II SAB/Gd 124/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz (spr.) Sędzia WSA Magdalena Dobek-Rak Asesor WSA Wojciech Wycichowski po rozpoznaniu w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 listopada 2023 r. sprawy ze skargi M. S. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta na prawach powiatu w Gdyni w przedmiocie wykonania robót budowlanych postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącej M. S. ze Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego od skargi. M. S. (dalej jako "strona", "skarżąca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta na prawach powiatu w Gdyni (dalej jako "PINB" lub "organ") w sprawie dotyczącej wykonania robót budowlanych. Stan faktyczny w sprawie przedstawia się następująco: W piśmie z dnia 17 lutego 2022 r., doręczonym PINB w dniu 21 lutego 2022 r. M. S. zwróciła się z wnioskiem o wszczęcie postępowania administracyjnego, a po jego przeprowadzeniu, wydanie na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1, 3 i 4 w zw. z art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2021 r., poz. 2351 ze zm., dalej jako "Prawo budowlane") decyzji administracyjnej, nakazującej Wspólnocie Mieszkaniowej [....] , położonej w Gdyni przy ul. L.[...] oraz zarządcy tej nieruchomości tj. B. s. c., wykonanie wszelkich niezbędnych prac naprawczych budynku położonego w Gdyni przy ul. L. [...], przywracających go do należytego stanu technicznego i estetycznego, a w szczególności zobowiązującej do należytego zabezpieczenia przestrzeni pomiędzy powierzchnią zewnętrzną ścian osłonowych a ich dociepleniem z płyt styropianowych przed przenikaniem wód opadowych (deszczowych) płynących z poszczególnych balkonów, a zwłaszcza z balkonu mieszkania nr [...] do mieszkania nr [...]. Wobec niepodjęcia przez PINB żadnych czynności w sprawie przez okres prawie 5 miesięcy skarżąca, pismem z dnia 7 lipca 2022 r., złożyła do Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku (dalej "PWINB", "organ wyższego stopnia") za pośrednictwem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, ponaglenie na niezałatwienie przedmiotowej sprawy w terminie. Następnie, pismem z dnia 4 października 2022 r., skarżąca wniosła do organu wyższego stopnia skargę na bezczynność organu pierwszej instancji w sprawie przekazania pisma – ponaglenia z dnia 7 lipca 2022 r. W piśmie z 6 lutego 2023 r. PWINB poinformował stronę, że uznał za zasadną skargę na bezczynność organu pierwszej instancji z dnia 4 października 2022 r. oraz zobowiązał ten organ do przekazywania ponagleń organowi wyższego stopnia bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 7 dni, a także wyjaśnił, że ponaglenie z dnia 7 lipca 2022 r. zostanie rozpatrzone odrębnym postanowieniem. Postanowieniem z 7 lutego 2023 r. PWINB, po rozpatrzeniu ponaglenia z dnia 7 lipca 2023 r., stwierdził, że PINB dopuścił się bezczynności w przedmiotowej sprawie, zarządził wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie a także podjęcie środków zapobiegających naruszeniu terminów załatwienia spraw w przyszłości, wyznaczył organowi pierwszej instancji termin na załatwienie sprawy do dnia 31 maja 2023 r. oraz stwierdził, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. We wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skardze pełnomocnik skarżącej wniósł o stwierdzenie, że PINB dopuścił się bezczynności, co nastąpiło na skutek rażącego naruszenia prawa, wyznaczenie organowi 21-dniowego terminu na załatwienie sprawy, zasądzenie na rzecz skarżącej sumy pieniężnej w wysokości 5.000 zł oraz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi wskazano, że pomimo rozstrzygnięcia organu wyższego stopnia PINB nie podjął w sprawie żadnych dalszych czynności. Bezczynność organu powoduje, że zarząd i zarządca budynku ignorują swoje ustawowe obowiązki, budynek i mieszkanie wnioskodawczyni ulegają dalszej dewastacji, a negatywny wpływ niewłaściwego stanu technicznego części wspólnych odbija się na staniu zdrowia skarżącej. Wskazano także, że wobec rażącego niedopełnienia obowiązków przez funkcjonariuszy publicznych skarżąca rozważa skierowanie zawiadomienia do Prokuratury Rejonowej w Gdyni. W odpowiedzi na skargę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta na prawach powiatu w Gdyni wniósł o jej oddalenie. Uzasadniając swoje stanowisko organ wyjaśnił, że wniosek strony z 17 lutego 2022 r. o podjęcie czynności organu nadzoru budowlanego w przedstawionych we wniosku kwestiach nie zawierał podstawowych informacji i z tego powodu niemożliwe było ustalenie przez organ nadzoru budowlanego ani przedmiotu, ani stron postępowania w celu wszczęcia postępowania administracyjnego i podjęcia działań zgodnie z treścią wniosku. Jak wyjaśnił organ, w zasobach ewidencji gruntów i budynków miasta Gdyni nie figuruje wskazana we wniosku nieruchomość o adresie przy ul. L. [...]; we wniosku nie zawarto też informacji dotyczących Zarządu Wspólnoty Mieszkaniowej, która jest ustawowym reprezentantem współwłaścicieli i podmiotem odpowiedzialnym za stan techniczny obiektu - za stan techniczny odpowiada właściciel lub zarządca. W związku z powyższym, działając na podstawie art. 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2022 r., poz. 2000 ze zm., dalej jako "k.p.a.") organ wezwał wnioskodawczynię do uzupełnienia wniosku przez wskazanie obiektu jakiego dotyczy wniosek poprzez podanie prawidłowego adresu oraz nadesłanie uwierzytelnionej kopii aktualnej uchwały o powołaniu Zarządu Wspólnoty Mieszkaniowej budynku mającego być przedmiotem czynności organu nadzoru budowlanego, z podaniem imion, nazwisk i adresów korespondencyjnych członków jej zarządu; informując jednocześnie, iż nieusunięcie ww. braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania, bowiem na podstawie posiadanych informacji niemożliwe jest ustalenie przez organ nadzoru budowlanego ani przedmiotu, ani stron postępowania w celu wszczęcia postępowania administracyjnego i podjęcia działań zgodnie z treścią wniosku. W odpowiedzi na powyższe strona, powołując się na RODO, nie dostarczyła danych dotyczących Zarządu Wspólnoty Mieszkaniowej i wskazała, że organ te kwestie ma ustalić z urzędu. Organ wyjaśnił, że aktualnie nie znajduje się w posiadaniu danych niezbędnych do ewentualnego wszczęcia postępowania, nawet gdyby stwierdził takie przesłanki. Dodatkowo PINB wyjaśnił, że ponieważ w uzupełnieniu wniosku wyjaśniono przynajmniej adres obiektu - ul. L. [...] w Gdyni i nazwę administratora, w dniu 7 kwietnia 2023 r. organ zwrócił się do wskazanego podmiotu o informacje czy wskazany B. jest administratorem lub zarządcą budynku położonego w Gdyni przy ul. L. [...] oraz o przekazanie informacji, kto reprezentuje Wspólnotę Mieszkaniową i pełni zarząd przedmiotowej nieruchomości, potwierdzonej dołączonymi adekwatnymi dokumentami. Ponieważ na powyższe pismo nie wpłynęła żadna odpowiedź, organ I instancji niestandardowo (telefonicznie) uzyskał ustne potwierdzenie administrowania budynkiem przy ul. L. [...] w Gdyni przez B. i na tę okoliczność sporządził notatkę służbową. W dalszej kolejności organ wyjaśnił, że formalnie wezwał administratora do przedłożenia dokumentu, z którego wynika czy i kto sprawuje zarząd budynku mieszkalno-usługowego przy ul. L. [...] w Gdyni - kopia potwierdzona za zgodność z oryginałem, wraz z dołączonymi adresami członków Zarządu do korespondencji, książki obiektu oraz do przedłożenia protokołów z przeprowadzenia pięcioletnich oraz rocznych kontroli stanu technicznego. Na dzień sporządzenia odpowiedzi na skargę organ nie uzyskał informacji, czy zarząd przedmiotowej nieruchomości jest powierzony czy właścicielski, będzie to ustalone po przedłożeniu dokumentu w formie uchwały bądź aktu notarialnego. Organ podkreślił, że dane te są nieodzowne do wyegzekwowania obowiązku odpowiedniego utrzymania obiektu, a nieprawidłowości podnoszone przez wnioskodawczynię we wniosku i ich usunięcie wchodzą w zakres kontroli okresowych obiektu budowlanego. Organ wyjaśnił nadto, że poinformował pisemnie pełnomocnika skarżącej, iż pomimo braku kompletnego uzupełnienia wniosku w trybie art. 64 k.p.a., prowadzone są działania z urzędu, wynikające z ustawy Prawo budowlane i posiadanych kompetencji, a organ do chwili obecnej nie znalazł przesłanek do zastosowania z urzędu przepisów art. 66 Prawa budowlanego, lecz prowadzi czynności z zakresu art. 61-65 Prawa budowlanego i o ich wynikach poinformuje wnioskodawcę w formie pisemnej. Wyjaśnił także, że po dwukrotnym pisemnym wystąpieniu do B. jako administratora nieruchomości, nadal oczekuje na przedłożenie dokumentów dotyczących utrzymania obiektu i po zapoznaniu się z nimi podejmie dalsze czynności - w zależności od dokonanych ustaleń. Organ pierwszej instancji wskazał również, że aktualnie przed PINB nie toczy się żadne postępowanie w przedstawionych wyżej kwestiach, ponieważ organ nie znalazł przesłanek do zastosowania z urzędu przepisów art. 66 Prawa budowlanego, lecz prowadzi z urzędu czynności z zakresu art. 61 - 65 tej ustawy. Z dotychczasowych ustaleń wynika, że nieprawidłowości w lokalu M. S. dotyczą zawilgoceń ściany w wyniku nieodpowiednich obróbek blacharskich. Nieprawidłowości tego rodzaju winny być uwzględniane w przeglądach okresowych i realizowane według stopnia ich pilności przez Wspólnotę Mieszkaniową. Końcowo organ wyjaśnił, że opóźnienia w rozpoznaniu przedmiotowego wniosku wynikają przede wszystkim z uwagi na nieudzielenie informacji na wezwania organu, co stanowi przyczynę niezależną od organu a także z uwagi na dużą ilość prowadzonych postępowań i niewystarczający do ich rozpoznania skład osobowy Inspektoratu oraz wielomiesięczną pracę w warunkach pandemii i długie absencje chorobowe pracowników. O aktualnym stanie sprawy skarżącą powiadomiono pismem z dnia 12 lipca 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W pierwszej kolejności należy wskazać, że przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi Sąd zawsze bada legitymację skargową strony, zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz jej warunków formalnych, a przede wszystkim dokonuje oceny dopuszczalności skargi, w szczególności bada, czy dotyczy ona przedmiotu objętego właściwością sądu administracyjnego. Zgodnie bowiem z art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.) - dalej: "P.p.s.a.", sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 P.p.s.a.). Zakres właściwości sądów administracyjnych reguluje art. 3 P.p.s.a., zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie (§ 1), a kontrola ta obejmuje (§ 2) orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (...), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540, 1598, 2076 i 2105), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2021 r. poz. 422, ze zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (art. 3 § 2a P.p.s.a.) oraz w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 P.p.s.a.). Powyższe wyliczenie stanowi katalog zamknięty, z czego a contrario należy wnioskować, że sprawy dotyczące aktów lub czynności w nim niewymienionych nie są objęte właściwością sądów administracyjnych, zatem zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. skargi w tym przedmiocie podlegają odrzuceniu. Nie każda zatem działalność organów administracji publicznej podlega kontroli sądu administracyjnego. Jak wynika z przekazanych Sądowi akt sprawy (vide pismo skarżącej z dnia 17 lutego 2022 r. – k. 36 - 38 akt administracyjnych), w dniu 21 lutego 2022 r. M. S. zwróciła się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta na prawach powiatu w Gdyni z wnioskiem o wszczęcie postępowania administracyjnego, a po jego przeprowadzeniu, wydanie na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1, 3 i 4 w zw. z art. 5 ust. 2 Prawa budowlanego decyzji administracyjnej, nakazującej Wspólnocie Mieszkaniowej [...] oraz zarządcy tej nieruchomości wykonanie wszelkich niezbędnych prac naprawczych budynku położonego w Gdyni przy ul. L. [...], przywracających go do należytego stanu technicznego i estetycznego, a w szczególności zobowiązującej do należytego zabezpieczenia przestrzeni pomiędzy powierzchnią zewnętrzną ścian osłonowych a ich dociepleniem z płyt styropianowych przed przenikaniem wód opadowych (deszczowych) płynących z poszczególnych balkonów, a zwłaszcza z balkonu mieszkania nr [...] do mieszkania nr [...]. W judykaturze wskazuje się, że aczkolwiek zgodnie z art. 61 § 1 k.p.a. postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu, to przepis ten nie jest normą prawną samoistną do określenia zasady skargowości lub oficjalności. O tym bowiem, czy w danym rodzaju postępowania obowiązuje zasada skargowości czy zasada oficjalności przesądzają przepisy prawa materialnego (zob. postanowienie NSA z 11 maja 2022 r. sygn. akt II OSK 811/22, wszystkie przywołane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia są dostępne na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie takim przepisem prawa materialnego jest art. 72a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r., poz. 2351 ze zm.) - dalej: "Prawo budowlane", zgodnie z którym postępowania w sprawie wydania decyzji, o których mowa w art. 62 ust. 3, art. 66 ust. 1, art. 67 ust. 1, art. 68 oraz art. 71a ust. 4, wszczyna się z urzędu. Brzmienie przytoczonej wyżej regulacji jest stanowcze i nie rodzi językowych wątpliwości interpretacyjnych. Skoro zatem postępowanie zmierzające do wydania decyzji na podstawie art. 66 Prawa budowlanego, tj. decyzji o usunięciu nieprawidłowości stwierdzonych w obiekcie budowlanym lub decyzji o zakazie użytkowania obiektu, może zostać wszczęte przez organ wyłącznie z urzędu (a nie na wniosek strony), to ewentualny wniosek o uruchomienie tego postępowania należy potraktować w kategoriach sygnału, który właściwy organ ma obowiązek zweryfikować pod kątem wystąpienia lub nie przesłanek prowadzenia tego postępowania. W konsekwencji, wniosek o wszczęcie takiego postępowania z urzędu nigdy nie będzie mógł stanowić "żądania wszczęcia postępowania", o którym mowa w art. 61 k.p.a. W takiej sytuacji zaś (a więc w odniesieniu do postępowań wszczynanych z urzędu), organ nie będzie wydawał postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania, o którym mowa w art. 61a § 1 zdanie pierwsze k.p.a. Postanowienie takie organ de facto wydałby sam dla siebie, skoro jest jedynym właściwym podmiotem do zainicjowania postępowania. W orzecznictwie akcentuje się, że jeżeli przepis prawa przyznaje organowi kompetencję do wszczęcia danego rodzaju postępowań wyłącznie z urzędu, to żaden podmiot nie może egzekwować od tego organu zainicjowania takiego postępowania (zob. postanowienie NSA z 20 maja 2021 r. sygn. akt II OSK 530/21). Również w doktrynie przyjmuje się, że jeżeli przepisy prawa materialnego dają wyłącznie podstawę do podjęcia postępowania z urzędu, a w zakresie tym nie powstaje związek z prawem (obowiązkiem) jednostki, to nie może ona skutecznie domagać się wszczęcia postępowania. Ma bowiem wyłącznie interes faktyczny, co daje jej podstawę do złożenia skargi powszechnej w trybie przepisów Działu VIII k.p.a. (B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, wyd. 13, s. 309). Podzielając zaprezentowane wyżej stanowisko Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę uznał, że skierowane do PINB pismo strony skarżącej z dnia 17 lutego 2022 r. ma w istocie charakter interwencyjny i zawiera informację o zasadności podjęcia czynności kontrolnych (sprawdzających). Należy podkreślić, że przeprowadzenie takich czynności nie świadczy jeszcze o konieczności prowadzenia jurysdykcyjnego postępowania administracyjnego. W przypadku czynności kontrolnych organu nadzoru budowlanego, podjętych wskutek pisemnej skargi lub wniosku obywatela, przepisy art. 66 Prawa budowlanego mają zastosowanie jedynie wtedy, gdy w wyniku tych czynności organ stwierdza nieprawidłowości świadczące o naruszeniu norm prawa budowlanego. Sytuacja wygląda analogicznie, gdy organ nadzoru budowlanego czynności kontrolne podjął z własnej inicjatywy, a te nie wykazały istnienia naruszeń prawa. W sytuacji zatem, gdy w wyniku czynności kontrolnych organ nadzoru budowlanego nie stwierdza naruszeń prawa budowlanego, a czynności te podjął w wyniku skargi (wniosku) obywatela, powinien w tym względzie stosować przepisy Działu VIII k.p.a. Na taki tryb postępowania wskazywał także PWINB w swoim postanowieniu z dnia 7 lutego 2023 roku. Niezadowolenie z działania organu podejmowanego w tym trybie może być z kolei podstawą skargi powszechnej, o której mowa w art. 227 k.p.a., którą wnosi się do organu właściwego, ustalanego według zasad określonych w art. 229 k.p.a. Należy zauważyć, że działania podejmowane przez organ w trybie postępowania w sprawie skarg i wniosków, normowane przepisami działu VIII k.p.a., nie mają formy aktu lub czynności, o jakich mowa w art. 3 § 2 P.p.s.a. Wnioskodawcy niezadowolonemu ze sposobu załatwienia wniosku służy prawo wniesienia skargi, o której mowa w art. 246 § 1 k.p.a. Podejmowane w omawianym trybie zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi (art. 237 § 3 k.p.a.) lub zawiadomienie o sposobie załatwieniu wniosku (art. 244 § 2 k.p.a.) nie przybiera żadnej z prawnych form działania organu administracji publicznej podlegających kontroli sądu administracyjnego, a wskazanych w art. 3 § 2 P.p.s.a. (zob. postanowienia NSA: z 25 października 2013 r. sygn. akt II OSK 2622/13, z 12 marca 2013 r. sygn. akt I OSK 318/13, czy z 5 listopada 2010 r. sygn. akt II OSK 2132/10). Konsekwentnie, w razie nierozpatrzenia skargi wniesionej na podstawie art. 227 k.p.a. albo wniosku wniesionego na podstawie art. 241 k.p.a. stronie nie służy skarga na bezczynność organu. Skarga na bezczynność dopuszczalna jest bowiem jedynie w odniesieniu do tych aktów lub czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego i nie może ona dotyczyć innych czynności. Należy również podkreślić, że bezczynność organu musi być powiązana z kompetencją do wydania w danej sprawie decyzji, postanowienia, czy też innych aktów bądź podjęcia czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Warunkiem dopuszczalności skargi na bezczynność organu jest zatem wystąpienie podstawy prawnej do określonego zachowania się organu wobec żądania strony. Dla uznania bezczynności konieczne jest ustalenie w pierwszej kolejności, czy w ustalonym stanie faktycznym na organie administracji publicznej spoczywa obowiązek wydania aktu lub dokonania czynności kończących postępowanie, a następnie czy uczyniono to w przepisanym terminie, a dalej czy ewentualne opóźnienie jest usprawiedliwione. Skoro w niniejszej sprawie skarżąca zarzuciła organowi bezczynność w zakresie nierozpoznania jej wniosku z dnia 17 lutego 2022 roku, w którym domagała się wszczęcia postępowania, a następnie wydania decyzji w trybie art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego, a zatem w istocie domagała się podjęcia czynności kontrolno-inspekcyjnych, to należało jej wniosek zakwalifikować jako skargę powszechną (wnoszoną w trybie art. 227 k.p.a.). Dlatego Sąd uznał złożoną skargę za niedopuszczalną. Jak już bowiem wyżej wskazano, kognicja sądów administracyjnych nie obejmuje rozpatrywania skarg na bezczynność w przedmiocie rozpoznania skarg powszechnych, tj. wniesionych w trybie art. 227 k.p.a. Wynika to z faktu, że postępowanie zainicjowane taką skargą nie kończy się wydaniem decyzji, ani postanowienia, na które przysługuje zażalenie (por. postanowienia NSA: z 15 grudnia 2016 r. sygn. akt I OSK 2605/16 i z 21 stycznia 2016 r. sygn. akt I OSK 3486/15). Mając na uwadze przedstawione wyżej okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 P.p.s.a., odrzucił skargę. Na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Sąd zwrócił stronie skarżącej uiszczony wpis sądowy od skargi.