I SA/Gl 1095/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Madej, Sędziowie WSA Beata Machcińska (spr.), Teresa Randak, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 24 lutego 2016 r. sprawy ze skargi A S.A. w J. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę. 1. Przedmiotem skargi A S.A. w J. jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika [...][...] Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] o odmowie uznania zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. 2. Stan sprawy przedstawia się następująco: 2.1. W oparciu o decyzję z dnia [...], której nadano rygor natychmiastowej wykonalności (postanowieniem z dnia [...]), Wójt Gminy M. (dalej: "wierzyciel") wystawił wobec A S.A. w J. (dalej: "spółka" lub "skarżąca") tytuły wykonawcze: 1) Nr. [...] obejmujący zaległość z tytułu niezapłaconego podatku od nieruchomości za okres od stycznia 2008r. do kwietnia 2008r. w kwocie należności głównej w łącznej wysokości [...] zł, 2) Nr. [...] obejmujący zaległość z tytułu niezapłaconego podatku od nieruchomości za okres od maja 2008r. do sierpnia 2008r. w kwocie należności głównej w łącznej wysokości [...] zł, 3) Nr. [...] obejmujący zaległość z tytułu niezapłaconego podatku od nieruchomości za okres od września 2008r. do grudnia 2008r. w kwocie należności głównej w łącznej wysokości [...] zł,doręczone spółce w dniu 20 grudnia 2013r. Zawiadomieniem z dnia [...] Naczelnik [...][...] Urzędu Skarbowego w B. (dalej: "organ egzekucyjny" lub "organ pierwszej instancji") dokonał zajęcia z tytułu przysługującego spółce zwrotu podatku od towarów i usług za wrzesień 2013r. 2.2. Pismem z dnia 27 grudnia 2013r. spółka złożyła zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie art. 33 pkt 10 w związku z art. 27 § 1 pkt 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2012r., poz. 1015 ze zm., dalej również: "u.p.e.a") t.j.: 1) określenia błędnej kwoty zobowiązania głównego, co wynika z błędów rachunkowych samej decyzji i jest przedmiotem odrębnego zarzutu odwołania z dnia 19 grudnia 2013r., 2) określenia błędnej kwoty zobowiązania głównego, w następstwie nieuwzględnienia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2007r., 3) wskazanie błędnego okresu, za który odsetki za zwłokę nie mogą być naliczane - według spółki - od dnia 30 września 2010r. 2.3. Postanowienie wierzyciela z dnia [...] uznające zarzuty spółki za nieuzasadnione zostało zaskarżone przez spółkę do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., które postanowieniem z dnia [...] utrzymało je w mocy. Następnie spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, który wyrokiem z dnia 6 listopada 2015r. (sygn. akt I SA/Gl 453/15) orzekł o jej oddaleniu; orzeczenie to jest prawomocne. 2.4. Spółka złożyła zażalenie na postanowienie organu egzekucyjnego o odmowie uznania zarzutów z dnia [...], wnosząc o uchylenie postanowienia i przekazanie sprawy organowi egzekucyjnemu do ponownego rozpoznania, względnie umorzenie postępowania egzekucyjnego w sprawie, zarzucając naruszenie: - art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, iż błędne wskazanie okresu, za który odsetki nie mogą być naliczane, powinno być kwalifikowane jako zarzut w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej w odniesieniu do nieistnienia obowiązku podlegającego egzekucji, - art. 34 § 4 w zw. z art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na braku uznania zarzutów spółki za zasadne. 2.5. Dyrektor Izby Skarbowej w K. (dalej: "organ odwoławczy") postanowieniem z dnia [...] utrzymał w mocy postanowienie organu egzekucyjnego, wskazując na dokonaną przez organ egzekucyjny prawidłową, zgodną ze stanowiskiem spółki, kwalifikację wniesionego zarzutu, jako zarzutu o którym mowa w art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a.. Podkreślił, że ani zobowiązana spółka, ani organ pierwszej instancji nie mogą zmieniać kwalifikacji prawnej zgłoszonych zarzutów, po upływie terminu na ich wniesienie. Nie zgodził się również ze stanowiskiem spółki, że organ pierwszej instancji dokonał kwalifikacji wniesionego zarzutu jako nieistnienie obowiązku. Organ odwoławczy przyznał, że w przedmiotowych tytułach wykonawczych błędnie określono okres przerw w naliczaniu odsetek. W zaskarżonym postanowieniu organ egzekucyjny, przytaczając art. 54 § 1 pkt 7 ustawy Ordynacja podatkowa, wyjaśnił, iż "postanowieniem z dnia [...] Wójt Gminy M. wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2008 r. Postanowienie to zostało doręczone Spółce w dniu 30 września 2010 r. zatem to ta data powinna być datą, od której (włącznie z tym dniem) nie powinny zostać naliczone odsetki za zwłokę, gdyż sam fakt przewlekłości postępowania podatkowego w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za 2008 r. oraz zastosowania art. 54 § 1 pkt 7 ustawy Ordynacja podatkowa nie budzi wątpliwości. Stąd podane okresy przerwy w naliczaniu odsetek za zwłokę są nieprawidłowe dla wszystkich trzech wskazanych na wstępie tytułów wykonawczych." W ocenie organu odwoławczego, określenie przez wierzyciela w tytule wykonawczym błędnego okresu naliczania odsetek za zwłokę, nie decyduje o takiej jego wadliwości, której skutkiem powinno być obligatoryjne umorzenie postępowania egzekucyjnego, gdyż: 1) po pierwsze, brak wskazania w tytułach wykonawczych przerw w naliczaniu odsetek nie może uzasadnić niewypełnienia wymogów wskazanych w art. 27 § 1 pkt 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i w konsekwencji spowodować umorzenie postępowania egzekucyjnego, gdyż nie jest to jeden z elementów wymienionych w art. 27 § 1 pkt 3 ww. ustawy. Warunek wynikający z art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. jest spełniony wówczas, gdy w poszczególnych pozycjach tytułu wykonawczego wskazana zostanie kwotowo wysokość odsetek, a także okres od którego odsetki są naliczane, ich charakter, rodzaj i stawka. Przedmiotowe tytuły wykonawcze zawierają zatem informacje pozwalające na wystarczającą identyfikację tych kwot; 2) po drugie, organ egzekucyjny wyegzekwował od spółki zaległość podatkową wraz z odsetkami i kosztami egzekucyjnymi w prawidłowej wysokości. Okoliczności tej nie zakwestionowano w zarzutach. Brak zatem negatywnego wpływu na prawa i obowiązki skarżącej spółki w związku z realizacją zajęcia – nie wyegzekwowano bowiem odsetek w nieprawidłowej wysokości. Skoro brak jest jednego z elementów określających należność pieniężną, który nie miał wpływu na prawidłowe określenie wyegzekwowanej zaległości, to należy uznać, iż nie miało to również wpływu na wynik sprawy. W ocenie organu odwoławczego uchybienie proceduralne przy sporządzeniu tytułów wykonawczych, polegające na wpisaniu początkowej daty naliczania odsetek 1 października 2012r. zamiast 30 września 2012r. nie miało żadnego wpływu na prawidłowe wyegzekwowanie dochodzonych należności. Odnosząc się do okoliczności związanych z błędami rachunkowymi w decyzji i nieuwzględnieniem nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2007r. w kontekście naruszenia art. 27 § 1 pkt. 3 u.p.e.a. organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z art. 29 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny nie jest zobligowany do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. (wyrok NSA z dnia 10 września 2013r. sygn. akt II FSK 2383/11, wyrok NSA z dnia 21 lutego 2014r. sygn. akt II FSK 315/12). W ocenie organu odwoławczego organ egzekucyjny zasadnie wskazał, że tytuły wykonawcze spełniały wymogi określone w art. 27 u.p.e.a., natomiast kwestionowanie przez spółkę kwoty zobowiązania głównego wykraczało poza zarzut określony w art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. i nie podlegało ocenie. 3. Spółka w skardze na postanowienie organu odwoławczego, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach zarzuciła naruszenie: 1) art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, iż błędne wskazanie okresu, za który odsetki od zaległości nie mogą być naliczane, powinno być kwalifikowane jako zarzut w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej w odniesieniu do nieistnienia obowiązku podlegającego egzekucji; 2) art. 34 § 4 w zw. z art. 33 § 1 pkt 10 w zw. z art. 59 § 1 u.p.e.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na braku uznania zarzutów spółki za zasadne, a w rezultacie odrzucenie konieczności umorzenia postępowania przez organ egzekucyjny. 3) art. 18 u.p.e.a. w zw. z art. 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2013r., poz. 267 ze zm., dalej: "k.p.a.") poprzez naruszenie zasady legalizmu i nieuzasadnione pominięcie przy rozstrzyganiu niniejszej sprawy kwestii błędnego oznaczenia w tytułach wykonawczych okresu naliczania odsetek, co niekorzystnie wpłynęło na sytuację procesową spółki, poprzez brak umorzenia postępowania egzekucyjnego w sprawie. Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy organowi odwoławczemu do ponownego rozpatrzenia oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych. Spółka podkreśliła, iż co do zasady, nie kwestionuje konieczności zapłaty odsetek wynikających z zaległości podatkowej spółki z tytułu podatku od nieruchomości za 2008 rok, kwestionuje natomiast fakt błędnego podania w tytułach wykonawczych liczby dni bezodsetkowych. W ocenie skarżącej, w piśmie z dnia 27 grudnia 2013 roku, spółka prawidłowo powołała podstawę prawną zarzutu t.j. art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. z uwagi na okoliczność, iż organ pierwszej instancji błędnie obliczył termin, od którego nie nalicza się odsetek z tytułu zaległości podatkowej. W rezultacie, zdaniem spółki, wierzyciel naruszył wskazaną normę prawną, ponieważ zaistniała wadliwość odnosząca się do elementów konstytutywnych tytułów wykonawczych, związana z naruszeniem art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. W opinii spółki istota sporu nie sprowadza się do kwestionowania konieczności zapłaty odsetek, świadczenia akcesoryjnego podlegającego egzekucji administracyjnej obok zobowiązania głównego – zaległości podatkowej w podatku od nieruchomości, ale do błędnego wskazania przez wierzyciela okresu bezodsetkowego w treści tytułów wykonawczych. Skarżąca, powołując się na orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego 17 maja 2012 roku (sygn. akt II FSK 2267/10), dnia 4 lipca 2013 roku (sygn. akt II FSK 2251/12) wskazała, że przepisy prawa w sposób wyraźny (art. 27 § 1 pkt 3 w zw. z art. 33 § 1 pkt. 10 u.p.e.a) nakładały na wierzyciela bezwzględny obowiązek poprawnego oznaczenia terminów przerwy w naliczaniu odsetek od zaległości podatkowej. Nie sposób bowiem dokonać prawidłowego obliczenia należnych do egzekucji odsetek bez prawidłowo określonych w tytule wykonawczym przerw biegu ich naliczania. Ponadto podkreśliła iż dla zasadności wskazanego zarzutu nie powinna mieć także znaczenia okoliczność podniesiona przez organ odwoławczy, że organ egzekucyjny ostatecznie wyegzekwował zaległość podatkową wraz z odsetkami za zwłokę, zarzut bowiem sformułowany na podstawie art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. jest zarzutem dotyczącym treści tytułu wykonawczego i nie jest związany bezpośrednio z czynnościami wierzyciela lub organu egzekucyjnego, w rezultacie czego nie powinien być rozpatrywany przez pryzmat zaistniałych skutków prawnych naruszenia zasad sporządzenia tytułów wykonawczych. Niezależnie skarżąca podniosła, iż w niniejszej sprawie wyegzekwowano odsetki w nieprawidłowej wysokości, na dowód czego załączyła do skargi zestawienie wyegzekwowanych w toku postępowania egzekucyjnego odsetek. 4. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Zdaniem organu odwoławczego spółka nie wykazała okoliczności wyegzekwowania należności z tytułu odsetek w błędnej wysokości, a przedłożone zestawienie takiego błędu nie dowodzi. Zdaniem organu niedopuszczalne jest formułowanie nowych zarzutów na etapie wnoszenia skargi do sądu administracyjnego, a takim nowym zarzutem jest zarzut wyegzekwowania odsetek w nienależnej wysokości. Organ wyjaśnił również, że zaskarżone postanowienie zostało wydane w trybie art. 34 u.p.e.a. oraz, że w razie zakończenia postępowania egzekucyjnego w związku z realizacją tytułów wykonawczych organ nie wydaje żadnego rozstrzgnięcia, a w szczególności nie ma podstaw prawnych do wydania postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego w trybie art. 59 u.p.e.a. 5. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje: Sądowa kontrola zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012r. poz. 270 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a). Zgodnie z art. 134 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Postanowienie organu odwoławczego nie zawiera uchybień, które mogłyby uzasadniać wyeliminowanie go z obrotu prawnego. Przystępując do rozważań należy wskazać, że podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej mogą być wyłącznie okoliczności wymienione enumeratywnie w art. 33 § 1 u.p.e.a. (zob. wyrok NSA z dnia 27 października 1999r., IV SA 11 04/96, LEX nr 47780), przy czym prawo zobowiązanego do wniesienia zarzutów może być realizowane w fazie wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Zarzuty mogą być wnoszone w terminie siedmiu dni od pouczenia zobowiązanego o prawie zgłoszenia zarzutów (art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a.). Orzecznictwo sądowe podkreślając rangę dotrzymania terminu do wniesienia zarzutów i ich petryfikacji, wskazuje, że po upływie terminu do wniesienia zarzutów nie jest dopuszczalne zgłaszanie nowych zarzutów lub uzupełnianie zarzutów już wniesionych o nowe podstawy faktyczne lub prawne (zob. wyroki NSA: z dnia 4 kwietnia 2012r., II FSK 2615/10, LEX nr 1410622; z dnia 6 marca 2012r., II FSK 1441/10, LEX nr 1424264; z dnia 1 września 2011r., II FSK 407/10, LEX nr 954961; z dnia 26 sierpnia 2011r., II FSK 474/10, LEX nr 1068722). Zobowiązany nie może także zgłosić nowych podstaw zarzutów w toku postępowania w sprawie stanowiska wierzyciela wobec zarzutów oraz ewentualnego postępowania zażaleniowego, nawet jeżeli "nowe" podstawy zarzutu nie mogły być zgłoszone w terminie, w tym czasie bowiem jeszcze nie istniały (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 16 marca 2006r., III SA/Wa 2485/04, CBOSA; Piotr Przybysz, Postępowanie Egzekucyjne w Administracji, 7. Wydanie, Warszawa 2015, s. 200). Na uwagę zasługuje również orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 29 stycznia 2014r. (I SA/Po 632/13, CBOSA), w którym Sąd ten podkreślił, że zarzuty wykazują wiele odrębności w stosunku do innych środków zaskarżenia, zaś szczegółowa i wyczerpująca regulacja zawarta w art. 27 § 1 pkt 9, art. 33, 34 i 35 u.p.e.a. powoduje, że nieuprawnione są próby wskazywania na możliwość analogicznego albo odpowiedniego stosowania w trybie art. 18 u.p.e.a. do instytucji zarzutów przepisów dotyczących zażaleń lub odwołań. Zarzuty nie posiadają cechy dewolutywności, gdyż rozpatrywane są przez organ egzekucyjny prowadzący postępowanie i przysługują w fazie wszczęcia postępowania egzekucyjnego, a nie w jego toku. Nie stanowią one środka prawnego, który byłby w każdym czasie alternatywny lub konkurencyjny dla innych instytucji możliwych do wdrożenia po upływie terminu z art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. Podstawy prawne zarzutów wymienione w art. 33 § 1 u.p.e.a. mają różnorodny charakter, gdyż wnoszący zarzuty może m.in. kwestionować dopuszczalność egzekucji lub zastosowanego środka egzekucyjnego ze względów formalnych (pkt 6) lub merytorycznych (pkt 1 i 2), zarzucać wierzycielowi lub organowi egzekucyjnemu istotne uchybienia proceduralne (art. 33 § 1 pkt 3-4, 6-7, 9-10) czy też poddawać w wątpliwość celowość wszczęcia egzekucji lub zastosowania danego środka egzekucyjnego (art. 33 § 1 pkt 5 i 7-8, zob. R. Hauser, Z. Leoński, A. Skoczylas, Postępowanie..., 2008, s. 112-113; P. Przybysz, Postępowanie..., 2006, s. 144-145). Na związanie organu egzekucyjnego podstawą prawną zarzutów i jego ograniczony zakres kognicji w tej materii wskazuje orzecznictwo sądowe przyjmujące, że jeżeli zobowiązany wskazał jednoznacznie podstawę prawną zarzutu w sprawie postępowania egzekucyjnego w terminie do jego złożenia, to nawet jeżeli organ zauważyłby, że uzasadnienie zarzutu odpowiada innemu przypadkowi, wskazanemu w art. 33 u.p.e.a., nie jest uprawniony do działania z urzędu i zbadania zarzutu pod kątem spełnienia którejkolwiek z przesłanek wymienionych w art. 33 tejże ustawy (wyroki NSA z dnia: 17 maja 2012r., II FSK 2267/10, LEX nr 1244198; 6 marca 2012r., II FSK 1441/10, LEX nr 142426; 14 września 2007r., I OSK 522/07, LEX nr 3743937). Podstawy zarzutów wskazane w art. 33 § 1 pkt 1, 3-7, 10 u.p.e.a. oraz brak wymagalności, o którym mowa w art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a., stanowią podstawę umorzenia postępowania egzekucyjnego. Skutkiem uwzględnienia zarzutu zgłoszonego na podstawie art. 33 § 1 pkt 2 (prócz braku wymagalności) jest zawieszenie postępowania egzekucyjnego, zarzutu na podstawie art. 33 § 1 pkt 8 – zastosowanie innego środka egzekucyjnego, a zarzutu sformułowanego na podstawie art. 33 § 1 pkt 9 – przekazanie egzekucji właściwemu organowi egzekucyjnemu (Piotr Przybysz, Postępowanie..., 7. Wydanie, Warszawa 2015, s. 216). Jeżeli zobowiązany prócz zarzutów powołujących okoliczności wskazane w art. 33 § 1 u.p.e.a. podniesie również zastrzeżenia, organ egzekucyjny winien dokonać analizy treści pisma i oddzielnie rozpatrzyć zarzuty, a oddzielnie inne zastrzeżenia czy też wnioski zobowiązanego. Na podstawie art. 34 § 1 u.p.e.a. wierzyciel uprawniony jest do wyrażenia swego stanowiska w zakresie zgłoszonych zarzutów, przy czym wykonując to uprawnienie a zarazem i obowiązek, wierzyciel winien dokonać wszechstronnej oceny okoliczności konkretnego przypadku stanowiącego podstawę zarzutu w świetle dokonanej analizy całego materiału dowodowego, a stanowisko wyrażone w postanowieniu powinien uzasadnić w sposób wymagany przez przepisy kodeksu postępowania administracyjnego (zob. wyrok WSA w Opolu z dnia 26 lutego 2008r., II SA/Op 391/07, LEX nr 524688). Realizacja tego obowiązku jest zbędna w sytuacji, kiedy organ egzekucyjny jest równocześnie wierzycielem. Zgodnie z art. 34 § 4 u.p.e.a. organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli są uzasadnione – o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego. Kończąc wstępne rozważania, zważyć należy jeszcze na treść § 1a art. 34 u.p.e.a., z którego wynika, że w postępowaniu egzekucyjnym nie bada się meritum sprawy. Przystępując do merytorycznej oceny skargi, w pierwszej kolejności stwierdzić należy, że bezsporną okolicznością w sprawie jest złożenie przez skarżącą, reprezentowaną przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzutu w postępowaniu egzekucyjnym wraz z podaniem jego podstawy prawnej – art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a., w związku z art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a., w którym spółka wskazuje na błędne określenie w tytułach wykonawczych przerw w naliczaniu odsetek za zwłokę. Wydanie postanowienia przez organ pierwszej instancji nastąpiło, zgodnie z art. 34 § 4 u.p.e.a., po uzyskaniu ostatecznego stanowiska wierzyciela o uznaniu zarzutów za nieuzasadnione, przy czym stanowisko to (postanowienie wierzyciela z dnia 5 lutego 2014r. Nr FN.3162.3.2.2014) przymiot ostateczności uzyskało w drodze kontroli sądowoadministarcyjnej, której efektem jest prawomocne orzeczenie WSA w Gliwicach z dnia 6 listopada 2015r. (sygn. akt I SA/Gl 453/15) oddalające skargę spółki na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] utrzymujące w mocy postanowienie wierzyciela z dnia [...]. W wyroku tym WSA w Gliwicach stwierdził, że zarzut spółki powinien zostać zakwalifikowany jako zarzut zgłoszony na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., jednak z uwagi na okoliczność, że obowiązek podatkowy spółki został wyegzekwowany w prawidłowej wysokości, błąd organu, w zakresie wskazania w tytule wykonawczym okresu nienaliczania odsetek za zwłokę, nie miał wpływu na wynik sprawy i w konsekwencji skargę spółki oddalił. Organ odwoławczy nie zmienił kwalifikacji złożonego przez spółkę zarzutu, stwierdzając, że takiej zmiany nie dokonał organ pierwszej instancji. Wbrew twierdzeniom spółki, analiza treści postanowienia organu pierwszej instancji potwierdza stanowisko organu odwoławczego o rozpatrywaniu zarzutu zgodnie ze wskazaną przez spółkę klasyfikacją. Zarówno organ pierwszej instancji jak i organ odwoławczy uznały zarzut spółki – błędnego wskazania w tytułach wykonawczych okresu bezodsetkowego za zasadny, stwierdzając jednocześnie, że uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy, gdyż po pierwsze, zawiadomienie z dnia [...] o zajęciu wierzytelności było niewadliwe, po drugie, organ egzekucyjny wyegzekwował od spółki zaległość podatkową wraz z odsetkami i kosztami egzekucyjnymi w prawidłowej wysokości, czego spółka, do czasu wniesienia skargi do WSA w Gliwicach, nie kwestionowała. Istotą sporu jest rozstrzygnięcie, czy wskazane powyżej wady tytułów wykonawczych powinny prowadzić do uwzględnienia skargi, w szczególności w sytuacji, kiedy w skardze spółka podniosła zarzut wyegzekwowania odsetek w nieprawidłowej wysokości. W ocenie Sądu, organ odwoławczy słusznie podnosi w odpowiedzi na skargę, że zgłaszanie przez spółkę nowych zarzutów w skardze do tut. Sądu, czyli po upływie ustawowego terminu na ich wnoszenie jest niedopuszczalne. Jak już Sąd wyjaśnił, zarzuty mogą być złożone w terminie siedmiu dni od pouczenia zobowiązanego o prawie zgłoszenia zarzutów (art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a.) i po upływie tego terminu nie jest dopuszczalne zgłaszanie nowych zarzutów lub uzupełnianie zarzutów już wniesionych o nowe podstawy faktyczne lub prawne. Niezależnie należy zauważyć, że zarzuty zostały zgłoszone przez spółkę pismem z dnia 27 grudnia 2013r. (doręczonym organowi egzekucyjnemu 2 stycznia 2014r.), czyli już po wyegzekwowaniu od spółki zaległości podatkowej wraz z odsetkami i kosztami egzekucyjnymi. Nie było zatem przeszkód aby zgłosić zarzut, który spółka złożyła dopiero na etapie postępowania przed sądem administracyjnym. Przez wzgląd na powyższe, Sąd stwierdza, że błędne określenie w tytułach wykonawczych okresu bezodsetkowego - w sytuacji kiedy, uwzględniając treść zarzutów spółki oraz twierdzenia organu pierwszej instancji i organu odwoławczego, zaległość podatkowa spółki została wyegzekwowana w prawidłowej wysokości - nie miało wpływu na wynik sprawy. W tym zakresie Sąd podziela pogląd wyrażony przez WSA w Gliwicach w powołanym wyżej prawomocnym wyroku z dnia 6 listopada 2015r. (sygn. akt I SA/Gl 453/15). Mając na uwadze powyższe, tut. Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.