I SA/Gd 998/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska, Sędziowie Sędzia NSA Sławomir Kozik, Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Dorota Kotlarek, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 13 marca 2019 r. sprawy ze skargi K. P. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem z dnia 11 października 2017 roku o sygn.. akt I SA/Gd 1003/17 dotyczącego decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w z dnia 8 marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2016 rok oddala skargę o wznowienie postępowania Wyrokiem z dnia 11 października 2017 r. w sprawie I SA/Gd 1003/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę K. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 8 marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2016 rok. Odpis tego wyroku wraz z uzasadnieniem został doręczony skarżącej K. P. w dniu 17 listopada 2017 r., a w dniu 8 stycznia 2018 r. referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wydał postanowienie, że orzeczenie jest prawomocne od dnia 19 grudnia 2017 r.. W piśmie z dnia 29 października 2018 r. K. P. wniosła skargę o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem z dnia 11 października 2017 r. w sprawie I SA/Gd 1003/17. Żądanie uchylenia tego wyroku i uchylenia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego strona uzasadniła podstawą z art. 273 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. 2018 r. poz. 1302) powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", tj. późniejszym wykryciem prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy. Stwierdziła, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach w sprawach II FSK 1087/16, II FSK 2230/17, II FSK 541/17 i II FSK 1336/17 uchylił wydane przez Sąd pierwszej instancji wyroki oraz decyzje SKO i wskazał na niewyjaśnione w tych sprawach okoliczności dotyczące posiadania samoistnego oraz konieczność uzupełnienia materiału dowodowego o czynności wymienione w zacytowanych przez stronę fragmentach uzasadnień powyższych wyroków NSA. Podniosła także, że z uzasadnieniami cytowanych wyroków NSA skarżąca najwcześniej mogła się zapoznać dnia 7 sierpnia 2018 r., co czyni skargę o wznowienie postępowania w sprawie I SA/Gd 1003/17 wniesioną we właściwym terminie. W piśmie procesowym złożonym na rozprawie w dniu 13 marca 2019 r. skarżąca poparła zarzuty i wnioski skargi dodatkowo wskazując, że za koniecznością uchylenia wyroku w sprawie I SA/Gd 1003/17 przemawia okoliczność, iż jest on oparty na innym wyroku WSA w Gdańsku z dnia 28 marca 2016 r. sygn. akt I SA/Gd 1744/16, który to został uchylony przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 17 maja 2018 r., sygn. akt II FSK 2230/17. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga o wznowienie postępowania podlega oddaleniu. Należy przede wszystkim wskazać, że postępowanie wznowieniowe jest postępowaniem polegającym na ponownym rozpoznaniu i rozstrzygnięciu sprawy prawomocnie zakończonej, bowiem dotyczy, stosownie do treści art. 270 p.p.s.a., postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem. Wznowić postępowanie można jedynie w sytuacjach, gdy zachodzą oznaczone w przepisach ustawy (od art. 271 do art. 273 p.p.s.a.) przyczyny wznowienia, a także, gdy został zachowany termin do złożenia wniosku o wznowienie określony w art. 277 p.p.s.a.. Postępowanie wznowieniowe składa się z dwóch etapów, co wyraźnie wynika z art. 280 § 1 p.p.s.a.. Pierwszy etap sprowadza się do badania na posiedzeniu niejawnym, czy skarga o wznowienie wniesiona jest w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. Chodzi w tym i przypadku nie o badanie, czy rzeczywiście przyczyny wznowienia istnieją, ale czy skarżąca wskazała w skardze podstawę wznowienia i czy wskazana przez nią podstawa odpowiada jednej z podanych w ustawie przyczyn uzasadniających żądanie wznowienia. W braku jednego ze wskazanych wymagań sąd odrzuci skargę, jeżeli zaś spełnione zostały wskazane wyżej wymogi, sąd przystępując do drugiego etapu wyznacza rozprawę. W związku z powyższym w pierwszej kolejności Sąd uznał, że skarga wniesiona w niniejszej sprawie oparta jest na ustawowej podstawie wznowienia, gdyż strona powołała art. 273 § 3 p.p.s.a. jako podstawę żądania. Stwierdzenie powyższe spowodowało konieczność rozpatrzenia niniejszej sprawy na rozprawie i rozważenia zasadności wniesionej skargi. Konfrontując powołaną w piśmie strony podstawę wznowienia z regulacjami ustawowymi w tym zakresie należy przede wszystkim stwierdzić, że zgodnie z art. 273 § 3 zd. 1 p.p.s.a. można żądać wznowienia postępowania w razie późniejszego wykrycia prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy. Z powołanego przepisu wynika zatem jednoznacznie, że późniejsze wykryte orzeczenie musi dotyczyć tej samej sprawy. Nie chodzi w tym przypadku o takie same czy podobne sprawy, lecz o orzeczenia tożsame zarówno pod względem podmiotowym, jak i przedmiotowym. W aspekcie podmiotowym chodzi o identyczność strony w postępowaniu, natomiast w aspekcie przedmiotowym - o stan faktyczny, podstawę prawną, treść żądania strony (uprawnienia) lub treść obowiązku (B. Adamiak, Przesłanki tożsamości sprawy sądowoadministracyjnej, Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego 2007/1/7). Warunek ten jest spełniony w wypadku tożsamości przedmiotu i stron postępowania, a więc wówczas, gdy może i powinien być zgłoszony zarzut powagi rzeczy osądzonej. Stosownie do art. 171 p.p.s.a. wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia. Podstawa restytucyjna z art. 273 § 3 p.p.s.a. związana jest z istnieniem bezwzględnej negatywnej przesłanki procesowej, jaką jest powaga rzeczy osądzonej, przysługująca prawomocnym orzeczeniom (A. Kabat w pracy zbiorowej: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, 2009, wyd. III., s. 755). W pełni aktualne pozostaje na gruncie niniejszych rozważań postanowienie Sądu Najwyższego z 5 maja 1967 r., I PZ 20/67 (OSNC 1967, nr 11, poz. 209), przyjmujące, że podstawę skargi o wznowienie postępowania stanowić może "tylko takie wykryte później prawomocne orzeczenie dotyczące tego samego stosunku prawnego, które było już prawomocne, zanim zapadł wyrok w postępowaniu, którego wznowienia się żąda". Wymienione w skardze o wznowienie postępowania oraz piśmie procesowym złożonym na rozprawie w dniu 13 marca 2019 r. wyroki nie są tożsame z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 11 października 2017 r. w sprawie I SA/Gd 1003/17, o którego wznowienie wnosi skarżąca, nie dotyczą one bowiem skargi na to samo rozstrzygnięcie organu podatkowego. Powołanie orzeczeń, które w ocenie strony świadczą o zasadności argumentacji prezentowanej przez nią w toku prawomocnie zakończonego skarżonym wyrokiem postępowania sądowoadministracyjnego, nie może zostać uznane za wskazujące na późniejsze wykrycie prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy w rozumieniu art. 273 § 3 p.p.s.a.. Ze względu na powyższe należy stwierdzić, że skarga o wznowienie postępowania w niniejszej sprawie nie została oparta na ustawowej podstawie, o jakiej mowa w art. 273 § 3 p.p.s.a., bowiem samo powołanie podstawy skargi o wznowienie postępowania w zakresie przesłanek z art. 271-273 p.p.s.a. w skardze nie oznacza, że skargę tę rzeczywiście oparto na ustawowej podstawie wznowienia. Z tego względu orzeczono w myśl art. 282 § 2 p.p.s.a. o oddaleniu skargi o wznowienie postępowania.