II SA/Gd 206/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Diana Trzcińska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Krzysztof Kaszubowski Asesor WSA Jakub Chojnacki Protokolant Specjalista Anna Rusajczyk po rozpoznaniu w dniu 2 lipca 2025 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi O. Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia 24 stycznia 2025 r., nr WI-I.7843.1.112.2024.IG w przedmiocie sprzeciwu w sprawie robót budowlanych oddala skargę. O. Spółka Akcyjna, reprezentowana przez adwokata, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Wojewody Pomorskiego w przedmiocie sprzeciwu w sprawie robót budowlanych, w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją z 12 września 2024 r. Starosta Kartuski wniósł sprzeciw w sprawie zamiaru instalowania na obiekcie budowlanym stanowiącym albo niestanowiącym całości techniczno-użytkowej urządzenia, w tym antenowej konstrukcji wsporczej i instalacji radiokomunikacyjnej, a także związanego z tymi urządzeniami osprzętu i urządzeń zasilających o wysokości powyżej 3 m (liczba obiektów 1) na działce o nr ewidencyjnym [...], obręb N., gmina Ż. wskazując, że w wyniku wstępnej analizy stwierdzono, że nie zostało załączone pełnomocnictwo do reprezentowania skarżącej. Nadto w wyniku analizy Starosta stwierdził, że planowane zamierzenie stanowi w rzeczywistości rozbudowę istniejącej stacji bazowej telefonii komórkowej, umożliwiającej nadawanie sygnału oraz emitującej pole elektromagnetyczne, zarówno ze względu na planowane urządzenia telekomunikacyjne posadowione na ramie i połączone z wieżą telefonii komórkowej, jak i ze względu na montaż wymienionych elementów instalacji radiokomunikacyjnej telefonii komórkowej na istniejącej wieży. Starosta wskazał dalej, że zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych, w przypadku montażu dodatkowego osprzętu w postaci antenowych konstrukcji wsporczych, anten sektorowych, okablowania, urządzeń sterujących na istniejącej stacji bazowej, należy mówić o rozbudowie obiektu budowlanego, która nie jest zwolniona z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Jak stwierdził NSA w wyroku z 25 stycznia 2023 r., sygn. akt II OSK 2632/21, przy kwalifikowaniu danych robót do kategorii montażu, rozbudowy, bądź przebudowy nie ma miejsca na automatyzm. Błędne jest zatem takie rozumienie art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego, które prowadzi do wniosku, że przepis ten przewiduje zwolnienie od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę takich robót budowlanych, które polegają na instalowaniu antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych na obiekcie budowlanym, niezależnie od tego, czy roboty te stanowią rozbudowę lub przebudowę tego obiektu budowlanego, a więc niezależnie od zmiany parametrów obiektu, na którym zamontowano nową konstrukcję. Ewentualna więc zmiana parametrów obiektu, którym w kontrolowanej sprawie jest stacja bazowa telefonii komórkowej powinna być kwalifikowana jako przebudowa lub rozbudowa stacji bazowej, a nie montaż urządzeń na istniejącym obiekcie budowlanym. Zasadnie zatem w sprawie uznano, że dodatkowa instalacja konstrukcji wsporczych wraz z antenami, w wyniku której dojdzie do zmiany parametrów obiektu budowlanego (zmiana osi głównej promieniowania elektromagnetycznego, zmiana rozkładu pól elektromagnetycznych), wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Starosta stwierdził, że w niniejszej sprawie z uwagi na planowaną instalację elementów, w tym głównie anten sektorowych na istniejącej stacji bazowej, dojdzie do zmiany parametrów stacji bazowej w zakresie zmiany rozkładu pól elektromagnetycznych oraz zwiększenia sumarycznej mocy anten, w związku z czym zgłoszone roboty budowlane należy kwalifikować jako rozbudowę istniejącej stacji bazowej telefonii komórkowej. Tym samym, zgłoszone roboty nie mieszczą się w kategorii, o której mowa w art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. a Prawa budowlanego, a co za tym idzie - nie zostały zwolnione z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Organ wskazał także, że z dołączonej do wniosku analizy wynika, że zasięg pól elektromagnetycznych o gęstości mocy powyżej wartości dopuszczalnych wykracza poza działkę objętą inwestycją. Po rozpatrzeniu wniesionego odwołania, decyzją z 24 stycznia 2025 r. Wojewoda Pomorski utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Wojewoda wskazał, że będąca przedmiotem zgłoszenia instalacja planowana jest na istniejącej wieży stalowej BOT-H2 o wysokości 42,45 m, o konstrukcji stalowej, składającej się z 7 segmentów o wysokości 6 m każdy, przy czym najniższy segment mocowany jest do kotew fundamentowych. Organ drugiej instancji uwzględnił przy tym, że projekt obejmuje: 6 anten sektorowych, mocowanych do projektowanych wsporników na istniejącej wieży kratowej (3 anteny na poziomie 35,8 m i 3 na poziomie 34,10 m n.p.t.); 1 antenę radioliniową o średnicy 0,6 m, mocowaną do wspornika na poziomie 38 m.n.p.m., moduły radiowe, wsporniki, pionową drabinę kablową, podesty obsługowe PB-3, urządzenia outdoor, tj. szafy telekomunikacyjne u podnóża wieży, skrzynkę elektryczną, ramy nośne, ogrodzenie i elementy dróg kablowych. Organ odwoławczy podzielił przy tym stanowisko organu pierwszej instancji, że planowana inwestycja stanowi w rzeczywistości rozbudowę istniejącej stacji bazowej telefonii komórkowej. Wojewoda wskazał jednak, że Starosta w skarżonej decyzji błędnie powołał się na art. 30 ust. 7 Praw budowlanego, tymczasem powinien powołać się jedynie na art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego. Organ odwoławczy podkreślił, że uchybienie to pozostało bez wpływu na treść rozstrzygnięcia. W skardze na tak wydaną decyzję zarzucono naruszenie: 1) przepisów postępowania w postaci: art. 7 w zw. z art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego sprawy, co doprowadziło Wojewodę do poczynienia dowolnych i nieuprawnionych ustaleń faktycznych, polegających na uznaniu, że planowana inwestycja stanowi rozbudowę istniejącej wieży i wymaga pozwolenia na budowę, 2) przepisów prawa materialnego w postaci: a) art. 30ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego, poprzez błędne zastosowanie i uznanie, że wniesienie przez Starostę sprzeciwu do zgłoszonych robót powinno nastąpić w oparciu o ten przepis w sytuacji, gdy planowana inwestycja stanowi jedynie modernizację istniejącej wieży a zatem wymaga jedynie zgłoszenia budowy a nie wydania pozwolenia na budowę; b) art. 3 ust. 6 w zw. z art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. a) Prawa budowlanego, polegające na błędnej wykładni, skutkującej uznaniem, że montaż projektowanych elementów instalacji radiotelekomunikacyjnej na istniejącej wieży stanowi rozbudowę istniejącej wieży, co wymaga pozwolenia na budowę, gdy w istocie planowana inwestycja stanowi jedynie modernizację istniejącej wieży. Mając na uwadze powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Starosty. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że od 19 września 2020 r. wszedł w życie art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. a) Prawa budowlanego. Nowelizacja ta ostatecznie przesądziła, że roboty budowlane polegające na wymianie lub umieszczeniu na istniejących masztach nowych anten powinny być kwalifikowane jako wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu, a nie jako dokonanie przebudowy czy też rozbudowy. Zdaniem strony skarżącej, od 19 września 2020 r. wykonanie nowej stacji bazowej, obejmującej umieszczenie na budynku antenowej konstrukcji wsporczej i instalacji telekomunikacyjnych, a także związanego z tymi urządzeniami osprzętu i urządzeń zasilających, o wysokości powyżej 3 m – wymaga jedynie zgłoszenia. W rezultacie też straciło aktualność dotychczasowe orzecznictwo, przedstawiające pogląd, że zamierzenie budowlane polegające na wykonaniu nośnika i zainstalowania na nim urządzeń obejmuje szerszy zakres niż tylko instalacja i wiąże się z obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Zdaniem strony skarżącej zamierzone roboty stanowią modernizację. Skarżąca odniosła się także do pojęcia "instalowania" z art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. a) Prawa budowlanego, który powinien w jej ocenie znaleźć zastosowanie. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie była decyzja Wojewody Pomorskiego z 24 stycznia 2025 r., którą utrzymano w mocy decyzję Starosty Kartuskiego z 12 września 2024 r. w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zgłoszenia skarżącej Spółki dotyczącego robót budowlanych, zmieniając jednakże podstawę prawną wniesionego sprzeciwu. Materialnoprawną podstawą wydanych w sprawie decyzji są przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j. Dz.U. z 2024 r., poz. 725 ze zm.). Zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 28 ust. 1 tej ustawy roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Art. 29 ust. 1 Prawa budowlanego zawiera katalog obiektów, a ust. 3 - katalog robót budowlanych, których budowa/ wykonywanie nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, natomiast wymaga zgłoszenia, o którym mowa w art. 30. Natomiast art. 29 ust. 2 zawiera katalog obiektów, a ust. 4 - robót budowlanych, których budowa/wykonywanie nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę oraz zgłoszenia, o którym mowa w art. 30. W myśl art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego zgłoszenia należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych. Organ administracji architektoniczno-budowlanej, w terminie 21 dni od dnia doręczenia zgłoszenia, może, w drodze decyzji, wnieść sprzeciw. Do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli organ administracji architektoniczno-budowlanej nie wniósł sprzeciwu w tym terminie. Zgodnie zaś z art. 30 ust. 6 tej ustawy organ administracji architektoniczno-budowlanej wnosi sprzeciw, jeżeli: 1) zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę; 2) budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, inne akty prawa miejscowego lub inne przepisy; 3) zgłoszenie dotyczy budowy tymczasowego obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 7, w miejscu, w którym taki obiekt istnieje; 4) roboty budowlane zostały rozpoczęte z naruszeniem ust. 5. W niniejszej sprawie bezsporne jest, że skarżąca Spółka dokonała zgłoszenia zamierzenia budowlanego, wobec którego został wniesiony sprzeciw na podstawie wskazanej przez organ odwoławczy jako art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego. W ocenie Sądu, tak doprecyzowana podstawa wniesionego sprzeciwu jest w okolicznościach prawnych niniejszej sprawy prawidłowa. Sporne w sprawie jest to, czy planowane przez skarżącą roboty polegające na montażu radiokomunikacyjnej telefonii komórkowej na istniejącej wieży [...], w skład której wchodzą: antenowe konstrukcje wsporcze, anteny, okablowanie, urządzenia sterujące na działce nr [...], obręb N., gm. Ż. – mogą być objęte zgłoszeniem (jak wywodzi skarżąca), czy też wymagają uzyskania pozwolenia na budowę, co stanowiło podstawę sprzeciwu (jak orzekł organ w zaskarżonej decyzji). Przy czym, skarżąca powołuje się na obowiązujący od 19 września 2020 r. art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. a) Prawa budowlanego, zgodnie z którym wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu na obiektach budowlanych stanowiących albo niestanowiących całości techniczno-użytkowej urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, a także związanego z tymi urządzeniami osprzętu i urządzeń zasilających, o wysokości powyżej 3 m, nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, natomiast wymaga zgłoszenia. Z kolei, w ocenie Wojewody planowana inwestycja stanowi w rzeczywistości rozbudowę istniejącej już stacji bazowej telefonii komórkowej. Rozpoznając niniejszą sprawę, Sąd miał zaś na uwadze ugruntowane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowisko, że przy kwalifikowaniu danych robót do kategorii instalowania, montażu, czy budowy nie ma miejsca na automatyzm. W każdym przypadku właściwe zakwalifikowanie takich robót musi poprzedzać szczegółowa analiza technicznych założeń projektu przewidzianego do realizacji lub zrealizowanego (zob. wyrok NSA z 18 września 2024 r., sygn. II OSK 1607/24 i przywołane w nim orzecznictwo; dostępny na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). W konsekwencji, możliwość skorzystania z trybu zgłoszenia (art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. a Prawa budowlanego) warunkowana jest charakterem planowanej inwestycji i może nastąpić tylko wówczas, gdy umiejscowienie instalacji na obiektach budowlanych nie stanowi budowy tych obiektów (zob. odpowiednio wyroki NSA: z 12 października 2016 r. sygn. II OSK 3341/14; z 16 lutego 2017 r. sygn. II OSK 1424/15; z 22 lutego 2017 r. sygn. II OSK 1494/15; z 19 stycznia 2018 r. sygn. II OSK 848/16 – które odwołują się do nieobowiązującej już treści art. 29 ust. 2 pkt 15 tej ustawy dotyczącego instalowania urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, na obiektach budowlanych, jednakże w odniesieniu do pojęcia "instalowania na obiektach budowlanych antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych" pozostają aktualne). A zatem w każdej sprawie należy rozgraniczyć "instalowanie" urządzeń od budowy (rozbudowy, przebudowy) budowli, jaką jest stacja bazowa telefonii komórkowej. Co więcej, niezależnie od tego, czy instalowanie urządzeń na obiektach budowlanych zawiera w sobie instalowanie antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych (nowelizacja art. 29 ust. 2 pkt 15 z 2010 r.), czy instalowanie stanowiących albo niestanowiących całości techniczno-użytkowej urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, a także związanego z tymi urządzeniami osprzętu i urządzeń zasilających, na obiektach budowlanych (nowelizacja art. 29 ust. 2 pkt 15 od 25 października 2019 r.), to istotne jest, czy instalowanie tego rodzaju urządzeń prowadzić będzie do zmiany parametrów technicznych lub użytkowych obiektu budowlanego, czy też jego charakterystycznych parametrów np. kubatury. Nowelizacja Prawa budowlanego w tej części, na co wskazuje uzasadnienie projektu ustawy z dnia 30 sierpnia 2019 r. o zmianie ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 1815), związana była z problemem klasyfikacji poszczególnych typów inwestycji telekomunikacyjnych, a nie zasadniczo z zakresem normy prawnej wynikającej z art. 29 ust. 2 pkt 15. Jej zamiarem było uszczegółowienie rodzaju urządzeń, jakie mogą być instalowane na obiektach budowlanych. Nowelizacją tą nie przesądzono, aby co do zasady budowa (rozbudowa) stacji bazowej była możliwa bez pozwolenia na budowę. W dalszym ciągu przepis ten dotyczy problematyki "instalowania na obiektach budowlanych." Aktualne zatem pozostają podglądy wyrażane na tle przepisu art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego (obowiązującego do 18 września 2020 r., który został zastąpiony przez art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. a Prawa budowlanego). A zatem zakwalifikowanie określonych robót jako instalowanie antenowych konstrukcji wsporczych oraz instalacji radiokomunikacyjnych na obiektach budowlanych może nastąpić tylko wtedy, gdy ich umiejscowienie na obiektach budowlanych nie stanowi rozbudowy, nadbudowy lub przebudowy tych obiektów. Podkreślenia wymaga, że art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. a) Prawa budowlanego ma zastosowanie jedynie do tego rodzaju robót budowlanych, które polegają na instalowaniu, a więc prostym montowaniu (zakładaniu, umieszczaniu) określonych urządzeń (np. radiokomunikacyjnych) na istniejących legalnie obiektach budowlanych. Zakresem przedmiotowym powyższego przepisu nie są objęte złożone roboty budowlane, obejmujące nie tylko instalowanie nowych urządzeń, lecz także deinstalowanie już istniejących urządzeń, na skutek których dojdzie do zmiany parametrów technicznych lub użytkowych stacji, gdyż tego rodzaju kumulacja prac budowlanych wykracza poza warunki zwolnienia wynikającego z art. 29 Prawa budowlanego (zob. wyrok NSA z 6 lipca 2022 r. sygn. II OSK 1967/19, orzeczenia.nsa.gov.pl). Skład orzekający podziela pogląd wyrażony w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, że "instalowanie" jest innym rodzajem robót budowlanych, niż rozbudowa, przebudowa, czy remont. Definiowane jest jako montowanie urządzeń technicznych, a synonimy tego słowa to montować, podłączać, zamontowywać, zakładać. Pojęcie instalowanie odnosi się do wykonywania robót budowlanych polegających na umocowaniu (połączeniu, złączeniu) jakiegoś elementu do istniejącej już konstrukcji nośnej. Wyraz "instalowanie" oznacza zatem wykonywanie prostych prac, odnoszących się np. do poszczególnych elementów stacji bazowej, jej pojedynczych urządzeń lub konstrukcji, a nie do budowy takiej stacji jako całego zamierzenia budowlanego. Pojęcie "instalowanie" stanowi roboty budowlane wykonywane na istniejących już obiektach, które służą za nośnik dla owej instalacji urządzeń i na których mają one być zamontowane. Natomiast zamierzenie budowlane polegające na wykonaniu nośnika i zainstalowaniu na nim urządzeń – obejmuje szerszy zakres robót niż tylko instalacja i może wiązać się już z budową obiektu budowlanego (budowli), a więc z obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę (zob. wyrok NSA z 7 lutego 2023 r. sygn. II OSK 2786/21, orzeczenia.nsa.gov.pl). Stacja bazowa telefonii komórkowej jest budowlą stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami (art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego), a tym samym stanowi obiekt budowlany wymagający zgodnie z art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego pozwolenia na budowę (zob. wyroki NSA z: 21 stycznia 2016 r. sygn. II OSK 1224/14; 15 lutego 2017 r. sygn. II OSK 596/17; 20 stycznia 2017 r. sygn. II OSK 1148/15; 12 kwietnia 2018 r. sygn. II OSK 1389/16, orzeczenia.nsa.gov.pl). Wobec powyższego art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. a) Prawa budowlanego (podobnie jak wcześniej art. 29 ust. 2 pkt 15) nie ma zastosowania do robót budowlanych stanowiących budowę (rozbudowę, przebudowę) stacji bazowej telefonii komórkowej, bowiem zgodnie z art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego przez budowę należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego. W myśl art. 3 pkt 7 Prawa budowlanego przez roboty budowlane należy rozumieć budowę, a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego. Z kolei, przebudowa to wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji; w przypadku dróg są dopuszczalne zmiany charakterystycznych parametrów w zakresie niewymagającym zmiany granic pasa drogowego (art. 3 pkt 7a). Remont oznacza zaś wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a niestanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym (art. 3 pkt 8). Jednocześnie należy zaznaczyć, że wskazanie parametrów charakterystycznych w art. 3 pkt 7a Prawa budowlanego ma charakter jedynie przykładowy, zaś w przypadku stacji bazowej telefonii komórkowej do tego rodzaju parametrów zaliczyć niewątpliwie należy moc EIRP anten zamontowanych na danym obiekcie budowlanym. To właśnie te parametry, w powiązaniu z wysokością obiektu i wysokością zamontowania na nim anten, przesądzają o wypełnianiu przez daną stację bazową jej funkcji, jaką jest emisja i odbiór fal elektromagnetycznych o określonych częstotliwościach, a więc muszą być uznane za charakteryzujące daną stację. Jeśli zamontowanie na wieży anten nie skutkuje zmianą charakterystycznych parametrów użytkowych stacji bazowej telefonii komórkowej, to działanie takie spełniałoby wymogi zakwalifikowania go jako "przebudowy" obiektu budowlanego, zaś w przypadku zmiany tychże charakterystycznych parametrów musiałoby być kwalifikowane jako jej "rozbudowa". Nie zasługuje zatem na aprobatę stanowisko, że zwolnione jest z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę wykonywanie robót budowlanych, które polegają na instalowaniu antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych na obiekcie budowlanym, niezależnie od tego, czy roboty te stanowią rozbudowę lub przebudowę tego obiektu budowlanego, a więc niezależnie od zmiany parametrów obiektu, na którym zamontowano nową konstrukcję. Wobec powyższego, Sąd uznał, że Wojewoda, orzekając w niniejszej sprawie, prawidłowo ocenił, że planowany przez skarżącą Spółkę zakres prac polegający na montażu radiokomunikacyjnej telefonii komórkowej na istniejącej wieży stalowej [...], w skład której wchodzą: antenowe konstrukcje wsporcze, 6 anten sektorowych, okablowanie, urządzenia sterujące - wymagał uzyskania pozwolenia na budowę. Zakres, szczegółowo opisanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji prac, wskazuje na rozbudowę istniejącego obiektu (wieży kratowej), gdyż doprowadzą one do zmiany istotnych parametrów tego obiektu budowlanego. Przypomnieć bowiem należy, że planowana inwestycja (projekt) obejmuje: 6 anten sektorowych, mocowanych do projektowanych wsporników na istniejącej wieży kratowej (3 anteny na poziomie 35,8 m i 3 na poziomie 34,10 m n.p.t.); 1 antenę radioliniową o średnicy 0,6 m, mocowaną do wspornika na poziomie 38 m. n.p.m., moduły radiowe, wsporniki, pionową drabinę kablową, podesty obsługowe PB-3, urządzenia outdoor tj. szafy telekomunikacyjne u podnóża wieży, skrzynkę elektryczną, ramy nośne, ogrodzenie i elementy dróg kablowych. Z uwagi na fakt, że posadowienie (budowa) samej stacji bazowej telefonii komórkowej wraz z zainstalowaniem na niej anten wymaga pozwolenia na budowę, to dodatkowe zainstalowanie kolejnych anten sektorowych sieci komórkowej wraz z osprzętem, stanowi w takiej sytuacji przebudowę lub rozbudowę pierwotnej budowli (zob. wyrok NSA z 4 marca 2025 r. sygn. II OSK 1799/22, orzeczenia.nsa.gov.pl). Reasumując, wskazać należy, że przepis art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. a) Prawa budowlanego, na który powołuje się skarżąca, może mieć zastosowanie do modernizacji istniejących już konstrukcji urządzeń radiokomunikacyjnych, a nie budowy czy przebudowy takiego zamierzenia budowlanego, jakim jest stacja bazowa telefonii komórkowej (zob. wyrok NSA z 21 maja 2024 r. sygn. II OSK 539/23, orzeczenia.nsa.gov.pl). W kontrolowanej zaś sprawie istotne jest jednak, że planowane przez skarżącą prace dotyczyć miały wybudowanej wcześniej stacji bazowej telefonii komórkowej, a doposażenie tejże stacji o nowe anteny sektorowe zmieniło jej istotne parametry techniczne. Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, uznając skargę za nieuzasadnioną, oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.).