II SA/Gd 402/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Sędziowie Sędzia WSA Diana Trzcińska (spr.) Asesor WSA Wojciech Wycichowski po rozpoznaniu w dniu 15 października 2025 r. w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia 22 kwietnia 2025 r. Nr WI-I.7843.1.4.2025.AR w przedmiocie sprzeciwu w sprawie robót budowlanych oddala skargę. T. S.A., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Wojewody Pomorskiego w przedmiocie sprzeciwu w sprawie wykonania robót budowlanych w następujących okolicznościach sprawy: Pismem z 3 grudnia 2024 r. Spółka dokonała zgłoszenia zamiaru budowy lub innych robót budowlanych w postaci instalowania na obiekcie budowlanym, stanowiącym albo nie stanowiącym całości techniczno-użytkowej urządzenia, w tym anteny konstrukcji wsporczej i instalacji radiokomunikacyjnej, a także związanego z tymi urządzeniami osprzętu i urządzeń zasilających, o wysokości powyżej 3 m, na działce nr [...] w miejscowości K., gmina S., powiat k. Decyzją z 19 grudnia 2024 r. Starosta Kartuski wniósł sprzeciw w sprawie powyższego zamiaru wskazując, że załączone pełnomocnictwo nie jest opatrzone ważnym podpisem elektronicznym, a ponadto planowane zamierzenie stanowi w rzeczywistości rozbudowę istniejącej stacji bazowej telefonii komórkowej. Starosta stwierdził, że z uwagi na planowaną instalację elementów, w tym głównie anten sektorowych na istniejącej stacji bazowej, dojdzie do zmiany parametrów stacji w zakresie zmiany rozkładu pół elektromagnetycznych oraz zwiększenia sumarycznej mocy anten. W związku z tym zgłoszone roboty budowlane, w skład których wchodzi instalacja sześciu nowych anten sektorowych na planowanych konstrukcjach, instalacja sześciu modułów radiowych na planowanych wspornikach, instalacja jednej sztuki anteny radioliniowej na planowanej podkonstrukcji, instalacja kabli FO, DC na planowanej pionowej drabinie kablowej oraz instalacja rusztu pod szafy sprzętowe + ogrodzenia – należy traktować jako rozbudowę istniejącej stacji bazowej telefonii komórkowej. Organ pierwszej instancji stwierdził przy tym, że planowana inwestycja wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Po rozpatrzeniu wniesionego odwołania, decyzją z 22 kwietnia 2025 r. Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję wskazując, że organ pierwszej instancji właściwie uznał, że w wyniku realizacji planowanej inwestycji dojdzie do zmiany parametrów stacji bazowej w zakresie rozkładu pól magnetycznych oraz zwiększenia sumarycznej mocy anten, w związku z czym roboty będą stanowić rozbudowę istniejącej stacji bazowej. W rezultacie objęte wnioskiem roboty nie mieszczą się w kategorii robót, o których mowa w art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. a ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2024 r., poz. 725 ze zm., dalej jako p.b.), co za tym idzie - nie zostały zwolnione z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. W konsekwencji należało wnieść sprzeciw na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 p.b. Wojewoda wskazał dalej, że poza ww. przepisem Starosta błędnie przywołał konkurencyjny przepis art. 30 ust. 7 pkt 4 p.b., jednak prawidłowo wniósł sprzeciw do zgłoszenia, nie nakładając w decyzji obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Odnosząc się do argumentacji uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji dotyczącej nieważności podpisu jednej z osób upoważnionych do udzielenia pełnomocnictwa, Wojewoda wskazał, że kwestionowany certyfikat był ważny na dzień złożenia pełnomocnictwa, tj. 22 listopada 2023 r. W skardze na tak wydaną decyzję zarzucono naruszenie przepisów: 1. art. 29 ust. 3 pkt 3 p.b. poprzez błędną wykładnię i błędne ustalenie, że zgłoszenie dotyczy przedsięwzięcia, na które jest wymagane pozwolenia na budowę i w konsekwencji bezpodstawne wniesienie sprzeciwu, w sytuacji gdy literalna treść przepisu stanowi, że pozwolenie na budowę nie jest wymagane a konieczne jest jednie zgłoszenie; 2. art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak pełnego i logicznego uzasadnienia faktycznego oraz prawnego dla wydania decyzji o odnośnej treści, w szczególności brak logicznego i spójnego wyjaśnienia co stoi na przeszkodzie zastosowaniu w sprawie art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. a p.b., co miało istotny wpływ na wynik postępowania; 3. art. 7 i 8 k.pa. poprzez brak odniesienia się do zarzutów strony skarżącej podniesionych w odwołaniu i do literalnego brzmienia przepisu art. 29 ust. 3 pkt 3 p.b. Mając na uwadze powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji Starosty. Strona skarżąca wskazała w pierwszej kolejności, że stwierdzając niezasadne przywołanie przez Starostę art. 30 ust. 7 pkt 4 p.b. Wojewoda powinien był uchylić skarżoną decyzje i wydać właściwą w jego mniemaniu. Przechodząc w dalszej kolejności do istoty sprawy, strona skarżąca wskazała, że Wojewoda w uzasadnieniu skarżonej decyzji powołał nieaktualne orzeczenia sądów administracyjnych. Nadto nie odniósł się do podniesionych w odwołaniu zarzutów. Strona skarżąca wskazała na art. 29 ust. 2 pkt 15 p.b. wskazując, że dotyczy on zarówno instalacji stanowiących całość, jak i instalacji dodawanych do istniejących urządzeń. Zdaniem strony skarżącej taki był cel ww. przepisu, czego wydają się nie zauważać organy obu instancji. Gdyby uznać przy tym stanowisko organów, należałoby uznać część przepisu art. 29 ust. 3 pkt 3 p.b. za martwą, gdyż każda instalacja na obiektach budowlanych niestanowiących całości techniczno-użytkowej urządzeń oznaczałaby jednocześnie rozbudowę. Strona skarżąca podkreśliła, że zainstalowanie jakiejkolwiek instalacji radiokomunikacyjnej zawsze wpłynie na zmianę parametrów użytkowych lub technicznych. Gdyby podzielić stanowisko organów w tej kwestii zwolniona z bowiązku pozyskania pozwolenia na budowę byłaby tylko instalacja takich urządzeń, które nie będą nic emitować w zakresie emisji pola elektromagnetycznego. Zdaniem skarżącej taka argumentacja jest absurdalna i czyni komentowany przepis martwym. W ocenie strony organy czynią przy tym własne rozróżnienia oraz niezgodnie z wolą ustawodawcy decydują, kiedy przepis ma mieć zastosowanie pomimo, że przepisy takiego rozróżnienia nie czynią. Błędność tego twierdzenia potwierdza także elementy wskazane w art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. c p.b. (w zakresie pomp ciepła, wolnostojących kolektorów słonecznych, urządzeń fotowoltaicznych), dla których w każdym przypadku dochodzi do budowy mogącej stanowić rozbudowę w sposób zmieniający parametry użytkowe i techniczne. Wojewoda nie odniósł się do zarzutów odwołania, w którym podniesiono także, że moce anten nie mogą być rozpatrywane jako charakterystyczne parametry, gdyż te odnoszą się do fizycznych rozmiarów (art. 3 pkt 3a p.b.). Strona skarżąca wskazała, że Wojewoda oparł się na nieprawomocnych orzeczeniach sądów administracyjnych, tymczasem w odwołaniu spółka przywołała potwierdzające jej tezy wyroki prawomocne. Skarżąca pozostaje na stanowisku, że wobec aktualnego brzmienia art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. a p.b. nie sposób czynić rozróżnienia czy wskutek montażu dochodzi do rozbudowy istniejącej stacji czy budowy nowej stacji bazowej na istniejącym obiekcie, dlatego niezasadne jest odnoszenie się do orzecznictwa wypracowanego w czasie, gdy ww. przepis nie obowiązywał. Zdaniem skarżącej orzecznictwo to jest przy tym błędne, wypracowane wbrew intencjom prawodawcy. Strona skarżąca wskazała także na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z 3 kwietnia 2024 r. II SA/Bd 32/24. Podkreśliła przy tym, że brak odniesienia się przez Wojewodę do zarzutów odwołania stanowi rażące naruszenie wyrażonej w art. 7 k.p.a. zasady prawdy obiektywnej oraz wyrażonej w art. 8 k.p.a. zasady pogłębiania zaufania. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie. W piśmie procesowym z 30 czerwca 2025 r. strona skarżąca podtrzymała twierdzenia o braku odniesienia się przez Wojewodę do podniesionych zarzutów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie była decyzja Wojewody Pomorskiego z 22 kwietnia 2025 r., którą utrzymano w mocy decyzję Starosty Kartuskiego z 19 grudnia 2024 r. w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zgłoszenia skarżącej Spółki dotyczącego zamiaru budowy lub wykonania innych robót budowlanych w postaci instalowania na obiekcie budowlanym, stanowiącym albo nie stanowiącym całości techniczno-użytkowej urządzenia, w tym anteny konstrukcji wsporczej i instalacji radiokomunikacyjnej, a także związanego z tymi urządzeniami osprzętu i urządzeń zasilających, o wysokości powyżej 3 m (zgłoszenie z 3 grudnia 2024 r.). Materialnoprawną podstawą wydanych w sprawie decyzji są przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j. Dz.U. z 2025 r., poz. 418 ze zm., dalej p.b.). Zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 28 ust. 1 tej ustawy roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Art. 29 ust. 1 p.b. zawiera katalog obiektów, a ust. 3 - katalog robót budowlanych, których budowa/ wykonywanie nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, natomiast wymaga zgłoszenia, o którym mowa w art. 30. Natomiast art. 29 ust. 2 p.b. zawiera katalog obiektów, a ust. 4 - robót budowlanych, których budowa/wykonywanie nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę oraz zgłoszenia, o którym mowa w art. 30. W myśl art. 30 ust. 5 p.b. zgłoszenia należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych. Organ administracji architektoniczno-budowlanej, w terminie 21 dni od dnia doręczenia zgłoszenia, może, w drodze decyzji, wnieść sprzeciw. Do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli organ administracji architektoniczno-budowlanej nie wniósł sprzeciwu w tym terminie. Zgodnie zaś z art. 30 ust. 6 tej ustawy organ administracji architektoniczno-budowlanej wnosi sprzeciw, jeżeli: 1) zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę; 2) budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, inne akty prawa miejscowego lub inne przepisy; 3) zgłoszenie dotyczy budowy tymczasowego obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 7, w miejscu, w którym taki obiekt istnieje; 4) roboty budowlane zostały rozpoczęte z naruszeniem ust. 5. W niniejszej sprawie bezsporne jest, że skarżąca Spółka dokonała zgłoszenia zamierzenia budowlanego, wobec którego został wniesiony sprzeciw na podstawie wskazanej przez organ odwoławczy jako art. 30 ust. 6 pkt 1 P.b. W ocenie Sądu, tak doprecyzowana podstawa wniesionego sprzeciwu jest w okolicznościach prawnych niniejszej sprawy prawidłowa. Sporne w sprawie jest to, czy planowane przez skarżącą roboty mogą być objęte zgłoszeniem (jak wywodzi skarżąca), czy też wymagają uzyskania pozwolenia na budowę, co stanowiło podstawę sprzeciwu (jak orzekł organ w zaskarżonej decyzji). Przy czym, skarżąca powołuje się na obowiązujący od 19 września 2020 r. art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. a) p.b., zgodnie z którym wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu na obiektach budowlanych stanowiących albo niestanowiących całości techniczno-użytkowej urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, a także związanego z tymi urządzeniami osprzętu i urządzeń zasilających, o wysokości powyżej 3 m, nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, natomiast wymaga zgłoszenia. Z kolei, w ocenie Wojewody - planowana inwestycja stanowi w rzeczywistości rozbudowę istniejącej już stacji bazowej telefonii komórkowej, wymagającej pozwolenia na budowę. Rozpoznając niniejszą sprawę, Sąd miał zaś na uwadze ugruntowane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowisko, że przy kwalifikowaniu danych robót do kategorii instalowania, montażu, czy budowy nie ma miejsca na automatyzm. W każdym przypadku właściwe zakwalifikowanie takich robót musi poprzedzać szczegółowa analiza technicznych założeń projektu przewidzianego do realizacji lub zrealizowanego (zob. wyrok NSA z 18 września 2024 r., sygn. II OSK 1607/24 i przywołane w nim orzecznictwo; dostępny na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). W konsekwencji, możliwość skorzystania z trybu zgłoszenia (art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. a Prawa budowlanego) warunkowana jest charakterem planowanej inwestycji i może nastąpić tylko wówczas, gdy umiejscowienie instalacji na obiektach budowlanych nie stanowi budowy tych obiektów (zob. odpowiednio wyroki NSA: z 12 października 2016 r. sygn. II OSK 3341/14; z 16 lutego 2017 r. sygn. II OSK 1424/15; z 22 lutego 2017 r. sygn. II OSK 1494/15; z 19 stycznia 2018 r. sygn. II OSK 848/16 – które wprawdzie odwołują się do nieobowiązującej już treści art. 29 ust. 2 pkt 15 tej ustawy dotyczącego instalowania urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, na obiektach budowlanych, jednakże w odniesieniu do pojęcia "instalowania na obiektach budowlanych antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych" pozostają aktualne). A zatem w każdej sprawie należy rozgraniczyć "instalowanie" urządzeń od budowy (rozbudowy, przebudowy) budowli, jaką jest stacja bazowa telefonii komórkowej. Co więcej, niezależnie od tego, czy instalowanie urządzeń na obiektach budowlanych zawiera w sobie instalowanie antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych (nowelizacja art. 29 ust. 2 pkt 15 z 2010 r.), czy instalowanie stanowiących albo niestanowiących całości techniczno-użytkowej urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, a także związanego z tymi urządzeniami osprzętu i urządzeń zasilających, na obiektach budowlanych (nowelizacja art. 29 ust. 2 pkt 15 od 25 października 2019 r.), to istotne jest, czy instalowanie tego rodzaju urządzeń prowadzić będzie do zmiany parametrów technicznych lub użytkowych obiektu budowlanego, czy też jego charakterystycznych parametrów, np. kubatury. Nowelizacja Prawa budowlanego w tej części, na co wskazuje uzasadnienie projektu ustawy z dnia 30 sierpnia 2019 r. o zmianie ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 1815), związana była z problemem klasyfikacji poszczególnych typów inwestycji telekomunikacyjnych, a nie zasadniczo z zakresem normy prawnej wynikającej z art. 29 ust. 2 pkt 15 p.b. Jej zamiarem było uszczegółowienie rodzaju urządzeń, jakie mogą być instalowane na obiektach budowlanych. Nowelizacją tą nie przesądzono, aby co do zasady budowa (rozbudowa) stacji bazowej była możliwa bez pozwolenia na budowę. W dalszym ciągu przepis ten dotyczy problematyki "instalowania na obiektach budowlanych". Aktualne zatem pozostają podglądy wyrażane na tle przepisu art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego (obowiązującego do 18 września 2020 r., który został zastąpiony przez art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. a Prawa budowlanego). A zatem zakwalifikowanie określonych robót jako instalowanie antenowych konstrukcji wsporczych oraz instalacji radiokomunikacyjnych na obiektach budowlanych może nastąpić tylko wtedy, gdy ich umiejscowienie na obiektach budowlanych nie stanowi rozbudowy, nadbudowy lub przebudowy tych obiektów. Podkreślenia wymaga, że art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. a) Prawa budowlanego ma zastosowanie jedynie do tego rodzaju robót budowlanych, które polegają na instalowaniu, a więc prostym montowaniu (zakładaniu, umieszczaniu) określonych urządzeń (np. radiokomunikacyjnych) na istniejących legalnie obiektach budowlanych. Zakresem przedmiotowym powyższego przepisu nie są objęte złożone roboty budowlane, obejmujące nie tylko instalowanie nowych urządzeń, lecz także deinstalowanie już istniejących urządzeń, na skutek których dojdzie do zmiany parametrów technicznych lub użytkowych stacji, gdyż tego rodzaju kumulacja prac budowlanych wykracza poza warunki zwolnienia wynikającego z art. 29 Prawa budowlanego (zob. wyrok NSA z 6 lipca 2022 r. sygn. II OSK 1967/19, orzeczenia.nsa.gov.pl). Skład orzekający podziela pogląd wyrażony w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, że "instalowanie" jest innym rodzajem robót budowlanych, niż rozbudowa, przebudowa, czy remont. Definiowane jest jako montowanie urządzeń technicznych, a synonimy tego słowa to montować, podłączać, zamontowywać, zakładać. Pojęcie instalowanie odnosi się do wykonywania robót budowlanych polegających na umocowaniu (połączeniu, złączeniu) jakiegoś elementu do istniejącej już konstrukcji nośnej. Wyraz "instalowanie" oznacza zatem wykonywanie prostych prac, odnoszących się np. do poszczególnych elementów stacji bazowej, jej pojedynczych urządzeń lub konstrukcji, a nie do budowy takiej stacji jako całego zamierzenia budowlanego. Pojęcie "instalowanie" stanowi roboty budowlane wykonywane na istniejących już obiektach, które służą za nośnik dla owej instalacji urządzeń i na których mają one być zamontowane. Natomiast zamierzenie budowlane polegające na wykonaniu nośnika i zainstalowaniu na nim urządzeń – obejmuje szerszy zakres robót niż tylko instalacja i może wiązać się już z budową obiektu budowlanego (budowli), a więc z obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę (zob. wyrok NSA z 7 lutego 2023 r. sygn. II OSK 2786/21, orzeczenia.nsa.gov.pl). Stacja bazowa telefonii komórkowej jest budowlą stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami (art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego), a tym samym stanowi obiekt budowlany wymagający zgodnie z art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego pozwolenia na budowę (zob. wyroki NSA z: 21 stycznia 2016 r. sygn. II OSK 1224/14; 15 lutego 2017 r. sygn. II OSK 596/17; 20 stycznia 2017 r. sygn. II OSK 1148/15; 12 kwietnia 2018 r. sygn. II OSK 1389/16, orzeczenia.nsa.gov.pl). Wobec powyższego art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. a) Prawa budowlanego (podobnie jak wcześniej art. 29 ust. 2 pkt 15) nie ma zastosowania do robót budowlanych stanowiących budowę (rozbudowę, przebudowę) stacji bazowej telefonii komórkowej, bowiem zgodnie z art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego przez budowę należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego. W myśl art. 3 pkt 7 p.b. przez roboty budowlane należy rozumieć budowę, a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego. Z kolei, przebudowa to wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji; w przypadku dróg są dopuszczalne zmiany charakterystycznych parametrów w zakresie niewymagającym zmiany granic pasa drogowego (art. 3 pkt 7a). Remont oznacza zaś wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a niestanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym (art. 3 pkt 8). Jednocześnie należy zaznaczyć, że wskazanie parametrów charakterystycznych w art. 3 pkt 7a Prawa budowlanego ma charakter jedynie przykładowy, zaś w przypadku stacji bazowej telefonii komórkowej do tego rodzaju parametrów zaliczyć niewątpliwie należy moc EIRP anten zamontowanych na danym obiekcie budowlanym. To właśnie te parametry, w powiązaniu z wysokością obiektu i wysokością zamontowania na nim anten, przesądzają o wypełnianiu przez daną stację bazową jej funkcji, jaką jest emisja i odbiór fal elektromagnetycznych o określonych częstotliwościach, a więc muszą być uznane za charakteryzujące daną stację. Jeśli zamontowanie na wieży anten nie skutkuje zmianą charakterystycznych parametrów użytkowych stacji bazowej telefonii komórkowej, to działanie takie spełniałoby wymogi zakwalifikowania go jako "przebudowy" obiektu budowlanego, zaś w przypadku zmiany tychże charakterystycznych parametrów musiałoby być kwalifikowane jako jej "rozbudowa". Nie zasługuje zatem na aprobatę stanowisko, że zwolnione jest z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę wykonywanie robót budowlanych, które polegają na instalowaniu antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych na obiekcie budowlanym, niezależnie od tego, czy roboty te stanowią rozbudowę lub przebudowę tego obiektu budowlanego, a więc niezależnie od zmiany parametrów obiektu, na którym zamontowano nową konstrukcję. Wobec powyższego, Sąd uznał, że Wojewoda, orzekając w niniejszej sprawie, prawidłowo ocenił, że planowany przez skarżącą Spółkę zakres prac polegający na wykonaniu antenowej konstrukcji wsporczej i instalacji radiokomunikacyjnej na istniejącej wieży kratowej BOT-E4/60 o wysokości 60,5 m usytuowanej w miejscowości K. na działce nr [...], a także związanego z tymi urządzeniami osprzętu i urządzeń zasilających przewidujący: 6 nowych anten sektorowych na planowanych konstrukcjach, 6 modułów radiowych na planowanych wspornikach, 1 antenę radioliniową o średnicy 6 m, kable FO, DC na planowanej pionowej drabinie kablowej, ruszt pod szafy sprzętowe i ogrodzenie - wymagał uzyskania pozwolenia na budowę. Zakres, szczegółowo opisanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji prac wskazuje na rozbudowę istniejącego obiektu, gdyż doprowadzą one nie tylko do istotnej zmiany dotychczasowej charakterystyki budowli, ale także - do zmiany istotnych parametrów tego obiektu budowlanego. Z uwagi na fakt, że posadowienie (budowa) samej stacji bazowej telefonii komórkowej wraz z zainstalowaniem na niej anten wymaga pozwolenia na budowę, to dodatkowe zainstalowanie kolejnych anten sektorowych sieci komórkowej wraz z osprzętem, stanowi w takiej sytuacji rozbudowę pierwotnej budowli (zob. wyrok NSA z 4 marca 2025 r. sygn. II OSK 1799/22, orzeczenia.nsa.gov.pl). Reasumując, wskazać należy, że przepis art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. a) Prawa budowlanego, na który powołuje się skarżąca, może mieć zastosowanie do modernizacji istniejących już konstrukcji urządzeń radiokomunikacyjnych, a nie budowy czy przebudowy takiego zamierzenia budowlanego, jakim jest stacja bazowa telefonii komórkowej (zob. wyrok NSA z 21 maja 2024 r. sygn. II OSK 539/23, orzeczenia.nsa.gov.pl). W kontrolowanej zaś sprawie istotne jest jednak, że planowane przez skarżącą prace dotyczyć miały wybudowanej wcześniej stacji bazowej telefonii komórkowej, a doposażenie tejże stacji o nowe anteny sektorowe i osprzęt do nich zmieniło jej istotne parametry ilościowe i techniczne. Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, uznając skargę za nieuzasadnioną, oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.). Sąd orzekł w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 119 pkt 2 ww. ustawy, na wniosek skarżącej zgłoszony w piśmie z 30 czerwca 2025 r., przy braku sprzeciwu organu.