II SA/Gd 319/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Sędziowie: Sędzia WSA Diana Trzcińska Asesor WSA Jakub Chojnacki (spr.) po rozpoznaniu w dniu 9 lipca 2025 r. w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. K. i S. K. na postanowienie Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia 27 lutego 2025 r., nr WOP.7722.168.2024.MH w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych oddala skargę. Pani M. K. i Pan S. K. (Skarżący) wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na postanowienie Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (PWINB) z 27 lutego 2025 r. w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym: Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Pucku (PINB) postanowieniem z 11 czerwca 2024 r. wstrzymał roboty budowlane polegające na posadowieniu obiektu budowlanego - przyczepy kempingowej parterowej nietrwale związanej z gruntem - posadowionej na kołach i stalowych wspornikach oraz bloczkach betonowych, pełniącej funkcję rekreacji indywidualnej o wymiarach 2,25 m x 5,70 m, posadowionej bez wymaganego pozwolenia na budowę na terenie działek nr [...] i [...] położonych w obrębie ewidencyjnym K., gmina K. Organ poinformował także Skarżących będących adresatami postanowienia o możliwości złożenia wniosku o legalizację w/w obiektu budowlanego w terminie 30 dni od dnia otrzymania postanowienia oraz o konieczności wniesienia opłaty legalizacyjnej w celu uzyskania decyzji o legalizacji obiektu budowlanego. Zdaniem organu pierwszej instancji analiza art. 28, 29 i 30 Prawa budowlanego pozwala stwierdzić, że wykonanie przedmiotowego obiektu wymagało uzyskania pozwolenia na budowę, którego Skarżący nie posiadają. Obliguje to organ nadzoru budowlanego do wszczęcia i prowadzenia postępowania administracyjnego w trybie art. 48 ustawy Prawo budowlane, z którego wynika, że organ nadzoru budowlanego obowiązany jest w pierwszej kolejności do wstrzymania wszelkich robót budowlanych jednocześnie informując inwestora, właściciela lub zarządcę obiektu budowlanego o możliwości złożenia wniosku o legalizację obiektu budowlanego lub jego części oraz o konieczności wniesienia opłaty legalizacyjnej w celu uzyskania decyzji o legalizacji obiektu budowlanego lub jego części, a także o zasadach obliczania opłaty legalizacyjnej. PWINB rozpoznając zażalenie Skarżących, postanowieniem z 27 lutego 2025 r. utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. Organ drugiej instancji wyjaśnił, że przedmiotowa przyczepa kempingowa została posadowiona w 2022 r., a inwestorami byli Skarżący. Zdaniem organu przyczepa, także kempingowa, przystosowana do pełnienia funkcji obiektu mieszkalnego czy rekreacyjnego stanowi tymczasowy obiekt budowlany. To, że taki obiekt jest przystosowany do tego, aby przemieszczać go po drogach jako przyczepę kampingową, nie przesądza o tym, że nie może być uznany równocześnie za obiekt budowlany, a w szczególności za tymczasowy obiekt budowlany, również jako budowla w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, po ustawieniu go na gruncie. Szczególne cechy, jakimi charakteryzuje się tymczasowy obiekt budowlany, nie zmieniają faktu, że zawsze będzie to obiekt budowlany, a jego wzniesienie należy kwalifikować jako budowę, czyli wykonywanie obiektu budowlanego, w rozumieniu art. 3 pkt 6 ustawy, co wymaga uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, jeżeli przepis nie zwalnia z tego obowiązku. Fakt trwałego związania obiektu budowlanego z gruntem bądź brak takiego trwałego połączenia obiektu budowlanego z gruntem nie przesądza o tym, czy wymagane jest pozwolenie na budowę względnie zgłoszenie. To, czy wymagane jest pozwolenie na budowę czy też zgłoszenie właściwemu organowi, wynika bowiem z przepisów art. 28, 29 i 30 Prawa budowlanego. Na gruncie definicji "budowy" zawartej w art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego, w odniesieniu do takich obiektów jak barakowozy, przyczepy i inne podobne obiekty na kołach, przez ich "wybudowanie" rozumie się już samo dostarczenie takiego obiektu oraz jego postawienie na gruncie, z ewentualnym wykonaniem pewnych przystosowawczych robót budowlanych, a nawet samo tylko usytuowanie w określonym miejscu takiego obiektu, który w całości został wykonany poza miejscem budowy. Odnosząc się do stwierdzonego podczas oględzin faktu posiadania przez przyczepę tablicy rejestracyjnej, a następnie do przywołanego w treści zażalenia argumentu w zakresie przepisu art. 2 pkt 5 Prawa o ruchu drogowym organ zauważył, że w orzecznictwie sądowo-administracyjnym prezentowane jest stanowisko, że zastosowaniu przepisów art. 48 Prawa budowlanego nie stoi na przeszkodzie fakt zarejestrowania obiektu jako pojazdu mechanicznego i zawarcia związanej z tym umowy ubezpieczenia OC, jeżeli z całokształtu okoliczności faktycznych sprawy wynika, że rzeczywistym (głównym) przeznaczeniem tego pojazdu pozostaje użytek niemobilny. Zatem skoro przedmiotowy obiekt jest obiektem budowlanym nietrwale związanym z gruntem pełniącym funkcję rekreacji indywidualnej, stanowi on tymczasowy obiekt budowlany, o którym mowa w art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego. Według stanu prawnego od dnia 19 września 2020 r. zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art 29-31. Posadowienie przyczepy w określonym miejscu w sposób stały i niewskazujący na zamiar jej przemieszczenia w okresie 180 dni lub rozbiórki w w/wym. okresie (przyczepa stoi na działce od 2022r.) wymagała uzyskania pozwolenia na budowę. A zatem PINB prawidłowo wydał postanowienie w trybie art. 48 ustawy Prawo budowlane. Skarżący w skardze na postanowienie PWINB z 27 lutego 2025 r. zarzucili naruszenie: art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.w zw. z art. 144 k.p.a. w zw. z art. 7, 77 § 1, 80 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia PINB z 11 czerwca 2024 r., w sytuacji, w której: a) treść postanowienia PINB z 11 czerwca 2024 r. nie jest tożsama z treścią postanowienia PWINB; w petitum postanowienia PINB z 11 czerwca 2024 r. jest mowa o tym, że przyczepa kempingowa parterowa jest nietrwale związana z gruntem, natomiast PWINB pomija tę cechę obiektu w petitum swojego postanowienia. Ponadto w treści petitum i postanowienia PINB i postanowienia PWINB wskazano, że obiekt znajduje się na terenie działek nr [...] i [...] w sytuacji, w której PWINB sam przyznaje, że ustalił, że obiekt znajduje się wyłącznie na terenie działki nr [...]; b/ organ drugiej instancji nie podjął wszystkich niezbędnych czynności celem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, nie rozpatrzył też w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego błędnie uznając, że obiekt będący przedmiotem postępowania jest obiektem budowlanym w rozumieniu art. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Tymczasem organ drugiej instancji nie ustalił jednocześnie, czy obiekt posadowiony na działce Skarżących posiada instalacje zapewniające możliwość korzystania z tego obiektu w celach rekreacji indywidualnej i czy został wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych, c) organ drugiej instancji nie podjął wszystkich niezbędnych czynności celem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, m.in. nie ustalił, czy przyczepa kempingowa pełni również funkcję pojazdu mechanicznego, czy Skarżący od 2022 r. przemieszczali przyczepę w inne miejsce, o czym może świadczyć chociażby fakt rozbieżności w lokalizacji obiektu (pierwotnie wskazywano, że znajduje się na dwóch działkach, tj. na działce nr [...] i [...], natomiast w zaskarżonym postanowieniu PWINB wskazuje, że przyczepa znajduje się już tylko na jednej działce nr [...]), czy Skarżący posiadają obowiązkowe ubezpieczenie OC związane z posiadaniem przyczepy i posługiwaniem się nią, czy przyczepa pełni funkcję transportową, jest użytkowana poza terenem działki, jest przenoszona z miejsca na miejsce, co ma kluczowe znaczenie w kontekście postępowania dotyczącego samowoli budowlanej i kwalifikacji obiektu; d) organ drugiej instancji nie podjął wszystkich niezbędnych czynności celem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, nie wyjaśniając, na jakiej podstawie uznał, że obiekt na działce skarżących istnieje nieprzerwanie od 2022 r., w sytuacji w której obiekt z uwagi na jego charakter mógł być przenoszony z miejsca na miejsce i nie znajdować się na działce Skarżących jednorazowo dłużej niż 180 dni, co miałoby wpływ na jego ewentualną kwalifikację w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego i ustalenie, czy jego posadowienie wymaga zgłoszenia, czy pozwolenia na budowę w kontekście art. 29 ust. 1 pkt 7 Prawa budowlanego; e) organ drugiej instancji błędnie zakwalifikował obiekt jako samowolę budowlaną, której legalizacja wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, w sytuacji w której zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie wskazuje na powyższe; art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. poprzez brak uchylenia zaskarżonego postanowienia i umorzenia postępowania pierwszej instancji w całości w sytuacji, w której zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do uznania, że przyczepa kempingowa stanowi obiekt budowlany w rozumieniu Prawa budowlanego i podlega reglamentacji przepisom tej ustawy; art. 48 ust. 1 i 3 w zw. z art. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane poprzez jego błędne zastosowanie i objęcie obiektu postępowaniem legalizacyjnym jako obiektu budowlanego w sytuacji, w której organ nie ustalił w sposób niebudzący wątpliwości, czy w sprawie mamy do czynienia z obiektem budowlanym spełniającym wszystkie przesłanki przewidziane w art. 3 pkt 1 ustawy; art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o wyrobach budowlanych w zw. z art. 2 pkt 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 305/2011 ustanawiającym zharmonizowane warunki wprowadzania do obrotu wyrobów budowlanych i uchylające dyrektywę Rady 89/106/EWG poprzez jego błędne niezastosowanie w sprawie będące skutkiem braku ustalenia, czy obiekt objęty postępowaniem został wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych w rozumieniu ww. przepisów, co skutkowało błędnym uznaniem, że stanowi on obiekt budowlany reglamentowany przez przepisy Prawa budowlanego; art. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie, że obiekt objęty postępowaniem stanowi obiekt budowlany w rozumieniu Prawa budowlanego podczas gdy pod pojęciem obiektu budowlanego należy rozumieć obiekt wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania go zgodnie z przeznaczeniem, a w przedmiotowej sprawie Organ drugiej instancji nie ustalił, czy obiekt posiada jakiekolwiek instalacje czy przyłączenia, które umożliwiałyby korzystanie z niego w ramach rekreacji indywidualnej, co skutkowało błędnym zastosowaniem przepisów dot. samowoli budowlanej w niniejszej sprawie; art. 3 pkt 1 w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 7 ustawy Prawo budowlane poprzez ich błędne niezastosowanie. Skarżący wnieśli o umorzenie postępowania administracyjnego, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego je postanowienia PINB z 11 czerwca 2024 r. W odpowiedzi na skargę PWINB wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga nie zawiera uzasadnionych podstaw. Zgodnie z art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie (...). Przedmiotem kontroli Sądu jest natomiast postanowienie PWINB z 27 lutego 2025 r. w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych, dotyczące przyczepy kempingowej parterowej posadowionej na kołach i stalowych wspornikach oraz bloczkach betonowych, pełniącej funkcję rekreacji indywidualnej o wymiarach 2,25 m x 5,70 m, posadowionej bez wymaganego pozwolenia na budowę na terenie działek nr [...] i [...] położonych w obrębie ewidencyjnym K. gmina K. Materialnoprawną podstawą wydanych przez organy obu instancji postanowień są przepisy ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2024 r., poz. 725 ze zm., dalej: Prawo budowlane), w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 471), obowiązującą od 19 września 2020 r. Na skutek wprowadzonych zmian postępowanie w sprawie samowoli budowlanej rozpoczyna się od wydania postanowienia o wstrzymaniu budowy w przypadku obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego: 1) bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę albo 2) bez wymaganego zgłoszenia albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia (art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego). W takim postanowieniu organ informuje o możliwości złożenia wniosku o legalizację obiektu budowlanego lub jego części oraz o konieczności wniesienia opłaty legalizacyjnej w celu uzyskania decyzji o legalizacji obiektu budowlanego lub jego części oraz o zasadach obliczania opłaty legalizacyjnej (ust. 3). Co istotne, postanowienie o wstrzymaniu budowy wydaje się również w przypadku zakończenia budowy (ust. 5). Następnie inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego może w ciągu 30 dni od otrzymania postanowienia złożyć wniosek o legalizację (art. 48a ust. 1). Jeżeli wniosek ten nie zostanie złożony, wówczas organ nadzoru budowlanego wydaje nakaz rozbiórki (art. 49e pkt 1). Taki sam skutek ma wycofanie wniosku, co może nastąpić praktycznie na całym etapie procedury legalizacyjnej (art. 49e pkt 2 w zw. z art. 48a ust. 2). Jeżeli jednak inwestor (właściciel lub zarządca) złoży wniosek o legalizację, organ nadzoru budowlanego w ramach prowadzonego postępowania wdraża procedurę legalizacyjną. W orzecznictwie sądów administracyjnych jednolicie wskazuje się, że naruszenia Prawa budowlanego powinny być oceniane według przepisów obowiązujących w dacie popełnienia samowoli, natomiast zastosowanie przepisów dotyczących usuwania skutków samowoli uzależnione jest od okoliczności konkretnej sprawy, z zachowaniem zasady, że organy wydają decyzje według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie rozstrzygania sprawy. Istotne jest bowiem rozróżnienie samego zdarzenia prawnego, jakim jest samowola budowlana, od jej likwidacji (zob. uchwała NSA z 16 grudnia 2013 r. II OPS 2/13, ONSAiWSA 2014/6/89, wyrok NSA z 2 grudnia 2010 r. II OSK 1974/10, wszystkie przywołane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia dostępne są na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Istotą sporu w przedmiotowej sprawie jest, to czy do spornej przyczepy znajdują zastosowanie przepisy Prawa budowlanego, tak jak uznał to PWINB, czy też ustawa ta w ogóle nie powinna być w przedmiotowej sprawie stosowana, ponieważ jak chcą tego Skarżący, przedmiotowego obiektu nie sposób uznać za obiekt budowlany, gdyż jest on przyczepą (pojazdem). Mając na względzie zebrany w sprawie materiał dowodowy, a w szczególności protokół przeprowadzonych w sprawie oględzin, rację należało przyznać PWINB. Organ zasadnie bowiem uznał, że przedmiotowy obiekt budowlany jest budowlą w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Co więcej, budowla ta, stanowi jednocześnie tymczasowy obiekt budowlany, w rozumieniu art. 3 pkt 5 ustawy. Zgodnie z tym przepisem, tymczasowy obiekt budowlany to obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przykrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe. Niewątpliwie sporna budowla znajduje się na nieruchomości od 180 dni. Zauważyć należy, że niektóre rodzaje tymczasowych obiektów budowlanych zostały wyraźnie przez ustawodawcę wymienione (np. kioski uliczne, barakowozy, obiekty kontenerowe), ale też redakcja tego przepisu pozwala na stwierdzenie, że przytoczone wyliczenie ma charakter przykładowy. Dlatego przy ocenie innych typów obiektów, które nie zostały wymienione w tym przepisie, a więc np. przyczep, konieczne jest zastosowanie dodatkowego kryterium. Opierając się na utrwalonym orzecznictwie sądów administracyjnych dotyczącym barakowozów, przyczep kempingowych, innych podobnych obiektów, takim kryterium powinien być przede wszystkim cel, w jakim dany obiekt został umieszczony na nieruchomości oraz okres jego funkcjonowania na tej nieruchomości (por. np. wyroki NSA: z 13 marca 2009 r. II OSK 348/08; z 29 maja 2012 r. II OSK 423/11 oraz z 10 maja 2013 r. II OSK 39/12). W utrwalonym orzecznictwie uznaje się, że nawet gdyby przedmiotowy obiekt był przystosowany do tego, aby przemieszczać go po drogach, nie przesądza to jeszcze o tym, że nie może być uznany równocześnie za obiekt budowlany, w szczególności tymczasowy obiekt budowlany (również jako budowla w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego). Fakt, że określony przedmiot jest przystosowany do tego, aby przemieszczać go po drogach jako przyczepa, nie przesądza o tym, że nie może być uznany za obiekt budowlany, po ustawieniu go na gruncie. Definicje zawarte w art. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym (wśród nich wymienia się także przyczepy) zostały zgodnie z art. 1 ust. 1 tej ustawy ustanowione z myślą o określeniu zasad ruchu drogowego, zasad i warunków dopuszczania pojazdów do tego ruchu, wymagań odnoszących się do innych uczestników ruchu niż kierujący pojazdami oraz zasad i warunków kontroli pojazdów. Definicje zawarte w art. 3 ustawy Prawo budowlane zostały natomiast sformułowane w świetle art. 1 tej ustawy na potrzeby działalności obejmującej sprawy projektowania, budowy, utrzymania i rozbiórki obiektów budowlanych. Cele obu tych unormowań są zatem różne, a każde z nich reguluje odmienne zagadnienia. W ustawach tych nie znajduje się przepis, który wyłączałby uznanie pojazdu za obiekt budowlany. Faktu tego nie zmienia okoliczność, że przyczepa posiada koła, tablicę rejestracyjną oraz wykupione OC, przez co istnieje możliwość jej przemieszenia poprzez przyłączenie do pojazdu. Zarejestrowanie pojazdu i zawarcie umowy OC stanowi tylko dodatkową cechę obiektu, jednak nie wyklucza uznania go za obiekt poddany regulacjom ustawy Prawo budowlane (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 29 listopada 2019 r., II OSK 2888/148; z 5 maja 2022 r., II OSK 1247/19; z 9 października 2019 r., II OSK 2779/17; z 5 kwietnia 2019 r., II OSK 1256/17; z 10 września 2019 r., II OSK 1941/17). Rozważyć zatem należało, czy posadowienie przedmiotowej przyczepy wymagało uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę lub zgłoszenia. Zgodnie z art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego budowa jest dopuszczalna jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 7 ustawy, nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, ale zgłoszenia, o którym mowa w art. 30 tej ustawy, budowa tymczasowych obiektów budowlanych niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce - w terminie określonym w zgłoszeniu, ale nie później niż przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu. Tym samym a contrario, budowa z jaką mamy do czynienia w sprawie niniejszej – a więc posadowienie tymczasowego obiektu budowlanego w określonym miejscu w sposób stały i niewskazujący na zamiar jego przeniesienia w okresie 180 dni lub rozbiórki w ww. okresie – wymagała uzyskania pozwolenia na budowę. Zdaniem Sądu, w takich okolicznościach organ odwoławczy, działając w ramach swoich kompetencji, prawidłowo ustalił, że będący przedmiotem postępowania obiekt budowlany wymagał uzyskania pozwolenia na budowę. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi zauważyć należy, że data posadowienia spornej przyczepy na nieruchomości Skarżących wynika z podpisanego przez nich protokołu oględzin z 6 maja 2024 r., do którego Skarżący nie wnieśli zastrzeżeń oraz nie kwestionowali daty posadowienia przyczepy w dalszym toku postępowania. Skarżący ani w trakcie oględzin ani na późniejszym etapie postępowania nie podnosili okoliczności, że przyczepa opuszczała działkę po 2022 r. Niezrozumiały jest zatem zarzut braku ustaleń tej kwestii, skoro okoliczności te były w trakcie postępowania administracyjnego bezsporne i potwierdzone przez Skarżących w protokole oględzin. W kwestii zaś zadbania czy przyczepa wyposażona jest w instalacje zapewniające możliwość jej użytkowania zgodnie z przeznaczeniem oraz podnoszonego zarzutu, że nie została wzniesiona z użyciem wyrobów budowlanych, zauważyć należy, że istotą przyczepy kampingowej jest to, że zawiera ona wszelkie niezbędne instalacje zapewniające możliwość korzystania z niej z celu, w jakim została wybudowana, to jest celu rekreacyjno – wypoczynkowego, bez względu na miejsce, w którym zostanie posadowiona. Oznacza to, że przyczepa kampingowa analogicznie jak tzw. domek holenderski jest obiektem budowlanym, albowiem spełnia funkcję obiektu rekreacji indywidualnej, posiada stosowne i niezbędne instalacje, by zapewnić warunki pobytu ludzi dla celów rekreacji, wykonana jest z gotowych wyrobów budowlanych (okna, drzwi, konstrukcja stalowa albo aluminiowa, ściany, dach itd.). Nie trzeba jej budować, bo jest już kompletna. Wystarczy ją umiejscowić na działce i będzie jako obiekt budowlany gotowa do tego, by spełniać założoną funkcję rekreacji indywidualnej (por. wyrok NSA z dnia 14 listopada 2023 r., II OSK 358/21). W ocenie Sądu PIWNB wyczerpująco wyjaśnił powyższe kwestie w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, a przedstawiona tam argumentacja odpowiada zarówno przepisom prawa oraz znajduje uzasadnienie w aktualnym orzecznictwie. Bez znaczenia dla oceny wydanego postanowienia jest także to, że PWINB pominął w zaskarżonym postanowieniu – opisując na jego wstępie postanowienie PINB, że przyczepa jest nietrwale związana z gruntem. Osnowa zaskarżonego postanowienia jasno wskazuje, że organ odwoławczy utrzymał w mocy postanawianie organu pierwszej instancji. Takie rozstrzygnięcie wydaje się w sytuacji, gdy w wyniku rozpoznania sprawy rozstrzygnięcie organu odwoławczego pokrywa się z rozstrzygnięciem organu pierwszej instancji. Zatem rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji jest w ocenie organu odwoławczego prawidłowe, zarówno z punktu widzenia zgodności z prawem, jak i pod względem celowości. Utrzymanie w mocy decyzji (postanowienia - przyp. własny) organu pierwszej instancji oznacza w szczególności utrzymanie w mocy jej podstawowego, koniecznego elementu, jakim jest rozstrzygnięcie. W rozstrzygnięciu (osnowie) zostaje bowiem wyrażona wola organu administracji załatwiającego sprawę. W razie więc gdy organ odwoławczy utrzymuje w mocy decyzję (postanowienie – przyp. własny) organu pierwszej instancji, należy przyjąć, że w szczególności utrzymał w mocy jej rozstrzygnięcie sformułowane przez organ pierwszej instancji (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz do art. 138 oraz przywołane tam orzecznictwo, wyd. 19, 2024). Zdaniem Sądu nie budzi też wątpliwości ustalona przez organy lokalizacja spornego obiektu budowlanego. Przeprowadzone w sprawie oględziny dotyczyły zabudowy działek nr [...] i [...] na których PINB zidentyfikował łączenie 5 różnych obiektów budowlanych. Załączony do protokołu szkic posadowienia zidentyfikowanych obiektów oraz dokumentacja zdjęciowa pozwalają na jednoznaczne określenie umiejscowienia przyczepy objętej postępowaniem kontrolowanym przez Sąd. W przypadku konieczności prowadzenia w sprawie postępowania egzekucyjnego nie będzie żadnych wątpliwości, którego obiektu budowlanego powinno ono dotyczyć, a to że znajduje się on w całości na działce nr [...] nie stanowi uchybienia w ustalaniu stanu faktycznego sprawy, mogącego mieć jakikolwiek wpływ na jej rozstrzygnięcie. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.