II SA/Gd 1118/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Górska (spr.) Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Asesor WSA Wojciech Wycichowski po rozpoznaniu w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 kwietnia 2025 r. sprawy ze skargi O. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia 12 września 2024 r., nr WI-I.7843.1.81.2024.GM w przedmiocie sprzeciwu w sprawie robót budowlanych oddala skargę. Skarga O. S.A. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia 12 września 2024 r., nr WI-I.7843.1.81.2024.GM, wniesiona została w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: W dniu 10 czerwca 2024 r. skarżąca Spółka zgłosiła zamiar wykonania robót budowlanych polegających na montażu radiokomunikacyjnej telefonii komórkowej na istniejącej wieży [...], w skład której wchodzą: antenowe konstrukcje wsporcze, anteny, okablowanie, urządzenia sterujące na działce nr [...], obręb N., gmina S. Decyzją z dnia 1 lipca 2024 r., nr B.6743.1800.2024.MG, wydaną na podstawie art. 30 ust. 7 pkt 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2024 r., poz. 725), Starosta Kartuski wniósł sprzeciw do dokonanego zgłoszenia. Uzasadniając wydaną decyzję, organ wskazał, że z dołączonej do wniosku analizy występowania obszaru pól elektromagnetycznych o poziomach równych lub większych od dopuszczalnych wynikających z rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz.U. z 2019 r., poz. 2448) wynika, że zasięg pól elektromagnetycznych o gęstości mocy powyżej wartości dopuszczalnych wykracza poza działkę objętą inwestycją a zatem obszar oddziaływania planowanej inwestycji obejmuje również działki nr [...]-[...] obręb N., gmina S. Z powyższego, zdaniem organu, wynika, że obszar występowania pól nie wyklucza występowania interesu prawnego podmiotów mających tytuł prawny do działek, nad którymi przekroczony będzie dopuszczalny poziom promieniowania elektromagnetycznego, mimo że będzie on występować na znacznych wysokościach, w miejscach niedostępnych dla ludności. Tym samym, planowane zamierzenie może zwiększać ograniczenia lub uciążliwości dla terenów sąsiednich, a więc inwestycja wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez skarżącą Spółkę, zaskarżoną decyzją z dnia 12 września 2024 r., Wojewoda Pomorski utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wydanej decyzji organ wskazał, że Starosta niewłaściwie wniósł sprzeciw na podstawie art. 30 ust. 7 pkt 4 ustawy – Prawo budowlane. Organ wskazał przy tym, że instalacja dodatkowych anten sektorowych na istniejącej stacji bazowej powoduje emisję fal elektromagnetycznych, które sięgają nieruchomości sąsiednich, co wynika z "załącznika nr 3" do przedłożonej analizy środowiskowej: "Wyniki obliczeń zasięgów pól elektromagnetycznych o gęstości mocy powyżej wartości dopuszczalnych - Widok poziomy". Powyższe powodowałoby konieczność rozważenia ewentualnego udziału w postępowaniu podmiotów posiadających nieruchomości w tym obszarze w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę bądź przebudowę obiektu budowlanego. Jednakże, argumentacja organu I instancji jest niewystarczająca dla możliwości zastosowania art. 30 ust. 7 pkt 4 Prawa budowlanego. Obowiązkiem organu stosującego art. 30 ust. 7 pkt 4 ustawy jest bowiem uprawdopodobnienie, że planowana inwestycja wprowadzi, utrwali bądź zwiększy ograniczenia lub uciążliwości dla terenów sąsiednich. Z kolei, samo objęcie działki sąsiedniej obszarem oddziaływania w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy - Prawo budowlane, bez wskazania konkretnych przepisów wskazujących na możliwość ograniczenia zabudowy działki sąsiedniej a w konsekwencji potencjalna możliwość naruszenia interesów jej właściciela, jest niewystarczające do nałożenia obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę zamiast wzmaganego ustawą zgłoszenia. Starosta nie wskazał zaś żadnych konkretnych uciążliwości ograniczających zabudowę działki sąsiedniej, które spowoduje przedmiotowa inwestycja. Organ odwoławczy zauważył przy tym, że obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę de facto nie został nałożony na inwestora, bowiem wzmianka o nim pojawia się w uzasadnieniu zamiast w rozstrzygnięciu zaskarżonej decyzji. Brak orzeczenia w osnowie decyzji o całości sprawy stanowi zaś naruszenie art. 107 § 1 pkt 5 k.p.a. Zdaniem organu odwoławczego, sprzeciw wobec zgłoszenia powinien być wniesiony na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego. Organ wskazał przy tym, że zgodnie z treścią zgłoszenia zamiarem inwestora jest montaż instalacji radiokomunikacyjnej telefonii komórkowej O. na istniejącej wieży [...]. w skład, której wchodzą: antenowe konstrukcje wsporcze, anteny, okablowanie, urządzenia sterujące na działce nr [...], obręb N., gmina S. Z opisu planowanych robót budowlanych zamieszczonego w zgłoszeniu, jak również z załączonej dokumentacji pod nazwą "rysunki i szkice wykonawcze" wynika, że "instalacja" planowana jest na istniejącej wieży kratowej typu BOT-E4 60 o wysokości 60,0 m i wysokości całkowitej 61,95 m n.p.t o konstrukcji kratownicy przestrzennej o przekroju trójkątnym. Zgodnie z punktem 3.1 opisu technicznego projektuje się: 3 anteny sektorowe mocowane do projektowanych wsporników na istniejącej wieży kratowej (poziom 53,6 m n.p.t.); 1 antenę radioliniową o średnicy 0,6 m mocowaną do projektowanego wspornika (poziom 53,6 m n.p.t.), moduły radiowe mocowane do projektowanych wsporników przy antenach sektorowych; wsporniki: WSI (3 szt.), WS2 (1 szt.) oraz WS3 (3 szt.) dla anten sektorowych, radioliniowych oraz modułów RRU, urządzenia sterujące posadowione u podnóża wieży na systemowych ramach, wyposażone w podesty robocze, ogrodzone, elementy dróg kablowych, 1 pomost roboczy (poziom 51,1 m n.p.t.). Ostatecznie, w wyniku dokonanych robót budowlanych w skład całego obiektu docelowo wchodzić będą: istniejąca wieża kratowa typu BOT-E4 60 o wysokości całkowitej 61,95 m n.p.t., istniejące anteny sektorowe, anteny radioliniowe i podjednostki nadawcze RRU zlokalizowane w górnej części wieży (należące do operatora P.), istniejące urządzenia sterujące zamknięte w systemowej szafie posadowionej u podnóża wieży na stalowej ramie (należące do operatora P.), istniejące ogrodzenie po obrysie wieży, wyposażone w furtkę, zlokalizowane u podstawy wieży, projektowane anteny sektorowe - 3 szt., antena radioliniowa - 1 szt., podjednostki nadawcze RRU zlokalizowane w górnej części wieży (należące do operatora O.2), projektowane urządzenia sterujące zamknięte w systemowych szafach u podnóża wieży (należące do operatora O.2), projektowane ogrodzenie okalające urządzenia sterujące zlokalizowane u podnóża wieży (należące do operatora O.2), projektowane i istniejące elementy dróg kablowych. Zdaniem organu, planowana inwestycja stanowi w rzeczywistości rozbudowę istniejącej już stacji bazowej telefonii komórkowej (operatora P.) z uwagi na montaż dodatkowego osprzętu w postaci antenowych konstrukcji wsporczych, anten sektorowych, okablowania, urządzeń sterujących na istniejącej stacji bazowej. Z uwagi na planowaną instalację elementów, w tym głównie trzech anten sektorowych, dojdzie do zmiany parametrów stacji bazowej w zakresie zmiany rozkładu pól elektromagnetycznych oraz zwiększenia sumarycznej mocy anten. Z kolei, rozbudowa obiektu budowlanego nie jest zwolniona z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę w świetle art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. a ustawy – Prawo budowlane. Tym samym, planowany zakres robót rodzi konieczność realizacji inwestycji w oparciu o pozwolenie na budowę i uzasadniał wniesienie sprzeciwu w sprawie zgłoszonych robót budowlanych na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. W skardze skarżąca Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji, zarzucając: 1) naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 7 w zw. z art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego sprawy, co doprowadziło Wojewodę do poczynienia w zaskarżonej decyzji całkowicie dowolnych i nieuprawnionych ustaleń faktycznych polegających na uznaniu, że planowana inwestycja stanowi rozbudowę istniejącej wieży i wymaga pozwolenia na budowę; 2) naruszenie przepisów prawa materialnego w postaci: a) art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane poprzez błędne zastosowanie i uznanie, że wniesienie sprzeciwu przez Starostę do zgłoszonych robót budowlanych winno nastąpić w oparciu o ww. przepis, w sytuacji gdy planowana inwestycja stanowi wyłącznie modernizację istniejącej wieży kratowej, a zatem przedsięwzięcie wymagające jedynie zgłoszenia budowy, a nie wydania pozwolenia na budowę; b) art. 3 ust. 6 w zw. z art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. a ustawy – Prawo budowlane polegające na błędnej wykładni, skutkującej uznaniem, że montaż projektowanych elementów instalacji radiotelekomunikacyjnej na istniejącej wieży [...] stanowi rozbudowę istniejącej wieży, co wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, gdy w istocie planowana inwestycja stanowi jedynie modernizację już istniejącej wieży. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Pomorski wniósł o jej oddalenie, w pełni podtrzymując stanowisko i argumentację zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935), dalej jako p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.). Z kolei z art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W tak zakreślonych granicach przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie była decyzja Wojewody Pomorskiego z dnia 12 września 2024 r., którą utrzymano w mocy decyzję Starosty Kartuskiego z dnia 1 lipca 2024 r. w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zgłoszenia skarżącej Spółki dotyczącego robót budowlanych, zmieniając jednakże podstawę prawną wniesionego sprzeciwu. Materialnoprawną podstawą wydanych w sprawie decyzji są przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2024 r., poz. 725 ze zm.). Zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 28 ust. 1 tej ustawy roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Art. 29 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane zawiera katalog obiektów, a ust. 3 katalog robót budowlanych, których budowa/ wykonywanie nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, natomiast wymaga zgłoszenia, o którym mowa w art. 30. Natomiast art. 29 ust. 2 zawiera katalog obiektów, a ust. 4 robót budowlanych, których budowa/wykonywanie nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę oraz zgłoszenia, o którym mowa w art. 30. W myśl art. 30 ust. 5 ustawy – Prawo budowlane zgłoszenia należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych. Organ administracji architektoniczno-budowlanej, w terminie 21 dni od dnia doręczenia zgłoszenia, może, w drodze decyzji, wnieść sprzeciw. Do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli organ administracji architektoniczno-budowlanej nie wniósł sprzeciwu w tym terminie. Zgodnie zaś z art. 30 ust. 6 tej ustawy organ administracji architektoniczno-budowlanej wnosi sprzeciw, jeżeli: 1) zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę; 2) budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, inne akty prawa miejscowego lub inne przepisy; 3) zgłoszenie dotyczy budowy tymczasowego obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 7, w miejscu, w którym taki obiekt istnieje; 4) roboty budowlane zostały rozpoczęte z naruszeniem ust. 5. W niniejszej sprawie bezsporne jest, że skarżąca Spółka dokonała zgłoszenia zamierzenia budowlanego, wobec którego został wniesiony sprzeciw na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane. Sporne w sprawie jest to, czy planowane przez skarżącą roboty polegające na montażu radiokomunikacyjnej telefonii komórkowej na istniejącej wieży O.2 Spółka z o.o., w skład której wchodzą: antenowe konstrukcje wsporcze, anteny, okablowanie, urządzenia sterujące na działce nr [...], obręb N., gmina S. – mogą być objęte zgłoszeniem (jak wywodzi skarżąca), czy też wymagają uzyskania pozwolenia na budowę, co stanowiło podstawę sprzeciwu (jak orzekł organ w zaskarżonej decyzji). Przy czym, skarżąca powołuje się na obowiązujący od 19 września 2020 r. art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. a ustawy – Prawo budowlane, zgodnie z którym wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu na obiektach budowlanych stanowiących albo niestanowiących całości techniczno-użytkowej urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, a także związanego z tymi urządzeniami osprzętu i urządzeń zasilających, o wysokości powyżej 3 m, nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, natomiast wymaga zgłoszenia. Z kolei, w ocenie Wojewody planowana inwestycja stanowi w rzeczywistości rozbudowę istniejącej już stacji bazowej telefonii komórkowej. Rozpoznając niniejszą sprawę, Sąd miał zaś na uwadze ugruntowane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowisko, że przy kwalifikowaniu danych robót do kategorii instalowania, montażu, czy budowy nie ma miejsca na automatyzm. W każdym przypadku właściwe zakwalifikowanie takich robót musi poprzedzać szczegółowa analiza technicznych założeń projektu przewidzianego do realizacji lub zrealizowanego (zob. wyrok NSA z 18 września 2024 r. sygn. II OSK 1607/24 i przywołane w nim orzecznictwo; dostępny na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). W konsekwencji, możliwość skorzystania z trybu zgłoszenia (art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. a Prawa budowlanego) warunkowana jest charakterem planowanej inwestycji i może nastąpić tylko wówczas, gdy umiejscowienie instalacji na obiektach budowlanych nie stanowi budowy tych obiektów (zob. odpowiednio wyroki NSA: z 12 października 2016 r. sygn. II OSK 3341/14; z 16 lutego 2017 r. sygn. II OSK 1424/15; z 22 lutego 2017 r. sygn. II OSK 1494/15; z 19 stycznia 2018 r. sygn. II OSK 848/16 – które odwołują się do nieobowiązującej już treści art. 29 ust. 2 pkt 15 tej ustawy dotyczącego instalowania urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, na obiektach budowlanych, jednakże w odniesieniu do pojęcia "instalowania na obiektach budowlanych antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych" pozostają aktualne). A zatem w każdej sprawie należy rozgraniczyć "instalowanie" urządzeń od budowy (rozbudowy, przebudowy) budowli, jaką jest stacja bazowa telefonii komórkowej. Co więcej, niezależnie od tego, czy instalowanie urządzeń na obiektach budowlanych zawiera w sobie instalowanie antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych (nowelizacja art. 29 ust. 2 pkt 15 z 2010 r.), czy instalowanie stanowiących albo niestanowiących całości techniczno-użytkowej urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, a także związanego z tymi urządzeniami osprzętu i urządzeń zasilających, na obiektach budowlanych (nowelizacja art. 29 ust. 2 pkt 15 od 25 października 2019 r.), to istotne jest, czy instalowanie tego rodzaju urządzeń prowadzić będzie do zmiany parametrów technicznych lub użytkowych obiektu budowlanego czy też jego charakterystycznych parametrów np. kubatury. Nowelizacja Prawa budowlanego w tej części, na co wskazuje uzasadnienie projektu ustawy z dnia 30 sierpnia 2019 r. o zmianie ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2019 r., poz. 1815), związana była z problemem klasyfikacji poszczególnych typów inwestycji telekomunikacyjnych, a nie zasadniczo zakresem normy prawnej wynikającej z art. 29 ust. 2 pkt 15. Jej zamiarem było uszczegółowienie rodzaju urządzeń jakie mogą być instalowane na obiektach budowlanych. Nowelizacją tą nie przesądzono aby co do zasady budowa (rozbudowa) stacji bazowej była możliwa bez pozwolenia na budowę. W dalszym ciągu przepis ten dotyczy problematyki "instalowania na obiektach budowlanych." Aktualne zatem pozostają podglądy wyrażane na tle przepisu art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego (obowiązującego do 18 września 2020 r.), który został zastąpiony przez art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. a Prawa budowlanego). A zatem zakwalifikowanie określonych robót jako instalowanie antenowych konstrukcji wsporczych oraz instalacji radiokomunikacyjnych na obiektach budowlanych może nastąpić tylko wtedy, gdy ich umiejscowienie na obiektach budowlanych nie stanowi rozbudowy, nadbudowy lub przebudowy tych obiektów. Podkreślenia wymaga, że art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. a Prawa budowlanego ma zastosowanie jedynie do tego rodzaju robót budowlanych, które polegają na instalowaniu, a więc prostym montowaniu (zakładaniu, umieszczaniu) określonych urządzeń (np. radiokomunikacyjnych) na istniejących legalnie obiektach budowlanych. Zakresem przedmiotowym powyższego przepisu nie są objęte złożone roboty budowlane obejmujące nie tylko instalowanie nowych urządzeń, lecz także deinstalowanie już istniejących urządzeń, na skutek których dojdzie do zmiany parametrów technicznych lub użytkowych stacji, gdyż tego rodzaju kumulacja prac budowlanych wykracza poza warunki zwolnienia wynikającego z art. 29 Prawa budowlanego (zob. wyrok NSA z 6 lipca 2022 r. sygn. II OSK 1967/19, orzeczenia.nsa.gov.pl). Skład orzekający podziela pogląd wyrażony w orzecznictwie NSA, że "instalowanie" jest innym rodzajem robót budowlanych, niż rozbudowa, przebudowa, czy remont. Definiowane jest jako montowanie urządzeń technicznych, a synonimy tego słowa to montować, podłączać, zamontowywać, zakładać. Pojęcie instalowanie odnosi się do wykonywania robót budowlanych polegających na umocowaniu (połączeniu, złączeniu) jakiegoś elementu do istniejącej już konstrukcji nośnej. Wyraz "instalowanie" oznacza zatem wykonywanie prostych prac odnoszących się np. do poszczególnych elementów stacji bazowej, jej pojedynczych urządzeń lub konstrukcji, a nie do budowy takiej stacji jako całego zamierzenia budowlanego. Pojęcie "instalowanie" stanowi roboty budowlane wykonywane na istniejących już obiektach, które służą za nośnik dla owej instalacji urządzeń i na których mają one być zamontowane. Natomiast zamierzenie budowlane polegające na wykonaniu nośnika i zainstalowaniu na nim urządzeń – obejmuje szerszy zakres robót niż tylko instalacja i może wiązać się już z budową obiektu budowlanego (budowli), a więc z obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę (zob. wyrok NSA z 7 lutego 2023 r. sygn. II OSK 2786/21, orzeczenia.nsa.gov.pl). Stacja bazowa telefonii komórkowej jest budowlą stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami (art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego), a tym samym stanowi obiekt budowlany wymagający zgodnie z art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego pozwolenia na budowę (zob. wyroki NSA z: 21 stycznia 2016 r. sygn. II OSK 1224/14; 15 lutego 2017 r. sygn. II OSK 596/17; 20 stycznia 2017 r. sygn. II OSK 1148/15; 12 kwietnia 2018 r. sygn. II OSK 1389/16, orzeczenia.nsa.gov.pl). Wobec powyższego art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. a Prawa budowlanego (podobnie jak wcześniej art. 29 ust. 2 pkt 15) nie ma zastosowania do robót budowlanych stanowiących budowę (rozbudowę, przebudowę) stacji bazowej telefonii komórkowej, bowiem zgodnie z art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego przez budowę należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego. W myśl art. 3 pkt 7 Prawa budowlanego przez roboty budowlane należy rozumieć budowę, a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego. Z kolei, przebudowa to wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji; w przypadku dróg są dopuszczalne zmiany charakterystycznych parametrów w zakresie niewymagającym zmiany granic pasa drogowego (art. 3 pkt 7a). Remont oznacza zaś wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a niestanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym (art. 3 pkt 8). Jednocześnie należy zaznaczyć, że wskazanie parametrów charakterystycznych w art. 3 pkt 7a Prawa budowlanego ma charakter jedynie przykładowy, zaś w przypadku stacji bazowej telefonii komórkowej do tego rodzaju parametrów zaliczyć niewątpliwie należy moc EIRP anten zamontowanych na danym obiekcie budowlanym. To właśnie te parametry, w powiązaniu z wysokością obiektu i wysokością zamontowania na nim anten, przesądzają o wypełnianiu przez daną stację bazową jej funkcji, jaką jest emisja i odbiór fal elektromagnetycznych o określonych częstotliwościach, a więc muszą być uznane za charakteryzujące daną stację. Jeśli zamontowanie na wieży anten nie skutkuje zmianą charakterystycznych parametrów użytkowych stacji bazowej telefonii komórkowej, to działanie takie spełniałoby wymogi zakwalifikowania go jako "przebudowy" obiektu budowlanego, zaś w przypadku zmiany tychże charakterystycznych parametrów musiałoby być kwalifikowane jako jej "rozbudowa". Nie zasługuje zatem na aprobatę stanowisko, że zwolnione jest z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę wykonywanie robót budowlanych, które polegają na instalowaniu antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych na obiekcie budowlanym, niezależnie od tego, czy roboty te stanowią rozbudowę lub przebudowę tego obiektu budowlanego, a więc niezależnie od zmiany parametrów obiektu, na którym zamontowano nową konstrukcję. Wobec powyższego, Sąd uznał, że Wojewoda, orzekając w niniejszej sprawie, prawidłowo ocenił, że planowany przez skarżącą Spółkę zakres prac polegający na montażu radiokomunikacyjnej telefonii komórkowej na istniejącej wieży O.2 Spółka z o.o., w skład której wchodzą: antenowe konstrukcje wsporcze, anteny, okablowanie, urządzenia sterujące wymagał uzyskania pozwolenia na budowę. Zakres, szczegółowo opisanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji prac, wskazuje na rozbudowę istniejącego obiektu (wieży kratowej), gdyż doprowadzą one do zmiany istotnych parametrów tego obiektu budowlanego. Przypomnieć bowiem należy, że planowana inwestycja zakłada wykonanie instalacji radiokomunikacyjnej operatora, która składać się będzie z: 3 anten sektorowych mocowanych do projektowanych wsporników na istniejącej wieży kratowej (poziom 53,6 m n.p.t.); 1 anteny radioliniowej o średnicy 0,6 m mocowanej do projektowanego wspornika (poziom 53,6 m n.p.t.), modułów radiowych mocowanych do projektowanych wsporników przy antenach sektorowych; wsporników: WSI (3 szt.), WS2 (1 szt.) oraz WS3 (3 szt.) dla anten sektorowych, radioliniowych oraz modułów RRU, urządzenia sterującego posadowionego u podnóża wieży na systemowych ramach, wyposażonych w podesty robocze, ogrodzone, elementów dróg kablowych, 1 pomostu roboczego (poziom 51,1 m n.p.t.). Z uwagi na fakt, że posadowienie (budowa) samej stacji bazowej telefonii komórkowej wraz z zainstalowaniem na niej anten wymaga pozwolenia na budowę, to dodatkowe zainstalowanie kolejnych anten sektorowych sieci komórkowej wraz z osprzętem, stanowi w takiej sytuacji przebudowę lub rozbudowę pierwotnej budowli (zob. wyrok NSA z 4 marca 2025 r. sygn. II OSK 1799/22, orzeczenia.nsa.gov.pl). Reasumując, wskazać należy, że przepis art. 29 ust. 3 pkt 3 pkt. a Prawa budowlanego, na który powołuje się skarżąca, może mieć zastosowanie do modernizacji istniejących już konstrukcji urządzeń radiokomunikacyjnych, a nie budowy czy przebudowy takiego zamierzenia budowlanego, jakim jest stacja bazowa telefonii komórkowej (zob. wyrok NSA z 21 maja 2024 r. sygn. II OSK 539/23, orzeczenia.nsa.gov.pl). W kontrolowanej zaś sprawie istotne jest jednak, że planowane przez skarżącą prace dotyczyć miały wybudowanej wcześniej stacji bazowej telefonii komórkowej a doposażenie tejże stacji o nowe anteny sektorowe zmieniło jej istotne parametry techniczne. Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sprawę rozpoznano w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a. zgodnie z wnioskiem skarżącej oraz wobec braku żądania przeprowadzenia rozprawy przez organ.