II SA/Gd 365/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Górska (spr.) Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Pobojewski po rozpoznaniu w dniu 9 sierpnia 2017 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi J. Ł. na decyzję Wojewody z dnia 28 marca 2017 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty K. z dnia 16 stycznia 2017 r., nr [...]. Będąca przedmiotem niniejszej sprawy skarga J. Ł. na decyzję Wojewody z dnia 28 marca 2017 r. nr [..] wniesiona została w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: W dniu 4 października 2016 r. do Starosty wpłynął wniosek skarżącej o wydanie pozwolenia na budowę dla dwóch garaży na działce nr [..], obręb ewidencyjny [..] w mieście K. Do wniosku załączono oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz cztery egzemplarze projektu budowlanego. Postanowieniem z dnia 3 listopada 2016 r., wydanym na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2017 r., poz. 1332). Starosta nałożył na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości oraz braków w złożonym projekcie budowlanym i w dniu 19 grudnia 2016 r. inwestor przedłożył uzupełniony projekt budowalny. Po analizie całości akt, decyzją z dnia 6 stycznia 2017 r., Starosta zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dwóch garaży, zaprojektowanych na terenie działki nr [..], położonej w obrębie ewidencyjnym [..] w K. Uzasadniając wydaną decyzję, Starosta wskazał, że projektowana inwestycja położona jest na terenie, dla którego brak jest obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zaś dla przedmiotowego zamierzenia nie ustalono, w formie decyzji administracyjnej, warunków zabudowy. W toku postępowania organ I instancji ustalił także, że działka nr [..] została oznaczona w ewidencji gruntów konturem klasyfikacyjnym "B" i stanowiącej istniejącą zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Organ stwierdził także, że obszar oddziaływania projektowanej inwestycji obejmuje teren działki nr [..], do którego inwestor posiada tytuł prawny oraz działkę sąsiednią – nr [..]. W tym zakresie wskazał, że taka lokalizacja projektowanych garaży wynika bezpośrednio z § 12 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Odwołanie od decyzji Starosty złożyli H. i G. Ł. wskazując, że realizacja dwóch garaży spowoduje, iż granica działek stanie się wielkim murem należącym do inwestora i będzie zabudowana w 45 % jej długości. Podnieśli także, że sytuowanie budynku w granicy stanowi usytuowanie najdalej ingerujące w prawo własności właścicieli działki sąsiedniej. W opinii odwołujących się projektowane garaże wprowadzają ograniczenia i uciążliwości dla należącej do nich nieruchomości. Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z dnia 28 marca 2017 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257) Wojewoda uchylił w całości decyzję organu I instancji i odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu organ odwoławczy przytoczył treść przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r., poz. 1332) i stwierdził, że w przypadku zgłoszenia zamiaru budowlanego obejmującego roboty polegające na budowie garażu o powierzchni zabudowy do 35 m2, ustawodawca nie przewidział obowiązku dołączenia do zgłoszenia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Jednakże w sytuacji, w której inwestor zamiast dokonania zgłoszenia korzysta z możliwości wystąpienia z wnioskiem o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, do wniosku należy dołączyć decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W tym zakresie organ stwierdził, że w sprawie zastosowanie miał przepis, zgodnie z którym organ I instancji był zobowiązany objąć obszarem oddziaływania także sąsiednią działkę budowlaną, a wystąpienie przez inwestora z wnioskiem o pozwolenie na budowę było jego obowiązkiem a nie uprawnieniem. Z tego względu stanowisko organu I instancji o braku konieczności przedłożenia do wniosku o udzielnie pozwolenia na budowę ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, narusza prawo. Następnie organ odniósł się do kwestii usytuowania planowanej inwestycji na granicy z działką sąsiednia nr [..] i wskazał, że usytuowanie budynku w odległości mniejszej niż wynikająca za § 1 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych musi wynikać z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W niniejszej sprawie inwestor, planujący budowę dwóch garaży w granicy działki, występując o udzielenie pozwolenia na budowę nie wykazał, że szczególne warunki, jakie musza być spełnione dla usytuowania obiektu budowlanego w granicy działki zostały spełnione. Jednocześnie organ stwierdził, że działka inwestora ma powierzchnię 1111,53 m2, posiada regularny kształt zbliżony do kwadratu, dzięki czemu jest możliwa budowa przedmiotach garaży zgodnie z zachowaniem generalnej zasady wskazanej w §12 ust. 1 rozporządzenia. Organ zauważył także, że wprawdzie zgodnie z powołanym przez Starostę przepisem § 12 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia nie ma zakazu budowy przy granicy sąsiedniej działki, jednak nie oznacza to, że orzekający w sprawie organ jest związany wyłącznie warunkami technicznymi, a wola inwestora odnośnie sytuowania obiektu jest wiążąca. Sformułowanie "dopuszcza się" użyte w przepisie jednoznacznie wskazuje, że jest to rozwiązane wyjątkowe, które wymaga nie tylko zaistnienia szczególnych okoliczności wymienionych w przepisie, ale również szczególnej staranności o dbałości organu w zakresie poszanowania interesów osób trzecich. Mając na uwadze powyższe rozważania, Wojewoda stwierdził, że Starosta udzielając zaskarżoną decyzją pozwolenia na budowę dwóch garaży, dla których nie ustalono w formie decyzji administracyjnej warunków zabudowy z uwagi, iż zamierzenie to mieści się w katalogu robót budowalnych niewymagających pozwolenia na budowę - rażąco naruszył przepisy prawa materialnego. W dalszej kolejności Wojewoda badając kompletność zatwierdzonego projektu budowlanego stwierdził, że został on wykonany niezgodnie z rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. W tym zakresie wskazał, że w projekcie budowlanym część rysunkowa wykonana została tylko dla jednego obiektu budowlanego, przy czym nie zostało wskazane dla którego z zaprojektowanych garaży. Tymczasem ta część projektu powinna być sporządzona dla każdego obiektu budowlanego objętego zamierzeniem budowlanym. Organ zwrócił także uwagę, że w przedmiotowym projekcie brak jest oznaczenia wejść i wjazdów do projektowanych garaży, na co wskazywał sam Starosta w postanowieniu z dnia 3 listopada 2016 r., a pomimo nieuzupełnienia tego braku wydał decyzję zatwierdzającą projekt budowlany. Dodatkowo Wojewoda wskazał, że autor projektu dokonał niewłaściwego nazewnictwa całego zamierzenia inwestycyjnego jako "Projekt budowlany garażu", podczas gdy zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 3 ww. rozporządzenia Ministra Transportu na stronie tytułowej projektu budowlanego należy zamieścić nazwę i adres jednostki projektowania, natomiast zawarta w projekcie informacja, że długość garażu wynosi 5,50 m jest niezgodna z wymiarami podanymi na planie zagospodarowania terenu oraz część rysunkowej projektu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku J. Ł. podniosła, że organ odwoławczy błędnie stwierdził, iż w niniejszej sprawie inwestor miał obowiązek wystąpić z wnioskiem o pozwolenie na budowę. W opinii skarżącej gdyby intencją ustawodawcy było wykluczenie z procedury zgłoszenia budowy garaży o pow. mniejszej niż 35 m2, powodujących oddziaływanie na tereny sąsiednie, to zawarłby stosowny zapis. Z uwagi na powyższe skarżąca stwierdziła, że choć prawo budowlane w procedurze zgłoszenia ustala normy postępowania na wypadek wystąpienia oddziaływania obiektu na inną nieruchomość, jednak fakt ten nie wyklucza procedury zgłoszenia. Skarżąca stwierdziła także, że organ odwoławczy naruszył konstytucyjny obowiązek równego traktowania inwestora, jak i właściciela działki sąsiedniej, gdyż skarżąca również ma zagwarantowane prawo do zagospodarowania swojej nieruchomości w sposób zgodny z prawem, dlatego świadomie wybrała trudniejszą i bardziej kosztowną procedurę uzyskania pozwolenia na budowę. Tymczasem organ II instancji w sposób wyraźny foruje odwołujących się, a skarżącej wykazuje możliwość innego usytuowania budynków, tj. ingeruje w prawo do zabudowania nieruchomości. Odnosząc się do kwestii lokalizacji garaży na granicy z działką sąsiednią wyjaśniła, że ich odsunięcie 1,5 m od tej granicy spowoduje konieczność wycięcia starych, istniejących drzew , a ponadto zniszczeniu uległoby wiele innych elementów zagospodarowania działki. W jej opinii, ustalając lokalizację budynków na granicy nieruchomości, nie ogranicza korzystania z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętą miarę, zaś uzasadnienie inwestora bądź jego brak – dotyczące powodów sytuowania budynków na granicy – nie może samo w sobie stanowić o odmowie udzielania pozwolenia na budowę. Skarżąca stwierdziła także, że dołączony do wniosku projekt budowlany jest kompletny, gdyż z przepisów nie wynika, aby dla identycznych obiektów, których lokalizację w sposób jednoznaczny pokazano w projekcie zagospodarowania działki - koniecznym jest opracowanie odrębnych projektów budowlanych. Natomiast uwaga dotycząca niewłaściwej nazwy zamierzenia, nic nie wnosi do prowadzone postępowania, gdyż zarówno wniosek jak i projekt pozwolił organowi na jednoznaczne i precyzyjne odczytanie przedmiotu zamierzenia budowlanego. Skarżąca zarzuciła także, że organ odwoławczy rozpatrując sprawę przez dwa miesiące i mając tyle wątpliwości, nie umożliwił jej wzięcia udziału w postępowaniu – nie wezwał skarżącej do złożenia wyjaśnień i nie pozwolił jej wypowiedzieć się w sprawie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko w sprawie. Na rozprawie w dniu 9 sierpnia 2017 r. skarżąca wyjaśniła, że gdyby została wezwana do złożenia decyzji o warunkach zabudowy, to obowiązek taki by wykonała. Pełnomocnik uczestniczki postępowania H. Ł., wniósł o oddalenie skargi. Wyjaśnił, że z uwagi na wielkość działki jeden z garaży mógłby zostać zaprojektowany w miejscu starego garażu ale drugi nie powinien zostać zlokalizowany przy granicy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach oceny, czy przy wydaniu zaskarżonej decyzji nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, ani powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 p.p.s.a.). Oznacza to, że kontrola sądowa sprawowana jest w granicach sprawy administracyjnej zakończonej zaskarżonym orzeczeniem, a sąd administracyjny ma obowiązek uwzględnić każde dostrzeżone naruszenia prawa, o ile miało lub mogło mieć wpływ na jego treść. Mając na uwadze tak zakreślony zakres kognicji Sąd uznał, że skarga jest zasadna. W niniejszej sprawie sporne było czy zamierzenie inwestycyjne objęte wnioskiem skarżącej o pozwolenie na budowę wymagało ustalenia warunków zabudowy. Skarżąca twierdziła bowiem, że inwestycja polegająca na budowie dwóch garaży nie wymagała takiej decyzji, jako że mogłaby zostać zrealizowana na podstawie zgłoszenia. Zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku – Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290 ze zm.) roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29 – 31. Z art. 28 ust. 1 ustawy wynika zatem jednoznacznie, że każdorazowo przed rozpoczęciem robót budowlanych inwestor obowiązany jest uzyskać ostateczną decyzję właściwego organu o pozwoleniu na budowę, chyba że ustawodawca w art. 29 - 31 ustawy wyłączył ten wymóg w stosunku do wyraźnie wskazanych robót budowlanych. Istotnie z treści art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia wynika, że pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, garaży, wiat lub przydomowych ganków i oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki. Zgodnie zaś z treścią art. 30 ust. 1 pkt 1 taka budowa wymaga zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej. W sprawie istotne znaczenie ma jednakże fakt, że planowana inwestycja została usytuowana na granicy z działką sąsiednią nr [..]. W świetle § 12 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422) dopuszczalne jest lokalizowanie budynku gospodarczego i garażu o długości mniejszej niż 5,5 m i o wysokości mniejszej niż 3 m bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości nie mniejszej niż 1,5 m ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych. Jednakże stosownie do treści § 12 ust. 4 rozporządzenia usytuowanie budynku na działce budowlanej w ten sposób powoduje objęcie sąsiedniej działki budowlanej obszarem oddziaływania w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. Zgodnie natomiast z art. 28 ust. 2 ustawy stronami postępowania są inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy. Z zestawienia treści § 12 ust. 4 rozporządzenia oraz art. 28 ust. 2 ustawy wynika więc, że lokalizacja obiektu w odległościach określonych w § 12 ust. 3 rozporządzenia wymaga każdorazowo przeprowadzenie postępowania w przedmiocie wydania pozwolenia na budowę, niezależnie od tego, czy zrealizowany obiekt stanowi obiekt podlegający jedynie zgłoszeniu. Mieć bowiem należy na względzie, że postępowanie zgłoszeniowe jest uproszczonym postępowaniem szczególnym, do którego nie mają zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. W postępowaniu tym - oprócz dokonującego zgłoszenia - nie ma innych stron, nie mogą więc być spełnione wymagania z art. 28 ust. 2 ustawy. Dopiero wniesienie sprzeciwu przez właściwy organ (na podstawie art. 30 ust. 5 ustawy) daje początek postępowaniu administracyjnemu, do którego mają zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Stanowisko powyższe jest przy tym ugruntowane w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 marca 2014 r., sygn. akt II OSK 2627/12; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 26 listopada 2014 r., sygn. akt II SA/Po 649/14; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 9 października 2012 r., sygn. akt II SA/Bd 807/12, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.gov.pl). W tej sytuacji prawidłowo stwierdził organ odwoławczy, że skarżąca nie mogłaby skutecznie dokonać zgłoszenia zamiaru takiej budowy jak we wniosku złożonym w sprawie. Skoro zatem skarżąca w niniejszej sprawie złożyła wniosek o udzielenie jej pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na budowie dwóch garaży, to organy architektoniczno budowlane, prowadząc postępowanie w zakresie wyznaczonym w art. 35 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego powinny były sprawdzić: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. W tej sytuacji prawidłowo stwierdził Wojewoda, że z uwagi na konieczność uzyskania pozwolenia na budowę, konieczne było także uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy, skoro dla terenu objętego wnioskiem nie uchwalono miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Stosownie do treści art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Termin wyznaczony na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane w celu usunięcia merytorycznych braków w projekcie budowlanym, winien zdaniem Sądu zostać określony w sposób, który umożliwi zobowiązanemu inwestorowi rzeczywistą realizację nałożonego na niego obowiązku. Właściwy organ, określając w postanowieniu, o którym mowa w art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, termin do usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości powinien mieć bowiem na uwadze zasady ogólne postępowania administracyjnego, a przede wszystkim zasadę pogłębiania zaufania obywateli (art. 8) oraz zasadę udzielania informacji (art. 9). Termin ten powinien być ustalony tak, aby z obiektywnego punktu widzenia umożliwiał wnioskodawcy usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, a zatem powinien być dostosowany do rodzaju tych nieprawidłowości (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 maja 2009 r., sygn. akt VII SA/Wa 432/09, LEX nr 569143 http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreślenia wymaga również, że termin określony w art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego nie ma charakteru ani terminu prekluzyjnego, po upływie którego uprawnienie podmiotu wygasa, ani też charakteru terminu ustawowego, po upływie którego dokonana czynność jest bezskuteczna. W orzecznictwie przyjmuje się, że termin ten ma charakter procesowy (tak m.in. wyroki WSA z dnia 29 kwietnia 2008 r., II SA/Bk 45/08, z dnia 4 czerwca 2007 r. II SA/Kr 709/05 http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Dlatego też skoro długość terminu z art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane nie została określona przez ustawodawcę, w tym zakresie pozostawiono organowi swobodę decyzyjną, to przyjąć należy, że organ sam winien ją określić uwzględniając zakres i rodzaj nieprawidłowości podlegających usunięciu oraz obiektywne możliwości inwestora zadośćuczynienia tym obowiązkom. Termin ten może być na wniosek strony przedłużany (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 5 maja 2009 r., VII SA/Wa 432/09 http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Co więcej, art. 35 ust. 3 może być przez organ stosowany w jednej sprawie ponownie (tak WSA w Gdańsku w wyroku z dnia 25 lutego 2009 r., II SA/Gd 789/09 http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z uwagi na fakt, że postanowienie wydane na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego nie jest rozstrzygnięciem zaskarżalnym, organ administracji powinien przed podjęciem decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę, zweryfikować poprawność nałożonych tym postanowieniem obowiązków, aby móc ocenić nie tylko fakt wykonania bądź niewykonania obowiązków, lecz również to, czy adresat tych obowiązków miał realną możliwość ich wykonania. Postanowienie to ma bowiem umożliwiać inwestorowi usunięcie nieprawidłowości w celu uzyskania wnioskowanej przez niego decyzji i nie może być traktowane przez organ administracji jako instrument wykorzystywany przeciwko inwestorowi (por wyrok WSA z dnia 21 kwietnia 2009 r. sygn. akt II SA/Łd 182/09 http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie ma to szczególnie istotne znaczenie z uwagi na fakt, że organ I instancji w trybie art. 35 ust. 3 wzywał inwestorkę do uzupełnienia nieprawidłowości, lecz wezwanie to nie było precyzyjne. Z całą jednakże pewnością skarżąca nie została wezwana do uzupełnienia nieprawidłowości stwierdzonych przez organ odwoławczy, które to legły u podstaw odmowy zatwierdzenia projektu budowalnego i udzielenia pozwolenia na budowę. Organ prowadzący postępowanie administracyjne, zarówno w pierwszej, jak i w drugiej instancji, obowiązany jest przestrzegać zasady prawdy obiektywnej, wyrażonej w art. 7 Kpa. Oznacza to, że powinien on podjąć wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Zgodnie bowiem z art. 7 Kpa w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują z urzędu lub na wniosek stron wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny (art. 75 § 1 Kpa). Organ administracji publicznej obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 Kpa). Ponadto stosownie do art. 80 Kpa organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możność wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów (art. 81 Kpa). Z przedstawionych wyżej przepisów postępowania wynika, że obowiązek dokładnego wyjaśnienia wszystkich istotnych dla danej sprawy okoliczności faktycznych spoczywa na organie administracji. Prawidłowe zastosowanie przepisów prawa materialnego będzie możliwe tylko wówczas, gdy zostaną wszechstronnie wyjaśnione wszystkie okoliczności faktyczne sprawy, a stronie zostanie zapewniony czynny udział w każdej fazie postępowania. Skoro organ odwoławczy dostrzegł inne istotnie nieprawidłowości, poczynając od braku decyzji o warunkach zabudowy, poprzez niezgodność opisu przedmiotu inwestycji w projekcie i wniosku oraz rozstrzygnięciu organu I instancji, niekompletność projektu, na wymiarach obiektów kończąc, to w ocenie Sądu powinien był wydać decyzję kasacyjną na podstawie art. 138 § 2 Kpa. Inwestorce należało bowiem zapewnić możliwość uzupełnienia dokumentacji projektowej i wyeliminowania stwierdzonych nieprawidłowości, stosownie do treści art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, czego jednakże zaniechano. Mając na względzie powyższe okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 135 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił decyzje organów obu instancji. O kosztach postępowania Sąd orzekł zaś na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z uwagi na uwzględnienie skargi sprawa będzie ponownie rozpoznawana przez organ I instancji, który winien uwzględnić powyższe uwagi przy podejmowaniu rozstrzygnięcia. Zgodnie bowiem z treścią art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.