II SA/Gd 222/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Górska Sędzia WSA Magdalena Dobek-Rak (spr.) Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz po rozpoznaniu w Gdańsku na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 lipca 2021 r. sprawy ze skargi A Spółka z o.o. Spółka komandytowa z siedzibą w W. na decyzję Wojewody z dnia 27 stycznia 2021 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania dotyczącego sprzeciwu w sprawie wykonania robót budowlanych oddala skargę. A. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Wojewody z dnia 27 stycznia 2021 r., na mocy której uchylono w całości decyzję Prezydenta Miasta z dnia 14 września 2020 r. zgłaszającą sprzeciw wobec dokonanego zgłoszenia i umorzono postępowanie organu I instancji. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu 20 marca 2020 r. do Prezydenta Miasta wpłynęło zgłoszenie A. dotyczące zamiaru wykonania robót budowlanych nie wymagających pozwolenia na budowę, obejmujących instalację metodą miękkiego montażu wymiennych winyli, zadrukowanych grafiką reklamową w formie baneru reklamowego wraz z oświetleniem LED na elewacji północno-zachodniej budynku na terenie nieruchomości przy Al. G. w G., na działce nr [..] obręb [..]. Postanowieniem z dnia 25 marca 2020 r. organ nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia w terminie do dnia 15 lipca 2020 r. braków ww. zgłoszenia poprzez: - wskazanie terminu rozpoczęcia robót budowlanych umożliwiającego organowi rozpatrzenie zgłoszenia w ustawowym terminie 21 dni, - wykazanie, że spełnione są warunki z § 15 ust. 3 pkt 11 lit. a, c, d uchwały nr XLVI1I/1465/18 Rady Miasta z dnia 22 lutego 2018 r. w sprawie ustalenia zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń, ich gabarytów, standardów jakościowych oraz rodzajów materiałów budowlanych, z jakich mogą być wykonane na terenie Miasta (Dz. Urz. Woj. z 2018 r., poz. 1034), dalej jako uchwała krajobrazowa, - wskazanie na przedłożonych rysunkach wysokości elewacji objętej zakresem zgłoszenia zgodnie z ww. przepisami (w przedłożonej dokumentacji błędnie podano wysokość elewacji); - przedłożenie pozytywnej opinii Zarządu Dróg i Zieleni w zakresie zgodności planowanego zamierzenia z przepisami uchwały krajobrazowej, - uzupełnienie w złożonym oświadczeniu o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane czytelnego podpisu osoby składającej oświadczenie oraz daty podpisania oświadczenia. Pismem z dnia 15 lipca 2020 r., nadanym w placówce pocztowej na adres organu tego samego dnia, inwestor ustosunkował się do wezwania wyjaśniając, że planowany baner spełnia wszystkie wymogi § 15 ust. 3 pkt 11 lit. a, b, c, d uchwały krajobrazowej, w tym umiejscowiony jest na elewacji wyższej niż 9, a elewacja ta nie posiada otworów okiennych a witryny. Uchwała natomiast rozróżnia pojęcie otworu okiennego i witryny. Według inwestora żądanie przedstawienia opinii zarządu dróg miejskich o zgodności zamierzenia z uchwałą krajobrazową jest bezpodstawne. Inwestor wskazał termin rozpoczęcia robót oraz oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W piśmie z dnia 29 lipca 2020 r. organ poinformował inwestora, że w dalszym ciągu nie spełniano warunków sformułowanych w postanowieniu z dnia 25 marca 2020 r., a mianowicie projektowane rozwiązania nadal są niezgodne z § 15 ust. 3 pkt 11 lit. a uchwały krajobrazowej oraz nie przedłożono pozytywnej opinii zarządu dróg miejskich. Wskazano, że braki te można uzupełnić w terminie wyznaczonym w postanowieniu. Decyzją z dnia 14 września 2020 r. Prezydent Miasta, na podstawie art. 30 ust. 5c pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlanym, wniósł sprzeciw od ww. zgłoszenia stwierdzając, że inwestor przedłożył niekompletne uzupełnienie zgłoszenia. Od powyższej decyzji inwestor złożył odwołanie, w którym zarzucił naruszenie: - art. 6 k.p.a. poprzez wydanie decyzji w przedmiotowej sprawie po upływie ustawowego 21-dniowego terminu liczonego od dnia dokonania przez stronę uzupełnienia zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych zgodnie z postanowieniem organu I instancji z dnia 25 marca 2020 r., - art. 7 k.p.a. w związku z art. 81 k.p.a., poprzez nieprawidłowe uznanie, że zebrany materiał dowodowy pozwolił na wydanie decyzji w przedmiocie sprzeciwu, podczas gdy zgłoszenie wykonania robót budowlanych zostało uzupełnione przez wnioskodawcę w dniu 15 lipca 2020 r., tj. we wskazanym w postanowieniu z dnia 25 marca 2020 r. terminie, - art. 57 § 5 k.p.a., poprzez błędne uznanie, że termin określony w postanowieniu zobowiązującym do uzupełnienia braków zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych nie został dochowany, podczas gdy pismo skarżącego zostało nadane w polskiej placówce operatora pocztowego w dniu 15 lipca 2020 r., - art. 8 i 107 § 3 k.p.a., poprzez nienależyte uzasadnienie skarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w niej zbyt ogólnych stwierdzeń, które w żadnej części uzasadnienia nie zostały rozwinięte i zdefiniowane, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwowych oraz de facto uniemożliwia stronom kontrolę zaskarżonej decyzji, - art. 30 ust. 5c ustawy Prawo budowlane, poprzez arbitralne przyjęcie przez organ I instancji, że w niniejszej sprawie zostały spełnione warunki obligujące go do wydania decyzji o sprzeciwie, podczas gdy strona uzupełniła zgłoszenie zamiaru wykonania określonych robót budowlanych we wskazanym terminie, tj. w dniu 15 lipca 2020 r., - art. 30 ust. 5c w związku z art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego poprzez błędne uznanie, że koniecznym i wymaganym dokumentem w postępowaniu administracyjnym dotyczącym zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych jest opinia Zarządu Dróg i Zieleni w zakresie zgodności planowanego przedsięwzięcia z zapisami uchwały krajobrazowej, - art. 30 ust. 5 w związku z art. 30 ust. 5c oraz art. 30 ust. 5d Prawa budowlanego, poprzez błędne uznanie, że decyzja organu I instancji została wydana w ustawowym terminie. Decyzją z dnia 27 stycznia 2021 r. Wojewoda uchylił w całości zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie organu I instancji. Organ odwoławczy stwierdził, że termin, o którym mowa w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego, do wniesienia przez właściwy organ sprzeciwu lub nałożenia obowiązku, o którym mowa w art. 5c, wynosi 21 dni i jest terminem prawa materialnego, co oznacza, że nie może być przez organ przedłużany, skracany lub też zawieszany. Jest terminem zarówno dla organu, jak i dla strony. Skutkiem jego upływu jest zaś dla organu brak możliwości wniesienia sprzeciwu, jak również brak możliwości nałożenia na zgłaszającego obowiązku uzupełnienia zgłoszenia, co ma związek z utratą podstawy prawnej do wydania decyzji o sprzeciwie. Jako początkowy dzień biegu 21-dniowego terminu należy przyjąć dzień następny po dniu, w którym nastąpiło dokonanie zgłoszenia (wpływu zgłoszenia do organu), czy też – w przypadku nałożenia postanowieniem organu obowiązku uzupełnienia zgłoszenia - dzień następny po dniu, w którym to uzupełnienie nastąpiło, bądź też dzień następny po upływie terminu wskazanego w postanowieniu nakładającym obowiązek uzupełnienia zgłoszenia. Wydanie postanowienia wzywającego do uzupełnienia braków zgłoszenia z woli ustawodawcy przerywa 21-dniowy termin do wniesienia sprzeciwu, ponieważ podmiot dokonujący zgłoszenia ma określony przez organ czas na dostarczenie brakującej dokumentacji, zaś organ musi mieć czas na zapoznanie się z kompletnym zgłoszeniem. Wobec powyższego, Wojewoda uznał, że biorąc pod uwagę, iż termin na uzupełnienie przez inwestora braków zgłoszenia został wyznaczony do dnia 15 lipca 2020 r., to 21-dniowy termin na wniesienie sprzeciwu przez Prezydenta Miasta upływał z dniem 5 sierpnia 2020 r., więc wniesienie omawianego sprzeciwu po tej dacie było nieskuteczne. Organ odwoławczy wskazał też, że charakterystyka terminu z art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego ma wpływ na katalog rozstrzygnięć, jakie może w konsekwencji wydać organ I instancji i organ odwoławczy. Rozpoznając odwołanie od decyzji o sprzeciwie organ odwoławczy może orzec o jej utrzymaniu w mocy, albo o jej uchyleniu i umorzeniu postępowania w sytuacji, gdy uzna decyzję organu I instancji za wadliwą, a termin ustalony do wydania decyzji już upłynął. Wniesienie odwołania od decyzji o sprzeciwie nie powoduje przedłużenia materialnoprawnego terminu do wydania decyzji. Z tego względu organ odwoławczy nie może zastosować art. 138 § 2 k.p.a., uchylić decyzji i przekazać sprawy do ponownego rozpatrzenia, gdy upłynął termin do wniesienia sprzeciwu. Z analogicznych powodów nie może organ odwoławczy, po upływie terminu do wniesienia sprzeciwu, uchylić decyzji organu I instancji i orzec w sprawie co do istoty, skoro kompetencja organów do wniesienia sprzeciwu wygasła. W konsekwencji, upływ terminu z art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego w każdym przypadku wywołuje skutek prawny w postaci wygaśnięcia praw lub obowiązków, co oznacza, że stosunek materialnoprawny nie może być nawiązany. Nie ma zatem przedmiotu postępowania administracyjnego, a wszczęte postępowanie jako bezprzedmiotowe, podlega umorzeniu. Dodatkowo, Wojewoda wskazał, że pismo Prezydenta Miasta z dnia 29 lipca 2020 r. informujące inwestora o niewypełnieniu warunków postanowienia oraz o możliwości dalszego uzupełniania w terminie wyznaczonym w postanowieniu z dnia 25 marca 2020 r., nie znajduje uzasadnienia w przepisach prawa. Podobnie, zdaniem organu odwoławczego, nie znajdują również uzasadnienia wyjaśnienia organu I instancji przedstawione przy piśmie z dnia 26 października 2020 r., z których wynika, że wyznaczony w postanowieniu termin, na podstawie przepisów art. 15zzr i 15zzs ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, został przerwany w dniu 31 marca 2020 r., a następnie w związku z uchyleniem tych przepisów rozpoczął swój bieg 24 maja 2020 r. Zatem błędne jest stanowisko organu I instancji, z którego wynika, że termin na uzupełnienie z podanych powyżej względów wypadł na dzień 9 września 2020 r. Wojewoda przypomniał, że zgodnie z art. 15zzs ust. 8 pkt 2 powołanej ustawy bieg terminu w sprawie, w której brak wyrażenia przez organ sprzeciwu, wydania decyzji, postanowienia albo innego rozstrzygnięcia uprawnia stronę lub uczestnika postępowania do podjęcia działania, dokonania czynności albo wpływa na zakres praw i obowiązków strony lub uczestnika postępowania, nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na okres stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID. Wskazany art. 15zzs został uchylony ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2, a zawieszone terminy rozpoczęły swój dalszy bieg od dnia 24 maja 2020 r. W analizowanej sprawie termin na uzupełnienie postanowienia został wyznaczony konkretną datą i upływał w dniu 15 lipca 2020 r., a więc w czasie, kiedy art. 15zzs ww. ustawy już nie obowiązywał. Ponadto, inwestor tego terminu dochował odnosząc się w sposób kompletny do każdego z punktów postanowienia. W przedmiotowej sprawie brak było zatem podstaw do wydłużenia 21-dniowego terminu na zajęcie stanowiska w sprawie przez organ I instancji. Następnie wskazano, że wydając zaskarżoną decyzję organ I instancji naruszył również art. 107 § 3 k.p.a. regulujący kwestię uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji. Z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika bowiem, co zdaniem organu, nie zostało w sprawie uzupełnione. Brak rozważań w przedmiocie aspektów faktycznych i prawnych sprawy uniemożliwia poznanie stanowiska organu w tej kwestii, a co za tym idzie, wyklucza kontrolę rozstrzygnięcia przez organ odwoławczy i stronę postępowania. Takie zaniechanie narusza też art. 8 § 1 i art. 11 k.p.a., które nakazują wyjaśnić stronom zasadność zajętego stanowiska. Wojewoda wyjaśnił, że zgodnie z § 15 ust. 3 pkt 11 lit. a tzw. uchwały krajobrazowej, dopuszcza się sytuowanie reklamy na elewacji nieposiadającej otworów okiennych (z wyłączeniem otworów okiennych klatek schodowych, pomieszczeń technicznych, piwnic i poddaszy). Z kolei z akt sprawy wynika bezsprzecznie, że w parterze budynku zlokalizowanego przy Al. G. [..] w G. (elewacja północno-zachodnia) znajdują się witryny sklepowe - przeszklenia. Organ I instancji zobligowany był zatem wnieść sprzeciw działając na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego, który stanowi, że organ administracji architektoniczno-budowlanej wnosi sprzeciw, jeżeli: budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, inne akty prawa miejscowego lub inne przepisy. Wydanie postanowienia w trybie art. 30 ust. 5c było zatem działaniem nieuprawnionym. Na marginesie Wojewoda wskazał również, że nałożenie postanowieniem obowiązku uzupełnienia zgłoszenia musi być rezultatem nie tylko właściwie uzasadnionej potrzeby, ale przede wszystkim znajdować oparcie w obowiązujących przepisach prawa. Tymczasem organ I instancji nie powołał się na taki przepis żądając w wydanym postanowieniu przedłożenia pozytywnej opinii Zarządu Dróg i Zieleni w zakresie zgodności planowanego zamierzenia z przepisami przywoływanej uchwały krajobrazowej. Ponadto, organ dysponował już negatywną opinią Zarządu Dróg i Zieleni zawartą w korespondencji mailowej z dnia 12 lutego 2020 r. Obowiązek uzupełnienia zgłoszenia o niezbędne dokumenty na podstawie art. 30 ust. 5c, nie obejmuje również "wykazywania" zgodności z przepisami, do czego nieprawidłowo obligował organ I instancji w przywoływanym postanowieniu. Organ odwoławczy wskazał, ze prowadzenie robót budowlanych w oparciu o zgłoszenie naruszające prawo jest niedopuszczalne. Z kolei fakt wniesienia nieskutecznego sprzeciwu przez organ na podstawie art. 30 ust. 5c Prawa budowlanego nie pozbawia organu nadzoru budowlanego kompetencji do dokonywania kontroli wykonanych robot budowlanych i ich oceny pod kątem zgodności z prawem. W skardze na uzasadnienie decyzji Wojewody inwestor podkreślił, że skarżąca Spółka nie kwestionuje rozstrzygnięcia w przedmiocie uchylenia decyzji organu I instancji i umorzenia postępowania w całości ani w części, a skarga dotyczy wyłącznie uzasadnienia decyzji organu II instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucono: 1. rażące naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, a to: a) art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. w zw. z art. art. 8 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w niej zbyt ogólnych stwierdzeń, które w żadnej części uzasadnienia nie zostały rozwinięte i zdefiniowane, w szczególności poprzez niewskazanie w uzasadnieniu decyzji powodów, z jakich organ uznał, że prowadzone roboty budowlane miałyby odbywać się w oparciu o zgłoszenie naruszające prawo, a tym samym ich prowadzenie jest niedopuszczalne, w sytuacji gdy sprzeciw został uznany za bezskuteczny, b) art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. oraz w zw. z art. 11 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego sprawy, a w szczególności brak odniesienia do wszystkich zarzutów odwołania, i przez to naruszenie podstawowej zasady postępowania administracyjnego, tj. zasady przekonywania, w szczególności poprzez uznanie, że "otwór okienny" i "witryna" to pojęcia tożsame na mocy uchwały krajobrazowej w sytuacji, gdy w treści tej uchwały znajdują się postanowienia dotyczące podziałów architektonicznych - pionowych lub poziomych architektonicznych osi kompozycyjnych (np. osi elewacji) wyznaczonych, jako kontynuacje w linii prostej dominujących krawędzi na obiekcie lub wyznaczone jako osie symetrii pomiędzy dominującymi krawędziami znajdującymi się na obiekcie (np. osie symetrii pomiędzy otworami okiennymi lub pomiędzy krawędzią ściany, a najbliższą krawędzią otworu okiennego), szczególnie dla krawędzi otworów okiennych, witryn, przeszkleń w ścianach osłonowych, ścian i detalu architektonicznego, co jednoznacznie wskazuje, że intencją uchwałodawcy było wyraźne rozróżnienie pojęć "otwór okienny", "przeszklenie", "witryna", a co za tym idzie dopuszczalne jest sytuowanie reklamy na elewacji posiadającej witryny lokalu, c) art. 7 k.p.a., tj. naruszenia zasady prawdy obiektywnej w związku z art. 81 k.p.a., poprzez nieprawidłowe uznanie, że zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwolił organowi ustalić, że roboty budowlane objęte zgłoszeniem naruszają prawo, 2. rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, będące następstwem nieprawidłowego przeprowadzenia postępowania dowodowego, a także błędnego zastosowania prawa materialnego, a to: a) § 15 ust. 3 pkt 11 lit. a i c uchwały krajobrazowej poprzez arbitralne przyjęcie przez organ II instancji w zaskarżonym uzasadnieniu decyzji, że w niniejszej sprawie zostały spełnione przesłanki do uznania, że zgłoszenie zamiaru wykonania robót budowlanych niewymagających pozwolenia na budowę związanych z instalacją metodą miękkiego montażu wymiennych winyli zadrukowanych grafiką reklamową w formie baneru reklamowego wraz z oświetleniem LED na elewacji północno - zachodniej budynku na terenie nieruchomości przy Al. G. [..] narusza prawo, a tym samym jest niedopuszczalne. Skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego uzasadnienia decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania organowi II instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi Spółka zgodziła się z organem odwoławczym, że termin na wniesienie sprzeciwu przez organ I instancji upływał z dniem 5 sierpnia 2020 r., więc wniesienie sprzeciwu przez organ I instancji po tej dacie było nieskuteczne. Natomiast skarżąca zakwestionowała uzasadnienie zaskarżonej decyzji w części, w której organ II instancji wskazał, że prowadzenie robót budowlanych w oparciu o zgłoszenie naruszające uchwałę krajobrazową jest niedopuszczalne. W pierwszej kolejności skarżąca powołała się na orzecznictwo i doktrynę wyjaśniając, że zaskarżenie jedynie uzasadnienia decyzji jest dopuszczalne, gdyż uzasadnienie jest istotnym i zarazem koniecznym elementem decyzji administracyjnej będącym jej immanentnym składnikiem równoważnym, z punktu widzenia znaczenia, osnowie decyzji. Zatem skarga na uzasadnienie decyzji, jak też sądowa kontrola jej motywów mieści się w zakresie kognicji sądów administracyjnych jako orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Następnie, skarżąca zarzuciła organowi błędne uznanie, że przedmiotowe zgłoszenie wykonania robot budowlanych narusza § 15 ust. 3 pkt 11 lit. a i c uchwały krajobrazowej. Organ II instancji wskazał, że zgodnie z powołanymi przepisami uchwały krajobrazowej dopuszcza się sytuowanie reklamy na elewacji nieposiadającej otworów okiennych (z wyłączeniem otworów okiennych klatek schodowych, pomieszczeń technicznych, piwnic i poddaszy). Organ II instancji wskazał, że z akt administracyjnych wynika bezsprzecznie, że w parterze budynku zlokalizowanego przy al. G. [..] w G. znajdują się witryny sklepowe - przeszklenia. Natomiast, co już podnosiła skarżąca Spółka w swoim oświadczeniu, złożonym do akt postępowania administracyjnego, uchwała krajobrazowa rozróżnia pojęcia "witryny sklepowe", "przeszklenia" "otwory okienne". W treści tej uchwały znajdują się postanowienia dotyczące podziałów architektonicznych - pionowych lub poziomych architektonicznych osi kompozycyjnych (np. osi elewacji) wyznaczonych, jako kontynuacje w linii prostej dominujących krawędzi na obiekcie lub wyznaczone jako osie symetrii pomiędzy dominującymi krawędziami znajdującymi się na obiekcie (np. osie symetrii pomiędzy otworami okiennymi lub pomiędzy krawędzią ściany, a najbliższą krawędzią otworu okiennego), szczególnie dla krawędzi otworów okiennych, witryn, przeszkleń w ścianach osłonowych, ścian i detalu architektonicznego, co jednoznacznie wskazuje, że intencją racjonalnego uchwałodawcy było wyraźne rozróżnienie pojęć "otwór okienny", "przeszklenie", "witryna". Gdyby celem i intencją uchwałodawcy byłoby stosowanie tych pojęć zamiennie to konsekwentnie w treści całej uchwały krajobrazowej powtarzane byłyby w/w zwroty łącznie. Natomiast z analizy treść uchwały krajobrazowej wynika, że pojęcia te nie są tożsame, a tym samym skoro zgodnie z § 15 ust. 3 pkt 11 lit. a i c uchwały dopuszcza się sytuowanie reklamy na elewacji nieposiadającej otworów okiennych (z wyłączeniem otworów okiennych klatek schodowych, pomieszczeń technicznych, piwnic i poddaszy) to a contrario należy uznać, że dopuszcza się sytuowanie reklamy na elewacji posiadającej witryny. Zdaniem skarżącej, powyższe wskazuje, że organ I instancji w sposób nieprawidłowy przeprowadził postępowanie dowodowe w sprawie naruszając przepisy art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a. oraz 80 k.p.a., a także art. 8 i 107 § 3 k.p.a. poprzez nienależyte uzasadnienie skarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 137), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego. Sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia organów administracji publicznej z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. W myśl art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne, przy czym sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Należy przy tym wskazać, że decyzje organów administracji publicznej mogą być zaskarżane do sądu administracyjnego z powodu ich niezgodności z prawem, także w zakresie samego uzasadnienia. Zgodnie bowiem z art. 107 § 1 k.p.a., uzasadnienie decyzji stanowi jej integralną część i ma z niego wynikać ocena faktów, prawa i subsumpcji oraz celów i skutków rozstrzygnięcia. A zatem, istnieje możliwość zaskarżenia do sądu administracyjnego samego uzasadnienia decyzji, a ściślej mówiąc, zaskarżenia decyzji wyłącznie ze względu na jej uzasadnienie, które może być przez ten sąd oceniane z punktu widzenia zgodności z prawem (por. wyrok NSA z dnia 28 czerwca 1982 r., I SA 47/82, PiP 1985, z. 1, s. 147, oraz glosa J. Borkowskiego, PiP 1985, z. 1, s. 147–150, i wyrok NSA z dnia 30 czerwca 1983 r., sygn. akt I SA 178/83, ONSA 1983, nr 1, poz. 51, a także glosa J. Zimmermanna, NP 1984, nr 5, s. 153–160, oraz wyrok NSA z dnia 20 maja 1998 r., sygn. akt I SA 1896/97, LEX nr 44519; wyrok WSA w Gliwicach z dnia 15 lutego 2018 r., sygn. akt I SA/Gl 1097/17, dostępny https://orzeczenia.nsa.gov.pl). W takim wypadku, uwzględniając skargę sąd może, stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., uchylić decyzję w całości lub w części, a więc także w części dotyczącej uzasadnienia (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 9 maja 2017 r., II SA/Wr 49/17, dostępny https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Należy jednak pamiętać, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a–c p.p.s.a. podstawą uwzględnienia skargi na decyzję administracyjną lub postanowienie jest naruszenie przez organ wydający zaskarżony akt przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, lub inne naruszenie przepisów postępowania, które mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W odniesieniu do obu rodzajów naruszeń prawa ustawodawca przewidział dodatkowy kwalifikator dla określania podstaw uchylenia zaskarżonego aktu w postaci wpływu bądź istotnego wpływu na wynik sprawy. O wpływie na wynik sprawy można mówić w sytuacji, w której przy braku takiego naruszenia przepisów prawdopodobnie organ wydałby decyzję o odmiennej treści. W przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przez organy administracji przepisu (przepisów) prawa materialnego lub procesowego, niezbędne jest wykazanie, jaki miało ono wpływ na wynik sprawy (por. wyroki NSA z 5 kwietnia 2017 r., II GSK 2234/15, z 10 lipca 2007 r., I OSK 1092/06, z 26 marca 2010 r., I FSK 392/09, Legalis). Natomiast jeżeli sąd nie stwierdzi naruszenia przez organ administracji publicznej przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania wywierającego wpływ lub istotny wpływ na wynik sprawy, to nie może stosować przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) lub c) p.p.s.a. (zob. wyroki NSA z 6 kwietnia 2016 r., II GSK 2511/14, z 16 lutego 2005 r., FSK 1471/04, Legalis). Do uchylenia zaskarżonej decyzji nie wystarczy zatem stwierdzenie naruszenia przepisów prawa materialnego czy przepisów postępowania, ale konieczne jest określenie, czy miało ono wpływ na wynik sprawy, a w przypadku naruszenia procedury, istotny wpływ na wynik sprawy. Pogląd, że sąd może zastosować przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., gdy nie ma absolutnej pewności, jaki wpływ na wydanie rozstrzygnięcia o określonej treści miało naruszenie przepisów proceduralnych, jest błędny i prowadziłby do stanu, w którym sąd administracyjny uchyla decyzję z powodu naruszenia prawa procesowego przez organ, nie znajdując wpływu stwierdzonych naruszeń na wynik sprawy, zatem uchyla zaskarżony akt niejako na wszelki wypadek. Kontroli legalności w niniejszej sprawie poddano decyzję Wojewody z dnia 27 stycznia 2021 r. uchylającą decyzję Prezydenta Miasta z dnia 14 września 2020 r. i umarzającą postępowanie organu I instancji, dotyczące sprzeciwu w sprawie zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych. Co istotne, zakres zaskarżenia obejmuje wyłącznie uzasadnienie rozstrzygnięcia Wojewody, w którym organ wadliwie, zdaniem skarżącej, kwalifikuje zgłoszone roboty związane z instalacją winyli zadrukowanych grafiką w formie baneru reklamowego jako sprzeczne z uchwałą nr XLVI1I/1465/18 Rady Miasta z dnia 22 lutego 2018 r. w sprawie ustalenia zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń, ich gabarytów, standardów jakościowych oraz rodzajów materiałów budowlanych, z jakich mogą być wykonane na terenie Miasta (Dz. Urz. Woj. z 2018 r., poz. 1034), zwanej dalej uchwałą krajobrazową, i stwierdza, że niezgodność ta stanowiłaby właściwą przyczynę wniesienia sprzeciwu. W tych okolicznościach wskazać należy, że podstawą prawną działania organu I instancji był przepis art. 30 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 1333 ze zm.), zwanej dalej Prawem budowlanym, w brzmieniu obowiązującym przed dniem 19 września 2020 r., który odnosi się do instytucji sprzeciwu organu administracji architektoniczno-budowlanej wnoszonego wobec zgłoszonego przez inwestora zamiaru dokonania robót budowlanych, które nie wymagają pozwolenia na budowę. Zgodnie bowiem z wolą ustawodawcy roboty, o których mowa w art. 30 ust. 1 Prawa budowlanego, mogą zostać zrealizowane w oparciu o zgłoszenie, a nie pozwolenie na budowę. W takim wypadku inwestor, przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych składa do właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej zgłoszenie wraz z niezbędną dokumentacją, a roboty można rozpocząć, jeśli organ ten, w terminie 21 dni od otrzymania zgłoszenia, nie wniesie sprzeciwu (art. 30 ust. 5 ustawy). W rozpoznawanym wypadku takie zgłoszenie wpłynęło do Prezydenta Miasta w dniu 20 marca 2020 r., co otworzyło termin, o którym mowa w art. 30 ust. 5 ustawy do wniesienie w formie decyzji sprzeciwu. Przy czym, zgodnie z art. 30 ust. 5c Prawa budowlanego, jeżeli organ uznaje, że istnieje konieczność uzupełnienia zgłoszenia, nakłada na zgłaszającego, w drodze postanowienia, obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia - wnosi sprzeciw w drodze decyzji. Za dzień doręczenia uzupełnienia właściwemu organowi należy przyjąć dzień, w którym zgłaszający uzupełnił braki zgłoszenia, lub dzień, w którym upłynął termin wyznaczony przez organ w postanowieniu, o którym mowa w art. 30 ust. 5c (zob. wyroki NSA w Warszawie z dnia 17 maja 1999 r., IV SA 747/97, LEX nr 47285, oraz z dnia 6 grudnia 2002 r., IV SA 2765/00, ONSA 2004, nr 2, poz. 49; wyroki NSA: z dnia 17 listopada 2005 r., II OSK 197/05, LEX nr 196647; z dnia 24 lutego 2006 r., II OSK 593/05, LEX nr 194032; z dnia 25 lipca 2006 r., II OSK 956/05, ONSA WSA 2007, nr 1, poz. 12; wyrok WSA w Białymstoku z dnia 28 października 2008 r., II SA/Bk 512/08, ONSA WSA 2010, nr 4, poz. 68; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 9 czerwca 2011 r., IV SA/Po 321/11, dostępny https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Co istotne, nałożenie obowiązku uzupełnienia brakujących dokumentów przerywa bieg terminu, o którym mowa w ust. 5, jak stanowi przepis ust. 5d. Po uzupełnieniu zgłoszenia bieg terminu do wniesienia sprzeciwu zaczyna się od początku. Z akt sprawy wynika, że Prezydent Miasta stwierdził konieczność uzupełnienia zgłoszenia, wobec czego postanowieniem z dnia 25 marca 2020 r. nałożył na inwestora określone obowiązki, w tym obowiązek wykazania zgodności planowanych robót budowlanych z zapisami uchwały krajobrazowej. W postanowieniu tym wskazano termin wykonania obowiązku do dnia 15 lipca 2020 r. i termin ten – co nie jest kwestionowane - został dochowany. Akta sprawy potwierdzają bowiem, że pismem z dnia 15 lipca 2020 r., nadanym w placówce pocztowej tego samego dnia, skarżąca Spółka ustosunkowała się do wezwania organu, udzielając wyjaśnień i przedkładając odpowiednie dokumenty. Zdaniem jednak Prezydenta, przedłożona dokumentacja była niekompletna, w konsekwencji czego w dniu 14 września 2020 r. wniósł on sprzeciw, o którym mowa w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego, uprzednio, pismem z dnia 29 lipca 2020 r., informując skarżącą o braku uzupełnienia zgłoszenia zgodnie z postanowieniem organu i o istniejącej jeszcze możliwości usunięcia tych braków. Tymczasem, jak wynika z przytoczonych przepisów, po uzupełnieniu zgłoszenia w dniu 15 lipca 2020 r. i jednocześnie po upływie wyznaczonego w postanowieniu z dnia 25 marca 2020 r. terminu na uzupełnienie zgłoszenia, organ miał 21 dni na wniesienie sprzeciwu. Termin ten upływał w dniu 5 sierpnia 2020 r. Prawidłowo więc Wojewoda stwierdził, że ww. sprzeciw został wniesiony po terminie wyznaczonym przepisami prawa i oceny tej nie zmienia, zdaniem Sądu, powołanie się na przepisy art. 15zzr i art. 15zzs ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm.), dalej jako ustawa COVID-19. Przepisy te, w brzmieniu obowiązującym do dnia 16 maja 2020 r. stanowiły, że w okresie zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID, bieg terminów procesowych i sądowych w postępowaniach administracyjnych nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres. Przy czym, zgodnie z art. 15zzs ust. 8 pkt 2 ustawy bieg terminu w innej sprawie, w której brak wyrażenia przez organ sprzeciwu, wydania decyzji, postanowienia albo innego rozstrzygnięcia uprawnia stronę lub uczestnika postępowania do podjęcia działania, dokonania czynności albo wpływa na zakres praw i obowiązków strony lub uczestnika postępowania, nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na okres, o którym mowa w ust. 1. Jednak czynności dokonane w okresie, o którym mowa w ust. 1, w postępowaniach i kontrolach, o których mowa w ust. 1, są skuteczne (art. 15zzs ust. 7 ustawy COVID-19). Powyższe przepisy utraciły jednak moc prawną z dniem 16 maja 2020 r. na podstawie ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz.U. z 2020 r., poz. 875), a zgodnie z art. 68 ww. ustawy terminy rozpoczęły znowu swój bieg od dnia 24 maja 2020 r. Podkreślić należy, że w postanowieniu z dnia 25 marca 2020 r. termin do uzupełnienia zgłoszenia określono poprzez wskazanie konkretnej daty, tj. termin końcowy do 15 lipca 2020 r. W dacie upływu terminu zastrzeżonego do uzupełnienia zgłoszenia przepisy zawieszające bieg terminów w postępowaniu administracyjnym już nie obowiązywały. Poza tym, w świetle powołanych przepisów czynności procesowe, w tym czynności, o mowa w art. 15zzs ust. 8 pkt 2 ustawy COVID-19, dokonane w trakcie trwania wstrzymania biegu terminów były skuteczne. Powyższe oznacza, że z chwilą, gdy inwestor terminowo wywiązał się z obowiązku uzupełnienia zgłoszenia na wezwanie organu, a nastąpiło to z chwilą upływu terminu przewidzianego na uzupełnienie zgłoszenia, bez względu na ocenę merytoryczną tego uzupełnienia, nie obowiązywały już przepisy wstrzymujące bieg terminów materialnoprawnych i procesowych i dla organu rozpoczął się bieg 21-dniowego terminu na wniesienie sprzeciwu, który upływał z dniem 5 sierpnia 2020 r. i którego nie można było zmienić, w tym przedłużyć. Powyższa ocena dotycząca wydania sprzeciwu po terminie przewidzianym prawem ma natomiast zasadnicze znaczenie dla kontroli legalności decyzji Wojewody w zaskarżonym zakresie. Mianowicie, wniesienie sprzeciwu po terminie wyznaczonym zgodnie z art. 30 ust. 5 lub ust. 5d Prawa budowlanego oznacza, że organ I instancji działał bez kompetencji. Upływ terminu 21 dni, o którym mowa w art. 30 ust. 5, oznacza dla inwestora zgłaszającego prawo do rozpoczęcia budowy lub robót budowlanych, o zamiarze wykonywania których informował organ w zgłoszeniu. Z kolei dla organu administracji architektoniczno-budowlanej upływ 21-dniowego terminu oznacza koniec terminu, w którym powinien merytorycznie ocenić zgłoszenie (ewentualnie wezwać inwestora do uzupełnienia zgłoszenia), oraz utratę kompetencji do wydania decyzji wnoszącej sprzeciw. Ustalony przez ustawodawcę termin jest ściśle określonym terminem maksymalnym, terminem prawa materialnego, który nie może być przedłużany, skracany, czy przywracany, w konsekwencji czego po jego upływie organ traci swoje kompetencje orzecznicze, zaś inwestor zyskuje prawo do rozpoczęcia inwestycji (por. wyrok NSA z dnia 6 marca 2009 r., II OSK 307/08; z dnia 28 kwietnia 2020 r., II OSK 415/19; wyrok WSA w Opolu z 19 września 2019 r., II SA/Op 205/19; wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 18 czerwca 2020 r., II SA/Go 880/19, dostępne https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Pogląd o bezpowrotnym wygaśnięciu kompetencji organu do wniesienia sprzeciwu ma też znaczenie dla postępowania odwoławczego, albowiem ogranicza on możliwości orzecznicze przewidziane w art. 138 k.p.a. Wprawdzie wniesienie odwołania uruchamia tryb odwoławczy, do którego zastosowanie mają przepisy k.p.a., jednakże organ odwoławczy przy rozpatrywaniu takiej sprawy nie może pominąć specyfiki instytucji zgłoszenia, polegającej na tym, że wydanie decyzji o sprzeciwie jest ograniczone czasowo. Stwierdzenie więc, że skonsumowanie terminu na wniesienie sprzeciwu, o którym mowa w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego, przez organ I instancji oraz materialnoprawny charakter tego terminu powodują, iż wniesienie odwołania od decyzji o sprzeciwie nie przedłuża terminu do wydania decyzji przez organ II instancji. Nie może on zatem zastosować art. 138 § 2 k.p.a., t.j. uchylić decyzji i przekazać sprawy do ponownego rozpatrzenia (art. 138 § 2 k.p.a.), gdy upłynął termin do wniesienia sprzeciwu. Organ ten nie może też, po upływie terminu do wniesienia sprzeciwu, uchylić decyzji organu I instancji i orzec w sprawie co do istoty (art. 138 § 2 pkt 1 k.p.a. ab initio), skoro kompetencja organów do wniesienia sprzeciwu wygasła. Kompetencja organu odwoławczego w ramach postępowania, w którym organ I instancji wniósł sprzeciw, ogranicza się tylko do kontroli tej decyzji. Upływ terminu przewidzianego w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego oznacza bowiem, że kompetencja do wniesienia sprzeciwu wygasła, co obejmuje nie tylko organ I instancji, ale także organ odwoławczy. W konsekwencji, rozstrzygnięciem, które może zapaść w sytuacji rozpoznawania odwołania od decyzji o sprzeciwie wydanej po upływie termin 21 dni przewidzianych prawem, jest uchylenie tego rozstrzygnięcia i umorzenie postępowania w sprawie (art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. (zob. wyroki NSA z dnia 28 kwietnia 2020 r., II OSK 415/19; z 11 stycznia 2018 r., II OSK 1159/17; z 21 maja 2009 r., II OSK 724/08, dostępne https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Istota decyzji wydawanej na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. in fine polega na tym, że organ odwoławczy uchyla decyzję pierwszoinstancyjną, nie rozstrzygając jednak sprawy merytorycznie (co do istoty). Przepis ten wprowadza wyjątek od zasady obowiązku rozstrzygnięcia istoty sprawy, pozwalając organowi odwoławczemu na ograniczenie się tylko do wyeliminowania decyzji I instancji. Nie ma jednak swobody w wyborze tego sposobu zakończenia postępowania, co wynika z kryterium umorzenia postępowania organu I instancji, a zatem tylko, gdy to postępowanie było bezprzedmiotowe. Przesłanka ta wystąpi zaś, gdy brak było podstaw prawnych do merytorycznego rozpoznania danej sprawy w ogóle bądź nie było podstawy do rozpoznania jej w drodze postępowania administracyjnego, czy też tylko w drodze postępowania administracyjnego prowadzonego przed organem I instancji (zob. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2019, s. 618). Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej spawie. Jak bowiem wskazano, decyzja o sprzeciwie została wydana po upływie 21 dni od dnia uzupełnienia przez skarżącą Spółkę zgłoszenia, stosownie do postanowienia organu I instancji z dnia 25 marca 2020 r., wobec czego organ odwoławczy winien był uchylić decyzję organu I instancji i umorzyć prowadzone przez ten organ postępowanie skoro stało się ono bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. Wobec bowiem upływu terminu na wydanie decyzji w sprawie sprzeciwu, zarówno Wojewoda, jak i Prezydent Miasta utracił kompetycję do rozstrzygania o istocie zgłoszenia skarżącej Spółki. Okoliczności te prawidłowo uwzględnił Wojewoda, który uchylił decyzję Prezydenta i umorzył postępowanie prowadzone przez ten organ, wobec czego zaskarżoną decyzję należało uznać za zgodną z prawem. Natomiast wyrażone przez Wojewodę w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stanowisko w zakresie niezgodności zgłoszonych robót z postanowieniami uchwały krajobrazowej, pomimo tego, że wykraczało poza przysługujące organowi w niniejszych okolicznościach kompetencje do rozpoznania istoty sprawy, utracone z upływem 21 dni na wniesienie sprzeciwu, to jednak nie miało wpływu na wynik sprawy. Ujawnione okoliczności sprawy jednoznacznie wskazują bowiem na konieczność uchylenia decyzji pierwszoinstancyjnej i umorzenia prowadzonego przez Prezydenta Miasta postępowania z powodu utraty kompetencji materialnoprawnych do rozpoznania sprawy wraz z upływem terminu do wniesienia sprzeciwu. W tych okolicznościach organ odwoławczy nie mógł wypowiadać się w kwestiach odnoszących się do istoty niniejszej sprawy, a treść jego stanowiska wyrażonego wbrew kompetencjom nie mogła zmienić podjętego w sprawie rozstrzygnięcia i jego zasadniczych motywów. Oceny tej nie mogły zmienić zarzuty skargi kwestionujące stanowisko Wojewody odnośnie niezgodności inwestycji z uchwałą krajobrazową. Wszelkie bowiem argumenty skargi w tym zakresie dla zasadniczych motywów kontrolowanej decyzji pozostają irrelewantne prawnie. Wobec tego, zdaniem Sądu, brak jest podstaw do uchylenia kontrolowanej decyzji w zaskarżonym zakresie, gdyż fakt odniesienia się przez Wojewodę w decyzji uchylającej i umarzającej do kwestii merytorycznych, nie wpłynął na prawidłowość zastosowania przez niego art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Tylko zaś w takim wypadku możliwe byłoby zastosowanie przez Sąd art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w odniesieniu do kwestionowanego uzasadnienia decyzji odwoławczej. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę. Sąd orzekał w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym. Przepis art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.) stanowi, że przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Z uwagi na trwającą epidemię oraz niemożność przeprowadzenia rozprawy na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym, o czym strony zostały powiadomione. Ze względu na zebrany materiał dowodowy i ustalony na jego podstawie stan faktyczny rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym nie doprowadziło do uszczuplenia praw procesowych stron. Ponadto, dopuszczalność rozpoznania przedmiotowej sprawy na posiedzeniu niejawnym na podstawie powołanego wyżej przepisu potwierdza stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w uchwale składu 7 sędziów z dnia 30 listopada 2020 r., sygn. akt II OPS 6/19 (dostępna na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl).