I SA/Gd 986/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Kraus, Sędziowie Sędzia NSA Sławomir Kozik (spr.), Sędzia NSA Alicja Stępień, Protokolant: Starszy sekretarz sądowy Monika Fabińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 10 lutego 2026 r. sprawy ze skargi A. K. – J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 28 października 2025 r., sygn. akt SKO Gd/4205/25 w przedmiocie określenia przypadającej do zwrotu należności z tytułu dotacji przyznanej na 2019 r. oddala skargę P. w P., prowadzone przez A. K. (dalej: Skarżąca lub Strona), otrzymało w 2019 roku z budżetu Gminy Miejskiej Pruszcz Gdański dotację w łącznej wysokości 1.156.225,97 zł. Organ prowadzący w dniu 14 stycznia 2020 r. złożył do Urzędu Miasta w Pruszczu Gdańskim rozliczenie dotacji za 2019 r., które następnie skorygowano 18 lutego 2020 r. W okresie od 11 kwietnia 2023 r. do 30 czerwca 2023 r. w siedzibie P. została przeprowadzona kontrola dotycząca oceny prawidłowości pobrania i wykorzystania otrzymanej z budżetu Gminy Miejskiej dotacji w latach 2019-2022. Ustalenia kontroli zawarto w protokole kontroli z 30 sierpnia 2023 r., zaś w wystąpieniu pokontrolnym wezwano Stronę do zwrotu zakwestionowanej części dotacji za 2019 r. w terminie 15 dni od dnia doręczenia wystąpienia pokontrolnego. Organ prowadzący P., nie zgadzając się z treścią wystąpienia pokontrolnego, pismem z dnia 29 września 2023 r. wniósł zastrzeżenia. Następnie, Burmistrz Pruszcza Gdańskiego (dalej: Burmistrz), pismem z dnia 12 października 2023 r. ponownie dokonał oceny wykorzystania dotacji. Uznał, że część dotacji rozliczonej w latach 2019-2022 została wykorzystana zgodnie z przeznaczeniem, w pozostałym zakresie podtrzymał jednak stanowisko zaprezentowane w wystąpieniu pokontrolnym z dnia 18 września 2023 r. Pismem z 28 listopada 2023 r. Burmistrz wszczął z urzędu wobec Strony postępowanie w sprawie wydania decyzji określającej kwotę dotacji oświatowej podlegającą zwrotowi za rok 2019 w części: pobranej w nadmiernej wysokości, wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem oraz niewykorzystanej do końca 2019r. W oparciu o zgromadzony materiał dowodowy Burmistrz decyzją z 23 lutego 2023 r. określił: kwotę dotacji w wysokości 8.529,07 zł przypadającą do zwrotu do budżetu Gminy jako pobraną w nadmiernej wysokości w 2019 r., kwotę dotacji w wysokości 53.850,64 zł przypadającą do zwrotu do budżetu Gminy jako wykorzystaną niezgodnie z przeznaczeniem w 2019 r. oraz kwotę dotacji w wysokości 4.773,00 zł przypadającą do zwrotu do budżetu Gminy jako niewykorzystaną do końca 2019 r. – każdą wraz z odsetkami w wysokości określonymi jak dla zaległości podatkowych. Po rozpatrzeniu odwołania od ww. decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku (dalej: SKO lub Organ odwoławczy) decyzją z 16 grudnia 2024 r. uchyliło w całości ww. decyzję i określiło przypadające do zwrotu kwoty dotacji w wysokości: 14.809,67 zł jako wykorzystaną niezgodnie z przeznaczeniem oraz 4.773 zł jako niewykorzystaną do końca 2019 r. i umorzyło postępowanie w sprawie pobrania dotacji w nadmiernej wysokości. SKO uznało, że nie ma podstaw do uznania, że dotacja została pobrana w nadmiernej wysokości (odnośnie kwoty 8.529,07 zł) co uzasadniało umorzenie postępowania w tym zakresie, natomiast dotacja w kwocie 4.773 zł, która nie została wykorzystana do końca 2019 r. podlega zwrotowi. W zakresie dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem SKO uznało, że nie podlega zwrotowi kwota: 24.798,24 zł przeznaczona na wypłatę ekwiwalentów za niewykorzystany urlop; 509,87 zł rozliczona w nieprawidłowych wysokościach; 2.000 zł poniesiona bez dokumentu księgowego; 8.700 zł nienależycie udokumentowana wydatkowana na wynagrodzenia nauczycieli; 620,48 zł wydatkowana na zakup czasopism; 270,60 zł na prowadzenie strony internetowej; 1.100 zł wynikający z dwukrotnego ujęcia w rozliczeniu tej samej faktury. Podlega zaś zwrotowi kwota: 210,15 zł przeznaczona na opłatę składek na Fundusz Pracy organu prowadzącego; 1.188,33 zł poniesiona na opłaty za media rozliczone z pominięciem przyjętego klucza podziału kosztów; 1.783,60 zł wydatkowana na zakup artykułów spożywczych (kawa, napoje gazowane, słodycze, ciasto); kwota 153,87 zł wydatkowana na zakup podręczników szkolnych do liceum i filmów DVD dla Rady Pedagogicznej; 109,44 zł wydatkowana na zakup pasty wybielającej oraz płynów do płukania ust, które nie mogły być używane przez dzieci; 246 zł przeznaczona na zakup leków; 273,46 zł wydatkowana na zakup artykułów gospodarczych oraz usługi weterynaryjnej; 1.238,56 zł wydatkowana na zakup odzieży, obuwia, torebki i prześcieradeł; 858,98 zł wydatkowana na zakup artykułów ogrodniczych, kwiatów ciętych i wiązanek; 250 zł wydatkowana na zakup świec; 1.222,08 zł wydatkowana na zakup artykułów kosmetycznych / higienicznych przeznaczonych dla osób dorosłych; 5.395 zł na zakup urządzenia T.; 588 zł na wydatek rozliczony za pralkę, która nie znajdowała się w P.; w zakresie kwoty 2.333,98 zł na ubezpieczenia i prowizje bankowe, podlega zwrotowi tylko kwota 1.292,20 zł przeznaczona na ubezpieczenie budynku przedszkola. WSA w Gdańsku wyrokiem z 4 czerwca 2025 r. sygn. akt I SA/Gd 168/25, uchylił zaskarżoną decyzję SKO. Stwierdził, że w zaskarżonej decyzji nie było jakichkolwiek szczegółowych rozważań co do kwestii przedawnienia. W ponownym postępowaniu zobowiązano SKO do zbadania przede wszystkim, czy istniały przyczyny powodujące zawieszenie lub przerwanie biegu terminu przedawnienia. Wyrok stał się prawomocny 4 września 2025 r. SKO ponownie rozpoznając sprawę uznało, że odwołanie jest częściowo zasadne i decyzją z 28 października 2025 r. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ze zm.) – dalej: "k.p.a." w związku z art. 251 i 252 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t.j.: Dz. U. z 2024 r. poz. 1530 ze zm.) – dalej "u.f.p." oraz art. 35 ustawy z dnia 27 października 2017 r. o finansowaniu zadań oświatowych (Dz. U. z 2024 r. poz. 754 ze zm.) – dalej: "u.f.z.o." uchyliło w całości zaskarżoną decyzję oraz określiło Stronie przypadającą do zwrotu kwotę dotacji w wysokości: 14.809,67 zł jako wykorzystaną niezgodnie z przeznaczeniem oraz kwotę 4.773 zł jako niewykorzystaną do końca 2019 r. wraz z odsetkami w wysokości określonymi jak dla zaległości podatkowych i umorzyło postępowanie w sprawie pobrania dotacji w nadmiernej wysokości. SKO nie podzieliło stanowiska Burmistrza w zakresie stwierdzenia pobrania dotacji w nadmiernej wysokości (8.529,07 zł). W jego ocenie nie każde naruszenie przepisów prawa oświatowego oznacza, że dotacja została pobrana w nadmiernej wysokości. Z uwagi na to, że dotacja została przekazana na dzieci faktycznie uczęszczające do przedszkola, to brak było podstaw do uznania, że dotacja została pobrana w nadmiernej wysokości. Odnośnie dotacji niewykorzystanej do końca 2019 roku (w wysokości 4.773,00 zł) SKO powołując się na art. 251 ust. 1 i 4 u.f.p. wskazało, że wydatki finansowane z dotacji powinny być dokonywane w tym okresie (roku), na który została przyznana dotacja. Przyznawanie i wykorzystywanie dotacji funkcjonuje w systemie rocznym, co wynika z zasady roku budżetowego, zawartej w art. 250 pkt 2 w zw. z art. 211 ust. 2 i 3 u.f.p. Natomiast zgodnie z art. 251 ust. 1 u.f.p. dotacje w części niewykorzystanej do końca roku budżetowego podlegają zwrotowi do budżetu. Zakwestionowane wydatki w wysokości 4.773,00 zł nie stanowiły wydatków bieżących roku 2019, gdyż zostały opłacone nie w 2019 r. lecz 2020 r. (po terminie ich płatności). W odniesieniu z kolei do dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem, SKO wskazało, że ocena zasadności wydatków dokonywana przez pryzmat art. 35 ust. 1 u.f.z.o. musi bezwzględnie uwzględnić treść art. 44 ust. 3 u.f.p. Dotacja oświatowa może zostać wykorzystana wyłącznie na te wydatki bieżące danej szkoły lub placówki, które realizować będą zadania w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej. Dane niezbędne do oceny prawidłowości wykorzystania dotacji powinny wynikać z dokumentacji księgowej, finansowej, organizacyjnej i dotyczącej przebiegu nauczania. SKO nie podzieliło stanowiska Burmistrza, który zakwestionował wydatki w kwocie: 1) 24.798,24 zł na wypłatę ekwiwalentów za niewykorzystany urlop, SKO uznało, że ekwiwalent za niewykorzystany urlop wypoczynkowy wypłacony zgodnie z art. 172 ustawy z 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy może być finansowany z dotacji oświatowej, co potwierdza wyrok NSA z 17 stycznia 2024 r., I GSK 1849/22; 2) 509,87 zł; Burmistrz nie wykazał nieprawidłowości przeznaczenia dotacji, a samo nierzetelne/nieprawidłowe prowadzenie dokumentacji finansowej nie wykazuje, że wskazana kwota została poniesiona niezgodnie z przeznaczeniem; 3) 2.000 zł poniesionego bez dokumentu księgowego, z tytułu umowy o dzieło za napisanie programu terapeutycznego; data podpisania umowy, zapisy umowne, data wykonania umowy oraz zapłaty wynagrodzenia słusznie wzbudziły wątpliwości organu dotacyjnego, gdyż uprawdopodobniają one fikcyjność zawarcia tej umowy w celu "wyłudzenia dotacji", jednakże brak jest jednoznacznych dowodów potwierdzających niewykonanie umowy; 4) 8.700 zł z uwagi naruszenie przez pobierającego dotację przepisów 10a ust. 1 i 2 ustawy - Karta Nauczyciela; w ocenie SKO wskazana okoliczność nie czyni zasadnym zwrotu dotacji poniesionej na wynagrodzenia nauczycieli z uwagi na nienależyte udokumentowanie; w tym przypadku nie można uznać, że środki dotacyjne zostały wydane niezgodnie z przeznaczeniem, tylko dlatego, że przekraczały dopuszczalne prawem limity; wydatki na wynagrodzenia wadliwie zatrudnionych nauczycieli nie stanowią wykorzystania dotacji niezgodnie z przeznaczeniem; przy czym wydatki na wynagrodzenia nauczyciela języka angielskiego nie były należycie i rzetelnie udokumentowane (np. brak umowy pisemnej), jednakże nie ma jednoznacznych dowodów niewykonania usługi; 5) 620,48 zł na zakup czasopism został poniesiony zgodnie z przeznaczeniem, gdyż związany były z realizacją zadań organu prowadzącego o których mowa w art. 10 ust. 1 u.p.o.; 6) 270,60 zł wydatkowanej na prowadzenie strony internetowej; wydatek ten obejmował usługę przedłużenia domeny i hosting, a organ nie wykazał, aby w całości sporny wydatek był przeznaczony na reklamę i promocję, które to wydatki nie mogą być sfinansowane z dotacji; 7) 1.100 zł wynikającej z dwukrotnego ujęcia w rozliczeniu tej samej faktury; na wyciągu z rachunku bankowego konta dotacyjnego za miesiąc grudzień 2019 r. wynika, że widnieją dwie płatności na rzecz S. K. dokonane: 6 grudnia 2019 r. tytułem "rachunek listopad" i 23 grudnia 2019 r. tytułem "grudzień 2019"; SKO uznało, że mimo braku wyjaśnienia przez Stronę dlaczego płatność za usługę została wykonana przed wstawieniem faktury, to jednak istotnym jest fakt zrealizowania płatności za wydatek podlegający sfinansowaniu z dotacji; 8) 275,31 zł na ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej placówki edukacyjno-wychowawczej lub opiekuńczej, 616,97 zł na ubezpieczenie maszyn, urządzeń i wyposażenia oraz kwocie 149,50 zł za prowizje bankowe, gdyż Burmistrz nie wykazał, że ich wydatkowanie było niezgodne z przeznaczeniem. W związku z powyższym zakresie SKO uznało, że wskazane kwoty nie podlegają zwrotowi do budżetu. Organ odwoławczy podzielił natomiast stanowisko Burmistrza, że zwrotowi do budżetu jako wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem podlegają: 1) kwota 1.292,20 zł przeznaczona na ubezpieczenie budynku przedszkola. Zdaniem SKO prawidłowo Burmistrz wskazał, że z dotacji nie mogą być ponoszone wydatki na ubezpieczenie budynku, mienia czy ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej placówki. Dotacja nie może być przeznaczona na ogólne sfinansowanie zadań jednostki systemu oświaty. Umowa ubezpieczenia ma charakter dobrowolny a jej zawarcie nie jest obowiązkowe; ubezpieczenie mienia, budynku czy pracowników nie należy do zadań z zakresu kształcenia, wychowania i opieki. Z dotacji nie mogą być finansowane, wydatki ponoszone na cele pośrednio związane z działalnością dydaktyczną, wychowawczą i opiekuńczą. Wydatki te również nie mogły być zakwalifikowane jako wydatki bieżące, ponieważ bez ich poniesienia P. mogło prowadzić i prowadziło bieżącą działalności dydaktyczną, wychowawczą i opiekuńczą. 2) kwota 210,15 zł przeznaczona na opłatę składek na Fundusz Pracy organu prowadzącego za m-ce 02,03,06/2019. Zgodnie z deklaracjami kwota należnych składek na Fundusz Pracy została wykazana do rozliczenia dotacji w pełnej wysokości, bez pomniejszenia ich o składkę Strony, która w 2019 r. wynosiła 70,05 zł miesięcznie. Odprowadzenie składek do ZUS może zostać sfinansowane z dotacji oświatowej jedynie w przypadku, gdy osoba objęta ubezpieczeniem została zatrudniona w danej placówce, a pobierane z tego tytułu wynagrodzenie stanowić będzie podstawę wymiaru składek ubezpieczeniowych. Ze zgromadzonych w sprawie dowodów wynika bezspornie, iż Strona w 2019 r. nie pełniła w P. funkcji Dyrektora oraz nie pobierała z tego tytułu wynagrodzenia. Obowiązek ponoszenia przez Stronę składek ZUS nie jest związany z czynnościami opiekuńczymi, lecz wynika bezpośrednio z prowadzenia przez Stronę działalności gospodarczej. Dlatego nie uprawnia do finansowania składek ZUS z dotacji. Zatem wydatek ten nie może być uznany za kwalifikowany w rozumieniu art. 35 u.f.z.o., ponieważ składka na ubezpieczenie społeczne może zostać sfinansowana z dotacji oświatowej jedynie w przypadku, gdy osoba objęta ubezpieczeniem została zatrudniona w danej placówce, co nie miało miejsca w niniejszej sprawie. W takiej też sytuacji pobierane z tego tytułu wynagrodzenie stanowić będzie podstawę wymiaru składki. 3) kwota 1.188,33 zł poniesiona na opłaty za media rozliczone z pominięciem przyjętego klucza podziału kosztów; z dokumentów źródłowych wynika, iż na podstawie umowy z dnia 19 grudnia 2013 r. zawartej pomiędzy Gminą a Stroną ustalono zasady rozliczenia kosztów nieruchomości zabudowanej budynkiem przedszkola i żłobka. Strona do rozliczenia dotacji wykazała wydatki w wysokościach odpowiadających wartości kwot wykazanych na dokumentach księgowych nie pomniejszając ich o należne kwoty, zgodnie z obowiązującym kluczem podziału kosztów. Strona ze środków dotacji sfinansowała wydatki na media z pominięciem przyjętego klucza podziału kosztów w wysokości 1188,33 zł, co szczegółowo wyliczono w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Strona nie zakwestionowała prawidłowości rozliczenia tego wydatku. Wydatek ten zatem podlega zwrotowi. 4) kwota 1.783,60 zł wydatkowana na zakup artykułów spożywczych (kawa, napoje gazowane, słodycze, ciasto); w opinii Kolegium, słusznie Burmistrz stwierdził, iż przepisy prawa nie dopuszczają, co do zasady podawania dzieciom w przedszkolu kawy, słodyczy, napojów gazowanych, ciast, gum do żucia. W żywieniu zbiorowym przedszkola powinno się uwzględnić rekomendacje z zakresu prawidłowego żywienia dzieci i młodzieży, a także rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 26 lipca 2016 r. w sprawie środków spożywczych przeznaczonych do sprzedaży dzieciom i młodzieży w jednostkach systemu oświaty oraz wymagań, jaki muszą spełniać środki spożywcze stosowane w ramach żywienia zbiorowego dzieci i młodzieży w tych jednostkach. A zatem należy uznać, ww. zakupy nie były przeznaczone dla dzieci w wieku przedszkolnym. Ponadto, napoje energetyczne, batony energetyczne, żelki energetyczne, wody witaminowe, napoje detox są to napoje/żywność polecana sportowcom wszystkich dyscyplin na każdym poziomie wytrenowania i przeznaczona jest dla osób powyżej 18 roku życia. Zakupy powyższych artykułów spożywczych nie realizują zadań oświatowych, a tym samym podstawy programowej wychowania przedszkolnego. Należy zwrócić również uwagę, iż zakupów tych dokonywano w małych ilościach (z wyjątkiem artykułów wymienionych w poz. 6 i 19 tabeli), zazwyczaj po jednej sztuce, co wskazuje, że przeznaczone były na wyżywienie tylko dla jednej osoby. Ponadto faktury, będące podstawą poniesienia ww. wydatków nie zawierały opisów w zakresie celu poniesionego wydatku. Rodzaj poniesionego wydatku został tylko wskazany w rozliczeniu dotacji. W trakcie czynności kontrolnych dokonano weryfikacji zasadności poniesienia z dotacji wydatków na zakup artykułów spożywczych w oparciu o zapisy w dziennikach lekcyjnych oraz postanowienia statutu P. Postanowienia Statutu, obowiązującego w 2019 r. wskazywały jednoznaczne, że P. zapewnia odpłatne wyżywienie dla dzieci. Dodatkowo w toku kontroli zweryfikowano zapisy w dziennikach lekcyjnych pod kątem zasadności poniesionych ww. wydatków, porównano tematy zajęć oraz ich daty. Stwierdzono, że ww. zakupione artykuły spożywcze z uwagi na datę zakupu, asortyment czy ilość nie znajdują potwierdzenia w zapisach w dziennikach lekcyjnych. Nie można zatem uznać, że zostały poniesione w celu kształcenia, wychowania i opieki dzieci. W opinii SKO, wydatki na organizację Dnia Matki nie mieszczą się w wydatkach oświatowych, a wskazane artykuły spożywcze nie powinny być nagrodą dla dzieci, stanowić wzmocnienie w terapii, uatrakcyjnić zajęcia i pobytu dzieci. Strona nie wyjaśniła czy np. kawa albo napoje energetyczne i bezalkoholowe miały być: nagrodą dla dzieci czy stanowić wzmocnienie w terapii, czy też uatrakcyjnić zajęcia i pobyt dzieci. 5) kwota 153,87 zł wydatkowanej na zakup podręczników szkolnych do liceum ([...]za kwotę 98,90) zł i filmów DVD dla Rady Pedagogicznej (z filmami pod tytułem "K." oraz "[..]" za kwotę 54,97 zł). Strona wskazywała, że na Radzie Pedagogicznej oglądano powyższe filmy oraz czytano podręczniki dla uczniów szkoły średniej, aby wartości z tych filmów i książek przełożyły się na wypełnienie funkcji dydaktycznej oraz wychowawczej przedszkola. Słusznie Burmistrz wskazał, iż w 2019 r. do Przedszkola uczęszczały dzieci w wieku 3 lat do 6 lat. A zatem nie można uznać zakup podręczników do liceum za wydatek celowy, ponieważ w żaden sposób nie można powiązać tego wydatku z edukacją przedszkolną. Nadto, beneficjentem wydatku dotyczącego zakupu filmów DVD nie byli uczniowie, tylko nauczyciele czyli wydatek ten nie służył procesowi dydaktyczno-wychowawczemu. 6) kwota 109,44 zł wydatkowana na zakup pasty wybielającej oraz płynów do płukania ust, które nie mogły być używane przez dzieci. Twierdzenia Strony, że zostały zakupione jako środki czyszczące jest zupełnie niewiarygodne i niezgodne z zasadami doświadczenia życiowego. Ponadto, wyjaśnienia stoją w sprzeczności z poprzednimi wyjaśnieniami z toku kontroli, gdzie wyjaśniono, że wydatki na ww. artykuły zostały poniesione dla celów zapewnienia higieny wychowankom i nauki mycia zębów. 7) kwota 246 zł przeznaczona na zakup leków (tj. [...]. Zgodnie z zapisami statutu Przedszkola wobec wychowanków nie są stosowane żadne zabiegi medyczne oraz nie podaje się żadnych leków. Zatem środki z dotacji przeznaczone na zakup leków nie stanowią bieżącego wydatku poniesionego na cele działalności Przedszkola. Dzieci nie mogą przyjmować powyższych leków w przedszkolu, a zakup leków dla pracowników przedszkola nie może być sfinansowany z dotacji. 8) kwota 273,46 zł wydatkowana na zakup artykułów gospodarczych oraz usługi weterynaryjnej; w rozliczeniu dotacji wykazano wydatki poniesione na: usługę weterynaryjną na kwotę 120,00 z - leczenie zwierząt, zakup przypinki, wykrzyknik (na protest nauczycieli) na kwotę 37,49 zł; zakup uchwytu na telefon, na kwotę 17,99 zł; zakup dwóch kieliszków do wódki na kwotę 97,98 zł. W ocenie SKO zakupów tych nie można ich powiązać z realizacją zadań placówki wychowania przedszkolnego w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, ponieważ nie dotyczą one wychowanków przedszkola. Pomimo, że co do zasady są one dopuszczalne, to jedynie pośrednio przyczyniają się do realizacji celów, na które przeznaczona są dotacje oświatowe. Żaden z nich nie stanowił też pomocy dydaktycznej, służącej do realizacji programów nauczania, programów wychowawczo -profilaktycznych, czy zadań statutowych przedszkola. Przy czym nie przedłożono żadnych dowodów na okoliczność zamieszkiwania królików w przedszkolu. Organ odwoławczy nie spotkał się z sytuację, aby zakupić kieliszki do wódki dla celów wychowawczych i dydaktycznych. Wyjaśnienia Strony uznał za niewiarygodne. 9) kwota 1.238,56 zł wydatkowanej na zakup odzieży, obuwia, torebki i prześcieradeł. W ocenie SKO przedmiotowe wydatki nie zostały poniesione w związku z realizacją zadań szkoły w zakresie kształcenia, wychowani i opieki. Nie można uznać wydatku na odzież na rzecz pracownika za poniesiony na cele związane z kształceniem, wychowaniem i opieką uczniów. Również pranie i używanie odzieży przez nauczycieli w żadnym wypadku nie może wiązać się z celami dydaktycznymi, opiekuńczymi i wychowawczymi, które nakierowane są na uczniów, a nie nauczycieli. Zgodnie z informacjami zamieszczonymi na stronie internetowej przedszkola rolą rodzica jest zaopatrzenie dziecka we własną pościel. Z powyższego wynika, iż powszechnym modelem leżakowania w przedszkolu jest leżakowanie z użyciem własnej pościeli każdego dziecka/wychowanka. Wobec powyższego trudno uznać, iż wydatki poniesione na zakup prześcieradeł służyły dzieciom. Podniesione zaś w odwołaniu sposobu wykorzystania tych przedmiotów są niewiarygodne. Przyjmując tok rozumowania wskazany w odwołaniu to każdy wydatek można zakwalifikować do wydatków związanych z potrzebami dzieci. Gdyby uznać za uzasadniony wydatek na zakup torebki (nerki) dla nauczyciela na potrzeby wyjść i wycieczek z udziałem dzieci, to także prawidłowym byłoby także wydatkowanie dotacji na każdy element ubioru nauczyciela. 10) kwota 858,98 zł wydatkowana na zakup artykułów ogrodniczych, kwiatów ciętych i wiązanek, tj. roślin ozdobnych, podłoża do iglaków, agrowłókniny na kwotę 444,00 zł, oznaczonych w rozliczeniu jako artykuły ogrodniczo-dydaktyczne; kwiatów ciętych (2 bukiety) na kwotę 70,00 zł, dwie róże na kwotę 19,98 zł, oznaczony w rozliczeniu jako artykuły dekoracyjne; wiązanek (2 szt.) na kwotę 325,00 zł oznaczonych w rozliczeniu jako artykuły dekoracyjne. Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie wynika, iż przedszkole miało do dyspozycji część ogrodu, który był wyposażony w sprzęt rekreacyjny dla dzieci. W ocenie SKO zakup ww. artykułów służyły jedynie funkcji reprezentacyjnej, dekoracyjnej przedszkola. Zgodnie z dziennymi zapisami pracy wychowawczo-dydaktycznej dzieci w ogrodzie przedszkolnym spędzały czas na zabawach ruchowych na przyrządach i w piaskownicy. Strona nie wykazała, aby wydatek poniesiony na zakup kwiatów ciętych był ściśle związany z celami kształcenia, wychowania i opieki nad dziećmi; podniesiony dopiero w odwołaniu argument, że kwiaty zakupiono z okazji Dnia Kobiet nie potwierdza zasadności sfinansowania tego wydatku z dotacji; 11) kwota 250 zł na zakup świec; SKO uznało, że wydatki fe są na elementy dekoracyjne sali i wydatek przeznaczony na ten cel nie może być sfinansowany z dotacji. Zakupione artykuły dekoracyjne nie dawały możliwości powiązania ich z zajęciami, które były prowadzone w przedszkolu. Strona nie wykazała, że przedmioty te służyły dla celów zajęć integracji sensorycznej i że prowadziła takie zajęcia. 12) kwota 1.222,08 zł na zakup artykułów kosmetycznych / higienicznych przeznaczonych dla osób dorosłych (krem do depilacji, sole do kąpieli i peeling solny, tampony, podpaski, wkładki, płyn do soczewek, folie do usuwania żelu/lakieru, a.). Nie ulega wątpliwości, że artykuły kosmetyczno-higieniczne przeznaczone są dla osób dorosłych, a nie dzieci w wieku przedszkolnym. Poniesione z dotacji ww. wydatki nie mają związku z celami określonymi w art. 35 u.f.z.o, gdyż brak jest związku między poniesionymi z dotacji wydatkami, a celem udzielonej dotacji. 13) kwota 5.395 zł na zakup T. wraz z przepisami. Faktura nie zawierała opisu w zakresie celu poniesionego wydatku, a dodatkowo na jej odwrocie została postawiona in blanco pieczątka dotycząca kwoty wydatkowanej z dotacji. W trakcie przeprowadzonej wizji lokalnej w przedszkolu stwierdzono, iż urządzenie to znajduje się w przedszkolu. Organ zauważył, że urządzenie to nie jest przystosowane do przygotowania posiłków dla dużej liczby dzieci i jest przeznaczone jest do przygotowania posiłków w sposób maksymalnie zautomatyzowany. Stąd też, przydatność tego urządzenia na zajęciach kulinarnych dla dzieci jest żadna. Ponadto po to by dzieci ujrzały końcowy efekt przygotowywania nieskomplikowanych przecież potraw (a takie tylko mogły być przygotowywane przez dzieci w wieku przedszkolnym), nie było konieczne użycie zaawansowanego robota kuchennego, którego producent ostrzega, że "zawsze należy uważać, aby dzieci nie znajdowały się w pobliżu urządzenia podczas gotowania; należy dopilnować, aby dzieci nie bawiły się urządzeniem: urządzenie służy wyłącznie do użytku przez osoby dorosłe: nie może być użytkowane przez dzieci, nawet pod nadzorem osoby dorosłej". Ponadto, co istotniejsze, pomysł prowadzenia zajęć dydaktycznych/kulinarnych z wykorzystaniem ww. urządzenia i udziałem dzieci przedszkolnych naraża te dzieci na niebezpieczeństwo, którego nie sposób zaakceptować. Deklarowany przez Stronę cel można bez trudu uzyskać za pomocą prostych akcesorii kuchennych. Poza tym wątpliwe jest, by urządzenia te były w powszechnym użyciu w domach biorących udział w zajęciach kulinarnych dzieci, jak również, by dzieci te w przyszłości miały korzystać z tych urządzeń we własnych gospodarstwach domowych, co dodatkowo znacznie obniża ewentualny walor edukacyjny ich użycia podczas zajęć w przedszkolu. Dodatkowo należy wskazać, że zgodnie z art. 44 ust. 3 u.f.p. wydatki publiczne powinny być dokonane w sposób celowy i oszczędny. Zasady te obowiązują wszystkie podmioty dokonujące wydatków ze środków publicznych, również otrzymujących dotacje. Nie sposób uznać, biorąc pod uwagę standard życia (istniejący w 2019 r.), że uczenie przedszkolaków podstawowego gotowania może i powinno następować przy użyciu urządzenia tak zaawansowanego technicznie i kosztownego, na którego zakup stać nielicznych. Mając powyższe na uwadze wydatek ten uznano za niezwiązany z realizacją zadań przedszkola. 14) kwota 588,00 zł na wydatek rozliczony za pralkę, która nie znajdowała się w przedszkolu. W toku kontroli przedstawiono protokół zniszczenia z dnia 2 sierpnia 2021 r., w którym wskazano powód zniszczenia: eksploatacja lub uszkodzenie mechaniczne, naprawa nieopłacalna. Zgodnie z treścią ww. protokołu likwidacja palki miała nastąpić w okresie do 22 miesięcy po jej zakupie. Powyższy przedmiot w normalnych warunkach nie jest poddawany tak intensywnej eksploatacji, by mógł ulec zniszczeniu w tak krótkim czasie. Co więcej, jego likwidacja po ok. 22 miesiącach od zakupu wskazuje, że osoba prowadząca nie korzystała nawet z gwarancji udzielonej przez producenta. Skoro art. 44 ust. 3 pkt 1 u.f.p. wymusza celowość i oszczędność w wydatkowaniu środków budżetowych, to zasady te dotyczą również beneficjentów dotacji. Powyższe wskazuje jednak na wydatkowanie środków publicznych bez zachowania zasady celowości i oszczędności. Strona nie wyjaśnia powodów nieskorzystania gwarancji lub rękojmi. SKO zauważyło, że przedmiotem likwidacji była pralka H., zaś wydatek został poniesiony na zakup, wg faktury pralki H. Zgodnie z informacjami pozyskanymi za pomocą przeglądarki internetowej pralka ta występuje w dwóch ww. wariantach różniących się wymiarami oraz wagą produktu. Protokół zniszczenia nie potwierdza faktu zniszczenia pralki H. Dodatkowo nie został przedłożony dowód oddania zepsutego sprzętu do utylizacji czy też ekspertyzy serwisanta o nieopłacalności naprawy. Podsumowując powyższe SKO stwierdziło, że dotacja nie może być wydatkowana na każdy cel związany z działalnością placówki oświatowej. Z dotacji finansowane mogą być wyłącznie takie wydatki bieżące, które związane są z realizacją zadań placówki w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym kształcenia specjalnego i profilaktyki społecznej. Dotacja nie ma na celu sfinansowania wszelkich potrzeb organu prowadzącego przedszkole, zwłaszcza w takiej sferze, w ramach której nie sposób oddzielić możliwości korzystania z danej usługi w celach prywatnych, od celów ściśle związanych z prowadzoną działalnością edukacyjną. W niniejszej sprawie część wydatków została poniesiona na cele prywatne, a nie na cele związane z działalnością edukacyjną. Ponadto rozliczenie dotacji wymaga odpowiedniego opisywania dowodów księgowych oraz dokonania analizy, czy wydatki dokonane z udzielonej dotacji, mogą zostać zakwalifikowane jako wydatki bezpośrednio związane z realizacją zadań przedszkola w zakresie kształcenia, wychowania i opieki. Ciężar udowodnienia prawidłowości wydatkowania i rozliczenia dotacji spoczywa na beneficjencie. Rozliczenia dotacji nie dokonuje się wyłącznie na podstawie oświadczeń składanych przez beneficjenta lub zeznań świadków. Końcowo, odnosząc się do kwestii przedawnienia zwrotu dotacji przyznanej w 2019 roku SKO powołało się na art. 70 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. 2025 r., poz. 111, dalej "O.p.") wskazując, że pięcioletni termin przedawnienia rozpoczyna swój bieg od dnia otrzymania środków przez beneficjenta. Otrzymanie dotacji i wykorzystanie jej niezgodnie z przeznaczeniem dotyczy 2019 r. a zatem pięcioletni termin liczony od końca tego roku, co do zasady upłynie z końcem 2024 r. Termin ten jednak przed jego upływem uległ zawieszeniu na podstawie art. 70c O.p. w zw. z art. 70 § 1 pkt 6 O.p. Organ pierwszej instancji w piśmie z 4 grudnia 2014 r., poinformował Stronę o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania z dniem 13 sierpnia 2024 r. Bieg terminu przedawnienia został zawieszony: od 13 sierpnia 2024 r. do 25 września 2025 r. (w związku z postępowaniem w sprawie o przestępstwo skarbowe oraz postępowaniem przez sądem administracyjnym). W konsekwencji na dzień wydania decyzji oraz jej doręczenia Stronie termin przedawnienia nie upłynął. Od wydanej przez SKO decyzji, Skarżąca złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę. Zaskarżając w całości decyzję, Strona zarzuciła jej naruszenie: 1) przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na zaskarżone rozstrzygnięcie, a mianowicie: a) art. 70 § 1 O.p., w związku z art. 67 ust. 1 u.f.p., poprzez nieuzyskanie waloru ostateczności przez zaskarżoną decyzję przed upływem 5-letniego terminu przedawnienia zobowiązania za rok 2019, tj. przed dniem 31 grudnia 2024 r., który to dzień był ostatnim dniem przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania za rok 2019, co powoduje, że zobowiązanie do zwrotu przez Skarżącą dotacji za 2019 r. w wysokości 14.809.67 zł jako wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem w 2019 r. oraz zobowiązanie do zwrotu przez Skarżącą dotacji przyznanej w 2019 r. w wysokości 4.773,00 zł jako niewykorzystanej do końca 2019 r. wygasło, co winno skutkować umorzeniem przedmiotowego postępowania w tym zakresie; b) art. 70 § 6 pkt 1 i pkt 2 O.p., w związku z art. 70 c O.p. i w związku z 67 ust. 1 u.f.p. poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, iż w sprawie o zwrot przez Skarżącą dotacji w wysokości 14.809,67 zł jako wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem w 2019 r. bieg terminu przedawnienia został zawieszony od dnia 13 sierpnia 2024 r. do dnia 25 września 2025 r. w związku z wszczęciem przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Sopocie postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe z art. 82 § 1 k.k.s. w przedmiocie nadmiernie pobranej dotacji i wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem za okres 2019 - 2022 oraz wniesieniem skargi do WSA w Gdańsku w sprawie sygn. akt I SA/Gd 168/25 od dnia jej wniesienia do dnia doręczenia Organowi odwoławczemu odpisu wyroku z dnia 4 czerwca 2025 r., jaki zapadł w tej sprawie, co skutkowało określeniem Skarżącej, iż kwota dotacji w wysokości 14.809,67 zł przyznanej w 2019 r. przypada do zwrotu do budżetu Gminy jako wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem w 2019 r. wraz z odsetkami w wysokości określonymi jak dla zaległości podatkowych; c) art. 70 § 6 pkt 1 i pkt 2 O.p., w związku z art. 70 c O.p. i w związku z 67 ust. 1 u.f.p. poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, iż w sprawie o zwrot przez Skarżącą dotacji w wysokości 4.773.00 zł jako niewykorzystanej do końca 2019 r. bieg terminu przedawnienia został zawieszony od dnia 13 sierpnia 2024 r. do dnia 25 września 2025 r. w związku z wszczęciem przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Sopocie postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe z art. 82 § 1 k.k.s. w przedmiocie nadmiernie pobranej dotacji i wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem za okres 2019-2022 oraz wniesieniem skargi do WSA w sprawie sygn. akt I SA/Gd 168/25 od dnia jej wniesienia do dnia doręczenia Organowi odwoławczemu odpisu wyroku z dnia 4 czerwca 2025 r. jaki zapadł w tej sprawie, co skutkowało określeniem Skarżącej, iż kwota dotacji w wysokości 4.773,00 zł przyznanej w 2019 r. przypada do zwrotu do budżetu Gminy jako niewykorzystana do końca 2019 r. wraz z odsetkami w wysokości określonymi jak dla zaległości podatkowych; d) art. 70 § 7 pkt 1 i pkt 2 O.p., w związku z art. 70 c O.p. oraz w związku z 67 ust. 1 u.f.p. poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, iż w sprawie o zwrot przez Skarżącą dotacji w wysokości 14.809,67 zł jako wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem w 2019 r. bieg terminu przedawnienia po jego zawieszeniu od dnia 13 sierpnia 2024 r. do dnia 25 września 2025 r. biegnie dalej, co skutkowało określeniem Skarżącej, iż kwota dotacji w wysokości 14.809,67 zł przyznanej w 2019 r. przypada do zwrotu do budżetu Gminy jako wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem w 2019 r. wraz z odsetkami w wysokości określonymi jak dla zaległości podatkowych; e) art. 70 § 7 pkt 1 i pkt 2 O.p., w związku z art. 70 c O.p. oraz w związku z 67 ust. 1 u.f.p. poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, iż w sprawie o zwrot przez Skarżącą dotacji w wysokości 4.773.00 zł jako niewykorzystanej do końca 2019 r. bieg terminu przedawnienia po jego zawieszeniu od dnia 13 sierpnia 2024 r. do dnia 25 września 2025 r. biegnie dalej, co skutkowało określeniem Skarżącej, iż kwota dotacji w wysokości 4.773,00 zł przyznanej w 2019 r. przypada do zwrotu do budżetu Gminy jako niewykorzystana do końca 2019 r. wraz z odsetkami w wysokości określonymi jak dla zaległości podatkowych; f) art. 70 c O.p. poprzez jego niezastosowanie, tj. brak zawiadomienia Skarżącej o dalszym biegu terminu przedawnienia po upływie okresu zawieszenia biegu przedawnienia zobowiązania do zwrotu dotacji w wysokości 14.809,67 zł przyznanej w 2019 r. jako wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem w 2019 r. wraz z odsetkami w wysokości określonymi jak dla zaległości podatkowych, co skutkowało określeniem Skarżącej, iż kwota dotacji w wysokości 14.809,67 zł przyznanej w 2019 r. przypada do zwrotu do budżetu Gminy jako wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem w 2019 r. wraz z odsetkami w wysokości określonymi jak dla zaległości podatkowych; g) art. 35 ust. 1 i ust. 2 u.f.z.o., w związku z art. 251 ust. 4 i art. 252 ust. 1 pkt 1 u.f.p. poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że wydatki w łącznej kwocie 14.809,67 zł szczegółowo wymienione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji poniesione przez Skarżącą, nie stanowią wydatków bieżących lub wydatków wymienionych w art. 35 ust. 1 pkt 2 u.f.z.o., które mogą być pokryte z dotacji udzielonej Skarżącej w 2019 r. i w konsekwencji, iż kwota 14.809,67 zł została wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem w 2019 r. i podlega zwrotowi wraz z odsetkami w wysokości określonymi jak dla zaległości podatkowych, podczas gdy zgodnie z przepisami prawa są to wydatki, które mogą być pokryte z dotacji udzielanych na podstawie art. 35 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 u.f.z.o. jako realizujące cele należące do zadań placówek wychowania przedszkolnego z zakresu kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej, o których mowa w tym przepisie i dopuszczone przez ten przepis; h) art. 35 ust. 1 u.f.z.o. w związku z art. 10 ust. 1 i art. 44 ust. 1 i 2 ustawy z 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe (t.j. Dz.U.2025.1043), dalej jako "Prawo oświatowe" oraz pkt I Załącznika do Rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 11 sierpnia 2017 r. w sprawie wymagań wobec szkół i placówek (t.j. Dz.U.2020.2198), dalej: "Rozporządzenie" i art. 251 ust. 4 u.f.p. poprzez błędną ich wykładnię oraz przyjęcie, że wydatki w łącznej wysokości 14.809.67 zł szczegółowo wymienione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji sfinansowane przez Skarżącą z dotacji na 2019 r. nie mogą zostać uznane za kwalifikowane do rozliczenia dotacji w rozumieniu art. 35 u.f.z.o, a co za tym idzie kwota ta podlega zwrotowi przez Skarżącą; i) art. 252 ust. 1 pkt 1 u.f.p. w związku z art. 35 ust. 1 u.f.z.o. poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że kwota dotacji w wysokości 14.809.67 zł została wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem, a w konsekwencji podlega zwrotowi przez Skarżącą, podczas gdy w rzeczywistości środki te zostały wydatkowane na dofinansowanie realizacji zadań placówki wychowania przedszkolnego prowadzonej przez Skarżącą w zakresie kształcenia, wychowania i opieki i wydatki te mają charakter wydatków bieżących, a co za tym idzie istnieje możliwość pokrycia ich z dotacji oświatowej za 2019 r. otrzymanej przez Skarżącą; j) art. 252 ust. 1 pkt 1 i ust. 6 pkt 1 u.f.p. poprzez jego bezpodstawne zastosowanie co do zaistnienia przesłanek zwrotu dotacji w wysokości 14.809.67 zł i w konsekwencji uznanie, iż dotacja w tej wysokości została wykorzystana przez Skarżącą niezgodnie z przeznaczeniem; k) art. 251 ust. 1 i ust. 4 u.f.p. poprzez jego bezpodstawne zastosowanie co do zaistnienia przesłanek zwrotu dotacji w wysokości 4.773,00 zł i w konsekwencji uznanie, iż dotacja w tej wysokości została niewykorzystana przez Skarżącą do końca 2019 r. 2) naruszenie przepisów prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, a mianowicie: a) art. 32 i art. 33 § 2 k.p.a. w związku z 10 § 1 i art. 40 § 2 k.p.a. poprzez doręczenie zaskarżonej decyzji z dnia 28 października 2025 r. pełnomocnikowi Strony, a nie bezpośrednio Stronie, podczas gdy z treści pełnomocnictwa złożonego do akt sprawy sygn. akt SKO/Gd/4205/25 wynika, iż Skarżąca wyłączyła z jego zakresu doręczenia pism i korespondencji w sprawie sygn. akt SKO Gd/4205/25 wskazując, iż doręczeń w tej sprawie należy dokonywać bezpośrednio na adres Strony, a nie jej pełnomocnika, b) art. 7 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 136 § 1, art. 32 i art. 33 § 2 k.p.a. poprzez zaniechanie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w kwestii udziału pełnomocnika Strony w sprawie i zasad doręczeń jakie znajdują zastosowanie w niniejszej sprawie, c) art. 77 § 1 w związku z art. 6, art. 7, art. 8, art. 80, art. 32 i art. 33 § 2 k.p.a. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze i błędne przyjęcie przez Organ odwoławczy, że zaskarżoną decyzję należy doręczyć pełnomocnikowi Strony, a nie bezpośrednio Stronie, co skutkowało pozbawieniem Skarżącej - bez jej winy - udziału w postępowaniu przed Organem odwoławczym i brakiem wejścia zaskarżonej decyzji do obrotu prawnego; 3) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na zaskarżone rozstrzygnięcie, a mianowicie: a) art. 7 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 i w związku z art. 136 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w kwestii przedawnienia zobowiązania Skarżącej do zwrotu dotacji za 2019 r. w wysokości 14.809.67 zł jako wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem w 2019 r. oraz zobowiązania do zwrotu dotacji przyznanej w 2019 r. w wysokości 4.773,00 zł jako niewykorzystanej do końca 2019 r. i ewentualnego wpływu działań podejmowanych przez organy w sprawie na zawieszenie lub przerwanie biegu przedawnienia tego zobowiązania, w szczególności przez nieprzeprowadzenie dowodu z akt postępowania prowadzonego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Sopocie znak sprawy: 2217-SKK-3.800.997.2024 zakończonego prawomocnie w dniu 9 kwietnia 2025 r. w związku z postanowieniem z dnia 17 lutego 2025 r. o umorzeniu śledztwa zatwierdzonym w dniu 18 marca 2025 r. przez Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Pruszczu Gdańskim; b) art. 77 § 1 w związku z art. 6, art. 7, art. 8 i art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie przez SKO dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego, co skutkowało błędnym przyjęciem, że bieg terminu przedawnienia zobowiązania Skarżącej do zwrotu dotacji za 2019 r. w wysokości 14.809.67 zł jako wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem w 2019 r. oraz zobowiązania do zwrotu dotacji przyznanej w 2019 r. w wysokości 4.773,00 zł jako niewykorzystanej do końca 2019 r. był zawieszony od dnia 13 sierpnia 2024 r. do 25 września 2025 r. i że na dzień wydania decyzji przez SKO i jej doręczenia Stronie termin przedawnienia nie upłynął; c) art. 77 § 1 w związku z art. 6, art. 7, art. 8 i art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie przez SKO dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego, co skutkowało błędnym przyjęciem, że w sprawie o zwrot dotacji w wysokości 4.773.00 zł jako niewykorzystanej do końca 2019 r. bieg terminu przedawnienia zobowiązania został zawieszony w następstwie wszczęcia przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Sopocie postępowania karnego w sprawie o przestępstwo skarbowe z art. 82 § 1 k.k.s. w przedmiocie nadmiernie pobranej dotacji i wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem za okres 2019 - 2022 i że na dzień wydania decyzji przez SKO i jej doręczenia Stronie termin przedawnienia w/w zobowiązania nie upłynął; d) art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 70 § 1 i w związku z art. 70 § 6 pkt 1 i 2 O.p. poprzez brak wskazania dowodów, na których oparł się Organ odwoławczy się przy ustaleniu, że bieg terminu przedawnienia w niniejszej sprawie był zawieszony od dnia 13 sierpnia 2024 r. do 25 września 2025 r. i w sprawie nie zachodzi przypadek instrumentalnego wszczęcia postępowania karnoskarbowego; e) art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 70 § 1 i w związku z art. 70 § 6 pkt 1 i 2 O.p. poprzez nienależyte odniesienie się w uzasadnieniu decyzji do kwestii przedawnienia zobowiązania Skarżącej do zwrotu dotacji udzielonej jej w 2019 r., brak wyjaśnienia przesłanek stojących u podstaw podjętego przez Organ odwoławczy rozstrzygnięcia, w szczególności czy i jakie ewentualnie przyczyny zaistniały w sprawie skutkujące przerwaniem lub zawieszeniem biegu przedawnienia oraz oceną Organu odwoławczego, iż wszczęcie postępowania karnoskarbowego w sprawie 2217-SKK-3.800.997.2024 nie nastąpiło wyłącznie instrumentalnie, zaniechanie przedstawienia dowodów i chronologii czynności karnoprocesowych podjętych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Sopocie w sprawie 2217-SKK-3.800.997.2024 i ich oceny w związku z zarzutem Skarżącej instrumentalnego wszczęcia postępowania karnoskarbowego w ww. sprawie; f) art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez ustalenie, że wyłącznym obowiązkiem Skarżącej jest przedstawienie dowodów potwierdzających zarzuty, iż wszczęcie postępowania karnoskarbowego w sprawie w sprawie 2217-SKK-3.800.997.2024 nastąpiło wyłącznie instrumentalnie; g) art. 7 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 k.p.a. i w związku z art. 136 § 1 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie dodatkowego postępowania dowodowego, pomimo wniosku Skarżącej w tym przedmiocie, a ponadto zaniechanie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, w szczególności przez nieprzeprowadzenie dowodów wskazanych przez Skarżącą w jej odwołaniu z dnia 26 marca 2024 r. od decyzji Burmistrza z dnia 23 lutego 2024 r. określającej wysokość dotacji za 2019 rok przypadającej do zwrotu przez Skarżącą, które to wnioski dowodowe zostały następnie podtrzymane przez Skarżącą w piśmie z dnia 21 października 2025 r. wniesionym przez jej pełnomocnika, w sytuacji gdy dowody powołane przez Skarżącą miały na celu wykazanie zasadności uznania za kwalifikowane do rozliczenia dotacji wydatków zakwestionowanych przez Burmistrza w decyzji, mimo iż Organ odwoławczy w toku postępowania administracyjnego zobowiązany jest do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, co doprowadziło do wydania przez Organ odwoławczy wadliwej merytorycznie decyzji, zgodnie z którą Skarżąca wykorzystała w 2019 r. niezgodnie z przeznaczeniem kwotę 14.809,67 zł z przyznanej jej w 2019 r. dotacji; h) art. 7 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego przez SKO, co skutkowało błędem w ustaleniach faktycznych polegającym na przyjęciu, że Skarżąca jako organ prowadzący przedszkole publiczne nie mogła sfinansować z otrzymanej dotacji oświatowej zakwestionowanych przez Organ odwoławczy kosztów, podczas gdy w rzeczywistości Skarżąca przeznaczyła dotację otrzymaną w 2019 r. na dofinansowanie realizacji zadań placówki wychowania przedszkolnego prowadzonej przez Skarżącą w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w szczególności koszty sfinansowane tą dotacją stanowiły wydatki bieżące w rozumieniu art. 35 ust. 1 pkt 1 u.f.z.o. lub wydatki, o których mowa w art. 35 ust. 1 pkt 2 u.f.z.o.; i) art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez ustalenie, że wyłącznym obowiązkiem Skarżącej jako beneficjenta udzielonej jej dotacji jest przedstawienie dowodów potwierdzających, iż poniesione przez nią wydatki mają bezpośredni związek z celem przyznania dotacji, co jest niezgodne z zasadami rozstrzygania spraw w postępowaniu administracyjnym; j) art. 7 k.p.a. w związku z art. 75 § 1 k.p.a. poprzez bezpodstawne uznanie przez Organ odwoławczy, że kwestia prawidłowości wydatkowania dotacji oświatowej nie może zostać rozstrzygnięta przy pomocy dowodu z przesłuchania świadków, a jedynie w oparciu o materiał dowodowy złożony z dokumentów, co skutkowało bezpodstawnym ograniczeniem przez Organ odwoławczy katalogu dowodów dopuszczalnych w postępowaniu administracyjnym, który jest otwarty, a ponadto naruszeniem prawa Skarżącej do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, stanowiącego podstawę wydania zaskarżonej decyzji. W oparciu o tak sformułowane zarzuty Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania, względnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, w części, w jakiej SKO określa kwotę dotacji przypadającą do zwrotu. Ponadto wniosła o zasądzenie od SKO na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania wg norm przepisanych. Skarżąca wniosła też o zobowiązanie Organu odwoławczego do przedstawienia - w terminie 7 dni - akt związanych ze wszczęciem postępowania karnego skarbowego i przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentów zgromadzonych w tych aktach oraz przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentów załączonych do skargi. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W dniu 12 stycznia 2026 r. r. WSA w Gdańsku wydał postanowienie o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W dniu 10 lutego 2026 r. na rozprawie Pełnomocnik Skarżącej poparł skargę i wnioski w niej zawarte. Wniósł o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego. Skarżąca podtrzymała skargę i podkreśliła, że nie dostała żadnych informacji z organu o umorzeniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu nakazującym jej uchylenie. Istotę sporu w rozpoznawanej sprawie stanowi ocena prawidłowości określenia Stronie, jako organowi prowadzącemu P. kwoty dotacji przypadającą do zwrotu do budżetu Gminy w wysokości 14.809,67 zł z tytułu wykorzystania dotacji niezgodnie z przeznaczeniem w 2019 r. oraz 4.773 zł z tytułu niewykorzystania dotacji do końca 2019 r. - każdej wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych. Z powyższą decyzją nie zgadza się Skarżąca. Wskazuje, że sfinansowanie ze środków dotacji ww. wydatków znajduje swoje uzasadnienie na tle potrzeb P. a także obowiązujących przepisów prawa w tym m. in. ustawy z dnia 27 października 2017 r. o finansowaniu zadań oświatowych oraz ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych. Na wstępie odnieść się należy do zarzutu przedawnienia. W tym miejscu należy nadmienić, że sprawa ta była już przedmiotem wyrokowania. WSA w Gdańsku w prawomocnym wyroku z 4 czerwca 2025 r. sygn. akt I SA/Gd 168/25 nakazał organowi przedstawienie w decyzji rozważań w zakresie przedawnienia, w tym czy istniały przyczyny powodujące zawieszenie lub przerwanie biegu terminu przedawnienia. W ocenie Sądu, SKO wykonało powyższe wskazania, a rozważania w tym zakresie są prawidłowe. Organ prawidłowo wskazał, że decyzja orzekająca o zwrocie dotacji ma charakter deklaratoryjny, a do obliczenia terminu przedawnienia zastosowanie ma art. 70 § 1 O.p., w myśl którego - zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Bieg terminu przedawnienia rozpoczyna się więc niezależnie od wydania decyzji w przedmiocie stwierdzenia obowiązku zwrotu, przy czym decyzję należy doręczyć przed upływem tego terminu. Wydanie i doręczenia decyzji winno nastąpić w ciągu pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym dotacja była przyznana i powinna zostać wykorzystana zgodnie z przeznaczeniem. Sprawa ta dotyczy otrzymania w 2019 r. dotacji i wykorzystania jej niezgodnie z przeznaczeniem, a zatem pięcioletni termin liczony od końca tego roku, co do zasady upłynąłby z końcem 2024 r. Decyzję wydano 28 października 2025 r. i doręczono 14 listopada 2025 r. W konsekwencji należało ustalić, czy w sprawie zaistniały przesłanki, które skutkowały przesunięciem w czasie terminu przedawnienia. SKO słusznie zwróciło uwagę, że przed upływem terminu przedawnienia doszło do zawieszenia biegu terminu na podstawie art. 70c O.p. w zw. z art. 70 § 1 pkt 6 O.p. Zgodnie z art. 70c O.p. organ podatkowy właściwy w sprawie zobowiązania podatkowego, z którego niewykonaniem wiąże się podejrzenie popełnienia przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego, zawiadamia podatnika o nierozpoczęciu lub zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w przypadku, o którym mowa w art. 70 § 6 pkt 1, najpóźniej z upływem terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 70 § 1 i la, oraz o rozpoczęciu lub dalszym biegu terminu przedawnienia po upływie okresu zawieszenia. Stosownie zaś do art. 70 § 6 pkt 1 O.p. bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym podatnik został zawiadomiony, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania. W tym miejscu Sąd wskazuje, że uwzględnił wniosek Skarżącej i na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. przeprowadził dowód uzupełniający z dokumentów dołączonych do skargi. W dokumentach tych znajduje się m.in. pismo Burmistrza 4 grudnia 2024 r., którym zawiadomiono Stronę o zawieszeniu, z dniem 13 sierpnia 2024 r., biegu terminu przedawnienia z tytułu zwrotu dotacji za okres od 2019 r. do 2022 r. z uwagi na wszczęcie postępowania karnoskarbowego. Dochodzenie w tej sprawie zakończyło się prawomocnie w dniu 9 kwietnia 2025 r. (z uwagi na przedawnienie karalności czynu), o czym poinformował Naczelnik Urzędu Skarbowego w Sopocie w piśmie z dnia 26 maja 2025 r. Wobec powyższego stwierdzić należy, że bieg terminu przedawnienia został zawieszony od 13 sierpnia 2024 r. do 9 kwietnia 2025 r. w związku z postępowaniem w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe (na podstawie art. 70c O.p. w zw. z art. 70 § 6 pkt 1 O.p.). Sąd nie podziela stanowiska Skarżącej, że wszczęcie ww. postępowania nastąpiło instrumentalnie. Okoliczność, iż organ skarbowy nie zdążył zakończyć swojego postępowania z powodu przedawnienia karalności czynu nie dowodzi instrumentalnego wszczęcia tego postępowania. Nie stanowi o instrumentalnym wszczęciu postępowania także zapytanie Burmistrza, czy doszło do wszczęcia tego postępowania i powołanie się na okoliczność upływu terminu przedawnienia, gdyż do organu prowadzącego postępowanie należało ustalenie tej okoliczności. Ponadto to nie Burmistrz wszczął postępowanie o przestępstwo skarbowe, a uczynił to zupełnie inny organ, który to decyzję tę podejmował niezależnie od Burmistrza. W tych okolicznościach nie można podzielić zarzutu instrumentalnego wszczęcia postępowania. Dodatkowo z akt sprawy wynika, że w niniejszej sprawie nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia od 4 lutego 2025 r. do dnia 25 września 2025 r., czyli od dnia wniesienia skargi do WSA na decyzję SKO z dnia 16 grudnia 2024 r. do dnia doręczenia SKO odpisu wyroku WSA z dnia 4 czerwca 2025 r., I SA/Gd 168/25, ze stwierdzeniem jego prawomocności (na podstawie art. 70 § 6 pkt 2 O.p. oraz art. 70 § 7 pkt 2 O.p.). Stwierdzić zatem należy, że bieg terminu przedawnienie był zawieszony od dnia 13 sierpnia 2024 r. do dnia 25 września 2025 r. Oznacza to, że na dzień wydania zaskarżonej decyzji oraz jej doręczenia termin przedawnienia nie upłynął. Kolejno należy odnieść się do zarzutu naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Skarżąca zarzuciła nieprawidłowe doręczenie zaskarżonej decyzji Pełnomocnikowi z pominięciem Strony, w sytuacji, gdy w pełnomocnictwie zastrzeżono, że doręczeń należy dokonywać bezpośrednio na adres Strony, co skutkowało pozbawieniem jej udziału w postępowaniu przed Organem odwoławczym i brakiem wejścia do obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. Należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 32 k.p.a., strona może działać przez pełnomocnika, chyba że charakter czynności wymaga jej osobistego działania. Pełnomocnictwo powinno być udzielone na piśmie lub zgłoszone do protokołu (art. 33 § 2 k.p.a.). Z kolei zgodnie z art. 40 § 2 k.p.a, jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. Jeżeli ustanowiono kilku pełnomocników, doręcza się pisma tylko jednemu pełnomocnikowi. Strona może wskazać takiego pełnomocnika. Powyższe wskazuje, że celem normy zawartej w art. 40 § 2 k.p.a - nakazującym doręczenie decyzji pełnomocnikowi wówczas, gdy został on ustanowiony, jest zwolnienie strony z obowiązku osobistego prowadzenia sprawy. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym odnoszącym się do naruszenia art. 40 § 2 k.p.a., akcentuje się gwarancyjny charakter przepisów dotyczących doręczeń. Wskazuje się, że ich celem jest przede wszystkim zagwarantowanie praw strony do rzetelnego i prawidłowego postępowania oraz, że strona nie może ponosić negatywnych konsekwencji zaniedbań organów. W orzecznictwie podkreśla się również, że w sytuacji gdy wadliwość doręczenia nie powoduje negatywnych konsekwencji dla strony, a zwłaszcza nie pozbawia jej możliwości skorzystania ze środków zaskarżenia, to nie ma podstaw do eliminowania decyzji tylko z tego względu (przykładowo wyroki: NSA : z dnia 4 kwietnia 2008 r. w sprawie II GSK 3/08, z dnia 28 kwietnia 2009 r. w sprawie II GSK 887/08, z dnia 6 listopada 2008 r. w sprawie II GSK 463/08, z dnia z 17 października 2017 r., w sprawie II GSK 4055/16 dostępne na orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej "CBOSA"). Zgodzić się należy ze Skarżącą, że doręczenie zaskarżonej decyzji nastąpiło na adres Pełnomocnika, tj. wbrew zakresowi umocowania wynikającego z pełnomocnictwa, a tego rodzaju działanie stanowi uchybienie organu. Niemniej istotne jest, że Skarżąca w następstwie doręczenia jej Pełnomocnikowi decyzji, osobiście złożyła, w terminie ustawowym do Sądu skargę, w której zawarła merytoryczne zarzuty względem kwestionowanej decyzji wraz z towarzyszącą im argumentacją. Zatem w okolicznościach tej sprawy nie można mówić o naruszeniu praw Strony, w sytuacji, gdy wadliwość doręczenia nie powoduje żadnych ujemnych dla niej konsekwencji, a zwłaszcza nie pozbawiło jej możliwości skorzystania ze środków zaskarżenia. Brak jest w związku z tym podstaw do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego wyłącznie z podanego wyżej powodu. Dodatkowo należy również wskazać, że z akt wynika, że Skarżąca przed wydaniem decyzji, pismem z dnia 6 października 2025 r. została zawiadomiona o możliwości wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego w sprawie oraz zgłoszenia żądań. Z prawa tego Strona skorzystała, jej pełnomocnik w odpowiedzi na ww. zawiadomienie złożył pismo z dnia 21 października 2025 r. W konsekwencji nie można było podzielić twierdzeń, że skutkiem wadliwego doręczenia decyzji Pełnomocnikowi zamiast samej Skarżącej było pozbawienie jej udziału w postępowaniu przed Organem odwoławczym, a tym samym wyczerpanie przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Tym bardziej powyższe nie należało oceniać, jako brak wejścia do obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. Wręcz przeciwnie, skoro Skarżąca skutecznie złożyła z zachowaniem ustawowego terminu skargę do Sądu z wyrażeniem w niej swojego stanowiska i odniosła się jednocześnie do poruszanych w decyzji kwestii to, przyjąć należało, że decyzja weszła do obrotu prawnego, a sformułowany zarzut jest niezasadny. Przechodząc do prawidłowości określenia kwoty dotacji przypadającej do zwrotu do budżetu Gminy jako niewykorzystanej zgodnie z przeznaczeniem należy przypomnieć, że zgodnie z art. 252 ust. 1 i ust. 2 u.f.p., dotacje udzielone z budżetu jednostki samorządu terytorialnego: 1) wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem, 2) pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości - podlegają zwrotowi do budżetu wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, w ciągu 15 dni od dnia stwierdzenia okoliczności, o których mowa w pkt 1 lub pkt 2. Stosownie do art. 252 ust. 5 u.f.p., zwrotowi do budżetu jednostki samorządu terytorialnego podlega ta cześć dotacji, która została wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem, nienależnie udzielona lub pobrana w nadmiernej wysokości. Kwoty dotacji podlegające zwrotowi, w przypadkach o których mowa wyżej, stanowią nieopodatkowane należności budżetowe o charakterze publicznoprawnym (art. 60 ust. 1 u.f.p.). Zatem w przypadku, gdy beneficjent dobrowolnie nie zwróci dotacji (wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem, pobranej nienależnie lub w nadmiernej wysokości) właściwy organ ma obowiązek wydać decyzję, w której określi obowiązki beneficjenta. Z art. 252 ust. 1 pkt 1 u.f.p. wynika, że zwrotowi do budżetu podlega ta cześć dotacji, która została wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem. Sprawa niniejsza dotyczy tzw. dotacji oświatowej, której środki beneficjent zobligowany jest spożytkować na realizację zadań określonych w art. 35 ust. 1 u.f.z.o. Zatem każdy wydatek, który pokryty został z dotacji, winien być poddany weryfikacji pod kątem jego zgodności ze wspomnianym przepisem. Brak owej zgodności uzasadnia twierdzenie o jego wydatkowaniu niezgodnie z przeznaczeniem, a w dalszej kolejności o potrzebie jego zwrotu. Stosownie do 35 ust. 1 u.f.z.o., dotacje, o których mowa w art. 15-21, art. 25, art. 26, art. 28-30 i art. 32, są przeznaczone na dofinansowanie realizacji zadań placówek wychowania przedszkolnego, szkół lub placówek w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym kształcenia specjalnego i profilaktyki społecznej. Dotacje mogą być wykorzystane wyłącznie na: 1) pokrycie wydatków bieżących placówki wychowania przedszkolnego, szkoły i placówki, obejmujących każdy wydatek poniesiony na cele działalności placówki wychowania przedszkolnego, szkoły lub placówki, w tym na: a) wynagrodzenie osoby fizycznej zatrudnionej, w tym na podstawie umowy cywilnoprawnej, w przedszkolu, innej formie wychowania przedszkolnego, szkole lub placówce oraz osoby fizycznej prowadzącej przedszkole, inną formę wychowania przedszkolnego, szkołę lub placówkę, jeżeli odpowiednio pełni funkcję dyrektora przedszkola, szkoły lub placówki albo prowadzi zajęcia w innej formie wychowania przedszkolnego, w wysokości nieprzekraczającej miesięcznie: - 250% średniego wynagrodzenia nauczyciela dyplomowanego, o którym mowa w art. 30 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. - Karta Nauczyciela (Dz. U. z 2017 r. poz. 1189) - w przypadku publicznych przedszkoli, innych form wychowania przedszkolnego, szkół i placówek oraz niepublicznych przedszkoli, o których mowa w art. 17 ust. 1, oddziałów przedszkolnych w niepublicznych szkołach podstawowych, o których mowa w art. 19 ust. 1, i niepublicznych innych form wychowania przedszkolnego, o których mowa w art. 21 ust. 1, - 150% średniego wynagrodzenia nauczyciela dyplomowanego, o którym mowa w art. 30 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. - Karta Nauczyciela - w przypadku niepublicznych przedszkoli, oddziałów przedszkolnych w niepublicznych szkołach podstawowych i niepublicznych innych form wychowania przedszkolnego, niewymienionych w tirecie pierwszym, oraz niepublicznych szkół i placówek, b) sfinansowanie wydatków związanych z realizacją zadań organu prowadzącego, o których mowa w art. 10 ust. 1 ustawy - Prawo oświatowe. Na mocy odesłania zasadne jest przy tym odniesienie się również do art. 10 ust. 1 u.p.o., zgodnie z którym organ prowadzący szkołę lub placówkę odpowiada za jej działalność. Do zadań organu prowadzącego szkołę lub placówkę należy w szczególności: 1) zapewnienie warunków działania szkoły lub placówki, w tym bezpiecznych i higienicznych warunków nauki, wychowania i opieki; 2) zapewnienie warunków umożliwiających stosowanie specjalnej organizacji nauki i metod pracy dla dzieci i młodzieży objętych kształceniem specjalnym: 3) wykonywanie remontów obiektów szkolnych oraz zadań inwestycyjnych w tym zakresie: 4) zapewnienie obsługi administracyjnej, w tym prawnej, obsługi finansowej, w tym w zakresie wykonywania czynności, o których mowa w art. 4 ust. 3 pkt 2-6 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz. U. z 2019 r. poz. 351) i obsługi organizacyjnej szkoły lub placówki; 5) wyposażenie szkoły lub placówki w pomoce dydaktyczne i sprzęt niezbędny do pełnej realizacji programów nauczania, programów wychowawczo-profilaktycznych, przeprowadzania egzaminów oraz wykonywania innych zadań statutowych; 6) wykonywanie czynności w sprawach z zakresu prawa pracy w stosunku do dyrektora szkoły lub placówki; 7) przekazanie do szkół dla dzieci i młodzieży oraz placówek, o których mowa w art. 2 pkt 7, z wyjątkiem szkół artystycznych realizujących wyłącznie kształcenie artystyczne, informacji o podmiotach wykonujących działalność leczniczą udzielających świadczeń zdrowotnych w zakresie leczenia stomatologicznego dla dzieci i młodzieży, finansowanych ze środków publicznych. Należy przypomnieć, że art. 44 ust. 1 u.p.o. stanowi, że szkoły i placówki podejmują niezbędne działania w celu zapewnienia optymalnych warunków realizacji działalności dydaktycznej, wychowawczej i opiekuńczej oraz innej działalności statutowej. Szczegółowe wymagania wobec przedszkoli określa rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 11 sierpnia 2017 r. w sprawie wymagań wobec szkół i placówek (Dz. U. z 2017 r. poz. 1611 w brzmieniu obowiązującym w 2019 r.). W myśl art. 126 u.f.p. dotacje to podlegające szczególnym zasadom rozliczania środki z budżetu państwa, budżetu jednostek samorządu terytorialnego oraz z państwowych funduszy celowych przeznaczone na podstawie niniejszej ustawy, odrębnych ustaw lub umów międzynarodowych, na finansowanie lub dofinansowanie realizacji zadań publicznych. Dotacje należą przy tym do wydatków budżetu państwa na podstawie art. 124 ust. 1 pkt 1 u.f.p. Dokonując analizy zasadności przedmiotowych wydatków należy mieć na uwadze również treść art. 44 ust. 3 u.f.p. Według tego przepisu wydatki publiczne z kolei powinny być dokonywane: 1) w sposób celowy i oszczędny, z zachowaniem zasad: a) uzyskiwania najlepszych efektów z danych nakładów, b) optymalnego doboru metod i środków służących osiągnięciu założonych celów; 2) w sposób umożliwiający terminową realizację zadań; 3) w wysokości i terminach wynikających z wcześniej zaciągniętych zobowiązań. W orzecznictwie sądów administracyjnych jednolicie przyjmuje się, że ocena zasadności wydatków dokonywana przez pryzmat art. 35 ust. 1 u.f.z.o. musi uwzględniać treść art. 44 ust. 3 u.f.p. Odmienne zapatrywanie prowadziłoby bowiem do przyjęcia kuriozalnego stanowiska, że legalne są każde wydatki związane z kształceniem, wychowaniem i opieką, w tym niecelowe, nieoszczędne a także takie, w których nakłady przynoszą minimalne efekty (por wyrok WSA we Wrocławiu z 12 kwietnia 2023 r. III SA/Wr 621/21, CBOSA). Dotacje przeznaczone na realizację zadań szkoły (przedszkola) ograniczone są zatem do ich celowości oraz do bieżących wydatków szkoły (przedszkola). Rola dotacji oświatowej nie polega natomiast na subsydiowaniu wszelkiej działalności prowadzonej przez szkołę (przedszkole), czy też pokrywaniu wszelkich jej wydatków (por. wyrok NSA z 25 września 2015 r., II GSK 1769/14, z 19 marca 2014 r., II GSK 1858/12, CBOSA). Z tych właśnie powodów dotacje oświatowe podlegają szczególnym zasadom rozliczania. W przedstawionym kontekście, dokonując interpretacji pojęcia "wykorzystania dotacji niezgodnie z przeznaczeniem", wyjaśnić należy, że polega ono w szczególności na zapłacie ze środków pochodzących z dotacji za inne zadania niż te, na które dotacja została udzielona. Innymi słowy, dotacja oświatowa może zostać wykorzystana ale wyłącznie na te wydatki bieżące danej szkoły (przedszkola) lub placówki, które realizować będą zadania w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej. Wobec tego, zapłata ze środków pochodzących z dotacji za inne zadania niż te, na które dotacja została udzielona, czyli na realizację innych celów niż cele wskazane w przepisach u.f.z.o. - niezwiązanych z procesem kształcenia, wychowania i opieki, w tym kształcenia specjalnego i profilaktyki społecznej, oraz zarazem nie stanowiących wydatków bieżących szkoły (przedszkola) lub placówki - winna być kwalifikowana jako wydatkowanie tej części dotacji niezgodnie z przeznaczeniem. Sąd podziela stanowisko SKO odnośnie wykorzystania dotacji niezgodnie z przeznaczeniem w zakresie poszczególnych wydatków określonych w łącznej kwocie 14.809,67 zł, o czym mowa poniżej. SKO kwestionujące zgodność z przeznaczeniem poniesienia przez Skarżącą wydatku w kwocie 1.292,20 zł rozliczonej tytułem ubezpieczenia budynku G. wyjaśniło, że zasadniczo dotacje przeznaczone są na dofinansowanie realizacji zadań placówek w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym wydatków bieżących placówek. Prawidłowy jest więc wniosek, że sfinansowanie wydatku z dotacji jest możliwe wyłącznie wtedy, gdy można go zaliczyć do kategorii wydatków ujętych w art. 35 u.f.z.o. Wydatek na ww. ubezpieczenie nie jest wydatkiem wprost wymienionym w art. 35 u.f.z.o. Wydatku tego nie można zaliczyć do wydatków bieżących placówki jako wydatku poniesionego na cele działalności placówki, tj. wydatków w zakresie kształcenia, wychowania i opieki. Nie jest on także związany z realizacją zadań organu prowadzącego, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 1 u.p.o., tj. dotyczących zapewnienia warunków działania szkoły lub placówki, w tym bezpiecznych i higienicznych warunków nauki, wychowania i opieki oraz wydatków, wymienionych w pozostałych punktach tego przepisu. Co ważne, ubezpieczenia majątkowe nie należą do kategorii ubezpieczeń obowiązkowych a są ubezpieczeniami dobrowolnymi. Odnośnie obowiązku wynikającego z umowy, należy wyjaśnić, że decyzja zaś o zawarciu tego rodzaju umowy należała wyłącznie do stron tej umowy. W związku z tym wydatki poniesione na zakup polisy ubezpieczeniowej w przedstawionym obszarze nie mieszczą się w zakresie celów dotacji, jakim jest dofinansowanie realizacji zadań z zakresu kształcenia, wychowania i opieki (zob. również wyroki: WSA w Olsztynie z 5.06.2024 r., I SA/Ol 97/24; WSA w Bydgoszczy z 27.02.2024 r., I SA/Bd 52/24, CBOSA). Poniesienie tego rodzaju wydatku nie jest ponadto wydatkiem bezpośrednim do zapewnienia przez organ prowadzący właściwych warunków działania P. Beneficjentami ww. wydatku nie byli podopieczni P. prowadzonego przez Skarżącą w odniesieniu do działalności ich kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej, mimo, że warunkowało to realizację ww. ustawowego zadania oświatowego. Ww. wydatek został zatem poniesiony na cele jedynie pośrednio związane z ww. zadaniami. Wydatek nie mógł być zakwalifikowany jako bieżący w myśl art. 10 ust. 1 u.p.o. Prawidłowe jest także stanowisko SKO, co do zakwestionowania zapłaty z dotacji kosztu opłat za media rozliczone z pominięciem klucza podziału kosztów w łącznej wysokości 1.188,33 zł. Z dokumentów źródłowych wynika, że na podstawie umowy z dnia 19 grudnia 2013 r. zawartej pomiędzy Gminą a Skarżącą, w § 3 umowy Strony ustaliły zasady rozliczenia kosztów nieruchomości położonej w P., zabudowanej budynkiem przedszkola i żłobka określając wskaźnik proporcji. Pomimo obciążenia żłobka w części kosztami mediów (gaz, energia) wynikających z faktur i klucza podziału Strona wydatki za media ujęła w całości. Skarżąca do rozliczenia dotacji wykazała wydatki w wysokościach odpowiadających wartości kwot wykazanych na dokumentach księgowych nie pomniejszając ich o należne kwoty, zgodnie z obowiązującym kluczem podziału kosztów wynikających z umowy. Tym samym zawyżyła wysokość opłat za media, które powinny być rozliczone z przyjętym kluczem podziału kosztów. Przy czym Skarżąca nie przedstawiła dowodów wskazujących na nieprawidłowość stanowiska w tym zakresie, a to ona jako beneficjent musi właściwie udokumentować i rozliczyć ponoszony wydatek. To bowiem na niej spoczywa ciężar dowodu w zakresie prawidłowości wydatkowania dotacji. Sąd stwierdza, że Strona w prezentowanym przez siebie stanowisku nie zakwestionowała postanowień zawartych w ww. umowie oraz aneksie do tej umowy, jako nieobowiązujących, bądź zmodyfikowanych. Skarżąca nie podważyła również skutecznie stanowiska obu organów, co do wskazanych sposobów rozliczeń. Nie przedstawiła też własnych ewentualnych rozliczeń, a jedynie oparła argumentację skargi na polemice w kwestii rozliczenia ww. wydatków w odniesieniu do wskaźników zawartych w umowie i jej aneksie oraz sposobu rozumienia zapisów tam ujętych. Z materiału sprawy natomiast bezsprzecznie wynika, że kwota, na którą wystawione były faktury, w całości zostały rozliczone ze środków dotacji, bez uwzględnienia powyższych postanowień umowy. Przeprowadzenie z kolei dowodu w postaci zeznań świadka (tak jak tego oczekuje Skarżąca) nie jest celowym, skoro jej obowiązkiem było prawidłowe udokumentowanie i rozliczenie wydatków, a materiał dowodowy jest bezsprzeczny. Niewypełnienie obowiązku prawidłowego rozliczenia nie może być skorygowane zeznaniem świadka. W konsekwencji decyzja w tym zakresie jest prawidłowa. Sąd jako prawidłowe działanie uznał zakwestionowanie także wydatku z dotacji poniesionego w kwoce 588 zł na zakup pralki, która nie znajdowała się w P. prowadzonym przez Skarżącą. W toku postępowania kontrolnego ustalono, że wymieniona na fakturze z dnia 18 października 2019 r. pralka nie znajdowała się w placówce P., co uniemożliwiło stwierdzenie, iż były wykorzystywane do realizacji zadań, na które przyznano dotację. Skarżąca przedstawiła Protokół zniszczenia/straty nr [...] z dnia 2 sierpnia 2021 r., wskazujący na zniszczenie (wyeksploatowanie bądź uszkodzenie mechaniczne). Dokument ten jednak zdaniem Sądu nie pozwala na ustalenie, że przedmiotowa pralka zakupiona 18 października 2019 r. faktycznie i bezsprzecznie uległa zniszczeniu. Skarżąca nie przedłożyła też na wezwanie dokumentu potwierdzającego oddanie zużytego urządzenia pralki H. (tak określonego w protokole zniszczenia/straty) do punktu zbiórki elektrośmieci lub punktu serwisowego celem naprawy. Ponadto likwidacja pralki miała nastąpić w okresie około 22 miesięcy po jej zakupie, co również budzi wątpliwości, skoro Skarżąca mogła podjąć działania reklamacyjne w ramach gwarancji lub rękojmi. Ta zaś nie przedłożyła żadnych dowodów świadczących o ich podjęciu. Dodatkowo nie ma też potwierdzenia, że sprzęt wykazany w protokole jest tym zakupionym z dotacji. Przedmiotem likwidacji była pralka H., zaś wydatek został poniesiony na zakup, wg faktury pralki H., tj. pralki innego typu, różniącej się wymiarami oraz wagą. Strona zarzuca, że organ zaniechał wyjaśnienia rozbieżności co do modelu urządzenia, jednakże to ona sama winna wyjaśnić te rozbieżności, czego nie czyni. W związku z tym zasadnie w sprawie uznano, że zakupiony sprzęt nie znajdował się w siedzibie P. i nie był wykorzystywany do realizacji jego zadań statutowych. Przy czym Sąd zauważa, że Skarżąca także i w rozliczeniu dotacji z 2020 r. rozliczała wydatki na urządzenia AGD, które w krótkim czasie od ich zakupu ulegały zniszczeniu i nie podejmowała żadnych czynności zmierzających do ich wymiany, czy naprawienia. Zatem, powtarzające się przypadki zniszczenia sprzętu AGD zakupionego z dotacji rodzą uzasadnione wątpliwości co do prawidłowości i rzetelności gospodarowania środkami publicznymi. Zachowanie Strony, która w kilkumiesięcznym okresie od zakupu sprzętu prawdopodobnie pozostającego jeszcze na gwarancji wykazuje jego zniszczenie, wskazuje na nieracjonalne i niecelowe dysponowanie środkami publicznymi. W tych okolicznościach wydatek ten należało uznać za poniesiony niezgodnie z przeznaczeniem dotacji oświatowej, zaś argumentację Strony za pozbawioną zasadności. Prawidłowo organy zakwestionowały wydatek w kwocie 5.395 zł na zakup T. wraz z przepisami. Faktura nie zawierała opisu w zakresie celu poniesionego wydatku. Ponadto urządzenie to nie jest przystosowane do przygotowania posiłków dla dużej liczby dzieci i jest przeznaczone jest do przygotowania posiłków w sposób maksymalnie zautomatyzowany. Stąd też, należy wykluczyć przydatność tego urządzenia na zajęciach kulinarnych dla dzieci. Ponadto do przygotowywania nieskomplikowanych potraw przez dzieci w wieku przedszkolnym, nie było konieczne użycie zaawansowanego robota kuchennego, który zgodnie z zaleceniami producenta nie może być używany przez dzieci, nawet pod nadzorem osoby dorosłej. Skoro prowadzenie zajęć dydaktycznych/kulinarnych z wykorzystaniem ww. urządzenia i udziałem dzieci przedszkolnych naraża te dzieci na niebezpieczeństwo, a deklarowany przez Stronę cel można uzyskać za pomocą prostych akcesorii kuchennych, to należy ten wydatek ocenić jako poczyniony z naruszeniem zasady z art. 44 ust. 3 u.f.p. celowości i oszczędności. Zasadnie zatem uznano wydatek za niezwiązany z realizacją zadań przedszkola. Sąd zaaprobował ocenę organów orzekających w sprawie, że wydatki zrealizowane na zakup nw. usług i towarów były niezwiązane z realizacją zadań kształcenia, wychowania i opieki nad dziećmi. SKO zasadnie dostrzegło, że wydatki dotyczą zakupu usług i towarów powszechnie wykorzystywanych do celów prywatnych. Szereg z nich nie miało żadnego związku z realizacją zadań przedszkola, a część z nich dotyczyła towarów, które w ogóle nie były przeznaczone dla dzieci w wieku przedszkolnym. Wydatki te dotyczyły zakupu artykułów spożywczych (kawa, napoje gazowane, słodycze, ciasto), odzieży, obuwia, torebki i prześcieradeł, pasty wybielającej oraz płynów do płukania ust, artykułów kosmetycznych/higienicznych, artykułów ogrodniczych, kwiatów ciętych i wiązanek, świec, podręczników szkolnych do liceum i filmów DVD, zakup leków; artykułów gospodarczych oraz usługi weterynaryjnej. Odnosząc się do poszczególnych wydatków Sąd podziela pogląd SKO, że Skarżąca nie mogła z dotacji pokryć wydatków na zakup kawy, napojów gazowanych, słodyczy i ciast. Co do zasady przepisy nie dopuszczają, podawania dzieciom w przedszkolu kawy, słodyczy, napojów gazowanych, ciast, czy gum do żucia, skoro w żywieniu zbiorowym przedszkolu powinno się uwzględnić rekomendacje z zakresu prawidłowego żywienia dzieci i młodzieży, a także rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 26 lipca 2016 r. w sprawie środków spożywczych przeznaczonych do sprzedaży dzieciom i młodzieży w jednostkach systemu oświaty oraz wymagań, jaki muszą spełniać środki spożywcze stosowane w ramach żywienia zbiorowego dzieci i młodzieży w tych jednostkach. W konsekwencji nie można uznać, że zakupy były przeznaczone dla dzieci w wieku przedszkolnym. Co istotne napoje energetyczne, batony energetyczne, żelki energetyczne, wody witaminowe, napoje detox są polecane dla sportowców i dla osób powyżej 18 roku życia, a nie dla przedszkolaków. Skarżąca zatem nie mogła z dotacji pokryć tych wydatków. Skarżąca tą okoliczność też dostrzegła - na dokumencie księgowym nr [...] odnotowano zapis "NIE Z DOTACJI", co jednoznacznie wskazuje, że wydatek ten nie został zakwalifikowany do rozliczania z dotacji błędnie, zaś jej późniejsze tłumaczenia stanowią jedynie próbę wyjaśnienia błędnego rozliczenia, która nie zasługuje na aprobatę. Ponadto zakupy powyższych artykułów spożywczych nie realizują zadań oświatowych, a tym samym podstawy programowej wychowania przedszkolnego. Należy zwrócić również uwagę, iż zakupów tych dokonywano w małych ilościach (z wyjątkiem artykułów wymienionych w poz. 6 i 19 tabeli), zazwyczaj po jednej sztuce, co wskazuje, że przeznaczone były na wyżywienie tylko dla jednej osoby. Ponadto faktury, będące podstawą poniesienia ww. wydatków nie zawierały opisów w zakresie celu poniesionego wydatku. Rodzaj poniesionego wydatku został tylko wskazany w rozliczeniu dotacji. Wbrew twierdzeniom Skarżącej zakupy te nie służyły realizacji warsztatów kulinarnych oraz uroczystości z udziałem rodziców. Analiza dzienników zajęć nie potwierdziła korelacji między datami zakupu a rzeczywistym przebiegiem zajęć dydaktycznych. Dodatkowo postanowienia Statutu, obowiązującego w 2019 r. wskazywały jednoznaczne, że P. zapewnia odpłatne wyżywienie dla dzieci. Sąd podziela stanowisko SKO, że wydatki na organizację Dnia Matki nie mieszczą się w wydatkach oświatowych, a wskazane w tabeli zaskarżonej decyzji art. spożywcze nie powinny być nagrodą dla dzieci, stanowić wzmocnienie w terapii, uatrakcyjnić zajęcia i pobytu dzieci, co więcej część z tych produktów w ogóle nie nadawała się dla przedszkolaków. W związku z tym podnoszone w powyższej materii zarzuty należało uznać za nieuzasadnione. Zdaniem Sądu, Skarżąca niezasadnie z dotacji pokryła zakup odzieży dla pracowników (odzieży, obuwia, torebki) oraz prześcieradeł. Prawidłowo organy przyjęły, że przedmiotowe wydatki nie zostały poniesione w związku z realizacją zadań szkoły w zakresie kształcenia, wychowani i opieki. W orzecznictwie prezentowany jest pogląd, że nauczyciele prowadzący zajęcia dydaktyczne nie są uprawnieni do otrzymania odzieży ochronnej, ponieważ nie są narażeni na działanie niebezpiecznych i szkodliwych dla zdrowia czynników środowiska pracy. Ponadto, wydatki na odzież roboczą dla nauczycieli, jak i pranie odzieży oraz używanie przez nauczycieli odzieży również nie służy realizacji zadań w zakresie kształcenia, wychowania i opieki (por. wyrok WSA w Lublinie z 25 marca 2015 r., I SA/Gd 1066/14). To samo dotyczy zakupu torebki (nerki). Natomiast odnosząc się do kwestii zakupu prześcieradeł należy wskazać, że na stronie internetowej placówki znajduje się informacja o obowiązku rodzica w zaopatrzenie dziecka we własną pościel. Wobec powyższego trudno uznać, iż wydatki poniesione na zakup prześcieradeł służyły dzieciom. Na uwzględnienie nie zasługują również zarzuty skargi odnoszące się do zakupu artykułów kosmetycznych i higienicznych (pasty wybielającej oraz płynów do płukania ust, artykułów kosmetycznych/higienicznych), gdyż wykazane produkty przeznaczone były dla osób dorosłych (przykładowo pasty wybielające, tampony, podpaski i wkładki, sole do kąpieli i peeling, płyn do soczewek, folie do usuwania żelu/lakieru, aceton). Poza tym wydatki takie nie mają związku z procesem dydaktycznym ani opiekuńczym. Podobnie należało ocenić wydatki przeznaczone na zakup artykułów dekoracyjnych takich jak świece zapachowe czy zakup artykułów ogrodniczych, do których zaliczono m. in. kwiaty cięte, wiązanki. Artykuły te nie były związane z realizacją zadań dydaktycznych ani wychowawczych. Stanowisko Strony, że wydatki na artykuły ogrodnicze służyły tworzeniu kącików przyrodniczych a na świece do zajęć sensorycznych również nie zasługują na uwzględnienie, gdyż po pierwsze w myśl zasady, że ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne, Strona winna była wykazać, że dzieci faktycznie prowadziły w Przedszkolu ogród i kącik przyrodniczy oraz zajęcia sensoryczne. Powyższe powinno znaleźć odzwierciedlenie w postaci dokumentacji potwierdzającej prowadzenie tego typu aktywności nie wyłączając przy tym dokumentacji fotograficznej, tak by móc legitymować przed organami zasadnością wydatkowania środków dotacji na wspomniane produkty. Brak natomiast takich dowodów, co ma miejsce w niniejszej sprawie powoduje, że twierdzenia Strony w podanym zakresie są gołosłowne i nie można ich uwzględnić. Poza powyższym, Sąd przychylił się też do zakwestionowania wydatków odnoszących się do zakupu podręczników szkolnych do liceum i filmów DVD, jako niezwiązanych z realizacją zadań przedszkola w zakresie kształcenia, wychowania i opieki w celach edukacyjnych dzieci w wieku szkolnym i przedszkolnym. Sąd uznał, iż wydatki te nie zasługiwały na uwzględnienie z uwagi na fakt, że tematyka podręczników dla ucznia szkoły średniej ([...]) w sposób oczywisty nie jest przeznaczona dla przedszkolaków. Podobnie płyty DVD z filmami pod tytułem "K." oraz "[...]", które miały być oglądane na Radzie Pedagogicznej, skoro beneficjentami tego wydatku nie byli uczniowie, tylko nauczyciele, zatem wydatek ten nie służył procesowi dydaktyczno-wychowawczemu. Wydatki te zatem nie stanowiły materiału pedagogicznego niezbędnego w procesie edukacji dzieci na etapie wczesnoszkolnym i przedszkolnym. Sąd przychylił się także do zakwestionowania zakupu leków, artykułów gospodarczych oraz usługi weterynaryjnej. Zgodnie z zapisami statutu Przedszkola wobec wychowanków nie mogą być stosowane żadne zabiegi medyczne oraz nie podaje się żadnych leków, a zakup leków dla pracowników nie może być finansowany z dotacji. Zatem środki z dotacji przeznaczone na zakup leków nie stanowią bieżącego wydatku poniesionego na cele działalności Przedszkola. W sprawie zasadnie zakwestionowano także zakup artykułów gospodarczych (przypinki, wykrzyknik na protest nauczycieli, uchwytu na telefon, dwóch kieliszków do wódki) oraz usługi weterynaryjnej. Sąd podziela stanowisko organów, iż zakupów ww. przedmiotów i usługi nie można powiązać z realizacją zadań placówki wychowania przedszkolnego w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, ponieważ nie dotyczą one wychowanków przedszkola. Żaden z ww. wydatków nie stanowił pomocy dydaktycznej, służącej do realizacji programów nauczania, programów wychowawczo-profilaktycznych, czy zadań statutowych przedszkola. Skarżąca nie wykazała, że usługa weterynaryjna dotyczyła królików, które zamieszkiwały w przedszkolu. Nie przedłożyła żadnych dowodów na ten fakt, ponadto nie rozliczała innych kosztów ich utrzymania. Niewiarygodne są twierdzenia Strony, że używała kieliszków, przypinki i uchwytu jasko pomoce dydaktyczne i wychowawcze. Organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji uznał, że strona mogła z dotacji rozliczyć wydatki w kwocie: 24.798,24 zł na wypłatę ekwiwalentów za niewykorzystany urlop; 509,87 zł uznaną przez Burmistrza jako rozliczoną w nieprawidłowych wysokościach; 2.000 zł poniesionej bez dokumentu księgowego; 8.700 zł nienależycie udokumentowaną na wynagrodzenia nauczycieli; 620,48 zł na zakup czasopism; 270,60 zł na prowadzenie strony internetowej; 1.100 zł wynikającej z dwukrotnego ujęcia w rozliczeniu tej samej faktury. Uznał, że wydatki te nie podlegają zwrotowi. Nie podzielił też stanowiska Burmistrza co do pobrania dotacji w nadmiernej wysokości i w tym zakresie umorzył postępowanie. Sąd mając na uwadze, że jest to korzystniejsze dla Strony rozliczenie dotacji przychylił się do podanego rozwiązania. W niniejszej sprawie Skarżącej określono ponadto kwotę dotacji 4.773 zł przypadającej do zwrotu, która nie została wykorzystana do końca 2019 r. Zgodnie z art. 251 ust.1 u.f.p., dotacje udzielone z budżetu jednostki samorządu terytorialnego w części niewykorzystanej do końca roku budżetowego podlegają zwrotowi do budżetu tej jednostki w terminie do dnia 31 stycznia następnego roku, z zastrzeżeniem terminów wynikających z przepisów wydanych na podstawie art. 189 ust. 4. Z kolei art. 251 ust. 4 u.f.p. stanowi, że wykorzystanie dotacji następuje w szczególności przez zapłatę za zrealizowane zadania, na które dotacja była udzielona, albo, w przypadku gdy odrębne przepisy stanowią o sposobie udzielenia i rozliczenia dotacji, wykorzystanie następuje przez realizację celów wskazanych w tych przepisach. Strona zanegowała powyższe twierdząc, iż użycie w art. 251 ust. 4 u.f.p. zwrotu "w szczególności" oznacza, że zapłata (poniesienie) nie jest jedynym sposobem wykorzystania dotacji i że nie należy utożsamiać wydatkowania środków z jej wykorzystaniem, czego przykładem jest wyrok NSA z dnia 14 października 2022 r., sygn. akt I GSK 3095/18). Stwierdziła, że skoro dotacja oświatowa może być wykorzystana wyłącznie na pokrycie wydatków bieżących przedszkola, obejmujących każdy wydatek poniesiony na cele działalności placówki wychowania przedszkolnego, w tym na sfinansowanie wydatków związanych z realizacją zadań organu prowadzącego, o których mowa w art. 10 ust. 1 ustawy - Prawo oświatowe, to zasadne jest stanowisko, że dotacje przeznaczone na cele bezpośrednio związane z kształceniem, wychowaniem i opieką nie muszą być wykorzystywane tylko przez zapłatę za zrealizowanie zadania. Nie można bowiem tracić z pola widzenia najistotniejszej kwestii, a mianowicie, że został osiągnięty cel lub zadanie zostało zrealizowane, zaś wydatki związane z realizacją organu prowadzącego wynikające z art. 10 ust. 1 u.p.o. zalicza usługi księgowe świadczone na potrzeby Przedszkola. Stosownie do zasady, znajdującej swój normatywny wyraz m.in. w art. 211 ust. 2 u.f.p., wszelkie zaplanowane wydatki wygasają z upływem roku budżetowego (a tym samym nie mogą być zrealizowane). Dotyczy to również wydatków finansowanych środkami pochodzącymi z dotacji celowych. W zakresie, w jakim beneficjent nie wykorzystał we właściwym terminie dotacji, powinien dokonać jej zwrotu. Stosownie natomiast do treści ust. 4, art. 251 u.f.p. wykorzystanie dotacji następuje w szczególności przez zapłatę za zrealizowane zadania, na które dotacja była udzielona albo, w przypadku gdy odrębne przepisy stanowią o sposobie udzielenia i rozliczenia dotacji, wykorzystanie następuje przez realizację celów wskazanych w tych przepisach. Organy ustaliły, że zakwestionowane wydatki w wysokości 4.773,00 zł nie stanowiły wydatków bieżących roku 2019, gdyż zostały opłacone nie w 2019 r. lecz 2020 r. Skarżąca ze środków dotacji otrzymanej w 2019 r. rozliczyła wydatek: (1) za usługi księgowe w kwocie 738,00 zł, udokumentowane fakturą z dnia 16 grudnia 2019 r., których termin zapłaty upłynął w dniu 23 grudnia 2019 r., a płatność została dokonana 3 stycznia 2020 r.; (2) na zaliczki na podatek dochodowy PIT z tytułu wypłaty wynagrodzeń pracownikom za styczeń 2019 r. w wysokości 4.035,00 zł, którego zapłata nastąpiła w 7 maja 2020 r., tj. z przekroczeniem ustawowego terminu (20 lutego 2019 r.). Z powyższego jednoznacznie wynika, że mimo tego, że ww. wydatki zostały poniesione w 2020 r., tj. w terminie realizacji zapłaty. W konsekwencji wydatki te nie mogły zostać sfinansowane z dotacji przyznanej na rok 2019, w roku 2020., gdyż dotacja ma charakter roczny, a rokiem budżetowym jest rok kalendarzowy. Wywiedziona z przepisów ustawy o finansach publicznych zasada roczności ma swoje umocowanie również w orzecznictwie NSA, jak i w literaturze. Oznacza to, że dotacja jako przyznawana tylko w danym roku, tylko w tym roku powinna być przez beneficjentów wykorzystana. Okoliczność opłacenia ww. wydatków po terminie ich płatności, w kolejnym roku budżetowym rodzi określone konsekwencji wynikające z przepisów prawa. Niedotrzymanie terminu płatności i poniesienie wydatku w kolejnym roku budżetowym skutkuje koniecznością zwrotu środków dotacyjnych zgodnie z art. 251 ust.1 u.f.p. Nie bez znaczenia przy ocenie tej sytuacji pozostaje także treść przepisu art. 44 ust. 3 pkt 3 w zw. z art.4 ust. 1 pkt 2 u.f.p., który wskazuje, że wydatki publiczne powinny być dokonywane w wysokości i terminach wynikających z wcześniej zaciągniętych zobowiązań. Skarżąca natomiast nie przedstawiła dowodu poniesienia rzeczonego wydatku w 2019 r. W konsekwencji zarzuty skargi w tym zakresie są bezzasadne, gdyż w zaskarżonej decyzji prawidłowo określono kwotę przypadającą do zwrotu jako niewykorzystaną do końca 2019 r. i wyczerpująco uzasadniono motywy rozstrzygnięcia. Odnosząc się natomiast do podnoszonego argumentu przeprowadzenia dowodu z zeznań świadka, która świadczy w Przedszkolu usługi księgowe na okoliczność realizacji przez nią tej usługi oraz rozliczeń z tego tytułu jakie nastąpiły pomiędzy stronami należy wskazać, iż stronie postępowania wprawdzie przysługuje żądanie przeprowadzenia dowodu, które organ powinien uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy, co wynika z art. 78 § 1 k.p.a. Jednak organ nie ma obowiązku uwzględnienia wszelkich wniosków dowodowych. Jak bowiem wynika z § 2 art. 78 k.p.a. organ może nie uwzględnić żądania strony, jeżeli dotyczy ono okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami, chyba że mają one znaczenie dla sprawy. W niniejszej sprawie organy oparły się na dokumentacji stanowiącej m. in.: fakturę z zakreślonym w jej treści terminem zapłaty, wyciągu z konta bankowego, faktycznej zapłaty. Stąd dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów na ustalone okoliczności pozostawało nieuzasadnione. Mając zatem na uwadze powyższe ponoszone zarzuty co do nieprawidłowości uznania kwoty dotacji w wysokości 4.773 zł jako niewykorzystaną do końca 2019 r. należało uznać za chybione. W uwagi na powyższe Sąd stwierdził, że w kontekście kwoty pozostałej do zwrotu, uzasadnienie skargi nie podważyło prawidłowości ustaleń faktycznych organów, a jedynie zawierało polemikę sprowadzającą się do przerzucenia ciężaru wykazania legalności i racjonalności wydatków na organy. Mając zatem na uwadze przytoczone powyżej okoliczności stwierdzenia wymagało, iż Organ odwoławczy zasadnie określił Skarżącej jako organowi prowadzącemu P. dotację przypadającą do zwrotu do budżetu w wysokości określonej zaskarżoną decyzją wraz z odsetkami w wysokości określonymi jak dla zaległości podatkowych. W kwestii z kolei podnoszonego w skardze zarzutu braku precyzyjnego i jednoznacznego wyjaśnienia w uzasadnieniu decyzji podstawy prawnej i terminu, od jakiego naliczane są odsetki przewidziane decyzją odrębnie dla kwoty dotacji przypadającej do zwrotu do budżetu Gminy jako wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem w 2019 r. oraz kwoty dotacji przypadającej do zwrotu do budżetu Gminy jako niewykorzystanej do końca 2019 r. wskazania wymaga, iż zgodnie z art. 252 ust. 6 u.f.p., odsetki od dotacji podlegających zwrotowi do budżetu jednostki samorządu terytorialnego nalicza się począwszy od dnia: 1) przekazania z budżetu jednostki samorządu terytorialnego dotacji wykorzystanych niezgodnie z przeznaczeniem; 2) następującego po upływie terminów zwrotu określonych w ust. 1 i 2 w odniesieniu do dotacji pobranej nienależnie lub w nadmiernej wysokości. Jak wcześniej Sąd wskazywał, zwrotowi do budżetu jednostki samorządu terytorialnego podlega tylko ta część dotacji, która została wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem, nienależnie udzielona lub pobrana w nadmiernej wysokości. Kwoty zwracanych dotacji powiększane są o odsetki. Odsetki od kwot dotacji podlegających zwrotowi liczone są tak jak dla zaległości podatkowych. Termin początkowy naliczania odsetek jest różny w zależności od podstawy zwrotu dotacji. W przypadku dotacji wykorzystanych niezgodnie z przeznaczeniem termin naliczania odsetek ma charakter sankcyjny, ponieważ odsetki naliczane są począwszy od dnia przekazania dotacji z budżetu jednostki samorządu terytorialnego. Dotacja traktowana jest tak, jakby od początku podlegała obowiązkowi zwrotu. W tym przypadku odsetki pełnią zatem wyraźnie zaakcentowaną funkcję represyjną, co jest uzasadnione, winę bowiem za wykorzystanie dotacji niezgodnie z przeznaczeniem najczęściej ponosi podmiot dotowany (Podobnie K. Sawicka [w:] M. Karlikowska, W. Miemiec, Z. Ofiarski, K. Sawicka, Ustawa..., art. 252, s. 692..). W przypadku natomiast dotacji pobranych nienależnie lub w nadmiernej wysokości odsetki nalicza się począwszy od dnia następującego po upływie terminów na ich zwrot, co jest rozwiązaniem korzystniejszym dla dotowanego. W zaskarżonej decyzji wskazano zarówno przepisy, z których wynika sposób naliczania odsetek od dotacji podlegających zwrotowi do budżetu jednostki samorządu terytorialnego, jak i kwotę od której odsetki są naliczane. Organ nie miał jednak obowiązku wyliczenia kwot odsetek w decyzji, bowiem art. 252 u.f.p. mówi o obowiązku zwrotu odsetek oraz określa początkową datę ich naliczania. Brak tego obowiązku wydaje się oczywisty z uwagi na to, że w chwili wydania decyzji nie jest jeszcze znana data końcowa naliczania odsetek, tj. dzień, w którym zostanie zwrócona kwota dotacji podlegającej zwrotowi, wynikająca z decyzji. Stąd Sąd nie podzielił podnoszonej argumentacji Skarżącej wskazujące na uchybienia w powyższym zakresie. Sąd nie stwierdził też żadnego naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź innych przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności. Organ odwoławczy w rozpatrywanej sprawie działał na podstawie przepisów prawa i dokonał prawidłowej oceny w oparciu o materiał dowodowy zebrany i rozpatrzony w sposób wyczerpujący. Wbrew argumentacji Strony nie doszło też do naruszenia art. 8 na temat którego Sąd w treści uzasadnienia zajął stanowisko jak i art. 9 i art. 10 § 1k.p.a. Przepisy te statuują zasady informowania stron oraz czynnego udziału strony w postępowaniu. Jak wynika z akt sprawy z toku postępowania Strona była zawiadamiana o czynnościach organu. Umożliwiono Stronie także wypowiedzenie się co do zebranego w sprawie materiału dowodowego i zgłoszenia żądań. Zarzut naruszenia przepisów postępowania nie może natomiast sprowadzać się do samej polemiki z ustaleniami poczynionymi w uzasadnieniu rozstrzygnięcia organu, czy do odmiennej oceny materiału dowodowego, lecz winien polegać na wykazaniu, jakich konkretnie uchybień w świetle norm prawnych, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego dopuściły się organy podatkowe. Sam fakt, że materiał dowodowy został przez organy oceniony odmiennie niż oczekiwała tego Strona, nie świadczy o naruszeniu zasad postępowania wyrażonych w k.p.a. Wobec powyższego określenie wobec Skarżącej obowiązku zwrotu dotacji jest pochodną szeregu prawidłowych ustaleń, czynionych zgodnie z wymogami prawa i odpowiada wysokości kwot wskazanych w sentencji zaskarżonej decyzji. Organ poza tym w sposób kompletny i zrozumiały wyjaśnił także zasadnicze powody podjętego rozstrzygnięcia, wypełniając tym samym kryteria przepisu art. 107 § 3 k.p.a. Wbrew zarzutom skargi, działanie organu nie stanowi w tym zakresie naruszenia obowiązujących przepisów prawa. W ocenie Sądu, nie były też zasadne zarzuty skargi dotyczące naruszenia pozostałych przepisów postępowania, tj. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1k.p.a. w zw. z 78 § 1k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art.136 k.p.a. Wbrew zarzutom skargi, zgromadzony w przedmiotowej sprawie materiał dowodowy był kompletny i wystarczający do wydania decyzji przez organ odwoławczy. To natomiast, że organ odwoławczy podzielił argumentację organu pierwszej instancji, ale i w pewnej części ją nawet zmodyfikował na korzyść Strony, nie oznacza, że nie rozpoznał wniesionego przez Skarżącą środka odwoławczego, a jego rozstrzygnięcie było wynikiem powtórzenia twierdzeń i ustaleń organu pierwszej instancji, jak twierdzi Strona. W stanie niniejszej sprawy wyrażenie przez organ odwoławczy w przeważającym zakresie zbieżnej oceny tego samego stanu faktycznego, jaką wyraził organ pierwszej instancji, nie mogło stanowić też o naruszeniu zasady dwuinstancyjności postępowania podatkowego. Podkreślić należy, że organ odwoławczy zasadnie oparł się na materiale dowodowym zgromadzonym w toku kontroli i postępowania przed organem pierwszej instancji. Przeciwnie do zarzutów skargi, organ odwoławczy odniósł się również do wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu. Spowodowało to - zdaniem Sądu - brak podstaw do uznania, że doszło do naruszenia zasad ogólnych Kodeksu postępowania administracyjnego, jak również zasad dotyczących zgromadzenia i oceny materiału dowodowego w sposób, który mógłby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia sprawy. Odmienna zaś ocena materiału dowodowego, niż jak to chciałaby Skarżąca (o czym już wspomniano wyżej), nie stanowi naruszenia przepisów postępowania administracyjnego. Sąd nie dopatrzył się też naruszenia przez organy zasad postępowania, tj. art. 7, art. 8, a także art. 75, art. 77, art. 80 i art. 107 § 1 k.p.a., które Skarżąca upatruje m.in. w zarzucanych brakach postępowania dowodowego oraz wskazanych wyżej nieprawidłowościach w wydatkowaniu środków z dotacji oświatowej. Zarzuty te są nieuzasadnione. Organy w obszarze sprawy przeprowadziły ustalenia na podstawie dołączonych do akt sprawy dokumentów. Materiał dowodowy zaś oceniono wnikliwie i prawidłowo. Dlatego też nie zachodziła potrzeba przeprowadzania dalszych dowodów zgłaszanych przez Skarżącą, zwłaszcza gdy okoliczności, na podstawie których rozstrzygnięcie zapadło, było udowodnione wyczerpującymi dowodami, postępowanie oparte było głównie na dowodach z dokumentów, zaś stan faktyczny sprawy na ich podstawie został ustalony z poszanowaniem obowiązujących przepisów, a sprawa została dostatecznie wyjaśniona. Fakt natomiast poniesienia wydatku oraz jego prawidłowego przeznaczenia nie może być wykazany wyłącznie zeznaniami świadków, do czego zmierza Skarżąca. Zgodnie z art. 36 ust. 1 u.f.z.o. organ dotujący ma prawo kontroli prawidłowości pobrania i wykorzystania dotacji, a obowiązkiem beneficjenta jest udowodnienie, że dotacja została pobrana i wykorzystana zgodnie z przeznaczeniem (por. wyroki: WSA w Gdańsku z 20.09.2011 r., I SA/Gd 686/11; WSA w Lublinie z 13.07.2012 r., I SA/Lu 384/12). Ponadto, ocenić należy, że zarzuty dotyczące nieprzesłuchania świadków zmierzają w istocie do przerzucenia ciężaru dowodu w tym zakresie na organ. Skarżąca nie przedstawiła przy tym własnych analiz okoliczności, które miałyby być wykazane za pomocą dowodu z zeznań świadków, co w świetle art. 78 § 1 k.p.a. dodatkowo podważa celowość przeprowadzenia przez organ dowodu z przesłuchania świadków. Z kolei rozpoznając sprawę organy wskazały na te dowody, którym odmówiły wiarygodności podając motywy tej oceny. W okolicznościach sprawy nie było też podstaw do zastosowania art. 7a k.p.a ani do art. 81a § 1 k.p.a. W ślad za wyrokiem NSA z 25 maja 2020 r. sygn. akt II OSK 3031/19 Sąd jedynie zauważa, że przesłanka niedających się usunąć wątpliwości występuje, gdy nie ma dowodów i nie ma możliwości ich uzyskania. Zasada ta oznacza, że wątpliwości faktyczne rozstrzygnąć należy na korzyść strony tylko wtedy, gdy przez reguły oceny dowodów wskazane w art. 80-81 k.p.a. organ nie jest w stanie ustalić stanu faktycznego. W niniejszej sprawie stan faktyczny został ustalony i to w sposób prawidłowy. Organ II instancji nie naruszył również zasady praworządności wynikającej z art. 6 i 7 k.p.a. Działania organu oparte były ściśle na przepisach prawa. Wobec zaprezentowanych okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2026 r. poz. 143) skargę oddalił.