny; 8. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 33 w zw. z art. 37 w zw. z art. 79 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. przez błędną ocenę i przyjęcie, że Organ I instancji prawidłowo przeprowadził konsultacje społeczne w sposób przewidziany przepisami prawa zarówno we wstępnej fazie postępowania jak i na etapie kończącym to postępowanie, a co za tym idzie, zagwarantował stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, podczas gdy Organ I instancji całkowicie zaniechał poinformowania o możliwości składania uwag i wniosków po istotnych uzupełnieniach raportu, a także o fakcie, które z uwag i w jakim zakresie zostały przez niego uwzględnione; 9. naruszenie przepisów prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy, tj. art. 62 ust. 1 pkt 1a, b, ca i d w zw. z ust. 2 ustawy ocenowej przez przyjęcie, że planowana inwestycja nie będzie powodować zagrożenia dla środowiska ze względu na przyjęty przez inwestora wariant, a ponadto błędne uznanie, że zagadnienia w zakresie wpływu inwestycji na środowisko zostało w całości wyczerpane w ramach uzgodnienia Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska jako organu wyspecjalizowanego w tym zakresie, co całkowicie zwalnia Organ odwoławczy z dokonywania samodzielnych rozważań pod kątem wniosków wynikających z raportu, w szczególności brak odniesienia się do wadliwości raportu pod kątem oceny bezpośredniego i pośredniego wpływu przedsięwzięcia na środowisko, na ludność, w tym zdrowie i warunki życia ludzi, na krajobraz, czy też braku wzięcia pod uwagę kumulacji oddziaływania przedsięwzięcia z innymi realizowanymi, zrealizowanymi lub planowanymi przedsięwzięciami m. in. przebudowy drogi krajowej nr [...] w L., planowanej do wykonania na lata 2025-2026, a ponadto powstawaniu nowej drogi od. ul. [...] w T. do ul. [...] w L. D.; 10. naruszenie przepisów prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy, tj. art. 82 ust. 1 pkt 2a ustawy ocenowej przez błędne uznanie, że w przedmiotowej sprawie nie występuje przypadek niewykonalności decyzji, a w konsekwencji nie zachodzi podstawa do stwierdzenia nieważności decyzji Organu I instancji, określona w art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a., bowiem w ocenie Organu odwoławczego decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach ma charakter rozstrzygnięcia wstępnego i pełni funkcję prejudycjalną w stosunku do zgód budowlanych, w sytuacji gdy w analizowanym przypadku mamy do czynienia z nałożeniem na inwestora w 1 pkt 18 decyzji Organu I instancji obowiązku niewykonalnego, polegającego na wykonaniu kompensacji przyrodniczej poza granicami planowanego przedsięwzięcia m.in. na działkach, należących do prywatnych właścicieli, którzy nie wyrazili zgody na przeprowadzenie na ich działkach prac kompensacyjnych. Biorąc pod uwagę powyższe, trudno przyjąć w tej sytuacji, że konieczne a przewidziane działania przez organy mające na celu kompensację przyrodniczą negatywnych oddziaływań na środowisko przyrodnicze rezerwatu przyrody mają charakter realny, a nie jedynie hipotetyczny, co należy ocenić jako niespełnienie warunku zagwarantowania działań kompensacyjnych, 11. naruszenie przepisów prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy, tj. 74 ust. 3 i 3a ustawy ocenowej przez brak dokładnego określenia obszaru oddziaływania planowanej inwestycji, a w konsekwencji brak ustalenia kręgu stron postępowania z uwzględnieniem przepisów ustawy szczególnej, zakładających rozszerzenie tego kręgu na podmioty posiadające prawo rzeczowe do nieruchomości, znajdującej się w obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie w wariancie zaproponowanym przez Wnioskodawcę; 12. naruszenie przepisów prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy, tj. art. 66 ust. 1 pkt 5 lit. a i lit. b ustawy ocenowej przez uznanie przedstawionego przez inwestora wariantu przebiegu inwestycji za realną alternatywę wobec wariantu inwestorskiego, w sytuacji, gdy wariant alternatywny jest w przeważającej części identyczny z wariantem inwestorskim, różni się jedynie konstrukcją mostu, wobec czego nie sposób uznać go za racjonalny wariant alternatywny istotnie różniący się pod względem zakresu oddziaływania na środowisko; 13. naruszenie przepisów prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy, tj. art. 66 ust. 1 pkt 15 ustawy ocenowej przez błędną ocenę raportu jako formalnie spełniającego wymogi prawem przepisane, w szczególności pominięcie kwestii możliwości wystąpienia konfliktów lokalnych związanych z planowanym przedsięwzięciem, w sytuacji, gdy skala protestów i społecznej dezaprobaty związanych z planowaną inwestycją wskazuje, że konflikty takie w realiach przedmiotowego postępowania już występują, w szczególności w kontekście założeń inwestora o przeprowadzeniu działań kompensacyjnych na terenach działek właścicieli prywatnych, w tym Skarżącego, którzy nie wyrażają zgody na ograniczanie ich prawa własności na rzecz planowanego przedsięwzięcia; 14. naruszenie przepisów prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy, tj. art. 81 ust. 1 i 2 ustawy ocenowej przez przyjęcie a priori w ślad za Organem I instancji, że przedstawiony wariant inwestorski jest jedynym możliwym wariantem do zrealizowania, w sytuacji braku poczynienia samodzielnych rozważań Organu odwoławczego w kontekście wariantu alternatywnego. W uzasadnieniu podniesionych zarzutów skarżący wskazał, że Organ odwoławczy wbrew obowiązkom nałożonym przez ustawę procesową, naruszył art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.pa., a także 107 § 3 k.p.a., bowiem SKO w T. nie odniosło się w żaden sposób do dowodów zgłoszonych w odwołaniu, stąd też Skarżący nie wie, czy dowody te zostały przeprowadzone czy też Organ ich nie przeprowadził, czy też uznał jest za nieistotne w rozstrzygnięciu sprawy. Analiza uzasadnienia zaskarżonej decyzji prowadzi jego zdaniem do wniosku, że Organ odwoławczy nie odniósł się wcale do niektórych zarzutów odwołania, a co do niektórych zarzutów jak np. kwestia prawidłowości sporządzonego raportu sprowadzała się jedynie do wskazania, że skoro Organ uzgodnieniowy jest organem wyspecjalizowanym w danej dziedzinie to brak jest podstaw do wzruszania wniosków z niego wynikających, co więcej już z samej okoliczności tego, że raport był kilkakrotnie uzupełniany wynika, że spełnia on wszelkie warunki, wymagane przepisami prawa. Takie działanie Organu II instancji ocenił jako całkowite zwolnienie się z merytorycznego rozpoznania odwołania, ponieważ organ nie odniósł się do braków formalnych uzasadnienia postanowienia uzgodnieniowego, a także do zarzutu dotyczącego wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przed upływem wyznaczonego przez Organ I instancji terminu do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, a także co do zebranych materiałów i zgłoszonych żądań na podstawie art. 10 § 1 k.p.a. Skarżący zwrócił uwagę, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach datowana jest na dzień [...] marca 2023 roku, z kolei obwieszczenie o możliwości zapoznania się z aktami postępowania zostało umieszczone na stronie BIP Gminy w dniu 6 marca; w tym również obwieszczeniu zawarto informację, że 6 marca obwieszczenie ma zostać umieszczone na tablicach ogłoszeń. Zgodnie z art. 49 § 2 k.p.a. "Zawiadomienie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia, w którym nastąpiło publiczne obwieszczenie, inne publiczne ogłoszenie lub udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej". Przedkładając to na grunt przedmiotowej sprawy, skarżący podkreślił, że dzień [...] marca 2023 roku to ostatni dzień z którym wiąże się skutek doręczenia, a zatem [...] marca 2023 roku to pierwszy dzień rozpoczynający bieg 7-dniowego terminu na zapoznania się z aktami sprawy co oznacza, że ostatni dzień terminu przypadał na [...] marca 2023 roku. W tym dniu jednocześnie została wydana zaskarżona decyzja środowiskowa, mimo że do północy dnia [...] marca 2023 roku strony mogły zgłaszać żądania oraz wypowiadać się co do zebranych dowodów i materiałów. Inaczej rzecz ujmując, pierwszym dniem, w którym mogła być wydana zaskarżona decyzja to 28 marca, a nie [...] marca 2023 roku, tak jak to uczynił Organ I instancji, a co za tym idzie stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja została wydana przedwcześnie, tj. przed upływem 7-dniowego terminu, wyznaczonego w trybie art. 10 k.p.a. Uzupełnieniem obowiązków organów administracji publicznej, określonych w art. 10 k.p.a. jest art. 9 k.p.a., zgodnie z którym, najogólniej rzecz ujmując, w postępowaniu administracyjnym nie obowiązuje zasada ignorantia iuris nocet i obowiązkiem organu, jest w ocenie skarżącego informowanie strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków będących przedmiotem aktualnego lub potencjalnego postępowania, jeżeli w przedmiotowej sprawie decyzja administracyjna została wydana przedwcześnie, zaś strona miała zamiar zgłosić wnioski dowodowe, i mogła to uczynić jeszcze w dniu wydania decyzji, okoliczność, że postępowanie administracyjne zakończyło się wcześniej niż przewidywał to Skarżący, doprowadziło do naruszenia i nadużycia podstawowych zasad postępowania administracyjnego i w znaczącym stopniu ograniczyło prawa i obowiązki strony. Skarżący zarzucił, że organ II instancji w ślad za Organem I instancji nie uznał za problematyczne tego, że w rozstrzygnięciu niniejszego postępowania brał udział organ, który winien podlegać wyłączeniu na podstawie art. 24 § 1 k.p.a. bowiem inwestorem w przedmiotowej sprawie jest G. L., której organ wykonawczy wydał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach. Art. 24 § 1 k.p.a. winien być stosowany odpowiednio bowiem stosunek łączący wójta i gminę powoduje, że może mieć on wpływ na wynik sprawy, na prawa i obowiązki jednej ze stron, co w tym przypadku może nieobiektywnie wpływać na rozstrzygnięcie na rzecz gminy jako inwestora. Podkreślenia zdaniem skarżącego wymaga okoliczność, że każde postępowanie administracyjne powinno być prowadzone w sposób bezstronny i niezależny, w taki sposób, aby jakakolwiek presja lokalna czy naciski nie zaważyły nad wynikiem sprawy, zaś w przedmiotowym przypadku istnieją wątpliwości co do takiej bezstronności. W ocenie Skarżącego, doszło do naruszenia zasady bezstronności Organu I instancji, co do której Organ II instancji wypowiedział się milcząco, a mianowicie w uzasadnieniu decyzji I instancji na kilku stronach uzasadnienia znajdowały się wypowiedzi Organu w pierwszej osobie lub w liczbie mnogiej takie jak np. "chcielibyśmy wskazać", Jednocześnie informuję". Pominięte w ocenie skarżącego zostało także, że całe postępowanie zostało prowadzone na podstawie dokumentów sporządzonych przez prywatne podmioty, działające na zlecenie inwestora, natomiast wszelkie zastrzeżenia czy pisma sprzeciwiające się inwestycji, pochodzące od Stowarzyszenia i osób fizycznych czy też uwypuklające pewne problemy, dotyczące przedstawionych rozwiązań w kontekście ochrony środowiska nie były brane pod uwagę lub też odnoszono się do nich w sposób połowiczny. Sama okoliczność, że raport został sporządzony przez profesjonalny podmiot, przez wyspecjalizowany podmiot w tej tematyce, a ponadto kilkakrotne uzupełnienia raportu przez inwestora, wbrew stanowisku Organu odwoławczego, nie świadczą o jego całkowitej poprawności, nie powinno również zwalniać Organu z samodzielnych ustaleń i wniosków w tym zakresie. Raport jako kluczowy dowód w postępowaniu w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia powinien podlegać w toku postępowania ocenie pod kątem tego, czy odpowiada przepisom prawa, w tym w szczególności, czy spełnia ustawowe wymagania co do jego zawartości określonej w art. 66 ustawy ocenowej. Skarżący podkreślił także, że raport o oddziaływaniu na środowisko jest jednym z najważniejszych elementów postępowania wyjaśniającego, mającego na celu wydanie decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych. Stanowi on zasadniczy dowód w sprawach dotyczących ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla danego przedsięwzięcia. W konsekwencji, organy administracji mają obowiązek ocenić, na podstawie art. 80 k.p.a., jego wartość dowodową. Ewentualny brak dostatecznego odniesienia się do istotnych kwestii, zdaniem skarżącego oznacza, że raport w tym zakresie może zostać uznany za niespełniający wymogów ustawowych. Zatem zadaniem organu jest sprawdzenie zawartości raportu w kontekście spełnienia wymogów formalnych i merytorycznych. Ponownie należy podkreślić, że organ nie jest związany treścią raportu, a ustalenia w nim zawarte mogą służyć wydaniu decyzji tylko wtedy, gdy raport jest rzetelny, spójny oraz wolny od niejasności i nieścisłości, zatem myli się Organ II instancji twierdząc przeciwnie, że w przypadku sporządzenia postanowienia uzgodnieniowego przez wyspecjalizowany podmiot zwalnia Organ odwoławczy z oceny postanowienia uzgodnieniowego, a także raportu i jego wartości dowodowej. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, w przekonaniu skarżącego organ w żaden sposób nie odniósł się do zawartych w raporcie wyników prognozy ruchu, na co zwracał już uwagę w odwołaniu. W analizie ruchu, będącej częścią Raportu nie uwzględniono przede wszystkim wzrostu natężenia ruchu samochodów ciężarowych, wynikającego z rozwoju strefy przemysłowo-magazynowej w M. . Po dokonaniu analizy KIP-u projektowanej w granicach drogi 04-KDL należy wysnuć wniosek, że natężenie ruchu na tej drodze będzie znacznie przekraczać standardy drogi klasy "L" zlokalizowanej w zabudowie mieszkaniowej. Szerokość nowo projektowanej drogi wynosić będzie od 24 m do aż 58,5 m i znacznie przekracza wymagania klasy lokalnej (w poprzednio obowiązującym planie miejscowym miała 12 m). Oczywiście głównym celem towarzyszącym tej inwestycji jest budowa obiektu mostowego w "interesie publicznym", która w założeniu ma rozładować ruch na terenie miejscowości L. D.. Strefa przemysłowo-magazynowa w [...] w obowiązujących dokumentach planistycznych zajmuje około 70 ha terenu prawobrzeża Drwęcy, z czego na dzień dzisiejszy zagospodarowana jest tylko niewielka jej część. Zdaniem skarżącego, proponowany przebieg drogi wraz z planowanym odcinkiem drogi gminnej od ul. [...] w L. D. do ul. [...] w T. nie wpłynie znacząco na poprawę warunków drogowych na drodze krajowej nr [...], a dodatkowo spowoduje zwiększenie ruchu w miejscowości N. Wieś i korki na skrzyżowaniu w L. G.. Ocenić w tym miejscu należy, że negatywne oddziaływanie na mieszkańców i środowisko naturalne są zupełnie niewspółmierne do zakładanych efektów inwestycji. Planowana inwestycja drogowa z mostem na Drwęcy ma zapewnić strefie przemysłowo- magazynowej bezpośrednie połączenie z autostradą A1 i spowoduje znaczny wzrost ruchu pojazdów, w szczególności ciężarowych w tym kierunku, o czym zdaniem skarżącego nawet nie wspomniano w prognozie, wręcz przeciwnie, według autora Raportu dojdzie do dużego spadku ruchu na tym terenie w perspektywie 2033 roku. W Analizie ruchu przyjęto rok 2023 jako rok oddania do użytku inwestycji, a co za tym idzie przyjęto błędne dane dotyczące ruchu pojazdów ponieważ inwestycja nie zostanie zrealizowana w tak krótkim czasie. W założeniach do prognoz (pkt 5.1 Analizy ruchu) nie uwzględniono także kluczowej inwestycji dla przyjętego obszaru analizy, tj. przebudowy drogi krajowej nr [...] w L.. Zgodnie z informacjami prasowymi, w sierpniu 2022r. GDDKiA podpisała umowę z biurem projektowym S. - P. I. z W. za 1,5 min zł. W II połowie br. planuje złożenie wniosku o wydanie decyzji ZRID. Planowane lata budowy to 2025-2026." Brak uwzględnienia powyższych okoliczności, przekłada się jednocześnie na wyniki obliczeń dotyczących wielkości hałasu i ilości zanieczyszczeń będących częścią Raportu. Wyniki tych analiz są na tyle istotne, że powinny wpłynąć co najmniej na przebieg postępowania, np. uzupełnienia, dodatkowe wyjaśnienia, zaś zostały one całkowicie pominięte w rozważaniach organów obu instancji. Organ odwoławczy nie zajął się również w swoich rozważaniach problematyką kumulacji oddziaływania przedsięwzięcia z innymi realizowanymi, zrealizowanymi lub planowanymi przedsięwzięciami m. in. przebudową drogi krajowej nr [...] w L., planowanej do wykonania na lata 2025-2026, a ponadto powstawaniu nowej drogi od. ul. [...] w T. do ul. [...] w L. D., co w ocenie Skarżącego ma niebagatelne znaczenie pod kątem poprawności szacunków i wniosków zawartych w raporcie i uwzględnionych w postanowieniu uzgodnieniowym. Także w kwestii sporządzonego uzasadnienia, zdaniem skarżącego ciężko mówić o spełnieniu ustawowych wymogów w jego formułowaniu, skoro Organ odwoławczy nie zważając na podstawowe zasady postępowania administracyjnego, w tym zasadę budowania zaufania obywateli do państwa w istocie przez większą część uzasadnienia powiela stwierdzenie, że inwestycja jako inwestycja celu publicznego jest zwolniona ze spełnienia szczególnych warunków, oraz że organy uzgodnieniowe są na tyle wyspecjalizowane, że organ administracji publicznej w ramach tego postępowania nie może uczynić nic więcej niż tylko wydać decyzję pozytywną dla Inwestora. Oczywiście, istnieje związanie organu treścią rozstrzygnięcia Organu uzgadniającego, ale z powyższego nie wynika uprawnienia Organu I instancji do kopiowania i wklejania treści jednego postanowienia w wydawaną decyzję, co całkowicie pominął Organ odwoławczy. Organ II instancji, również wbrew wykazanym okolicznościom uznał, że postępowanie prowadzone przed Wójtem G. L. nie zostało dotknięte jakimkolwiek naruszeniem i nieprawidłowościami, zaś Skarżący już wielokrotnie podkreślał w swoim odwołaniu o niespełnieniu wymogu przeprowadzenia konsultacji społecznych. Skarżący jednocześnie wraz ze skargą przedłożył dokument, o którego przeprowadzenie wnioskuje tj. pismo Wójta G. L. z dnia [...] czerwca 2020 roku wskazujące, że Organ I instancji w istocie nie przeprowadził konsultacji społecznych w sposób zgodny z obowiązującymi procedurami. Udział społeczeństwa w postępowaniu w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest jej koniecznym elementem i to na organie ciąży obowiązek zapewnienia czynnego udziału społeczeństwa na każdym stadium postępowania, choć najistotniejszym już jego etapem jest samo wszczęcie postępowania administracyjnego, w przypadku przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, a w przypadku przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko - po przedłożeniu przez wnioskodawcę raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Brak jest jakiegokolwiek przepisu prawnego, który zobowiązywałby organ do czekania na wyjaśnienie wszystkich wątpliwości związanych z raportem (zwłaszcza, że przepis art. 33 ust. 1 ustawy ocenowej stanowi o rozpoczęciu konsultacji społecznych bez zbędnej zwłoki), należy jednak mieć na uwadze, że w przypadku gdy w wyniku ew. wyjaśnień wnioskodawcy (na wezwanie Organu) treść raportu ulegnie znaczącym zmianom, zasadne będzie powtórzenie postępowania z udziałem społeczeństwa, w tym miejscu podkreślenia wymaga, że Raport był uzupełniany kilkakrotnie i to w szerokim zakresie, a pomimo tego uznano, że całe postępowanie było przeprowadzone prawidłowo. Nie można zatem uznać, tak jakby chciał tego Organ I instancji, że warunek przeprowadzenia konsultacji społecznych został wypełniony, bo kilkanaście lat wcześniej społeczeństwo wypowiadało się w ramach sporządzania dokumentu planistycznego za budową mostu. Zdaniem skarżącego, organ winien przede wszystkim w swoim rozstrzygnięciu uwzględnić wszelkie niezbędne aspekty, a mianowicie interes społeczny, natomiast w przedmiotowej sprawie, z uwagi na liczne protesty społeczne oraz ich treść, można wywnioskować, że Organ naruszył zasadę równego traktowania stron, bowiem interes inwestora - G. L. został przedłożony ponad interes społeczny. Nie wystarczy bowiem subiektywnie ocenić, że inwestycja nie będzie uciążliwa, należy to przekonanie ugruntować w konkretnych parametrach, regulacjach prawnych, faktach, wyliczeniach, analizach, zaś w przedmiotowej sprawie, w obu instancjach tego nie dokonano. W postępowaniu pominięto całkowicie okoliczność, że Skarżący w toku postępowania złożył Wójtowi G. L. pismo, w którym zawarł swoje stanowisko odnośnie prowadzenia na jego działce działań kompensacyjnych, co do którego Organ był zobowiązany się ustosunkować. Organ II instancji w przekonaniu skarżącego błędnie wskazał, że z uwagi na prejudycjalny charakter decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz brak zawarcia we wniosku o wydanie tej decyzji jednoznacznego zamiaru inwestora, powyższe wcale nie przesądza, że inwestycja w takim kształcie w ogóle powstanie, a to powoduje, że w istocie nie wymaga to ustalania jej obszaru oddziaływania, co ma również odzwierciedlenie w ustalonym kręgu stron. Na marginesie skarżący wskazał, że pojęcie strony w postępowaniu w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, reguluje art. 74 ust. 3a ustawy ocenowej. Zgodnie z nim, stroną postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wnioskodawca oraz co do zasady podmiot, któremu przysługuje prawo rzeczowe do nieruchomości znajdującej się w obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie w wariancie zaproponowanym przez wnioskodawcę. Wypada przy tym zaakcentować, iż przez obszar ten rozumie się przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, oraz obszar znajdujący się w odległości 100 m od granic tego terenu, działki, na których w wyniku realizacji, eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia zostałyby przekroczone standardy jakości środowiska, lub działki znajdujące się w zasięgu znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia, które może wprowadzić ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości, zgodnie z jej aktualnym przeznaczeniem. Organ I instancji był zobowiązany co najmniej do określenia obszaru inwestycji i obszaru oddziaływania, czego jednak nie uczynił. Przepis stanowi o odległości 100 m od granic terenu, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie. Nie jest to natomiast teren działki. Do terenów działek ustawodawca odnosi się w art. 74 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy ocenowej. Zatem powyższe przepisy dokonują rozróżnienia obydwu pojęć (terenu, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie oraz terenu działki). Z powyższego zatem wynika, że jeśli kompensacja przyrodnicza ma być zrealizowana na terenach, nienależących do inwestora, to odległość 100 m i tym samym wyznaczenie strefy oddziaływania co ma mieć przełożenie na ustalenie kręgu stron postępowania należy liczyć od granic terenu, w którym przewidziano kompensację przyrodniczą. Organ I instancji pominął zatem jako strony właścicieli działek, na których ma być przeprowadzona kompensacja przyrodnicza (jako te podmioty, co do których inwestycja ma wprowadzić ograniczenia w zagospodarowaniu ich nieruchomości), ale także właścicieli działek położonych w zasięgu 100m od granic terenu działań kompensacyjnych, zaś Organ II instancji uznał, że wszakże nie należy dokładnie badać kręgu stron, bowiem decyzja środowiskowa jest jedynie wstępną decyzją, nieprzesądzająca o realizacji przedsięwzięcia, co w konsekwencji zwalnia jakiekolwiek organy od ustalenia obszaru oddziaływania, gdyż na tym etapie nie da się tego jednoznacznie określić, co także powoduje niedookreślony charakter kręgu stron. Skarżący wyprowadził wniosek, że Organ II instancji nie zauważył, że w odwołaniu od decyzji, Skarżący podniósł szereg zarzutów pod samym postanowieniem RDOŚ w B., bowiem zdawkowe stwierdzenie, że RDOŚ jako organ wyspecjalizowany posiada wiedzę i kompetencje w tym zakresie, a co za tym idzie wydaje zawsze prawidłowe rozstrzygnięcia i uzgodnienia, zwalnia z oceny jakichkolwiek podniesionych okoliczności. RDOŚ w B. nie sprostał obowiązkowi ustawowemu, wynikającemu z art. 99 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy ocenowej, normującemu jakie informacje powinny się znaleźć w uzasadnieniu postanowienia w przedmiocie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia w zakresie oddziaływania na obszar Natura 2000. W zaskarżonym postanowieniu, w ocenie skarżącego nie sposób znaleźć informacji o wynikach konsultacji społecznych, ponieważ takowe nie zostały w ogóle przeprowadzone, wbrew ustawowemu obowiązkowi, ale również brak jest odniesień się do twierdzeń zawartych w Raporcie, w tym zabrakło także wyjaśnień w jaki sposób i czy w ogóle zostały wzięte pod uwagę ustalenia zawarte w Raporcie. Stwierdzenie konieczności wykonania kompensacji przyrodniczej następuje w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 82 ust. 1 pkt 2 ustawy). Przepis art. 3 pkt 8 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska przez kompensację przyrodniczą rozumie zaś zespół działań obejmujących w szczególności roboty budowlane, roboty ziemne, rekultywację gleby, zalesianie, zadrzewianie lub tworzenie skupień roślinności, prowadzących do przywrócenia równowagi przyrodniczej lub tworzenie skupień roślinności, prowadzących do przywrócenia równowagi przyrodniczej na danym terenie, wyrównania szkód dokonanych w środowisku przez realizację przedsięwzięcia i zachowanie walorów krajobrazowych. Jak podkreślił NSA w swym wyroku z 12.01.2021 r., III OSK 3364/21 (LEX nr 3124109), "celem dokonania oceny, czy dany podmiot będzie miał przymiot strony w postępowaniu o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, konieczne jest ustalenie do jakich nieruchomości przysługuje mu prawo rzeczowe oraz - jeśli nie graniczą one z terenem planowanej inwestycji - jakie jest ich aktualne i potencjalne przeznaczenie, czy z uwagi na usytuowanie w stosunku do terenu planowanej inwestycji, inwestycja ta spowoduje przekroczenie standardów jakości środowiska na tych nieruchomościach lub może wprowadzić ograniczenia w ich zagospodarowaniu". Z działaniami z zakresu kompensacji przyrodniczej, zdaniem skarżącego wiąże się również zarzut naruszenia art. 82 ust. 1 pkt 2a ustawy ocenowej przez nałożenie w pkt 18 zaskarżonej decyzji na inwestora konieczności wykonania kompensacji przyrodniczej m.in. na działkach, należących do prywatnych właścicieli, którzy nie wyrazili zgody na przeprowadzenie na ich działkach prac kompensacyjnych w toku postępowania. Z powyższego można również w ocenie skarżącego wyprowadzić wniosek, że zaskarżona decyzja jest niewykonalna, a to z kolei oznacza, że mamy do czynienia z przesłanką stwierdzenia nieważności decyzji, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. Niewykonalność decyzji musi być następstwem przeszkód o charakterze obiektywnie i trwale nieusuwalnym. Przeszkody powodujące niewykonalność decyzji powinny być oczywiste (niewątpliwe). Jak już wspomniano powyżej, na Gminę jako inwestora został nałożony obowiązek wykonania prac kompensacyjnych na działkach, które do niej nie należą, z kolei właściciele tych działek, w tym również Skarżący stanowczo odmawiają wykonywania takich prac na ich terenach, co powoduje, że w istocie bez zgody m.in. Skarżącego, Gmina nie jest w stanie wykonać nałożonego w I pkt 18 zaskarżonej decyzji obowiązku, a zatem mamy do czynienia ze stanem niewykonalności decyzji i to o charakterze trwałym. Podkreślenia zdaniem skarżącego wymaga, że kompensacja przyrodnicza nie może mieć pierwszeństwa przed działaniami zapobiegawczymi, a zasadą jest uniknięcie szkód i zmian, a nie ich wyrównanie, co uszło uwadze Organów. Skoro z definicji wynika, że kompensacja przyrodnicza ma na celu doprowadzenie do przywrócenia równowagi przyrodniczej na danym terenie i wyrównania szkód dokonanych w środowisku przez wykonanie inwestycji, to kluczowe dla organów rozstrzygających sprawę winno być ustalenie o jakich szkodach konkretnie mówimy i jaka jest skala tych szkód, w ocenie Skarżącego, jest kolejny zarzut pod kątem prowadzenia postępowania administracyjnego w tej sprawie. Jeśli bowiem coś ma równoważyć ubytki, to skonkretyzowanie szkody pod każdym kątem doprowadzi do odpowiedzi, jakie działania należy podjąć, by ją zrównoważyć. Kompensacja powinna być wykonana nie później niż w terminie rozpoczęcia działań powodujących negatywne oddziaływanie, a efekty kompensacji przyrodniczej winny być trwałe. Wymaga to jednak odpowiednich gwarancji formalnoprawnych. W przedmiotowej sprawie, mimo braku zgody właścicieli gruntów w ramach kompensacji ma być dokonywana coroczna inwentaryzacja przez okres minimum 10 lat, niemniej jednak zarówno Organ I instancji, jak i Organ II instancji nie widzą przeszkód w tym, że inwestor nie ma na moment wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach żadnych praw do tych gruntów, a ponadto z wynikającej z tego konsekwencji, a mianowicie niemożności zagwarantowania prawa do utrzymywania efektu działań kompensujących, chociażby przez wskazane w decyzji 10 lat. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Stosownie do § 3 ust. 1 pkt 62 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839), planowana inwestycja pn.: "Budowa obiektu mostowego wraz z drogą dojazdową klasy "L" na odcinku od ul. [...] do DW nr [...] w N. W." stanowi przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Po zasięgnięciu opinii właściwych organów, Wójt G. L. postanowieniem z dnia [...] grudnia 2020r., znak: [...] stwierdził konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanej inwestycji oraz określił zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko przeprowadzono na podstawie art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1029 ze zm.), gdyż taki obowiązek został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy. Według art. 3 ust. 1 pkt 8 u.u.i.ś., przez ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko rozumie się postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia obejmujące w szczególności: weryfikację raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, uzyskanie wymaganych ustawą opinii i uzgodnień, zapewnienie możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu. W ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko określono, przeanalizowano oraz oceniono bezpośredni i pośredni wpływ przedsięwzięcia na środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi, dobra materialne, zabytki, wzajemne oddziaływanie między tymi elementami, dostępność do złóż kopalin, możliwości oraz sposoby zapobiegania i zmniejszania negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz wymagany zakres monitoringu, co wypełnia dyspozycję art. 62 ust. 1 u.u.i.ś.. Organy opiniujące, Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w B., Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny, Dyrektor Zarządu Zlewni w T. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody [...] wydały pozytywne opinie dotyczące projektowanego przedsięwzięcia Zgodnie z art. 77 ust. 1 u.u.i.ś., jeżeli wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach poprzedza ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przed wydaniem decyzji organ właściwy uzgadnia warunki realizacji przedsięwzięcia, w tym z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska (RDOŚ) oraz zasięga opinii właściwego organu stosownie do art. 78 ust. 1 u.u.i.ś.. Organ uzyskał pozytywne uzgodnienia realizacji przedsięwzięcia Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. sygn. akt DZP-WP.6205.86.2022.PR z dnia [...].11.2022 (nr rej. 20671) oraz postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B. sygn. akt [...].19 z dnia [...].01.2023 r. a także, przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ właściwy do jej wydania zapewnił możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu, w ramach którego przeprowadza ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 79 ust. 1 u.u.i.ś.). Stosownie do treści art. 80 u.o.o.ś., jeżeli była przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, biorąc pod uwagę: 1) wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1; 2) ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko; 3) wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa; 4) wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone. Przy tak przeprowadzonej procedurze, kluczowym elementem ustaleń i podstawowym źródłem materiału dowodowego jest raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Właściwy organ jest zobowiązany do sprawdzenia treści raportu w kontekście spełnienia przez niego warunków, o jakich stanowi art. 66 u.o.o.ś oraz jego aktualności i rzetelności sporządzenia. Raport jest dowodem prywatnym o szczególnym znaczeniu i szczególnej mocy dowodowej. Celem jego sporządzenia jest kompleksowa ocena przedsięwzięcia, analiza aspektów technologicznych, prawnych, organizacyjnych i logistycznych w powiązaniu ze sobą. Służy on identyfikacji i ustaleniu potencjalnych zagrożeń związanych z realizacją przedsięwzięcia. Ma zatem charakter specjalistycznego opracowania uwzględniającego aktualny stan prawny w zakresie jego wymagań formalnych, a autorzy takiego opracowania - zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowoadministracyjnym - powinni posiadać wiedzę specjalistyczną. Na tym tle konkluzje raportu warunkują przeprowadzenie prawidłowej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Szczególna moc dowodowa raportu i jego charakter powoduje jednak możliwość oceny raportu wyłącznie pod kątem poprawności formalnej, tj. zgodności jego treści z przepisami określającymi sposób sporządzania, jego zawartości, logiki wywodów, kompletności i spójności oraz weryfikacji sporządzenia raportu przez osobę uprawnioną. Sąd nie może oceniać merytorycznie raportu, bowiem wymaga to wiedzy specjalnej (fachowej). Jak wskazano np. w sprawach II OSK 639/12 (wyrok z 11 lipca 2013 r.) oraz II OSK 495/13 (wyrok z 28 sierpnia 2014r.) "kwestionowanie ustaleń raportu przez uczestników postępowania jest co do zasady możliwe poprzez przedłożenie opinii sporządzonej przez osobę posiadającą stosowne w danej dziedzinie wykształcenie i doświadczenie zawodowe. Nie jest wystarczające samo podważanie zawartych w nim ustaleń bez przedłożenia stosownych dowodów" (orzeczenia.nsa.gov.pl). W rozpoznawanej sprawie skarżący nie przedstawił dowodów profesjonalnie kwestionujących ustalenia raportu, pozwalających na skuteczne zakwestionowanie zaaprobowanej przez organy oceny raportu. W związku z powyższym, zarzuty skargi dotyczące kwestionowania wartości merytorycznej raportu, co do zasady nie mogły zostać uwzględnione. W niniejszej sprawie ani przedłożony raport ani też pozytywne akty uzgodnieniowe nie zostały skutecznie zakwestionowane według możliwych kryteriów, które mają w istocie charakter formalny. Uzgodnieniu podlega realizacja przedsięwzięcia oraz warunki tej realizacji w oparciu o ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynikającą z raportu przedłożonego przez inwestora. Tym samym nie ma podstaw do zakwestionowania decyzji opartej na pozytywnych uzgodnieniach. W procedurze zmierzającej do wydania decyzji, uzgodnienie jest aktem wywołującym daleko idący skutek, bo choć wprost nie wiąże organu, to musi podlegać uwzględnieniu. Zgodnie z art. 80 ust. 1 pkt 1 ustawy – jeżeli była przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach biorąc pod uwagę wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1. Przepis ten potwierdza zatem, że właściwy organ wydając decyzję środowiskową "bierze pod uwagę" wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1.Nie może go zatem pominąć. W praktyce utrwalone jest stanowisko, iż to organ drugiej instancji uprawniony jest do weryfikacji postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska. Organ pierwszej instancji wydający decyzję o uwarunkowaniach środowiskowych jest związany postanowieniem RDOŚ, choć nie jest zwolniony z jego oceny, natomiast uprawnionym do jego kontroli jest organ rozpoznający odwołanie (zob.: wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 maja 2014 r., sygn. akt VIII SA/Wa 549/14, CBOSA). Dodać trzeba, że uzgodnień dokonuje się w drodze postanowienia, do którego nie stosuje się przepisów art. 106 § 3, 5 i 6 k.p.a., tj. nie podlega ono zaskarżeniu zażaleniem (art. 77 ust. 3 i 7 u.u.i.ś.). Ustawodawca wyłączył możliwość wniesienia zażalenia na postanowienie uzgodnieniowe wydane w trybie art. 77 ust. 1 pkt 1 u.u.i.ś., ale nie wyłączył jednocześnie stosowania art. 142 k.p.a. (który stanowi, że postanowienie, na które nie służy zażalenie, strona może zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji). Stąd wyprowadza się, że postanowienie regionalnego dyrektora ochrony środowiska w sprawie uzgodnienia realizacji przedsięwzięcia (zarówno pozytywne jak i negatywne) może zostać przez stronę zakwestionowane wyłącznie w odwołaniu od decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W przypadku zakwestionowania w odwołaniu niezaskarżalnego postanowienia, w oparciu o treść art. 142 k.p.a., organ odwoławczy nie wydaje na skutek takiego zaskarżenia odrębnego postanowienia (rozstrzygnięcia). Uwzględnienie podnoszonych w odwołaniu od decyzji zarzutów odnoszących się do postanowienia, na które nie służy zażalenie, znajduje wyraz w uwzględnieniu odwołania i stosownym rozstrzygnięciu na podstawie art. 138 k.p.a. Stanie się tak jednakże tylko wtedy, gdy naruszenie prawa przy wydaniu postanowienia, na które nie służy zażalenie, miało wpływ na wynik sprawy. Jeśli postanowienie uzgodnieniowe nie budzi wątpliwości, bądź jego nieprawidłowości nie mają wpływu na wynik sprawy, organ odwoławczy ocenia je również wyłącznie w uzasadnieniu decyzji dając wyraz tej ocenie w swoim rozstrzygnięciu (por. np. wyrok w sprawie III OSK 1824/21 oraz powołane tam orzecznictwo). Tak też uczynił organ odwoławczy wyrażając stanowisko, że wnioski zawarte w uzgodnieniu RDOŚ nie budzą wątpliwości, zwracając uwagę na stanowisko pozostałych organów współdziałających na temat oceny zagrożeń planowanej inwestycji dla środowiska. Żaden z tych organów nie wyraził negatywnej oceny dla planowanego przedsięwzięcia, ani skarżący żadnym dowodem profesjonalnie podważającym ustalenia organu nie zakwestionował wartości i skuteczności uzgodnienia. W odniesieniu do uzgodnienia organ podkreślił, że w sposób szczególny dokonano oceny wpływu inwestycji na obszar Natura 2000. W tych okolicznościach trudno zarzucić organowi, że pomimo tego istniały podstawy do kwestionowania ocen wyrażonych przez wyspecjalizowane organy. Spójność uzgodnień i opinii pozwala uznać, że uzgodnienie zasadnie miało decydujący wpływ na kształt rozstrzygnięcia organu wydającego decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, gdyż RDOŚ jako organ wyspecjalizowany z zakresu ochrony środowiska posiada odpowiednią wiedzę i kwalifikacje, aby kompleksowo i fachowo ocenić dokumentację przedsięwzięcia (raport). Bez wskazania na jakieś oczywiste niezgodności charakteryzujące się wewnętrzną niespójnością (w istocie formalną), nie ma podstaw do zdyskwalifikowania opisanych powyżej dokumentów. Jak już podkreślono, ani przedłożony raport, ani pozytywne akty uzgodnieniowe nie zostały skutecznie zakwestionowane według możliwych kryteriów. Tym samym nie ma podstaw do zakwestionowania decyzji opartej na pozytywnych uzgodnieniach. Uzgodnieniu podlega realizacja przedsięwzięcia oraz warunki tej realizacji w oparciu o ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynikającą z raportu przedłożonego przez inwestora. W rozpoznawanej sprawie organ I instancji przyjął w pełni warunki uzgodnienia a organ odwoławczy nie dostrzegł podstaw do jego kwestionowania co doprowadziło do wydania decyzji odpowiadającej prawu. Sąd podziela takie stanowisko organu, gdyż nie wystąpiły okoliczności wzbudzające zastrzeżenia co do zawartych w nim i przyjętych przez organ warunków. Nie zostały one również skutecznie zakwestionowane przez skarżącego. Zakres treści raportu wyznacza art. 66 ust. 1 – 6 u.o.o.ś. Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko powinien zawierać m.in. informacje na temat powiązań z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć realizowanych, zrealizowanych lub planowanych, dla których wydano decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, znajdujących się na terenie, na którym planuje się realizację przedsięwzięcia, oraz w obszarze oddziaływania przedsięwzięcia lub których oddziaływania mieszczą się w obszarze oddziaływania planowanego przedsięwzięcia - w zakresie, w jakim ich oddziaływania mogą prowadzić do skumulowania oddziaływań z planowanym przedsięwzięciem (art. 66 ust. 3 b u.o.o.ś.) Zakres przedmiotowy oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko musi więc uwzględniać powiązania z innymi przedsięwzięciami, a w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć usytuowanych na obszarze, na który będzie oddziaływać dane przedsięwzięcie, stąd odpowiednie informacje w tym zakresie powinny być zawarte w raporcie (por. wyrok NSA z dnia 3 lutego 2017 r., II OSK 1683/15). Dodać jednocześnie należy, że z uwagi na funkcje i ustrojowy zakres kontroli sądowoadministracyjnej ta kwestia nie może być rozstrzygana samodzielnie przez sąd na etapie skargowym. Sąd nie ma (i nie może mieć) takiej wiedzy specjalistycznej, by ocenić kumulację oddziaływań. Jest to kwestia specjalistyczna, wymagająca rozważenia w raporcie i oceny wyspecjalizowanych organów (opiniujących, uzgodnieniowych). Należy jednak dostrzec, że w rozpoznawanej sprawie mamy do czynienia z inwestycją liniową, co zdecydowanie wymaga rewizji w odniesieniu do specyfiki oddziaływania na środowisko i charakteru inwestycji. Skarżący wymienia inne planowane inwestycje drogowe jako elementy kumulacji oddziaływań ale ich zakres oddziaływania ze względu na specyfikę inwestycji, wykracza poza obszar oddziaływania tego fragmentu inwestycji, który obejmuje przedmiot rozstrzygnięcia (obszarowo oddziaływania nie pokrywają się), nie prowadząc do kumulacji, a ponadto głównie odnosi się do inwestycji planowanych innych fragmentów dróg stanowiących siatkę połączeń komunikacyjnych. Oceniając natomiast ten zarzut w kontekście oczekiwanego przez skarżącego poszerzenia kręgu stron postępowania należy wskazać, że każdy podmiot działa w zakresie własnego interesu prawnego i powoływanie się na ewentualny interes innych podmiotów nie zasługuje na uwzględnienie. Poza tym, stosowanie zasady doręczeń w oparciu o art. 49 k.p.a. w zw. z art. 74 ust. 3 ustawy eliminuje obawy o naruszenie interesów osób trzecich i o obawy o pominięcie niektórych podmiotów w prowadzonym postępowaniu. W odniesieniu do kolejnych zarzutów skargi – wariantowania - należy wskazać, że sposób wariantowania został wypracowany w orzecznictwie sądów administracyjnych drogą wykładni przepisu art. 66 ust. 1 pkt 5 u.o.o.ś. Wariantowanie w raporcie polega na przedstawieniu racjonalnych (rozsądnych) rozwiązań alternatywnych związanych z projektem, wielkością, skalą, lokalizacją, technologią przedsięwzięcia, porównaniu wpływu poszczególnych wariantów na środowisko oraz dokonania uzasadnionego wyboru jednej z opcji. Racjonalność wariantu oznacza, że wariant taki faktycznie mógłby zostać wybrany przez organ dokonujący oceny raportu zamiast wariantu zaproponowanego przez inwestora. Nie może mieć także charakteru pozornego, a "alternatywność" oznacza, że wariant ten musi się różnić od wariantu proponowanego przez inwestora w zakresie oddziaływania na środowisko. Warianty realizacji przedsięwzięcia stanowią jeden z najważniejszych instrumentów prawidłowej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Przedstawienie minimum trzech wariantów pozwala na utworzenie "siatki porównawczej", na gruncie której organ weryfikuje proponowane warianty. Wariant najkorzystniejszy dla środowiska jest trzecim z wariantów, którego opis powinien zawierać raport, a ilość wymaganych do przedstawienia w raporcie wariantów realizacji przedsięwzięcia nie zależy od woli i uznania, a także oceny inwestora (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego sygn. akt II OSK 376/21, III OSK 4690/21, III OSK 269/21). Warianty, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 5 powinny różnić się przede wszystkim pod względem sposobu w jaki przedsięwzięcie w każdym z tych wariantów będzie oddziaływać na środowisko, ponieważ ich kluczową rolą jest wskazanie alternatywnych rozwiązań pozwalających chronić środowisko w jak najpełniejszym rozmiarze. Warianty powinny odwoływać się do różnych kryteriów realizacji przedsięwzięcia takich jak czynniki społeczne, ekonomiczne, środowiskowe, przestrzenne, zgodnie z zasadą zrównoważonego rozwoju. W przypadku przedsięwzięć liniowych zróżnicowanie wariantów pod względem wpływu na środowisko rozpatruje się w kontekście całokształtu przedsięwzięcia, a nie jego wybranych fragmentów. Wariantowanie tego rodzaju przedsięwzięcia nie oznacza zaproponowania trzech, całkowicie odmiennych przebiegów danej drogi na całej jej długości. W każdym przypadku realizacja inwestycji liniowej stanowiącej fragment określonej całości, wymusza określoną lokalizację. W rozpoznawanej sprawie ingeruje też ona w obszary chronione, jak obszar Natura 2000 i teren rezerwatu przyrody. Oznacza to, że niewątpliwie szczególnie wrażliwym aspektem sprawy jest fakt, że inwestycja ma zostać zlokalizowana na terenie rezerwatu przyrody Rzeki Drwęca, obszaru Natura 2000 Dolina Drwęcy oraz Obszaru Chronionego Krajobrazu Doliny Drwęcy. Dodatkowo, każdy racjonalny przebieg inwestycji aby się wpisać w całość przebiegu trasy komunikacyjnej, ingeruje w te obszary. Przyjęte do realizacji rozwiązanie, zgodnie z uzgodnieniem Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, spowoduje marginalny wpływ na istniejący rezerwat, zwłaszcza dzięki konstrukcji mostu nieingerującej w koryto rzeki. Zdaniem Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, wariant inwestycyjny (W1) posiada optymalny pod wszelkimi aspektami przebieg, uwzględniający potrzebę zachowania komponentów środowiska w stanie zapewniającym niezaburzone funkcjonowanie rezerwatu oraz lokalnych ekosystemów. Przy specyfice tej inwestycji, możliwość wariantowania przebiegu jest więc właściwie niemożliwa. W tych warunkach zasadnie przyjęto, że rozpatrywanie wariantów o charakterze lokalizacyjnym należało uznać za nieuzasadnione już na etapie analiz wstępnych. Planowane do realizacji przedsięwzięcie zawsze bowiem kolidowałoby z terenem rezerwatu "Rzeka Drwęca" oraz obszaru Natura 2000. Nie ma zatem rozwiązania alternatywnego, które pozwoliłoby na ominięcie rezerwatu przyrody z uwagi na wielokilometrową długość rzeki. Analiza porównawcza rozpatrywanych wariantów, sprowadzała się zatem do rozwiązań projektowych dla planowanej infrastruktury, przy jednolitym korytarzu przebiegu. Różnica w proponowanych wariantach dotyczy projektowanej konstrukcji obiektu mostowego. Przyjęte do realizacji rozwiązanie, zgodnie z uzgodnieniem Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, spowoduje marginalny wpływ na istniejący rezerwat. Sąd podziela zaproponowane podejście jako właściwe dla pozytywnej oceny spełnienia warunku odpowiedniego wariantowania inwestycji. Raport określa przewidywane oddziaływanie na środowisko tego wyboru, jako proponowanego przez wnioskodawcę wariantu, ze wskazaniem jego odziaływania na środowisko (art. 66 ust. 1 pkt 7 u.o.o.ś.). Oznacza to, że brak jest podstaw do stwierdzenia w tej sprawie, że przyjęty wariant jest wadliwie ustalony i nie spełnia zakładanej przez ustawodawcę funkcji (konstrukcja mostu nieingerującej w koryto rzeki). Ponadto, to inwestor, a nie pozostałe strony postępowania, określa przebieg planowanego przedsięwzięcia liniowego. Jednocześnie w sprawie rozpoznane zostały wszelkie zagrożenia i uciążliwości zamierzonego przedsięwzięcia wobec środowiska i na tej podstawie określono wpływ planowanej inwestycji na środowisko oraz warunki likwidacji lub minimalizacji zagrożeń. W odniesieniu do zarzutu dotyczącego aktualności zapisów prognozy komunikacyjnej należy wskazać, że dane zawarte w prognozie są punktem wyjścia, które muszą zostać zweryfikowane w toku postępowania ocenowego, lecz same w sobie nie stanowią podstawy, na której opierać się winien organ ochrony środowiska. W przekonaniu skarżącego, organ w żaden sposób nie odniósł się do zawartych w raporcie wyników prognozy ruchu ani nie uwzględniono wzrostu natężenia ruchu samochodów ciężarowych wynikającego z rozwoju strefy przemysłowo - magazynowej w [...] W przedmiotowej sprawie informacje znajdujące się w prognozie nie zostały zignorowane, lecz były przedmiotem analizy organów administracyjnych, które konfrontowały je z Raportem oddziaływania na środowisko ( k.33 raportu zawiera odniesienie do prognozy ruchu w kontekście oceny klimatu akustycznego). Nastąpiło to również we fragmentach decyzji (k. 825, 826), a wcześniej podnoszonych w uzgodnieniu RDOŚ z 19.01. 2023r. ( k. 773 780 781 t. II), odnoszących się do klimatu akustycznego związanego z ruchem pojazdów, który opierał się na prognozie będącej materiałem źródłowym do raportu. Zarzuty skarżącego są zatem nieuzasadnione. Ponadto, realne obawy o wzrost natężenia ruchu nie wpływają na wadliwość decyzji, gdyż należy odnieść je do charakteru inwestycji jako inwestycji celu publicznego. W tym kontekście, konieczność ważenia interesu publicznego i prywatnego przemawia za przyznaniem priorytetowego znaczenia interesowi publicznemu nawet w sytuacji przekroczenia przyjętych danych prognozy. Jak już Sąd wskazał inwestycja ma być zlokalizowana na obszarach chronionych, o których mowa w ustawie o ochronie przyrody. Zgodnie z art. 15 ust. 4 pkt 2 ustawy o ochronie przyrody, Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska, po zasięgnięciu opinii regionalnego dyrektora ochrony środowiska, może zezwolić na obszarze rezerwatu przyrody na odstępstwa od zakazów, o których mowa w ust. 1, jeżeli jest to uzasadnione potrzebą m.in. realizacji inwestycji liniowych celu publicznego w przypadku braku rozwiązań alternatywnych i po zagwarantowaniu kompensacji przyrodniczej. Z dokumentacji przedmiotowej sprawy wynika, że planowana inwestycja stanowi cel publiczny, przy czym brak jest rozwiązań alternatywnych dla jej przebiegu. W tym przypadku zaplanowano niezbędne działania kompensacyjne. Zgodnie zaś z art. 15 ust. 9 ustawy o ochronie przyrody "zezwolenie, o którym mowa w ust. 3 pkt 2 lub ust. 4 pkt 2, zastępuje się uzgodnieniem warunków realizacji przedsięwzięcia, o którym mowa w art. 77 ust. 1 pkt 1a lub 1b ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Obszar inwestycji stanowi także Obszar Chronionego Krajobrazu doliny Drwęcy, gdzie obowiązują uwarunkowania, w tym zakazy, określone w art. 24 ustawy o ochronie przyrody, oraz uchwale nr [...] Sejmiku Województwa Kujawsko-Pomorskiego z dnia [...] listopada 2017r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu Doliny Drwęcy. Stosownie jednak do art. 24 ust. 2 pkt 3 ustawy o ochronie przyrody zakazy te nie dotyczą planowanej inwestycji, ponieważ stanowi ona inwestycję celu publicznego. Ewentualne wykazanie znaczącego negatywnego oddziaływania na obszar Natura 2000 mogłoby stanowić przesłankę odmowną wydania pozytywnej decyzji (art. 81 ust. 2 ustawy o środowiskowych uwarunkowaniach). Z treści skarżonej decyzji, a w szczególności z postanowienia uzgodnieniowego Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B. z dnia [...] stycznia 2023r. znak: [...]. 19 wynika jednak, że realizacja inwestycji, po zastosowaniu działań minimalizujących nie wpłynie znacząco negatywnie na obszar Natura 2000 Dolina Drwęcy oraz możliwość osiągnięcia określonych celów działań ochronnych, a także nie spowoduje naruszenia przepisów art. 33 ustawy o ochronie przyrody, jak słusznie podkreślił organ. Organ w tym uzgodnieniu przewidział jednak wykonanie działań kompensacyjnych ( k. 760 t. II). Kiedy działania minimalizujące nie są w stanie zniwelować negatywnego oddziaływania do poziomu poniżej znaczącego, pojawia się konieczność podjęcia działań kompensujących ujętych w art. 35 u.o.p. Kwestia tego, czy dane działania minimalizujące są w stanie zniwelować efekt negatywnego oddziaływania na obszar Natura 2000 do poziomu, który nie jest znaczący, jest już kwestią wiedzy specjalistycznej. Służy temu specjalny środek dowodowy jakim jest raport oddziaływania na środowisko, ewentualne opinie biegłych oraz prowadzenie postępowania administracyjnego w przedmiocie oddziaływania, przez organ administracyjny wyspecjalizowany w dziedzinie ochrony środowiska, łączący wiedzę z zakresu prawa z wiedzą ekspercką z dziedziny ochrony przyrody. Odnosząc się do zarzutów dotyczących wykonania kompensacji przyrodniczej wskazać należy, że zgodnie z art. 82 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o.o.ś. w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydawanej po przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ – w przypadku gdy z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika potrzeba wykonania kompensacji przyrodniczej, stwierdza konieczność wykonania tej kompensacji. Z powołanego przepisu nie wynika natomiast wymóg sprecyzowania w każdym przypadku w samej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach sposobu kompensacji w taki sposób, aby wszystkie obowiązki w tym zakresie nadawały się do wykonania w trybie egzekucji administracyjnej. Wymogu takiego nie można też wyprowadzać z art. 86c ustawy o.o.ś., gdyż ten przepis nie determinuje treści decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Twierdzenia zatem o niewykonalności zaskarżonej decyzji w tym kontekście nie zasługują na uwzględnienie. Zgodnie z art. 82 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o.o.ś., w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, wydawanej po przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ – w przypadku gdy z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika potrzeba unikania, zapobiegania, ograniczania oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko – nakłada obowiązek wykonania działań mających na celu kompensację przyrodniczą negatywnych oddziaływań na środowisko przyrodnicze. Nie oznacza to jednak, że automatycznie obszary te należy zrównać w sferze oddziaływania z obszarami oddziaływania inwestycji na środowisko. Obszary przewidziane pod kompensację służą odnowie i zapobieganiu degradacji środowiskowej a oddziaływanie inwestycji oceniane jest z punktu widzenia negatywnego skutków. W tych okolicznościach, próba utożsamiania przez skarżącego tych obszarów z punktu widzenia ochrony interesów właścicieli takich nieruchomości, nie zasługuje na uwzględnienie. Kompensacja przyrodnicza jest instrumentem prawnym zasad prewencji i przezorności. Celem kompensacji przyrodniczej jest wyrównanie szkód i zmian, które mogą wystąpić w związku z realizacją przedsięwzięcia. W niniejszej sprawie zaskarżona decyzja uwzględnia działania kompensacyjne, które zmierzają do wyrównania szkód i zmian powstałych w wyniku realizacji inwestycji, a zatem przewidziano podjęcie działań mających na celu odwrócenie negatywnych skutków realizacji przedsięwzięcia. Trudno natomiast wyjaśnić stanowisko skarżącego dotyczące kwestionowania tych działań, skoro wnosi skargę w trosce o ochronę środowiska. Z kolei, zgodnie z art. 34 ust. 1 u.o.p., jeżeli przemawiają za tym konieczne wymogi nadrzędnego interesu publicznego, w tym wymogi o charakterze społecznym lub gospodarczym, i wobec braku rozwiązań alternatywnych, właściwy miejscowo regionalny dyrektor ochrony środowiska, a na obszarach morskich – dyrektor właściwego urzędu morskiego, może zezwolić na realizację planu lub działań, mogących znacząco negatywnie oddziaływać na cele ochrony obszaru Natura 2000 lub obszary znajdujące się na liście, o której mowa w art. 27 ust. 3 pkt 1, zapewniając wykonanie kompensacji przyrodniczej niezbędnej do zapewnienia spójności i właściwego funkcjonowania sieci obszarów Natura 2000. W niniejszej sprawie mamy do czynienia z inwestycją celu publicznego w rozumieniu art. 6 pkt 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Omawiane przedsięwzięcie jest związane z realizacją głównie interesu publicznego. Jest inwestycją wpisaną w sieć komunikacyjną nie tylko na poziomie lokalnym ale też o szerszym charakterze, co pozwala na uznanie, że realizuje interes publiczny o charakterze kwalifikowanym, na poziomie realizacji szczególnych celów publicznych, które tym samym mają charakter nadrzędny wobec interesu prywatnego. Odnosząc się do stanowiska skarżącego dotyczącego naruszenia prawa własności działek, na których przewidziano kompensację przyrodniczą i pozbawienia go ochrony swojego interesu prawnego, wyjaśnić należy, że podjęcie realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia o nazwie "budowa obiektu mostowego wraz z drogą dojazdową klasy "L" na odcinku od ul. [...] do DW nr [...] w N. W." nie spowoduje niezgodnego z prawem naruszenia prawa własności, ani zasady proporcjonalności. Dodatkowo, z uwagi na sam charakter decyzji środowiskowej, nie wpływa ona jeszcze w żaden sposób na prawo własności nieruchomości, nie daje także podstawy do podejmowania jakichkolwiek działań właścicielskich wnioskującemu o jej wydanie. Decyzja ustala warunki realizacji przedsięwzięcia, ale to po stronie wnioskodawcy leży zdobycie możliwości tejże realizacji w kontekście nawet ewentualnego nabycia prawa własności nieruchomości. Takiego zagrożenia w niniejszej sprawie nie ma ze względu na przewidywany sposób wykonania kompensacji. Zatem sam fakt wydania decyzji środowiskowej nie ma bezpośredniego wpływu na możliwość realizacji przez Skarżącego swoich praw właścicielskich. Niewątpliwie lokalizacja tego rodzaju przedsięwzięcia zawsze jest niezgodna z interesem właścicieli terenów, którzy zamieszkują w pobliżu, bądź nabyli nieruchomości w innych celach inwestycyjnych. Natomiast realizacja dróg leży w szeroko rozumianym interesie publicznym, jest niezwykle istotną kwestią dla rozwoju kraju. Zawsze w tego typu sprawach interes indywidualny będzie w konflikcie z interesem publicznym. Organ określił warunki realizacji przedsięwzięcia, mające na celu zminimalizowanie i kompensację jego oddziaływania na środowisko, w tym na życie i zdrowie ludzi. W ocenie Sądu, po zastosowaniu rozwiązań określonych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, możliwe będzie zminimalizowanie negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia. Ani zatem sprzeciw społeczności lokalnej wobec zamiaru inwestycyjnego, ani subiektywne przekonanie o uciążliwości przedsięwzięcia, ani spadek atrakcyjności lub wartości nieruchomości sąsiadujących z miejscem lokalizacji przedsięwzięcia, nie tworzą ustawowych przesłanek do odmowy wydania decyzji środowiskowej. Wobec powyższego, twierdzenia skarżącego, że działania kompensacyjne są niewykonalne, nieodpowiednie czy też niewłaściwe, nie znajdują uzasadniania i nie dają podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji. Oceniając natomiast zaskarżoną decyzję z punktu widzenia realizacji zasady przezorności należy podkreślić, że charakter naruszeń w przypadku realizacji inwestycji liniowej jest dobrze rozpoznany. Istota zasady przezorności - art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, (Dz. U. z 2022 r., poz. 2556 ze zm.) sprowadza się do tego, by w sytuacji, gdy nie można wiarygodnie uzasadnić, że oddziaływanie na środowisko jest nieznaczące, można było uznać, iż może być ono znaczące. Treść zasady przezorności określają dwa pojęcia: ryzyko i niepewność, które dotyczą mogącego wystąpić znaczącego oddziaływania na środowisko, które nie jest jeszcze w pełni rozpoznane (wyrok NSA z 23 stycznia 2020 r., sygn. akt II OSK 559/18). Te okoliczności były determinantem potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Zasada ta dotyczy rozsądnej i racjonalnie uzasadnionej ingerencji państwa w sferę gwarantowanych konstytucyjnie wolności i praw jednostki (zob. M. Stahl, P. Korzeniowski (red), Prawo administracyjne pojęcia, instytucje, zasady w teorii i orzecznictwie, Warszawa 2024, s. 176). Granice tej ingerencji zdeterminowane są systemem chronionych prawem wartości i wyważoną relacją między interesem (dobrem) ogółu i innymi chronionymi prawem dobrami, w tym zwłaszcza interesem (dobrem) człowieka. Europejski Trybunał Praw Człowieka w Strasburgu w swoich orzeczeniach często potwierdzał występowanie pewnego marginesu swobody, z którego mogą korzystać państwa przy ocenie istnienia oraz stopnia konieczności ingerencji. Jest on przedmiotem kontroli ze strony organów europejskich, obejmującej zarówno przepisy, jak i decyzje podjęte na ich podstawie. Zadaniem Trybunału jest ocena, czy środki podjęte na poziomie krajowym były zasadniczo usprawiedliwione i proporcjonalne (zob. orzeczenie z [...].09.1996 r., Manoussakis i in. v. [...] [w:] M.A. N., Europejska Konwencja Praw Człowieka. Wybór orzecznictwa, Warszawa 1998). Również Trybunał Sprawiedliwości odwoływał się wielokrotnie do zasady proporcjonalności, uznając ją za jedną z zasad ogólnych prawa wspólnotowego. W orzecznictwie tego Trybunału wskazywano niejednokrotnie, że stosowane środki zakazujące muszą być odpowiednie i konieczne dla osiągnięcia uprawnionego celu, co rozumie się w ten sposób, że jeśli istnieje wybór między kilkoma odpowiednimi środkami, należy zastosować środek najmniej uciążliwy oraz że spowodowane niedogodności nie mogą być nieproporcjonalne w stosunku do zamierzonych celów (orzeczenie C-331/88, Królowa v. Minister Rolnictwa, Rybołówstwa i Żywności oraz Sekretarz Stanu do Spraw Zdrowia, ex. Parte: Fedesa i in. [w:] W. Czapliński, R. Ostrihansky, P. Saganek, A. Wyrozumska (wybór i red.), Prawo Wspólnot Europejskich. Orzecznictwo, Warszawa 2001). Art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, wyznacza przesłanki ograniczenia korzystania z konstytucyjnych wolności i praw. Ograniczenia te mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej albo wolności i praw innych osób. Ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności i praw.(v. rozważania zawarte w postanowieniu NSA z 10. 12.2024r sygn. akt III OZ 495/24, wprawdzie odnoszącym się do postanowienia tut. sądu w przedmiocie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w niniejszej sprawie ale aktualne są na poziomie ogólnej oceny naruszenia prawa własności i realizacji zasady przezorności). Należy podkreślić, że przesłanki wydania decyzji negatywnej, tj. decyzji o odmowie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla planowanego przedsięwzięcia, muszą wynikać z konkretnie wskazanych uregulowań prawnych i ustaleń faktycznych. Trzeba bowiem zwrócić uwagę na związany charakter decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, gdyż wydania takiej decyzji można odmówić jedynie w ściśle określonych przypadkach. Poza sytuacją niezgodności lokalizacji planowanego przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony (art. 80 ust. 2 ustawy środowiskowej), wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach można odmówić jeszcze w razie odmowy uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia przez regionalnego dyrektora ochrony środowiska (art. 77 ust. 1 pkt 1, ust. 3, ust. 10), w przypadkach określonych w art. 81 ustawy - braku możliwości realizacji przedsięwzięcia w wariantach, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 5, braku zgody wnioskodawcy na wskazanie w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wariantu dopuszczonego do realizacji (art. 81 ust. 1), gdy z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika, że przedsięwzięcie może znacząco negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000, o ile nie zachodzą przesłanki, o których mowa w art. 34 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (art. 81 ust. 2), a także gdy z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika, że przedsięwzięcie to wpływa negatywnie na możliwość osiągnięcia celów środowiskowych, o których mowa w art. 56, art. 57, art. 59 oraz art. 61 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne, o ile nie zostaną spełnione warunki, o których mowa w art. 68 pkt 1, 3 i 4 tej ustawy (art. 81 ust. 3). Nie ma natomiast podstawy, by organ samodzielnie rozszerzył katalog podstaw do wydania decyzji negatywnej. Należy też wskazać, że zakaz z ustawy o ochronie przyrody nie może być bezpośrednią podstawą odmowy wydania decyzji, gdyż nie stanowi ustawowej przyczyny odmowy określenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia. W odniesieniu do zarzutu dotyczącego naruszenia prawa (pominięcia) innych uczestników postępowania, zarzut ten jest niezasadny, gdyż jak wcześniej stwierdzono, regulowana przepisami szczególnymi procedura publicznego powiadomienia stron została w sprawie dochowana. Nadto zarzut ten wykracza poza interes prawny skarżącego, gdyż dotyczy interesu innych podmiotów, natomiast skarżący ma prawo reprezentować swój własny interes. W odniesieniu do zarzutu braku odniesienia się do dowodów zgłoszonych w odwołaniu, nieodniesienie się przez Organ odwoławczy w jakimkolwiek zakresie do zarzutu skarżącego dotyczącego wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przed upływem wyznaczonego przez Organ I instancji, terminu do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, a także co do zebranych materiałów i zgłoszonych żądań na podstawie art. 10 § 1 k.p.a., co doprowadziło do pozbawienia strony gwarancji czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a także zagwarantowania jej przed wydaniem decyzji możliwości wypowiedzenia się co do przeprowadzonych, zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, a ponadto brak poczynienia przez Organ II instancji samodzielnych rozważań w kwestiach mających istotne znaczenie dla sprawy, przede wszystkim w zakresie kompensacji przyrodniczej, a także zarzutów pod kątem poprawności sporządzonego raportu, w pierwszej kolejności skuteczność takiego zarzutu musiałaby się opierać na wykazaniu, że takie uchybienie miałoby wpływ na wynik postępowania. Takiego wpływu skarżący nie wykazał. Wszelkie zarzuty mógł formułować w trakcie toczącego się postępowania, a w okolicznościach niniejszej sprawy nie został pozbawiony gwarancji procesowych mających wpływ na realizację jego uprawnień. Skarżący złożył odwołanie w terminie a wszelkie zarzuty w nim zawarte były już eksponowane w trakcie postępowania. W konkluzji, nie doszło do takiego naruszenia prawa procesowego, które można byłoby uznać za mające wpływ na wynik rozstrzygnięcia. W odniesieniu do zarzutu zaniechania poinformowania o możliwości składania uwag i wniosków po istotnych uzupełnieniach raportu, a także o fakcie, które z uwag i w jakim zakresie zostały przez organ uwzględnione, należy wskazać, że uzupełnienie raportu nie wiązało się ze zmianą lokalizacji inwestycji, zmianą parametrów technicznych i technologicznych, ani zmianą dotyczącą zasięgu oddziaływania, a dotyczyło jedynie informacji uzupełniających, zatem zarzut w tym zakresie jest nieuzasadniony. Tym samym, nie zasługiwały na uwzględnienie zgłoszone w skardze wnioski dowodowe. Ustawa o udostępnieniu informacji o środowisku, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko nie zawiera normy prawnej, która wskazywałaby, iż naruszenie zasad dotyczących udziału społeczeństwa w postępowaniu winno skutkować bezwzględną eliminacją z obrotu prawnego wydanych rozstrzygnięć. Oznacza to, iż ewentualne naruszenie zasad postępowania musi podlegać ocenie pod kątem ustalenia, czy owe naruszenia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy (vide: wyrok WSA w Poznaniu z dnia 4 września 2013 r. sygn. akt II SA/Po 823/12). W przedmiotowej sprawie jest to o tyle istotne, iż społeczeństwu zapewniono czynny udział w postępowaniu. Tym samym, nawet przy przyjęciu, że pisma inwestora należałoby zakwalifikować jako raport uzupełniający, to mimo braku zastosowania przez organ art. 33 ust. 1 ustawy ocenowej po jego złożeniu przez inwestora, nie może być uznany za naruszenie dyskwalifikujące całe prowadzone postępowanie i skutkujące uchyleniem decyzji organu i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania temu organowi. Niezbędnie jest wykazanie w przypadku takiego naruszenia przez skarżącego, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kolejny zarzut dotyczył wyłączenia organu od rozpoznania niniejszej sprawy. Według przepisu art. 25 § 1 pkt 1 k.p.a., organ administracji publicznej podlega wyłączeniu od załatwienia sprawy, jeżeli spełnione są łącznie dwie przesłanki: po pierwsze – sprawa dotyczy interesów majątkowych, a po drugie – chodzi o interes majątkowy kierownika organu bądź osób wymienionych w art. 24 § 1 pkt 2 i 3, czyli małżonka osoby piastującej funkcję organu oraz jego krewnych i powinowatych do drugiego stopnia, a także osoby związanej z nim z tytułu przysposobienia, opieki lub kurateli. W przypadku zaistnienia takiej sytuacji organ właściwy w sprawie traci zdolność do jej załatwienia. Następstwem wystąpienia powołanej przesłanki jest utrata zdolności organu do załatwienia sprawy i związana z tym dewolucja kompetencji w tej sprawie, tj. przeniesienie właściwości na organ wyższego stopnia lub wyznaczenie przez tenże organ innego organu podległego do załatwienia sprawy. W orzecznictwie sądów administracyjnych dominujący jest pogląd, według którego pojęcie sprawy dotyczącej interesów majątkowych osoby wymienionej w art. 25 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. należy wiązać z pojęciami interesu prawnego lub obowiązku, o których mowa w art. 28 k.p.a. Chodzi bowiem o sprawę indywidualną rozstrzyganą w drodze decyzji, dotyczącą interesu prawnego lub obowiązku tej osoby, która wskutek tego jest stroną postępowania administracyjnego (por. wyroki NSA z dnia: 30 czerwca 2011 r., sygn. akt II OSK 1150/10; 27 września 2012 r., sygn. akt II OSK 1016/11; 28 listopada 2013 r., sygn. akt II OSK 1527/12). Skład WSA orzekający w niniejszej sprawie pogląd ten podziela (-wyrok NSA III OSK 135/22). Nie zachodzi tu sytuacja wyłączenia organu, gdyż nie orzeka on o interesie majątkowym gminy. Planowania inwestycja nie ma na celu zapewnienia dochodów gminie, lecz służyć ma realizacji obowiązku przez gminę W świetle obowiązujących przepisów prawa brak jest wyraźnej normy nakazującej wyłączenie wójta, burmistrza lub prezydenta miasta od orzekania w sprawie, w której podmiotem inicjującym postępowanie (stroną tego postępowania) jest jego gmina (wyrok NSA z dnia 17 października 2019 r., II OSK 2558/18, LEX nr 2759103). Wskazać należy, że wprowadzanie wyłączenia organu samorządu terytorialnego w drodze wykładni, w następstwie prowadzące do pozbawienia kompetencji organu samorządu terytorialnego, nie znajduje podstaw. Wykonywanie zadań i kompetencji przez organy administracji publicznej prowadzi do łączenia ról procesowych: organu wyposażonego w kompetencje do orzekania i reprezentacji interesów państwa lub wspólnoty samorządowej. Wymaga to pogodzenia określonych wartości, a pogodzenie takie, które nie powoduje pozbawienia państwa działającej przez organy państwowe możliwości wykonywania zadań publicznych. Wykonywanie kompetencji w zakresie administracji publicznej nie stanowi wyłącznie przyznania korzyści wspólnotom samorządowym ale też Skarbowi Państwa. Jeżeli ustawodawca dostrzega kolizję interesów prawnych wspólnoty samorządowej z interesem prawnym jednostki, wprowadza zmiany w ustawach materialnoprawnych (wyrok NSA z dnia 30 marca 2010r., II OSK 88/10, LEX nr 597931). W tych okolicznościach, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.